Op mijn weblog schrijf ik persoonlijke reacties op zaken die ik zoal op mijn levensweg tegenkom. Over wat ik lees, zie, hoor en meemaak. Ik schrijf o.a over ervaringen met mensen die ik ontmoet, vreemden, vrienden, familie en heel graag over mijn kleinkinderen. Ik schrijf ook over persoonlijke zaken als omgaan met depressies, over bekeken films of gelezen boeken, over tentoonstellingen die ik heb gezien, kortom ik deel mijn gedachten en vind het leuk als er reacties komen.
Asia Bibi – teken een petitie tegen doodvonnis
Voor het eerst is er in Pakistan een christenvrouw, moeder van 5 kinderen, ter dood veroordeeld voor blasfemie, het bespotten van de naam van Mohammed. In een conflict met vrouwen die geen water van haar wilden aannemen omdat ze onrein zou zijn als christen had Asia gevraagd wat Mohammed dan voor de wereld had betekend? Op grond hiervan is ze aangeklaagd en inmiddels tot de doodstraf veroordeeld. Je kunt een petitie tegen de uitvoering van het vonnis tekenen op http://asiabibi.org/
Je hebt het niet allemaal van jezelf
Het valt me vaak op dat we als mensen zo sterk geneigd zijn onszelf als maat van alle dingen te nemen. Zoals ik de dingen doe en beleef, is de norm en daarmee meet ik alle andere gedrag. Het is ontzettend moeilijk om van je zelf weg te denken en redeneren. Ik was laatst op een feestje waarbij ik iemand sprak die boven de zestig is en nog volop deelneemt aan het arbeidsproces. Fulltime baan, sport, cursussen en cultuur. Lichamelijk ging het deze persoon ook goed. Iets wat, dat was tenminste mijn indruk, als een gevolg gezien werd van het actieve leven. Stilstand is achteruitgang. Dood in de pot. Je hersenen verstenen, je lijf verstijfd en je gaat een zekere, langzame dood tegemoet.
Als je de kranten en tijdschriften leest klopt dit ook. Veel bewegen en actief blijven is het beste voor mensen. Hersengymnastiek, fitness, fietsen, wandelen, gezond eten, en wat er verder nog allemaal te bedenken valt aan gezonde dingen. Het draagt ongetwijfeld bij aan een gezonder lichaam. En ik doe ook echt mijn best alle tips en adviezen op te volgen. Het kan nog, dus waarom niet?
Wat me toch een beetje stoort bij dit soort verhalen is de vanzelfsprekendheid die er soms in meekomt dat kwalen dus wel een gevolg moeten zijn van een verkeerde levensstijl. Soms is dat zo. Maar soms ook is dat helemaal niet zo! Het ligt allemaal niet zo simpel. Er zijn mensen die nooit roken en die longkanker krijgen, er zijn mensen die hun hele leven cryptogrammen maken en wandelen in de bergen en toch Alzheimer krijgen. Er zit dan iets onbarmhartigs in om te gemakkelijk 1 op 1 verband tussen ziekte en levensstijl te leggen.
Ik denk dat er mensen zijn die als een gave van God een sterke gesteldheid krijgen. Sterk in het leven staan. Tot veel in staat zijn. Veel energie meekrijgen. Niet als een verdienste maar als een geschenk. Wat je met een geschenk vervolgens doet is natuurlijk belangrijk. Je kunt zo ongezond gaan leven dat er niet veel van overblijft. En tegelijk, mensen die van nature niet zo'n gestel hebben kunnen er veel aan doen om met wat ze hebben toch een gezond(er) leven te leiden. Je hebt allebei een keuze en een verantwoordelijkheid. Maar wat je krijgt in beginsel is een geschenk en geen vanzelfsprekendheid.
Ik behoor niet tot de sterken en degenen die blaken van energie. Dat mag duidelijk zijn. Maar ik ben geen slachtoffer van mezelf. Er is veel extra's te behalen op het gebied van sport en voeding. En toch. Mijn middagdutje heb ik vaak nodig. Af en toe een dag niets.
