Un prophète

Plaatje is slecht van kwaliteit. Dat kun je van de film niet zeggen. Un prophète is een indrukwekkende en bij tijden schokkende film. Het is een Franse gevangenisfilm. De negentienjarige Malik  (Tahar Rahim)van Arabische afkomst (Algerijns? Marokkaans?) moet van jeugddetentie naar de volwassen gevangenis. Hij komt daar schuchter en onzeker aan en houdt zich afzijdig. Hij wordt geronseld door een Corsicaanse gang van maffiosi onder leiding van de grijze, vaderlijk ogende Cesar (Niels Arestrup) die echter uiterst wreed is. Malik krijgt het “verzoek” voor de Corsicanen iemand te vermoorden. Weigeren is geen optie.

De moordscene is gruwelijk en je voelt je verbonden met Malik die in handen valt van deze moorddadige bende. Hij wordt zelf door hen mishandeld zo gauw er iets gebeurt dat hen niet zint. In de gevangenis vormen zich verschillende bendes. Malik draait niet mee met de ‘baardapen’ zoals de moslimbroeders worden genoemd door de Corsicanen.

De gevangenis wordt gerund door compleet corrupt personeel dat werkt voor de maffiabaas Cesar. Maliks poging om een gesprek met de directeur te krijgen om te voorkomen dat hij een medegevangene moet vermoorden komt hem duur te staan. Hij wordt volledig in elkaar geslagen ter waarschuwing.

Gaandeweg het verhaal zie je Malik groeien in zelfvertrouwen. Als hij dan gebruikt wordt door de maffia kan hij net zo goed er voor zichzelf ook een slaatje uit slaan. Hij organiseert een drugskoerier route vanuit de gevangenis met de hulp van contacten buiten de gevangenis.  De maffiabaas zorgt voor verlofdagen waarop Malik klusjes voor hem moet doen, maar hij gebruikt die tijd ook voor zichzelf.

De film is uiterst realistisch. Je hebt het gevoel naar een documentaire te kijken. De beelden van het gevangenisleven zijn grauw en grijs. Toch zie je Malik ook leren lezen en andere vakken bestuderen op de gevangenisschool. Zijn intelligentie krijgt daardoor steeds meer handvatten. Helaas is er behalve de misdaad en de corruptie geen andere bezigheid.

Het knappe van de film vind ik dat je vanaf het begin een sterke band voelt met Malik. Analfabeet, opgegroeid zonder ouders in een tehuis. Veroordeeld tot 6 jaar voor iets waar je niet achter komt en waarvan hij zelf zegt het niet gedaan te hebben en dan veroordeeld tot het leven in een nietsontziende wrede gevangenis samenleving. Is hij slachtoffer? Is hij evengoed dader als de maffiosi met hun wreedheid?

De film boeit vanaf begin tot eind. Heel mooi verfilmd, met geweldige acteurs. Wel gewelddadig. Bepaalde scenes kon ik niet aanzien, zo realistisch en bloederig.

Toch is het geen domme actiefilm, maar een indringend persoonlijk verhaal met thema’s die aandacht verdienen. Misdaad in de gevangenis, corruptie, zin en onzin van opleiding voor gedetineerden en de problemen van etnische minderheden die de gevangenis lijken te bevolken.

Gun elkaar wat rust, reactie op Fabian Paagman

Beste Fabian Paagman. Leuk dat u zo uitgebreid reageert! Mijn blogje was enigzins ludiek geschreven maar in de kern inderdaad toch de vraag: kun je iemand in een democratische samenleving die voor zijn partij campagne voert, (binnen alle grenzen van de betamelijkheid)verwijten zo kwetsend te zijn dat hij liefst van plek moet veranderen.

