Dagboek van een verhuizing – 3

Een uiterst druilerige, grijze, grauwe dag. Alle sneeuw is nu verdwenen. Hier in Scheveningen lijkt wel een laag hondenpoep achtergebleven te zijn….Zo’n vies dun laagje gesmolten kak.20030801_hondenpoep

Niet goed voor mijn humeur. Maar echtgenoot stelt voor om vanmorgen naar het Mauritshuis te gaan voor de tentoonstelling van een privéverzameling 17e eeuwse kunst van een Nederlands echtpaar uit Amerika, Made in Holland. Even ben ik licht verbijsterd. Nu? Naar het museum? Ik ben toch aan het verhuizen? Welnee, vindt manlief. Je hoeft echt niet 7×24 bezig te zijn met die verhuizing. Is juist goed voor je, even wat anders. Hmmm..vind ik dat ook? Mijn hart zegt nee, mijn hoofd zegt ja.

Om 11.30 uur zitten we in de tram richting centrum. In het museum gaan we koffie drinken en een broodje eten. Na een lange rij wachtenden zijn we eindelijk binnen (Mauritshuis is niet echt op grote groepen berekend). Jassen afgegeven. Ik snak naar een bakje. Richting café. Sorry mevrouw, het café is tussen 12 en 1.30 uur gereserveerd voor een groep. Krijg nou wat! Het museumcafé dicht voor een buslading grijze dames met een sticker op hun trui. Wij balen. Terug naar de garderobe, jassen opgehaald en weer naar buiten. We moeten toch echt eerst een kop koffie en wat eten.Mauritshuis_gerrit-dou-rustend-hondje_HAC_560x350_tcm422-136601

Aeltje De tentoonstelling is mooi. De verzameling van dit echtpaar is ongelofelijk, alleen al wat betreft de waarde ervan. Rembrandt, Anthonie van Dijck, Rubens, Jan Steen, Ruysdael en ga zo maar door. Ik ben zelf niet een enorme liefhebber van de 17e eeuw. Vind de schilderijen vaak wat saai, vooral landschappen en zeegezichten. Portretten zijn echter schitterend. Er hangt een portret van Aeltje van Uylenburg, een volle nicht van de vrouw van Rembrandt, Saskia, dat weergaloos mooi geschilderd is.

Zo had ik vandaag even wat anders in mijn hoofd dan opruimen, uitruimen en inpakken. Op de terug weg langs een behang/verfzaak in Scheveningen waar we een kleur voor de slaapkamermuren uitgekozen hebben en wat in behangboeken gebladerd hebben. Toen kreeg ik toch weer even een heel nerveus gevoel…Er is gewoon veel te veel keus! Ik denk dat we het lekker simpel houden: offwhite op de muren beneden. Rustig. Ik ga wel kleur aanbrengen met accessoires en meubels. En voor de slaapkamer 1 muur met metalic blauw/groen. Beetje zeegevoel. Misschien de andere muren zandkleurig? Met het geluid van de A2 op de achtergrond ben ik weer op het Scheveningse strand inclusief oceaangeluiden!

Dagboek van een verhuizing -2

Tweede dag. Afgelopen nacht weer goed geslapen. Met een beetje hulp uit een potje, maar goed, dat is het waard als ik zie hoe anders vandaag was!  Groot verschil maakte ook dat ik netjes met tabelletjes een to-do lijst gemaakt heb, samen met mijn geliefde. Eigenlijk was dat lijstje veel korter dan ik dacht dat het zou worden. Gek, hoe dingen in je hoofd veel groter en onoverkomelijker lijken dan wanneer ze op papier staan. Waarschijnlijk omdat ze in mijn gedachten op ‘repeat’ staan. Aan de andere kant heeft opschrijven ook iets misleidends. ‘Abonnementen Den Haag’ opzeggen zijn 3 woorden, maar ik ben er echt langer dan 3 minuten mee bezig.
Maar goed, het ordent de chaos in mijn hoofd wel.

Ik heb weer zaken op Marktplaats gezet hoewel dat niet hard loopt. Van de vorige 3 dingen heb ik er 1 verkocht. Een schommelstoel.  Ben benieuwd wat er met de spulletjes van vandaag gaat gebeuren. Zelf ook aan het zoeken naar 5 pits fornuis-met-wokbrander, koelkast en vrieskast(je). Echtgenoot wil gewoon nieuw maar ik blijf het een uitdaging vinden een duur merk voor weinig geld op de kop te tikken.
 
