Hollandse maaltijd

Ruim vijf dagen at ik, ziek als ik was, het eten van het Gospel Hospital in Pusan waar ik was opgenomen voor een operatie. Driemaal per dag soep met rijst en groente. Ik woonde tenslotte in Zuid-Korea. De keuken van het ziekenhuis was simpel en had slechts één menu, het Koreaanse. Wie anders wilde of het ziekenhuis eten niet goed genoeg vond, kon een eigen potje (laten)koken, door familie, in de patiëntenkeukens, waarvan er, verdeeld over de verschillende verdiepingen, een aantal waren.

Na de operatie was al mijn eetlust verdwenen. De soeplucht bij het ontbijt, de warme plakrijst, de bijgerechten, het stond me tegen. Ik wilde weer eten zoals vroeger thuis. Kruimige aardappels, met kabeljauw in botersaus, zoals alleen mijn moeder die kon maken en worteltjes. Sukadelapjes, erwtjes en puree. De operatie, de spanning en pijn, het kwam allemaal tot ontlading in een verlangen naar Hollands eten. Het oerverlangen naar thuis.

Mijn zus Loes, juist in die periode op bezoek, bracht uitkomst. Zij ging naar de markt en zocht net zo lang tot ze de ingredienten had voor een Hollandse maaltijd. In de afdelingskeuken stortte ze zich tussen de Koreaanse dames om een plekje te veroveren achter het fornuis om daar een maaltijd te bereiden die mij troost bracht: een balletje gehakt, kruimige aardappels met jus, en spercieboontjes. Nooit heeft sindsdien een simpele Nederlandse maaltijd zo rijk gesmaakt.

Woudenberg

Jaarlijkse feestelijkheden kennen een strakke structuur in het leven van een kleuter. Althans, zo wil de juf het,en juf’s wil is wet. Dochter Jesseka haalt uit een boodschappentas nog een papieren Sinterklaas en Zwarte Piet, door kleinzoon Niek gefabriceerd op school voor 5 december. Ze zijn heel leuk, vind ik en prijs hem uitbundig. Niek doet er een beetje achteloos over. Sinterklaas is voorbij immers. Ik zing ter illustratie van zijn nuchtere opmerking een regel van het bekende afscheidslied van de Goedheiligman: Dag Sinterklaasje, dag, dag. Kleinzoon Kris (2) kan het wel waarderen en zingt mee. Maar Niek vermaant ons: ‘Dat mag niet van de juf. Geen Sinterklaasliedjes meer. Nu gaan we kerstliedjes zingen’. Om vervolgens de klassieker ‘Jingle bells, jingle bells’ aan te heffen. Dat is duidelijk dus.

Ik heb weer een dagje genoten van de twee kleinzoons. Hun unieke kijk op de wereld en de originele opmerkingen die ze maken, brengen me altijd in een opperbeste stemming. Ik kan eindeloos naar ze luisteren. Kris praat veel en zeer nadrukkelijk. Vooral de g spreekt hij met groot enthousiasme uit. Weggggg. En als hij oma zegt is het of hij spraakles heeft gehad, zo volmaakt rond trekt hij z’n mondje voor de O-, om daarna heel helder -Maaa te zeggen. Alles wat hij ziet wordt benoemd, en dan verwacht hij een reactie ter bevestiging. Moeilijk is het wanneer ik niet helemaal versta wat hij zegt. Hij blijft het woord geduldig, maar genadeloos, herhalen tot ik het begrijp. En aangezien hij een zeer doordringend stemgeluid heeft is het zaak dat ik niet te lang blijf gissen.

Niek was op school, ’s ochtends en ’s middags. ’s Middags bij de thee pakte hij 2 boeken uit de kast en ging ‘lezen’. Het was een boek van Coetzee en nog een andere roman. ‘Ga je lezen?’ vroeg ik. ‘Hmm, jaaa..’, antwoordde hij bedachtzaam, alsof hij helemaal in het verhaal zat. Af en toe herkende hij een letter. Ik zag hem zo al zitten, over een paar jaar, met een spannend boek.
‘Jij speelt nooit met die boeken, mamma’, zie hij later. ‘Nee’, zei die, als jij er bent speel ik met jou. Als jij ’s avonds slaapt ga ik lezen.’

Dat was een eye-opener. Een mamma die een heel eigen leven leidt als hij slaapt.

4 maanden, 3 weken en 2 dagen – de film

Het is al een paar weken geleden maar ik wil deze film (uit 2007)nog even noemen. Cristian Mungiu’s is de regisseur. De film won een Gouden Palm op het festival van Cannes.