Zo zit ik in elkaar. Ik ben blij met de actievelingen, zolang ze ook een beetje barmhartig zijn met minder actieve types zoals ik.
Nu eens nadenken of ik ook anderen zonder het te beseffen de maat neem op bepaalde gebieden?
Vaarwel (voorlopig) Facebook!
Ik heb mezelf van Facebook verwijderd. Als een test. Een paar weken zonder en dan eens kijken of ik een meerwaarde kan ontdekken aan het fenomeen.
Voor de niet-ingewijden: Facebook is een social networksite, oftewel een site waar je online met vrienden gedachten, opmerkingen, foto’s enz. kunt uitwisselen. Alles wat je publiceert is te zien voor vrienden die je zelf selecteert. Anders dan op deze weblog, want hier kan in principe iedereen lezen wat ik schrijf of foto’s zien die ik publiceer. Het leuke van FB is dat de meeste vrienden regelmatig checken wie er wat gezegd heeft en direct kunnen reageren met commentaar. Er kan dus een hele levendige uitwisseling ontstaan, maar altijd in korte ‘boodschapjes’, zoals onze koningin het zo mooi omschreef.
Nu heeft dat iets verslavends in zich. Er is altijd wel een van je vrienden die iets zegt, waarop je kunt reageren. Of er is door iemand een aantal foto’s geplaatst die leuk zijn om te bekijken. Soms heeft een vriend van een vriend ook leuke foto’s en voor je het weet zit je een uur te clicken…Een soort zappen, zeg maar…
Ik merkte dat ik aan bloggen nauwelijks meer toekwam omdat ik dan vond dat ik genoeg achter de PC gezeten had. Vandaar dat ik mezelf een FB-loze periode heb voorgeschreven.
Wat is mijn ervaring tot nu toe?
Het is rustig. Ik verspil minder tijd met eindeloos ‘zappen’ op Facebook. De eerlijkheid gebied om te zeggen dat ik mezelf nu wel vaker betrap op zappen op de TV. Vooral als ik moe ben kan ik slecht lezen, mijn ogen hebben de neiging dicht te vallen, dus ik zoek iets waarbij ik wakker kan blijven. Als ik ipv van zappen op TV op FB zit ben ik tenminste met andere mensen bezig dus dat voelt beter dan gezap op TV. Ik krijg daar toch een heel druilerig gevoel bij.
Het is wel zo dat ik nu weer blog, getuige dit stukje. Het kost meer inspanning om te bloggen, denk ik dan om een opmerking op FB te plaatsen, maar uiteindelijk is een blog meer van waarde. Ik kan ze terug lezen terwijl op FB alles binnen een dag of wat volledig is verdwenen. Een goede illustratie van de vluchtigheid van het medium.
Wat ik zeker een meerwaarde van FB vind is de mogelijkheid om heel gemakkelijk op de hoogte te blijven hoe het je buitenlandse vrienden (tot op zekere hoogte natuurlijk) vergaat. Ik heb verscheidene vrienden die in alle delen van de wereld wonen en op FB actief. Zo gedurende de dag laten ze wat van zich horen. Dat geeft wel meer een gevoel van verbondenheid. Dat is een reden dat ik misschien wel terug op FB zou gaan. Met wat strengere gedragsregels voor mezelf. Opmerking op FB? Dan ook een blog, vandaag of morgen!
Praten doet goed
Ik ben bezig met een aantal gesprekken om een paar knopen in mijn leven, zoals die bij normale mensen zo vaak voorkomen, te ontwarren met behulp van iemand die goed kan luisteren en analyseren. Iedere keer weer sta ik verbaasd over het feit dat dat zo heilzaam is. Met iemand die totaal buiten je eigen leven staat en jou niet kent, diepe dingen van je leven te bespreken en proberen er zicht op te krijgen en verband te leggen tussen het een en ander.
Ik weet dat er veel scepsis is over psychologie en de beoefenaars van het beroep. Ik hoor daar niet bij, getuige het feit dat ik zonder veel gêne een beroep op ze doe. Uit ervaring kan ik zeggen dat ik er altijd weer wat bijleer over mezelf en het me goed doet.
