PARELPAD

   Mooie binnenkomer in de kerk in Boston vanmorgen. Alle overgrootvaders en grootvaders moesten opstaan. Kim, trots, hoorde erbij! Daarna alle vaders. En toen volgde er applaus. Dat de liefde van deze vaders de liefde van de Hemelse Vader mag weerspiegelen, wenste de dominee hen toe. Mooi.

Daarna, as always: kennismaken met je buren links en rechts en hen de vrede van Christus wensen. Prachtige oude, Bijbelse gewoonte, helaas door veel Nederlandse kerken verbannen als zou het niet passen bij de Nederlandse cultuur. Gelukkig weer geïntroduceerd door evangelische kerken! Ter navolging!

Toen dopen. Heel anders dan gewend maar met mooie elementen. Terwijl mamma door de kerk loopt met het kindje op de arm (een jaar oud) zodat iedereen goed kon zien wie er gedoopt ging worden vertelde de vader waarom ze het kindje wilden laten dopen. Een soort getuigenis. De ceremonie zelf was uiterst kort en voor bijv. een buitenstaander niet erg duidelijk wat de doop nu betekent. Maar het persoonlijke getuigenis element was indrukwekkend. 'Niet uit routine of bijgeloof', zoals in het doopformulier van de gereformeerde kerken staat komt zo heel practisch aan de orde. Eveneens: Ter navolging.

De preek was zeer onderhoudend. Een boodschap van minstens een half uur over Gideon en zijn vraag om een teken van God door middel van de schapenvacht. De schapenvacht die hij buiten neerlegt is nat 's ochtends van de dauw, terwijl de grond erom heen droog is en de tweede keer is de vacht droog en de grond erom heen is kletsnat van de dauw. Het was geen teken om te helpen beslissen, het was een teken dat bevestigde wat hij al wist: God gaat Israel bevrijden van de Mideanieten die vreselijk huishielden in het land. Niet met een groot leger maar door een bange eenling (Gideon, die er helemaal geen trek in had, met een paar helpers).

Het thema van de preek was hoe je de wil van God kan kennen. Met veel humor en veel Bijbelkennis legde de predikant (Gordon Hughenburger van Park Street in Boston) uit dat Gideon om bevestiging vroeg van een belofte die God al eerder aan hem gegeven had, net als Mozes indertijd om een extra teken vroeg zodat anderen zijn leiderschap zouden erkennen. Het ging dus niet om individuele beslissingen van zal ik wel naar het buitenland gaan of niet, maar om bevestiging van beloftes die al stonden. God ging Israel bevrijden van de bezetters door Gideon en Mozes zou Israël uit Egypte leiden en bevrijden van de onderdrukking van Farao. Door de tekens liet God zien Wie Hij is.

Voor ons zijn er de tekens van het Kruis en de Opstanding. Wie wil weten wat voor soort God de God van de Bijbel is kan zien dat Hij alles ervoor over heeft om  ons bevrijden van schuld en alles wat tussen Hem en ons in staat en ons tot Zijn kinderen te maken. Jammer dat ik de humor niet kan weergeven. Veel gelachen en zeer opgebouwd. Mooie preek!

Verder heerlijk gezongen, ondersteund door een professioneel koor en geluisterd naar een kort muziekstuk tijdens de dienst en een lied gezongen door een sopraan. Een 'ouderwetse' Park Street dienst.  Mijn tweede thuiskerk sinds 35 jaar.

de foto is van FreeFoto.com

Kim op onze wandeling langs de haven en lunch met de schoonouders  

Sinds een week in de VS op familiebezoek. Naast alle familienieuwtjes veel verhalen gehoord over de slechte sociale voorzieningen in de VS. Ik wist wel dat er veel minder gebeurt op dit gebied dan in Nederland, maar dat het zo erg is…

Mijn schoonfamilie hoort gemiddeld bij de middenmoot economisch gezien. Schoonouders behoren tot de meer welgestelden maar zijn niet echt stinkend rijk. Mijn zwagers en schoonzussen hebben allemaal een baan, niet als carriere na een studie, maar om brood op de plank te hebben. Ze hebben nl. allemaal andere interesses zoals muziek, beeldende kunst en andere soortgelijke artistieke bezigheden. Hun baan biedt behalve een mager salaris echter nauwelijks enige secundaire arbeidvoorwaarden. Geen of nauwelijks vakantiedagen, geen cent vakantiegeld, geen bijdrage in ziektekostenverzekering, geen pensioenvoorzieningen, gewoon helemaal niks, nada. Ze betalen wel belasting maar zien daar niets of nauwelijks iets van terug in uitkeringen als werkeloosheidgeld, ziekte-uitkeringen, noem maar op.