Heb de keukenkast en lades uitgemest en alle verlopen producten weggegooid. Er staan zo maar dingen van 10 jaar oud in mijn kast! Spliterwten, bakmeel, griesmeel…Ik weet nog dat ik ze kocht. Ja inderdaad in onze vorige woonplaats…Dat is een poos geleden, ik geef het toe. Maar zo lijkt het niet. Ik snap mijn moeder beter nu. Daar checkten we altijd even of de levensmiddelen die ze zelf weinig gebruikte niet te oud waren. De ketjap kon zo maar van een vorig decennium zijn, en de sambal of de pindakaas. “Nee hoor”, zei ze dan, “die heb ik nog niet zo lang geleden aangeschaft.” Wat is 10 jaar ook op een mensenleven?

Op mijn opdrachten op werkspot.nl krijg ik het een na het andere bod. Voor het schuren van de vloer en behandelen met olie staat de teller nu gemiddeld op   €500,00 incl. BTW. Er is ook een goochemerd die het voor €360 wil doen, maar bij de referenties staat iets te vaak dat hij slcht bereikbaar is en de telefoon niet meer opneemt als je een conflict ergens over krijgt. No thanks.

Ook iemand gevonden die tegen een geringe vergoeding wil helpen schilderen. Pfff..opluchting!
De verhuizer is geweest, eentje uit Scheveningen en zal vrijdag offerte uitbrengen. Ondanks mijn verwoedde pogingen boeken te slijten schat hij het aantal dozen boeken nog op 125. Zucht.

 

Dagboek van een verhuizing 1

Mijn eerste slapeloze nacht achter de rug. Als ik mijn ogen sluit zit ik direct in het nieuwe huis en ben aan het bedenken welke kleur de slaapkamer krijgt, hoe we de plafonds moeten witten en hoe we alles neer gaan zetten. Waarom ben ik na 1 lange gedachte daar nou niet klaar mee? Waarom gaan mijn gedachten cirkelen en komen ze steeds weer uit waar ik net ook al begonnen was? 

Ik draai me met een ruk om, na een uur gedaan te hebben alsof het vanzelf wel weer over gaat. Ik spreek mezelf streng toe, nu is het afgelopen. Denk aan hoe de kinderen ter wereld kwamen. Dat zijn tenminste echte gedachten. Ze krijgen allemaal een beurt, maar als ik bij de jongste ben zit ik vreemd genoeg toch weer in IJsselstein, terwijl ze daar niet geboren is. Tijd voor m’n andere zij. Ik zucht diep in de hoop na anderhalf uur een woord van empathie te ontvangen van mijn bedgenoot. Die snurkt echter lekker door.

Wat ga ik bedenken? Het voelt niet goed in de bovenkamer. Ik ben klaarwakker en de radertjes draaien op volle toeren.
Ik ga er maar uit. Beneden pak ik een appel en zet de tv aan. Met m’n neus in de boter: een detective. Het is weliswaar 01:45 uur, maar, nou ja, of ik nu naar het plafond lig te staren of beneden naar een beeldscherm, dat maakt niet uit. Achter de tv vergeet ik tenminste even te denken aan de verhuizing. 

Vandaag overdag een opdracht op werkspot.nl gezet voor het schuren van de woonkamervloer. Leuke site, had er niet eerder van gehoord. Een soort marktplaats voor diensten. Bedrijven kunnen bieden en je kunt hn referenties checken door posts van voormalige klanten. Wel komisch. Sommige klanten zijn zeer tevreden terwijl anderen dan weer ellenlange stukken schrijven over hoe slecht dit of dat wel niet was…Tot nu toe 5 biedingen, tussen de 360 en 540 euro.

The scary world of toddler movies

Kris is staying with us for a day and a night. Kris is three and very active. He does not walk but runs, he does not take a straight way from A to B, but will at least climb over two chairs, crawl under the table and pass by and almost knock over two lampstands. By the time he gets where he wanted to go he has forgotten why he went there in the first place and be waylaid by something else. Everything loose and unattended to detail is noticed by him and scrutinized: electrical wires, buttons, unattached PC cords etc. All I need to do is follow him to make a check list of 'what to fix around the house'.