Op een gegeven moment draaien mijn gedachten nl. in een kringetje rond. Ook gesprekken met partner of goeie vrienden kunnen dat niet voorkomen. Juist hun betrokkenheid op mij persoonlijk maakt dat ze mee gaan draaien in de kring. Die volkomen vreemde, die voor het eerst mijn verhaal hoort en vragen stelt die voor mij wellicht oud zijn, maar voor hem/haar nieuw, ‘dwingt’ me om opnieuw na te denken.
Dat geeft soms nieuw inzicht. Bijvoorbeeld omdat ik opeens besef dat ik uit vanzelfsprekendheid bepaalde dingen veronderstel die blijkbaar niet vanzelfsprekend zijn. Of omdat ik door de weerklank op mijn verhaal een nieuwe kijk op mezelf krijg. Of omdat ik bevestigd wordt in mijn eigen voorzichtige gedachten. Of omdat ik gewoon voor het eerst sinds lange tijd weer vertellen mag hoe pijnlijk sommige dingen in mijn leven waren (en wie heeft daarin niet veel te vertellen?). Ik heb ze al zo vaak gedeeld met anderen. Dan is het wel weer genoeg. Maar in deze situatie mag het weer een keer en dan realiseer ik me hoe die pijn er nog zit en hoe goed het is er weer aandacht aan te geven.
Niet om in te zwelgen, maar om er een wezenlijk onderdeel van mijn leven en mijn vorming in te (h)erkennen. Die pijnlijke ervaringen spelen een rol in hoe ik nu in het leven sta. Mijn neiging is te denken dat je daar nu toch wel een keer mee klaar moet zijn. Maar ik merk steeds meer, naarmate ik ouder wordt, dat oude patronen als mijn keukendeur werken. Als het zomer is en mooi weer, sluit hij zonder enig probleem. Pas als de herfst begint en de regen met bakken uit de hemel valt, merk ik op een dag plotseling dat hij alleen maar dicht wil met een harde klap. Het zijn de seizoenen en de omstandigheden die van die deur een lastig geval maken. Ik ben geen klusser dus ik wacht wat de deur betreft ieder jaar geduldig op betere tijden.
Maar mezelf haal ik af en toe uit de hengsels om weer ’s te kijken of de stroefheid iets minder hoeft te zijn. Want mezelf met een harde klap dicht gooien is niet bevorderlijk voor mijn humeur…
Huurhuis zoeken is een klus!
Iedere mobiele telefoon heeft een eigen snoertje wat net niet past op de mijne.
In elke winkel staat er net een ander soort pinapparaatje waarbij ik dan net weer mijn pas er verkeerd om in doe.
En zo zit ieder huis in Nederland dat verhuurd wordt in het bestand van een aparte woningbouwvereniging. Die allemaal vriendelijk aanbieden alle informatie over een huis tot je beschikking te stellen, wanneer je 30 euro overmaakt. Dan mag je een heel half jaar, zo vaak als je wilt, gebruik maken van de site. Dat is i.e.g. eerlijk. Zo weet je waaraan je toe bent. Je hebt nl. ook hele sneaky sites die met grote letters adverteren dat je je GRATIS in kunt schrijven. Wanneer je dan de moeite genomen hebt dat te doen en je klikt op een woning krijg je vervolgens de melding dat je voor slechts zoveel geld alle info kunt krijgen…Grrr. Maar op hoeveel sites kan een mens zich inschrijven voor 30 euro? Bizar systeem.
Een huurhuis zoeken via internet is een tijdvretende bezigheid, dat is duidelijk. Verder worden er weinig foto's getoond zodat je in feite geen idee hebt van de woning behalve de omschrijving. Ga je dus een bezichtiging aanvragen? Op grond waarvan? Nou ja, meestal komt het neer op lokatie, grootte van het huis en dat soort zaken. Een bezichtiging vragen we dan nog niet eens aan. Eerst gaan we maar 's kijken in de buurt, en dan vallen de meeste huizen al af.