Mijn schoonzus werkt in een winkel en kan nergens een beroep op doen. Ze kan geen normale ziektekostenverzekering betalen zodat ze voor een paar duizend dollar per jaar een soort catastrofe verzekering heeft, in het geval van totale uitschakeling. Maar voor de rest, niets. Jaarlijkse check-ups, uitstrijkjes, mammograms, alles komt uit haar eigen portemonnee. Dat geld heeft ze niet dus gebeuren die onderzoeken niet. Ze is nu hier voor 10 dagen vakantie, maar dat is een onbetaald verlof. Waar wij 4 of 5 weken vakantie per jaar krijgen, hebben de meeste mensen hier nauwelijks tot geen vakantiedagen, laat staan extra vakantiegeld. Je mag al blij zijn als je je vakantieweken krijgt doorbetaald. Vergeleken met de VS leven wij als Nederlanders nog steeds in een verzorgingsparadijs en is er best nog wel het een en ander te bezuinigen.

Als ik die verhalen zo aanhoor is het geen wonder dat de voorzieningen in Nederland onbetaalbaar zijn geworden. Het is een lachertje wanneer je de situatie hier ziet dat wij klagen over bijv. een verplichte eigen bijdrage van meer dan 250 euro voor ziektekosten. Mijn familie hier kijkt me echt met grote ogen van verbijstering aan als ik ze vertel dat wij voor een paar honderd euro per maand alle ziektekosten gedekt krijgen. Dat we niet alleen betaalde vakantie hebben maar er ook nog een toelage bij krijgen. Ongehoord voor hen.

Obama is populair in mijn familie, zonder uitzondering democraten. Ze geloven in zijn goede wil om dingen te verbeteren op dit gebied, bijv. het Nationale Ziekenfonds wat hij van de grond wilde krijgen. Maar ze zijn tegelijkertijd zeer sceptisch over de politieke wil van Congres en Senaat. Iedereen is afhankelijk van z'n electoraat en het geld wat daaruit vloeit voor verkiezingen en campagnes. Het plan is goed, maar om het te bekostigen zal de belasting omhoog moeten (er zijn genoeg rijken!) maar niemand durft z'n nek uit te teken en daarom komt het er niet van.

Ik schrik iedere keer weer van de cynische toon over regering en alle overheidinstanties hier. Mijn familie is er heilig van overtuigd dat alles en iedereen volledig corrupt is, niemand te vertrouwen en alleen maar erop uit is eigen kapitaal te vergroten. Ik voel me naief en idealistisch als ik me realiseer dat ik wil geloven in mensen die uit overtuiging en met idealen de overheid wil 'dienen'. Het is een totaal andere insteek die voortkomt uit mijn christelijke levensbeschouwing. Ik ben aan de ene kant realistisch genoeg om te beseffen dat er natuurlijk corruptie bestaat in regering en overheid. Maar ik durf ook te geloven in visie, dromen en idealen. We zijn kinderen van Adam maar ook schepselen van God.

Holland – Denemarken op Schiphol

Boston Red Sox –  Holland Oranje, Kim is er klaar voor, Sas neemt afscheid
 

Eindelijk een snel internet, wat een genot. Vandaag was familiereunie. Ben helemaal uitgepraat, maar Batteaus never 🙂

De zomer is aangebroken hier. Sinds gisteren is het warm en zonnig We hebben gezwommen in de pool die bij het appartementencomplex hier hoort en gisteravond buiten een film gezien op een groot scherm onder het genot van een maaltijd en een cocktail. Achter ons, op de stenen trappen zaten
mensen waar ik normaal gesproken ook tussen had gezeten, gescheiden met een koord van het bevoorrechte publiek dat dineerde op het terras van het restaurant. Zij met koelboxes en eten dat ze langs de kant van de weg hadden gekocht. Wij met onze wijnglazen en porseleinen servies. Een ding hadden
we gemeen. De harde ondergrond van de trap was niet harder dan de gietijzeren stoelen waar wij de hele avond onze billen langzaam in steen voelden veranderen. Maar Driving Miss Daisy in de buitenlucht op een warme
zomeravond is ultiem genieten. Met dank aan de schoonouders.