De bloemenstand waarbij Kim in de buurt stond zal er niet onder geleden hebben dat mensen 1 bloembol gratis mee kregen. Dat is nog niet hetzelfde als een gezellig boeket voor het weekend, toch?
   Maar de hamvraag blijft natuurlijk: kwetst de ChristenUnie in samenwerking met SP en FNV de middenstand van de Frederik Hendriklaan (Fred), o.a uw bedrijf, door ervoor te vechten zondag geen (verdere)openstelling van winkels te willen?
   U bent bang dat uw bedrijf verlies zal lijden en dat dat effect zal hebben op uw werknemers. Economische motieven dus. En ook zorg om uw personeel. Dat siert u, laat ik dat voorop stellen. U hebt een verantwoordelijkheid voor meer mensen dan alleen uzelf. En die neemt u ook.

Maar in mijn bescheiden mening is dit argument uiteindelijk niet doorslaggevend. En wel hierom: Ik sprak een winkelier op de boulevard bijvoorbeeld die me vertelde dat er daar tegenwoordig op zondag verlies wordt geleden omdat de Fred als toeristisch gebied is aangewezen. ‘Shoppers’ verdwijnen dus van de Palacepromenade richting de Fred. Ook daar moeten misschien ontslagen vallen. Hier geldt het aloude principe van ‘de een zijn dood is de ander zijn brood’ ofwel, het recht van de sterkste.

En juist tegen dat economische juk wil ik me (en daarom stem ik op de ChristenUnie) verzetten. Het leven is toch meer dan winkelen en geld verdienen en uitgeven? Laten we elkaar die ene dag rust gunnen. De grote winkels de kleine en de warenhuizen de familiezaken. En de klanten de winkeliers en hun werknemers en hun gezinnen. Als we allemaal tegelijk pas op de plaats maken, een vrije dag of een rustdag nemen om als vrienden en familie bij te praten, naar de kerk te gaan of wat dan ook, dragen we allemaal iets bij om het moordende tempo van onze westerse maatschappij met een fractie te verlagen.

Ik ben benieuwd wat u van mijn argumenten vind?

Wonderful town

Mooie, subtiele Thaise film. Het verhaal speelt zich af in Thailand, in Takua Pa een oud dorp aan de kust waar na de tsunami nauwelijks nog toeristen komen. Het dorp werd indertijd zwaar getroffen door de tsunami. Verwoeste huizen en hotels worden langzaam weer opgebouwd. Ton, een van de werknemers van een architectenbureau uit Bangkok dat het bouwproject leidt, logeert in het enige hotel in het dorp. Hij en Na, de eigenares van het hotel, worden verliefd op elkaar. Een simpel verhaal, mooi en subtiel verbeeldt, maar ergens rommelt iets in de achtergrond. Zoals er een verraderlijke onderstroming kan zijn in de zee. Op een heel indirecte wijze en soms plotseling met duidelijke aanwijzingen hangt er iets in de lucht. Kan dit wel goed gaan?

Het is geen film over de tsunami maar wel over een wereld van na de tsunami met ingetogen verdriet, aarzeling over de mogelijkheid van een nieuwe toekomst en ontwikkelingen die even onverwacht en schokkend opduiken als een tsunami.

CITO toets op de kleuterschool?

Spelende_kleutersfoto_anpIk ontplof bijna. Kleinzoon Niek (niet op de foto), mijn grote held en vriend met wie ik uitvoerige gesprekken heb, heeft een schoolrapport. Je leest het goed. RAPPORT! Waarop je zelfs onvoldoendes kunt halen! Een kind van vier met een RAPPORT? Heb ik iets gemist? Is er iets aan mij voorbij gegaan? Zijn kinderen van vier tegenwoordig geen kleuters meer die zonder enige prestatiedwang (waaronder ze nog genoeg te lijden krijgen) plakken, knippen, fantaseren en met Duplo en blokken spelen op school? Indiaantje en prinsesje? Piraatjes en elfjes? Tekenen en schilderen naar hartenlust? In de poppenhoek en de bouwhoek bezig zijn? Zitten de stumpertjes tegenwoordig al TESTEN te doen om ze zo vroeg mogelijk voor te bereiden op de universiteit? Zijn we nu doorgeslagen of lijkt dit maar zo?