We hebben al wel een aantal gezien die een verdere bezichtiging waard zijn. Maar het blijft een arbeidsintensieve bezigheid zo!
Antonie Kamerling en het ongeboren kind
Antonie
Vandaag prominent in het nieuws de suicide van Antonie Kamerling, acteur. O.a bekend van de tv soap Goede Tijden Slechte Tijden en de film De kleine blonde dood van Boudewijn Buch. Hij was 44 en laat een vrouw en twee kinderen na.
Als motief voor de zelfmoord noemt men de zware depressie waaraan hij sinds maanden leed. Het was niet de eerste depressie. Als student rechten raakte hij overspannen. De wilde levensstijl zal daar ongetwijfeld debet aan geweest zijn. Blowen en zwaar drinken zijn over het algemeen voor mensen met een aanleg voor emotionele stoornissen niet bevorderlijk. Hij is daarmee gestopt en in navolging van zijn moeder yoga gaan beoefenen. Hij knapte op en kort daarna brak hij door met de verschillende rollen in films.
In een recent interview (geciteerd in Shownieuws 07-10-2010) zei hij: de depressie is zo zwaar dat ik niets meer ben, geen partner meer, geen vader meer en ik ben er ook niet meer voor mezelf. Zijn vrouw Isa Hoes, collega actrice, raadde hem aan hulp te zoeken, met zijn broers te gaan praten. ‘Hier zag ik enorm tegenop. Voor mijn gevoel moest ik altijd sterk overkomen, omdat ik bang was dat mensen me anders niet leuk, lief of aantrekkelijk zouden vinden. Tot Isa zei: Waarom zeg je niet gewoon dat het slecht met je gaat? Ik had er nooit eerder bij stilgestaan dat dit zou mogen.
Het heeft niet mogen baten. Of hij professionele hulp heeft gezocht en gekregen weet ik niet. Of hij medicijnen is gaan gebruiken weet ik ook niet. Het is een tragische dood. Niemand wil zijn partner en kinderen iets dergelijks aandoen. Het is de ziekte die de geest verstoort en doet geloven dat de dood het enige antwoord is. En dat is de grootste leugen.
Ik leef mee met de nabestaanden. Uit ervaring weet ik dat je leven nooit meer hetzelfde zal zijn.
Ongeboren kind
Iets anders wat mij de laatste dagen een paar keer onder ogen kwam was het bericht over de dood van een nog ongeboren kind.
Wie? Dit kindje zou op 27 januari geboren zijn als zijn ouders niet hadden besloten hem al na de 20-weken echo geboren te laten worden. En te laten sterven. Het gaat dus om een een afbreking van de zwangerschap van dit kindje. Zijn abortus.
Hij bleek nl. bij een vruchtwaterpunctie een ernstige afwijking te hebben. Hoe zwaar de ouders het ook vonden, het bracht hen tot de beslissing dat er in hun leven geen plaats was voor zo’n kindje. En ze besloten hem te laten sterven. Ze hebben er een boek over geschreven: Misschien was je vandaag wel geboren. Het is een verslag over wat het met je doet als je je kind verliest: dagboeken van de moeder, fotografie van de vader.
Ik vind dit zeer verhullend taalgebruik. Het kindje zou gewoon geboren zijn op 27 januari als zijn ouders niet voor zijn dood hadden gekozen. De dood als enig antwoord op het vooruitzicht van het krijgen van een gehandicapt kind. Het doet pijn als je dit leest. Ook voor deze mensen zal het leven nooit meer hetzelfde wezen.
Vanavond las ik psalm 57, voor mij een psalm in nood:
Have mercy on me, oh God, have mercy on me – for in you my soul takes refuge – I will take refuge in the shadows of your wings – Until the disaster has passed
Naast medicijnen, professionele hulp, lotgenoten contact en heel veel liefde van mensen in je omgeving is de Schuilplaats in de schaduw van Gods vleugels de veiligste plek om de storm te doorstaan, zonder te kiezen voor de dood.. Hoe verleidelijk die oplossing ook kan lijken.