Een aangrijpende film die zich afspeelt in het Roemenië van Ceausescu, in de tachtiger jaren. Een studente is zwanger en wil het kind laten weghalen. In Roemenië was dit strikt verboden dus alle abortussen zijn illegaal en gevaarlijk omdat je gearresteerd kunt worden en gevangenisstraf kunt krijgen. Een vriendin en medestudente helpt haar bij het regelen van een locatie, het bij elkaar krijgen van het geld en een aborteur. De laatste maakt op een schokkende manier misbruik van de situatie. Er wordt ontzettend goed en overtuigend geacteerd. De sfeer in de film is zo grijs en grauw, zo helemaal passend bij een communistisch land dat alleen maar geld steekt in het leger en eigen zakken van de leiders spekt. Iedereen is arm, en iedereen is schichtig. De straten zijn nauwelijks verlicht, in de huizen hangen alleen TL buizen.

Het meest aangrijpend verfilmd is de onvoorwaardelijke vriendschap van de beide meisjes, ondanks alles wat er gebeurt. En ook de wijze waarop de abortus, hoe gewoon blijkbaar ook, toch als een zeer ingrijpende gebeurtenis ervaren wordt en de foetus niet als een hoopje slijm of weefsel wordt beschouwd. Het is geen anti- en ook geen pro-abortus film. Het is een realistische film die laat zien wat dit allemaal doet met en betekent voor de betrokkenen, levend in een land waar geen vrijheid is om te zoeken naar betere alternatieven.

Kan het nu nergens eens stil zijn?

Gisteren vertrok ik per trein richting Utrecht. Ik was thuis net in een nieuw boek begonnen dus ik installeerde me genoeglijk om ontspannen verder te gaan in m’n boek. Helaas, ik zat niet in de stilte coupe en de beller kwam uit een land waar ze blijkbaar denken dat je zelfs met een telefoon de geografische afstand moet overbruggen door zo hard mogelijk te schreeuwen. Zucht. Niet veel verder gekomen dus. Vanmorgen was ik nog in Utrecht en liep van m’n logeerhuis opgewekt naar de stad. Beetje shoppen en dan ergens lekker een kop koffie, met boek. Het regende pijpenstelen dus het shoppen viel wat tegen. Ik haat kleren aanpassen dus na drie broeken had ik het al gezien en stapte verder door de regen (ik koop niet weer een paraplu, thuis staan er drie) met het voornemen nu gewoon een cafe in te stappen en daar onder het genot van de warme drank te gaan lezen.

Het cafeetje wat ik binnen stapte, aangetrokken door de EKO posters en de lekkere taarten als biologische bananencake, oogde wat klein, maar ik was al binnen. Er zat 1 man en toen ik dus. De man was aan de telefoon, juist ja. Het duurde echter niet te lang, dus ik pakte mijn boek en bestelde bij de vrouw die achter de balie stond, koffie en kokos-bananencake. Hmmm.

De man kende de vrouw blijkbaar. Hij was daar stamgast, denk ik. Alles wat hij dacht en vond zei hij hardop. Wanneer hij naar de kapper moest, wie hem wel en wie hem niet mocht knippen, hoe de kapster die hem wel mocht knippen eruit zag, waarom hij vanmiddag niet ging maar wel de 23e. Blah, blah, blah….

Mijn koffie kwam en ik deed nog manmoedige pogingen m’n boek te lezen. Na de kerstvieringen te hebben doorgenomen met de eigenaresse van het cafe, ging de man de krant lezen. Nu wordt het rustig, dacht ik. Maar nee. Hij bleek het soort krantlezer dat ieder bericht wil delen met zijn naasten. Op alles kwam commentaar, en hele stukken ging hij voorlezen.

Toen ben ik maar weer de regen in gevlucht.

Maarten ’t Hart

Dochter Jesseka schrijft een studie over o.a. Maarten ’t Hart. Er liggen dus op haar bureau altijd stapels boeken over en van Maarten. Toen ik laatst bij har logeerde en geen boek mee had pikte ik een van de romans op die er lagen, De Steile Helling. Geen ’t Hart kenner had ik nog nooit van die titel gehoord. Ik ben ook geen fan van hem omdat hij altijd zo badinerend doet over christen zijn en soms rechtstreeks God belachelijk maakt, om te scoren in literair Nederland. Hoewel dat lang niet meer zo populair is als eens.

Goed, toch gaan lezen en wil even zeggen dat ik het een meesterlijk geschreven boek vind. De sfeer, de beschrijving van het landschap in en rond Maassluis en het milieu van de arbeiders waarin de hoofdpersonen opgroeien onderaan de dijk, de lichte ironie, de humor, ik kan me niet herinneren eerder zo geboeid te zijn geweest door een roman van hem.