Ik hap naar adem en de verontwaardiging stoomt uit mijn oren.
Mijn creatieve, dromerige, vol fantasie door het leven wandelende en rennende Niek, die ingewikkelde bouwwerken maakt en eindeloos schildert en tekent krijgt op z’n vierde cijfers voor taal en rekenen. En geen woord in het hele rapport over creativiteit en fantasie. Gelukkig wel over zijn sociaal-emotionele ontwikkeling. Daar is niks mee.

Ik heb de ouders van Niek al voorgesteld mee te gaan naar de ouderavond om eens even mijn oordeel over het rapportsysteem te geven maar dat vonden ze geen goed idee. Jammer 🙂

Onderwijkundigen die dit lezen: Hoe zit dat met die rapporten, is dat normaal? Een CITO toets op de KLEUTERSCHOOL?

Yen Harley

Yen_harley Yen Harley heeft een platenlabel, Dying Giraffe, onlangs gefuseerd met een Duits platenlabel en de presentatie van de CD The Substance of Things staat te gebeuren!

’t Is hard werken om Indie (staat voor Independent, niet in te delen in een bepaalde stijl) muziek aan de man te krijgen!

Langzaam maar zeker begint de band naam te krijgen. Pas nog een optreden met Miss Montreal, wat succesvol verliep.

vader of buurman

‘Ik was de vader’, zegt kleinzoon Niek (4) tegen vriendje Lucas terwijl hij op zijn houten brandweerauto  klimt.
Ze zijn samen thuis van de kleuterschool, voor een boterham tussen de middag.
Ze kennen elkaar van de kinderopvang en zitten nu allebei in groep 1, hoewel  niet in dezelfde klas. Lucas z’n moeder is ziek dus eet hij bij Niek een boterham mee.
Na heel veel gedoe en gezeur zijn ze nu eindelijk aan spelen toe. De tafel met een deken erover is een huis, over twee stoelen ligt ook een doek, dat is een tent.
Na bijna alle speelgoed dat er in de kamer ligt en staat verdeeld te hebben en vervolgens ook nog een keukenla met onbreekbare spullen leeg gesleept  en met veel ruzie over beide huizen verdeeld  te hebben is het nu tijd voor wat actie. Niek zit gewichtig op zijn brandweerauto en kondigt aan dat hij nu vader is.
‘OK’, zegt Lucas, ‘en dan ging jij op reis’. (Leuk hoe kinderen altijd in het verleden praten als ze fantaseren).  Voor het eerst zijn ze het ergens over eens. Niek maakt aanstalten om op reis te gaan.
‘Buurman’, zegt Lucas, ‘wil jij….’ Niek valt hem in de reden. ‘Nee, Lucas, ik was de vader!’
Niks geen buurman. Afspraak is afspraak.
‘Ja maar’, legt Lucas wijs en geduldig uit, ‘een buurman is iemand die dichtbij woont als hij niet je vader is….’
Niek probeert deze complexe werkelijkheid  tot zich door te laten dringen. Zit hier iets in wat hij moet begrijpen? Nee.
‘Ja maar, ik was de vader’, herhaalt hij lichtelijk geprikkeld. Lucas doet een nieuwe poging om uit te leggen dat een buurman en een vader een en dezelfde persoon kunnen zijn. Maar omdat hij het zelf ook nog niet helemaal snapt komt het er niet zo duidelijk uit. Het heeft iets te maken met dichtbij wonen, maar niet in hetzelfde huis. Dan ben je een buurman.
Opnieuw zie ik de hersenen van Niek kraken. ‘Nou’, komt hij met een oplossing, ‘dan was  ik een vader die ver weg woont’.  En weg scheurt hij op zijn brandweerauto.