Kim op onze wandeling langs de haven en lunch met de schoonouders  

Sinds een week in de VS op familiebezoek. Naast alle familienieuwtjes veel verhalen gehoord over de slechte sociale voorzieningen in de VS. Ik wist wel dat er veel minder gebeurt op dit gebied dan in Nederland, maar dat het zo erg is…

Mijn schoonfamilie hoort gemiddeld bij de middenmoot economisch gezien. Schoonouders behoren tot de meer welgestelden maar zijn niet echt stinkend rijk. Mijn zwagers en schoonzussen hebben allemaal een baan, niet als carriere na een studie, maar om brood op de plank te hebben. Ze hebben nl. allemaal andere interesses zoals muziek, beeldende kunst en andere soortgelijke artistieke bezigheden. Hun baan biedt behalve een mager salaris echter nauwelijks enige secundaire arbeidvoorwaarden. Geen of nauwelijks vakantiedagen, geen cent vakantiegeld, geen bijdrage in ziektekostenverzekering, geen pensioenvoorzieningen, gewoon helemaal niks, nada. Ze betalen wel belasting maar zien daar niets of nauwelijks iets van terug in uitkeringen als werkeloosheidgeld, ziekte-uitkeringen, noem maar op.

Mijn schoonzus werkt in een winkel en kan nergens een beroep op doen. Ze kan geen normale ziektekostenverzekering betalen zodat ze voor een paar duizend dollar per jaar een soort catastrofe verzekering heeft, in het geval van totale uitschakeling. Maar voor de rest, niets. Jaarlijkse check-ups, uitstrijkjes, mammograms, alles komt uit haar eigen portemonnee. Dat geld heeft ze niet dus gebeuren die onderzoeken niet. Ze is nu hier voor 10 dagen vakantie, maar dat is een onbetaald verlof. Waar wij 4 of 5 weken vakantie per jaar krijgen, hebben de meeste mensen hier nauwelijks tot geen vakantiedagen, laat staan extra vakantiegeld. Je mag al blij zijn als je je vakantieweken krijgt doorbetaald. Vergeleken met de VS leven wij als Nederlanders nog steeds in een verzorgingsparadijs en is er best nog wel het een en ander te bezuinigen.

Als ik die verhalen zo aanhoor is het geen wonder dat de voorzieningen in Nederland onbetaalbaar zijn geworden. Het is een lachertje wanneer je de situatie hier ziet dat wij klagen over bijv. een verplichte eigen bijdrage van meer dan 250 euro voor ziektekosten. Mijn familie hier kijkt me echt met grote ogen van verbijstering aan als ik ze vertel dat wij voor een paar honderd euro per maand alle ziektekosten gedekt krijgen. Dat we niet alleen betaalde vakantie hebben maar er ook nog een toelage bij krijgen. Ongehoord voor hen.

Obama is populair in mijn familie, zonder uitzondering democraten. Ze geloven in zijn goede wil om dingen te verbeteren op dit gebied, bijv. het Nationale Ziekenfonds wat hij van de grond wilde krijgen. Maar ze zijn tegelijkertijd zeer sceptisch over de politieke wil van Congres en Senaat. Iedereen is afhankelijk van z'n electoraat en het geld wat daaruit vloeit voor verkiezingen en campagnes. Het plan is goed, maar om het te bekostigen zal de belasting omhoog moeten (er zijn genoeg rijken!) maar niemand durft z'n nek uit te teken en daarom komt het er niet van.