Misschien zijn al die middelen samen wel Gods vleugels. Hij draagt je door de rampspoed heen. Van de depressie en het gehandicapte leven.
Otterlo
Ik woon in een huis met 7 slaapkamers, 3 toiletten en een forse woonkamer en suite. Toch betaal ik 220 euro om 3 dagen in een zeer sober huisje te gaan bivakkeren, waarin de slaapkamers zo klein zijn dat mijn echtgenoot en ik besloten elk maar een eigen kamer te nemen. Van anderen in de buurt moesten we een gettoblaster lenen om wat muziek te hebben en een lamp om ’s avonds te kunnen lezen.
Waarom doet een mens zoiets? En hoe kan het dat je dan toch terug kijkt op een heerlijk weekendje weg? Waarom woon ik eigenlijk in zo’n groot huis als ik met gemak in zo’n mini-huisje kan leven?
Het is een vreemde gewaarwording dat vakantiehuisjes blijken te voldoen aan een behoefte die in ons blijft leven nl. de behoefte aan eenvoud en overzicht. Het ontbreken van alle moderne commmunicatiemiddelen, is soms een weldaad voor de geest. (Nou, heel eerlijk gezegd: we hebben wel lekker een film gekeken op TV…)
Otterlo op de Veluwe, een dorpje van niks, maar met een omgeving die je doet overwegen je er maar voor altijd te vestigen. Bossen, heide, zandverstuivingen en weilanden met koeien en schapen, het is er allemaal. Om ons huisje hoorden we de vogels en af en toe zagen we een eekhoorntje. Niets spectaculairs, maar daarom misschien wel zo rustgevend.
Zou ik altijd zo willen wonen, zonder PC, telefoon en internet? Neen. Het is de afwisseling die het ‘m doet! Nog nooit zo gezellig en lekker geslapen als in ons eigen tweepersoonsbed.
Een leger knoflookhaksters
Geluiden bepalen voor mij heel sterk de plek waar ik woon. Nu zijn het bijvoorbeeld de geluiden van krijsende zeemeeuwen en het getingel van de tram in de verte die me thuis doen voelen. Hoewel de meeuwen ook mijn slaap behoorlijk kunnen verstoren als ze in de zomer al om vijf uur aan hun dag beginnen.
Een van de eerste woningen die we hadden is voor altijd verbonden met het nare geluid van een schreeuwende zoon tegen zijn bejaarde vader. Die woonde op de eerste verdieping en was eigenaar van het pand. Een vriendelijke, oude man waar wij prima mee konden opschieten. Maar als zijn zoon op bezoek kwam hoorden we die al gauw met overslaande stem tegen zijn vader tekeer gaan. Wat de aanleiding was? We zijn het nooit te weten gekomen.
In Amsterdam kregen we ons eerste kind en ik associeer die woning ook met het snerpende huilgeluid van een pasgeboren baby. Waarschijnlijk door de verantwoording die bij zo’n eerste baby zwaar op mij drukte herinner ik me dat zo goed, de andere kinderen hebben minder indruk gemaakt.
Na verloop van tijd verhuisden we naar Zuid-Korea. In de tijd dat we daar woonden heeft een heel eigenaardig geluid zich in mijn geheugen gegrift. Dit keer geen gekrijs, geschreeuw of gehuil. Een warmer en ronder geluid. In iedere woning die we daar hadden (en dat waren er nogal wat) te horen. Het had met de meeuwen gemeen dat het ’s ochtends al heel vroeg waarneembaar was. Een hakkend, kloppend geluid van messen op hout. Uit alle huizen, of ze nu van steen of van hout, van rijke mensen of van arme waren steeg het op totdat een hele buurt ervan zong. Het gaf me een heel veilig gevoel van verbondenheid. Wie je ook was, ’s ochtends vroeg waren alle vrouwen bezig met het snijden en hakken van groentes, uien, vlees en knoflook voor het ontbijt van alle huisgenoten. Gehurkt op de vloer met een houten plank voor zich verenigden de vrouwen zich bij zonsopgang tot een groot leger knoflookhaksters. Ik verbeeldde me dan dat ik door alleen maar te snuiven mijn portie vitamine-C al binnen had.