Leuke kunstblog

ProeflabKunstenaars kom je overal tegen. Om brood op de plank te krijgen moeten ze wel een baan hebben die de verzekeringen en de huur of hypotheek betaalt. Zo leerde ik Daphne kennen bij mijn vorige baan op de communicatieafdeling van het Medisch Centrum Westeinde in Den Haag. Ze had de kunstacademie gedaan, maar had daarnaast altijd gewerkt. Heel leuk samen gewerkt. Ze had ook een blog vertelde ze, maar het heeft lang geduurd voor ik die gevonden had…

Daphne maakt kunst die fantaseert over architectuur en stadsontwikkeling. Door de ontwerpen maakt ze wat foeilelijk is vrolijk en eigenlijk aantrekkelijk. Door haar fantasie en kleurgebruik ga je met andere ogen kijken naar de westerse verstedelijking en zie je nieuwe mogelijkheden die zo gek nog niet zijn. Flatgebouwen in de vorm van bergen waardoor ze in het landschap opgaan bijvoorbeeld. Humor, kleur en heel veel fantasie. Ik word er vrolijk van.

Familiegenen

Ik was vandaag op de begrafenis van een zus van mijn moeder. Het is de een na laatste die nog in leven was. Alleen de jongste is er nu nog. Alle zussen van mijn moeder, ze had er drie, herinner ik mij als vrolijke, lachende, welvarende vrouwen. Verjaardagen bij ons thuis waren een feest, want dan kwamen alle ooms en tantes van moederskant en dat was lachen geblazen! De ooms (3) waren zeer humoristisch en de tantes vertelden smakelijk over de meest komische situaties die ze weer hadden beleefd. Er werd wat afgelachen op zo’n avond.

Pas een paar jaar terug hoorde ik van een neef dat zijn moeder, die in mijn ogen de meest vrolijke tante was, al haar hele leven leed aan neerslachtigheid en angsten. Ik was verbijsterd. Van mijn eigen moeder wist ik het, die was ook nooit zo uitbundig van karakter geweest, maar zij? Langzaamaan hoorde ik meer verhalen en niet alleen over haar, maar ook over de andere tantes. Vanmiddag tijdens de begrafenisdienst werd het ook zo samengevat over de nu overleden tante: de gulle lach en de neerslachtigheid, als een rode draad in haar leven.

Ik sprak twee achternichtjes over wat intussen het ‘(familienaam)gen’ wordt genoemd. Hun moeder, mijn nicht, lijdt er aan, zijzelf lijden er aan, en ook andere neven die ik sprak noemden het als een kenmerk. En altijd in die combinatie: extraverte, lachende, levenslustige mensen die ondanks die kant van hun persoonlijkheid worstelen met neerslachtigheid die ernstige vormen aan kan nemen. Binnen mijn eigen familie zit het in de genen van mijn generatie broers en zussen en ook bij hun kinderen zijn er sommigen die er mee te kampen hebben.

Zo overduidelijk iets wat dus van geslacht op geslacht is doorgegeven. Mijn oma van moeders kant had twee zwarte eigenschappen, een slechte en een goeie: de zwarte zwaarmoedigheid die ik weet niet hoever terug in de geslachten gaat. Maar ook haar zwarte ogen en haren, die wellicht nog terug te voeren zijn, in een ver verleden, op een verdwaalde Spanjaard in de familie? De achternichtjes die ik vandaag sprak waren donkere schoonheden, met donkere ogen en zwarte haren. En zo lopen er meer rond in de familie!

vier jaar en vele vragen

Kleinzoon Niek heeft twee dagen bij ons gelogeerd en zich uitstekend vermaakt. Spelen met auto’s, lego, treinen en af en toe een potje gitaar of racen op de kar van broertje Kris die er niet was, hij heeft zich niet verveeld.

Tante Sas was er ook en het was al met al heel gezellig. Niek is een denkertje en je bent ook niet zo maar van hem af.