Het blijft tragisch dat kerklid zijn gelijk stond aan een bekrompen, begrensd leven waarin talent, kunst en schoonheid niet belangrijk waren en werden onderdrukt. Het tegenovergestelde zou toch waar moeten zijn. Veel mensen zijn op die wijze ernstig beschadigd geraakt en hebben afscheid van God genomen, terwijl het hier uiteindelijk om gedrag van mensen gaat.

Paagman gekwetst door ChristenUnie campagne

PaagmanNou, het woord kwetsen heeft er weer een nieuwe lading bij. Volkomen onbewust van de pijn die hij veroorzaakte stond man Kim zaterdag jl. op de hoek van de Frederik Hendriklaan, naast de bloemenstal en boekhandel Paagman, campagne te voeren voor de ChristenUnie Den Haag. Hij had een mand met bloembollen, kaartjes met de boodschap dat de ChristenUnie de stad tot bloei wil brengen en foldertjes. Verder, voor de kleintjes, ballonnen met het ChristenUnie logo erop.Cu_ballonnen

Alles loopt goed. Het regent niet, de zon schijnt zelfs af en toe, sommige mensen nemen wel een bloembol aan, anderen weigeren, de een beleefder dan de ander, maar Kim heeft er schik in. Vooral de verschillende reacties van mensen vermaken hem. Nooit snel persoonlijk gekwetst kan hij wel tegen de weigeraars en dringt zelfs af en toe aan: ‘…voor in de tuin!’, ‘ik heb geen tuin.’ ‘Gratis!’, wat een vrouw de hartekreet ontlokt: ‘ Niks is gratis in dit rotleven!’ De kinderen krijgen een ballon, waaraan Kim hoogstpersoonlijk thuis een geel draadje wol heeft geknoopt.

Dan komen er een vrouw en een man op hem af. Kim grijpt al naar zijn bloembol en foldertje, maar het gesprek loopt anders: ‘Meneer u kwetst ons’, zegt het stel. Kim vertelt later dat zijn eerste reactie was om te lachen. Is dit een grapje? Maar nee, het stel is bloedserieus. ‘We verzoeken u om niet hier te blijven staan voor onze boekhandel’. Het blijken de eigenaar de heer Paagman zelf en zijn zus. ‘Uw positie over de zondagsluiting van winkels zou voor ons desastreus uitpakken, daarom kwetst u ons door hier te staan’. ‘Maar’, werpt Kim tegen, ‘de FNV en de SP zijn ook tegen, niet alleen de ChristenUnie!’ ‘Die zouden we ook vragen weg te gaan’.

Kim verdedigt zich nog wat, beroept zich op zijn recht om op de openbare stoep voor zijn politieke overtuiging uit te komen, brengt nog naar voren dat hij zelf vaste klant is bij Paagman, maar hoe verzet je je tegen een gekwetste medeburger? Kim ruimt het veld, iemand kwetsen is nou niet iets waar je op uit bent tijdens een vriendelijke bloembollen campagne in je stad.

Maar achteraf denk je, wat is dit nu voor onzin eigenlijk? De eigenaar van een boekhandel in het Statenkwartier van Den Haag, die draait als een tierelier, komt iemand van de, in zijn ogen, verkeerde partij vragen zich uit zijn blikveld te verwijderen.

Reageer en laat me weten wat je er van vindt. Terecht of niet?

Henri Nouwen

Lees regelmatig Henri Nouwen op dit moment. ‘De verloren zoon’. En nu ‘Bevrijd je verdriet’. Het treft me dat hij verlies, angst, pijn, altijd weet te plaatsen in een context van dat wat bij mensen hoort, maar waar mensen mogen leren dat juist daar het begin van echt leven ligt. Wie die emoties wegdrukt en ontkent zal nooit echt leren wat liefde, vreugde en bevrijding is. Het Kruis van Jezus staat symbool voor genade, maar ook voor verlies van leven en vernedering. Pas daarna stond Jezus op uit de dood. De enige weg naar de opstanding was die van het lijden.

Dat zet menselijke pijn en verdriet in een heel ander kader. De bevrijding is er immers al? Jezus heeft die verdient voor ons. Veel verdriet en verlies ontstaat uit het niet kunnen loslaten van teleurstellingen, tegenslagen, gekoesterde verwachtingen, geliefden enz. Verdriet is normaal maar vreet zich in wanneer je er aan blijft hangen. Toekomstidealen of verwachtingen zijn heel moeilijk los te laten wanneer ze anders lopen dan gehoopt. Om die dan te durven neerleggen bij God, en verder van Hem te ontvangen hoe je leven loopt, dat is een grote uitdaging in geloofsvertrouwen.