Ik ben benieuwd of nu, 20-25 jaar later, het ontbijt nog net zo arbeidsintensief is als toen. Ik mis dat hakkende geluid nog wel, evenals het resultaat ervan, die heerlijke Koreaanse maaltijden!
Yoga of toch maar Zumba?
Ik lig op de vloer en wacht af wat er gaat volgen. Hoog boven mij zie ik het sierlijk met rozetten gestucte plafond van de kamer waarin ik me bevind. Het is de eerste etage van een prachtig pand in een statige buurt in mijn woonplaats. Eenmaal binnen, op 1 hoog is alles een beetje groezelig en slecht onderhouden. In een kamertje waarin twee bedden staan heb ik me samen met andere dames omgekleed. Op de bedden liggen stapels dekbedden en kussens met Ikea overtrekken. Waar zouden ze die voor gebruiken? Daaronder kun je liggen bij het ontspannen – om warm te blijven.
Ik ben op mijn proefles yoga. Ik wil iets met bewegen maar niet te zwaar en te wild. Yoga werd in mijn omgeving aangeprezen als een goeie mogelijkheid, dus ik ben met een kennis mee.
Ik stel me voor aan de leraar. Een kleine man met grijze baard in een gebroken witte fleece trui en een broek in dezelfde kleur. Hij ligt op een soort matras met deken erover zijn ledenadministratie bij te houden. Links en rechts zijn er 2 kamers met matjes. Vandaag zijn er slechts twee andere dames. Vaste bezoekers. 60+.
Ik vlei me als een jonge blom (60-) neer op mijn matje. We beginnen. Langzaam vandaag, om op te warmen na de vakantie. Ik kan prima meekomen. Bolle buik, diep ademen, en uitblazen. Flanken uit elkaar, en uitblazen. Voelt wel goed dat rustige en regelmatige ademhalen. Ik voel mijn bloed naar alle vergelegen adertjes en bloedvaten stromen.
Behalve naar mijn voeten. Die zijn ijskoud. Onder het raam waar ik lig is het niet aangenaam. Tegen de tocht zijn er al rollen gordijn tegen de houten sponningen aangelegd, maar nog voel ik de wind langs me heen stromen. Er is geen verwarming. Ik begin naar de Ikea dekbedden te verlangen.
Na de ademhaling komen de andere oefeningen. Maar het ademen moet wel bewust blijven gebeuren. Met gesloten ogen. En de leraar gaat nu ook praten. Ik moet via mijn slokdarm naar mijn buik, de diepte in, waar ook mijn hart zit, ja mijn ziel en daar in die buik voelen we de bron van ons leven borrelen.
Er borrelt wel iets maar of dat nu de bron van het leven is? Na een half uurtje krijgen we een rustpauze. Ademhalen, ontspannen, ogen sluiten en de bovenmeester gaat nu een verhaaltje voorlezen. Het gaat over Mozes die op weg is, die eigenwijs is maar alles heeft een doel. Een wat vaag verhaal. Poging om het christelijk geloof de yogales binnen te smokkelen?
Ik heb wel zin in activiteit. We gaan er weer een poosje tegenaan. Best lekker maar het gaat allemaal wel wat lijzig naar mijn smaak. En het is zo stil! Een muziekje of zo zou het leuker maken, liever dan de wazige verhalen van de yogaleraar.
Aan het eind mogen we helemaal ontspannen. Dat is meestal een heerlijk moment, maar dan moet je wel bezweet en lekker moe zijn. Ik ben inmiddels versteend en mijn voeten zijn ijsklompjes. Ik lig dus niet zo relaxed. Tot overmaat van ramp gaat de leraar ook nog een verhaaltje vertellen. Het kriebelt onweerstaanbaar van binnen. Als het verhaal eindelijk klaar is mogen we nog even muziek luisteren. De Goldberg variations. Pianissimo. Ik word er nog onrustiger van. Toch maar Zumba?