Ik schrik iedere keer weer van de cynische toon over regering en alle overheidinstanties hier. Mijn familie is er heilig van overtuigd dat alles en iedereen volledig corrupt is, niemand te vertrouwen en alleen maar erop uit is eigen kapitaal te vergroten. Ik voel me naief en idealistisch als ik me realiseer dat ik wil geloven in mensen die uit overtuiging en met idealen de overheid wil 'dienen'. Het is een totaal andere insteek die voortkomt uit mijn christelijke levensbeschouwing. Ik ben aan de ene kant realistisch genoeg om te beseffen dat er natuurlijk corruptie bestaat in regering en overheid. Maar ik durf ook te geloven in visie, dromen en idealen. We zijn kinderen van Adam maar ook schepselen van God.

“Ik ga weg, doei”, zegt mijn kleinzoon van twee-en half als we nog maar net in de speeltuin zijn gearriveerd. Eigenwijs loopt hij op een drafje richting het steegje waardoor je via een gangpad bij de weg uitkomt. De weg is niet druk, maar ik ben hem daar wel kwijt dus, eveneens op een drafje, ren ik achter hem aan. Kris vindt dat bijzonder leuk en rent nog harder, onderwijl roepend, gierend van de lach en spanning: “nee oma, niet pakken…!”
Ik bedenk koortsachtig hoe ik dat vroeger ook weer deed met dwarse kinderen van twee. Ik besluit maar mijn dochters methode te gebruiken die met haar tellen meestal een plotselinge gedweeheid weet te bewerkstelligen. “Kom terug, Kris! Drie, twee, een…anders gaan we naar huis, hoor!” En wonder boven wonder, tot mijn grote opluchting, keert het mannetje zich om en zegt met een licht verongelijkt gezicht: “ik niet naar huishj, ik in de shjpeeltuin shjpelen”.

Ik ben blij dat we geen strijd hoeven te voeren. Kris vermaakt zich een tijdlang opperbest. Ik maak gebruik van het heldere licht en maak een fotoshoot van Kris. Na een poosje stappen we weer op de fiets en gaan richting een kop koffie ergens in het dorp. Ik hoop dat er ergens een terrasje is, het weer is schitterend.

We vinden er een en ik wacht op de bestelling terwijl Kris de omgeving verkent.Hij heeft twee minuten parmantig in een stoel gezeten en geconstateerd dat het wel een leuk plekje is. Maar nu wordt het de hoogste tijd voor een kennismaking met anderen.

Hij loopt naar binnen waar de eigenaar en een oude heer met een scootmobiel een praatje maken. “Hallo”, zegt Kris enthousiast. Overal waar hij binnenstapt kijkt hij meestal omhoog naar het plafond en roept dan verbaasd uit: “heel hoog!” Alles is nieuw voor een tweejarige. De twee mannen stemmen vriendelijk in met Kris: ‘Ja, hoog he?’ ‘Doei”, roept Kris en gaat weer naar buiten. Klimt op zijn stoel en wacht geduldig met mij op de bestelde appelsap. Na het koekje en een paar flinke slokken wandelt hij weer naar binnen. Ik hoor zijn stemmetje en het gebrom van de heren dus ik geniet rustig even van het zonnetje. De mannen hebben er wel plezier in.

Na een tijdje komt Kris terug. ‘Hallo oma’, roept hij enthousiast alsof hij me voor het eerst ziet deze morgen. Hallo Kris. Ik voel me gezegend dat een kind zo onvoorwaardelijk van me houdt en blij is wanneer het me ziet. Om hem wat te doen te geven zeg ik tegen hem nog maar een kop koffie voor oma te halen. Hij gaat onmiddellijk op weg. Ik zie hem naar binnen lopen en wat zeggen en zo waar, de café baas begint een kop koffie klaar te maken en komt er mee naar buiten. ‘Heeft hij het echt gezegd?’, vraag ik hem verbaasd. ‘Ja, koffie voor oma’, zei hij, het was toch wel de bedoeling?’, de eigenaar schrikt ervan. Ik moet heel erg lachen. ‘Ja natuurlijk was het de bedoeling, maar ik had het niet verwacht’, stel ik hem gerust.

Ik geef Kris een high five. Goed gedaan, jongen!