Spelend met het kerststalletje van de HEMA wilde hij weten wat het elfje deed bij de baby Jezus. Ik zei dat het geen elfje was maar een engel. Oh, zei Niek. Wat is dan een engel. En waar wonen die? In de hemel? Waar is die dan? Heel ver weg? Kun je er dan met een ruimteschip heen? Nee? Met een raket dan? En waarom kon je de hemel dan niet zien? Bestaat een engel echt? En elfjes dan? En waarom kwam er een engel bij baby Jezus en niet bij baby Kris (zijn broertje). Mijn antwoorden stelden hem niet tevreden. Ik zat op de rand van z’n bed en probeerde binnen zijn belevingswereld en die van zijn ouders te blijven, maar het kon zijn goedkeuring niet wegdragen. ‘Ik vind het maar een beetje raar, oma’ zei hij met een lichtelijk bezorgd gezicht omdat zijn oma in zulke wonderlijke dingen leek te geloven, ‘ga maar een liedje zingen’, besloot hij het gesprek. Toen zijn we ‘schaapje, schaapje heb je witte wol’ gaan zingen, die stonden immers ook bij het kerststalletje?

De volgende dag zijn we naar het strand gegaan, Niek’s favoriete plek. De zon scheen en de meeste sneeuw was verdwenen dus we konden eindelijk weer gewoon lopen. Wat een onbegaanbare wegen hebben we hier gehad, zeg. Geen fietspad of stoep was begaanbaar. En iedere zijstraat was een complete ijsbaan. In mijn perceptie werd er veel minder gestrooid dan vroeger. Of ben ik nu ook al in de fase van ‘ vroeger was alles beter’ aangeland, net als de koningin?

Ik verstuur ook vele ‘korte boodschapjes’ aan kinderen en vrienden. Maar dat staat echt contact niet in de weg, hoor. Het is wel zo dat wanneer SMS, mail en Hyves of Facebook het enige contact is wat een mens heeft, er iets ontspoord is, daar heeft Beatrix wel gelijk in. Maar ik vond het wat eenzijdig, haar boodschap op dat gebied. Beter vrienden op Facebook, dan de hele dag stilte en eenzaamheid. Toch?

Ontvrienden

Opeens lees ik er overal over. Onder andere in NRC en het tijdschrift FLOW, columns over het verschijnsel ontvrienden. In het Engels zeg je simpel ‘block’ . Je blokkeert iemand de toegang tot jouw pagina op internetsites als Facebook of Hyves. Mensen die hatelijke of vervelende opmerkingen achterlaten op jouw site. Op dit blog heb ik een paar keer een of andere hatelijk persoon de mogelijkheid ontnomen reacties achter te laten. Gelukkig kan dat.

Ontvrienden vind ik echter net iets anders liggen. Het legt bloot dat het fenomeen van de openbare vriendensites ook gevolgen kan hebben die je niet helemaal overziet. Of verwacht. Ik ben een tijdje geleden ook ontvriend door iemand en ik ben me niet bewust van het maken van hatelijke opmerkingen, hoewel het natuurlijk altijd nog mogelijk is dat ik verkeerd ben begrepen…. En dat bedoel ik dus: reacties zijn soms ironisch, grappig, plagerig bedoeld maar niet iedereen heeft dezelfde humor. Voor je het weet heb je iemand beledigd of geirriteerd.

Dat heeft voor mij een beetje de lol eraf gehaald. Het is echt een rare gewaarwording opeens ontvriend te zijn. Het hele medium is afstandelijk en puur voor het oppervlakkig volgen van elkaars wederwaardigheden, maar wanneer je ontvriend wordt lijkt het plotseling op groepstherapie: wat heb ik gedaan waardoor jouw gevoelens zijn gekwetst? Alleen ga je die vraag niet stellen want echte vrienden ben je niet, alleen maar Facebook vrienden.