Nouwen zegt overigens niet dat dit inhoudt dat we passief afwachten. Eerder actief verwachten en alert zijn op sporen van Gods werk in ons leven. Vaak gebeurt dat op heel menselijke wijze. Gesprekken, bemoedigingen uit onverwachte hoek, gebeurtenissen die een richting wijzen enzovoort. Vaak is het een kwestie van oefening, zegt Nouwen, om die gewone dingen als zodanig te gaan herkennen.

Europa

Mijn witte poedel keft af en toe nog irritant en trekt aan de riem maar over het algemeen wandelen we redelijk rustig door het leven samen momenteel. Wie de beeldspraak wil doorgronden leze mijn blog Black Dog.

Het is een historische tijd de laatste weken. Vele hoogtepunten die herdacht en gevierd worden. Ik ben gek op geschiedenis dus kom wat betreft documentaires aan mijn trekken.De Oorlog van Rob Trip, De val van de Muur door Paul Rosenmoller (niet geheel origineel na de serie van Geert Mak, maar goed, de inhoud is wel nieuw).

Ook de herdenking van het einde van de 1e WO brengt je terug in een tijd die onvoorstelbaar lang geleden lijkt, maar die toch het begin van het leven mijn ouders was. Beiden zijn ze geboren tijdens de 1e WO, in 1914 en 1917. Ze leven niet meer, maar ik zou ze graag nog eens willen vragen wat ze van Europa vinden nu. Ik kan niet anders dan enthousiast zijn over een (west)Europa dat sinds 1945 geen oorlog heeft gekend door samenwerking op vooral economisch gebied en sinds de val van de Muur zelfs met Oost-Europa in vrede leeft. Het is allemaal niet perfect en er zijn genoeg situaties die schrijnend zijn. Denk alleen maar aan de vele straatarme ouderen op het platteland van sommige landen in Oost-Europa bijvoorbeeld die zonder steun en verzorging op hun dood zitten te wachten.

Maar het is geen vergelijking met de ontzettende ellende van een oorlog. Ik ben dus zeker geen Europa scepticus! Maar, ik geef het eerlijk toe: artikelen in de krant die over Europa gaan vind ik vaak toch, gaap, saai…

verkoopkoorts

Ik ben een echte tweedehands-koper. Als het even kan struin ik de zaakjes af waar naast veel troep altijd wel iets nuttigs of leuks te vinden is. Kleding, meubels, boeken, noem het maar op en ik heb het wel eens gekocht. Vaak ook dingen met in mijn achterhoofd dat ik het ga opknappen. Ooit. Schuren, verven, naaien, verstellen, opleuken en zo verder. Nee, ik ga nu niet zeggen dat ik dat nooit gedaan heb, maar ik moet toch erkennen dat mijn huis werkelijk propvol staat en ligt met alle soorten van zaken die zich in één of andere staat van net- niet- helemaal- af bevinden. Of net- niet- helemaal- mijn- smaak of net-niet- helemaal- mijn- maat.

Nu is dat op dit moment nog niet zo’n probleem aangezien ik samen met echtgenoot 7 slaapkamers tot mijn beschikking heb en een kelder en een grote woonkamer. Alles staat dus vol.

Maaaaar….Ergens in 2011 gaan wij verhuizen moeten, om het op z’n vlaams te zeggen. En 2011 is over ruim een maand niet meer ergens in de toekomst maar VOLGEND jaar. Help. Opeens breekt het zweet mij uit en loop ik door het huis met de ogen van een verhuizer.

Conclusie: Er moet uit dit huis een hele boel verdwijnen. Liefst niet via de vuilnisauto.
Dus ik hoop op vele lotgenoten die net zo verliefd zijn als ik op het kopen van teweedehands spullen. Op Bol.com ben ik BatteauBoeken gestart. Daar word ik zeker niet rijk van, maar toch. Op Marktplaats ga ik binnenkort bijna AL mijn boeken verkopen op de echte favorieten na. Kleding via de tweedehandskledingzaken, meubels, keukenapparaten, serviesgoed dat ik nooit gebruik, opnieuw via Marktplaats.

’t Is maar goed dat ik werkeloos ben. ‘k Heb het er aardig druk mee!

Witte poedel

Het kleine pilletje heeft zijn heilzame werk gedaan. Ik klim langzaam uit het dal. The Black Dog is nu slechts nog maar een witte poedel…

Een week vakantie, waarvan vier dagen met alle kinderen en kleinkinderen heeft ook aardig wat feel-good hormonen geproduceerd! Omringd te zijn door ons nageslacht met aanhang, vijf prachtige volwassen mensen, en twee mini-mensjes, allemaal met hun talenten en gaven en je geliefd te weten is een geschenk rechtstreeks uit de hemel! En daarnaast de zorgzaamheid van mijn soulmate, ik ben een bevoorrecht mens.