I need a breather and put him (yes I know, not good), in front of a DVD. Bob the Builder. Innocent,Spud  soothing. A world in which everything is clear. Right and wrong, good and bad, friendly and unfriendly, naughty and helpful. Kris is into the film and quiet like a mouse. I am in the kitchen, Bob the Builder is not a PG after all, but I hear a terrified scream: Oma! I run and see an anxious little boy. 'I'm thcared!!' (kris has the cutest lisp) I sit down next to him to see what in the world could have scared him in this most peaceful of movies…? It turns out to be the naughty scarecrow, Spud. Trying to steal the ladder he made Bob almost fall down from the roof he was fixing. The tension this caused was unbearable for my sturdy, stamping, little kamikaze sumowrestler…

Dribbel He wants another DVD. 'It's too thcary, oma'. OK. We select another one about a little sheep, living its life on a farm. No more naughthy scarecrows. I pick up the newspaper. Before I realize it I see Kris taking out the DVD from the player. 'No I don't like monthterth'. Monsters? On the farm? I put the thing back in and we watch together. I guess even toddler DVD's are PG nowadays..Soon the monster comes by: it is the bull with a ring through his nose. Kris hides behind my back when he sees it. This boy is very sensitive! We finally resort to Dribbel. The most soothing little films about a dog and his mom and dad and toys. If you ever feel tense and have trouble relaxing, go and get yourself one of these. Wonderful.

 

 

Lieve volgers van mijn weblog: Een heel goed en gezegend nieuw jaar toegewenst! Ik hoop in 2011 weer veel te schrijven en jullie te laten meeleven in wat ik zoal tegen kom in mijn dagelijkse leven! Ik blog nu 5 jaar en heb er nog steeds plezier in, ondanks de concurrentie van Facebook. Maar alle voordelen van Facebook ten spijt, bloggen is leuker omdat het bestendiger is om in deze digitale en vluchtige tijd nog maar 's een ouderwets woord te gebruiken!

A delivery – a report in ‘short messages’

December 18. We are celebrating grandson Kris’ 3rd birthday as a family. Son Lukas and Ravinia, his wife, are expecting their first child that very next day, December 19. Ravinia feels confident: the child will come tomorrow. We all go home with great expectations. Soon we will see our eagerly awaited new member of the family!

Days go by. I break at least two glasses jumping up whenever the phone goes. I go about my daily business but feel suspended in time..When is this baby coming?
 
  Text message, 23/12 early Thursday morning 02.15 at night: ‘Things are moving!! Pains all day. I am going to call the midwife soon.’  Yes! We are delighted, wide awake for a while, anticipating the good news of the birth. We pray and fall back asleep.
  Text message, 23/12 two hours later, around 04.30: ‘False alarm…No real labourpains yet. Could last a few more days. Go back to sleep!’  Oh no…Poor Ravinia.  She seemed to be in real pain, so how bad will it get for her? After we say a short prayer we do sink back, feeling slightly guilty, into our disrupted night sleep.

Awake again around 09.30 a.m 23/12.  I wonder..shall I call? Hear how things are going? I decide to call around  noon. My son says Ravinia is spending most of her time in the shower, the warm water helps against the pain. Not much change as of yet. They want to go to the birth clinic, just in case the delivery really begins, but need permission from the midwife. She’ll let them know around 19.00, that night.

We pick up the other Grandma-to-be from Gouda and together we drive to Utrecht to be nearby. Grandma Gouda will be staying  after the baby is born to help out. We will stay overnight at daughter Saskia. For sure the baby will be born soon.

That night we take Big Bellied Mom and a tad anxious Dad to the hospital and are relieved to hear she will be getting some pain relief in order to sleep a bit. We return to our overnight address and go to sleep feeling a little guilty again…Wished we could help bear the pain a bit, but there’s no way
. 
  Text message 24/12 with good news in the morning: ‘No longer false alarm, the delivery has begun, Ravinia is receiving spinal pain relief and is groggy, free of pain and happily letting the labourpains do their job.’
We sit together in daughter Saskia’s place. Two Grandma’s, Grandpa, aunts Saskia and Suzy and we are in touch over the phone with aunts and uncle from both sides. Any news? No not yet…Tension is rising.
  Text message  24/12 09.30:  ‘good news, 3 cm dilation’. We all break out in happy cheers. Than we realize: another 7 cm to go. How long will it take? We eat another piece of Christmas cake, make more coffee, call the sisters and sit down for another couple of hours waiting. We speculate: 3 cm. is not much, but well,  it’s something! Who knows, it might suddenly go fast…We hope, we pray, we wait, we eat.
 Text message 12.30: ‘7cm!’ We cheer again. Now it is moving in a good direction. Those last couple of centimeters will go fast!
 Text message 13.00: Ready to start pushing!!!
After another 30 minutes of waiting I collapse. This doing nothing and waiting around is taking a lot of energy! I lie down for a catnap. Just as I am about to sail away on sleep’s balmy waves my phone goes.
 Text message: ‘I can only weep so here’s the news by text: Noah Michael was born at 14.32. All is well.’
I jump out of bed, scream out the news and we all gather and dance around the room and hug each other..Yeah!! Finally this little baby boy decided to come out and stay with us.

Noah 

 

 

 

Uncle Woody, Choose Joy

11_Choose_Joy Robin and David

Een liedje over Kim's oom Woody, gestorven vorig jaar op de leeftijd van 87 jaar. Een charmante levensgenieter.

Gezongen door Robin Batteau en David Buskin, en op de castanettes jawel: Kim's moeder!

IJsselstein here we come

Ooit van IJsselstein gehoord? Ik ook niet tot een half jaar geleden. Tot we er terecht kwamen in onze zoektocht naar een nieuwe woonplaats in de regio Utrecht. We hadden er direct een klik mee. Oud stadje, 13e eeuw, 2 oude kerken, oudcentrum, gezellige winkelstraatjes, een bieb en zelfs een ziekenhuis. Een oude nieuwbouwwijk uit de jaren '80 met veel groen en vlakbij de weilanden. Met de sneltram een krap half uur naar hartje Utrecht en op de fiets in 10 minuten in het groen.

We zochten en vonden een huurhuis op een prachtig plekje: uitzicht over de groene weilanden en heel in de verte de skyline van Utrecht.

We voelen ons gezegende mensen!

IMG_4540 

Ons uitzicht!

 

#opzoeknaarGod' opvallend: voor de drie zoekers worden in de 1e aflevering gelovigen erbij gehaald om hen te helpen. Uitsluitend Afrikaanse christenmigranten en een Engelsman. Zegt dit iets over de staat van de Nederlandse kerk?

jarig, jaloers en een hijskraan

‘Je moet niet zo ongeduldig zijn en gelijk gaan schreeuwen’, schreeuwt kleinzoon Niek (5) ongeduldig tegen broertje Kris (3). ‘Je moet gewoon even samen met mij delen, ja! Dat doe ik  met jou ook 
altijd, dombo!’ Jarige Kris laat zich niets gezeggen en houdt krampachtig het cadeautje vast wat hij net gekregen heeft voor zijn verjaardag:  ‘Nee, Niek, van mij!’, schreeuwt hij op zijn beurt. Na wat vredestichtende woorden van mamma kan het stel weer samen verder en rennen  ze giechelend als ridders door het huis.IMG_4546

Het is een zware dag voor Niek. Groot genoeg om te weten dat de cadeaus er zijn voor de jarige is hij nog klein genoeg om het daar héél moeilijk mee te hebben. Klei, boeken, ok, dat mag Kris helemaal voor zich alleen hebben. Maar als er auto’s uitgepakt worden neemt de spanning en het verlangen toe: ‘is er misschien ook voor mij een cadeautje?’. En wanneer zijn geliefde oma Tonny een heuse hijskraan met afstandsbediening voor Kris heeft meegenomen en niets voor hem, wordt het Niek allemaal te veel. Blinde begeerte naar dit ultieme jongensgeschenk maakt zich van hem meester. Het leven is gewoon niet eerlijk. Het duurt nog een eeuwigheid voor hij jarig is, zijn eigen auto met afstandsbediening is kapot en nu krijgt Kris zo’n mooi cadeau en hij niks. Z’n mondhoeken trekken diep naar beneden en met dik gefronste wenkbrauwen laat hij zich op de bank vallen.    

 
IMG_4582IMG_4583 IMG_4584

Het hijskraangevaarte wordt inmiddels opgebouwd door mamma en oma, die hem troostend erbij willen betrekken. Niek verricht enige assistentie maar als het moment aanbreekt van de bediening der knoppen moet hij het aan Kris overlaten die er nog niet alles van snapt maar in ieder geval wel dít, dat het apparaatje in zijn handen moet blijven. Niek kan proberen wat hij wil maar dit is zijn glorieogenblik: de hijskraan besturen. Heel eigenwijs zit hij erbij op een kruk, wijselijk erbij gesleept door mamma omdat de hijskraan wat wankel is en Kris zijn omgang met spullen op z’n zachtst gezegd robuust genoemd mag worden.

Niek trekt het niet meer en rent, na een poging tot sabotage door de kraan een zet te geven, naar boven. Al het leed van de wereld is niets vergeleken met dit gekwetste jongenshart: dit kleine baby-broertje heeft een hijskraan met afstandsbediening en hij, groot en man van de wereld slechts de resten van een kapotte auto..