De ‘black dog’ (zie mijn vorige blogs over de black dog, een ander woord voor depressie) miste me, zo zei hij. Het werd tijd voor een bezoek. Hij was al binnen voor ik er erg in had en toen hij eenmaal op de bank lag, kon ik niet meer van hem af. Ik probeer een goede gastvrouw te zijn. Want van afwijzing en boosheid wordt het beest alleen maar zwarter en lelijker. Af en toe een aai over zijn hoofd. Maar ook weer niet té veel aandacht. Me niet af laten blaffen door ‘m, maar wel proberen in gesprek te blijven. Wel vermoeiend, hoor, zo’n hond op bezoek. Ik had hem helemaal niet gepland! En dan zit hij daar zomaar of hij nooit is weg geweest…Af en toe gaat hij op schoot liggen en daar krijg ik het echt spaans benauwd van. Zo close wil ik niet zijn met hem.
De hond vindt het best als ik wat actief blijf. Veel in de tuin doen maar, dan kwispelt hij wat om me heen en heel af en toe gaat hij slapen. Dan ben ik even op mezelf. Het gekke is dat ik dan zo’n moeite moet doen om hem niet te zoeken. Is hij nou weg? Is hij even weg? Is hij misschien helemaal weg? Maar dat zoeken maakt hem wakker…hij voelt het aan of zo. Helaas. Zijn voortdurende aanwezigheid maakt me wel gespannen, merk ik. Alles in me verzet zich tegen dat vervelende beest, maar ik moet toch zijn aanwezigheid accepteren. Hoe ik het ook draai of keer en hoe vervelend ik het ook vind, het is ergens toch ook mijn hond.
Ik ben druk met het bezoek. Er blijft weinig tijd en energie over voor andere dingen. Rustig thuis maar wat bezig blijven, actief in de tuin bewegen, wat fietsen of wandelen, films kijken. Dan is de hond het rustigst en ik dus ook.
Ik hoop dat hij zich gauw weer gaat vervelen. Bij mij heeft hij eigenlijk alleen maar een hondenleven. Ik zal blij zijn als het zover is. Ik wil nog wel uitzoeken waarom hij nu zo plotseling verscheen, na lange tijd. Maar of dat lukt? Ik moet er maar gewoon aan wennen misschien. Af en toe wil het beest me zien. Hoewel….meestal zijn er ook wel nieuwe levenslessen, of oude die ik vergeten was.
Hot Pink. Knalroze. Is dat een mooie kleur? Ik aarzel. Ja, bij mijn donkere dochters, die staat het best mooi. Of bij zo’n klein, schattig meisje tegenwoordig. In een prinsessenjurkje…Of, laat me nog even goed nadenken. Mijn schoonmoeder ja, die kon alle kleuren hebben, zeker ook knalroze.
Maar!
Cliffhanger…(spannende muziek)
Wat vind ik van knalroze in mijn tuin? Nou ja, hier en daar een roze accent, prima.
Cliffhanger.
Maar wat te doen als AL je hortensia’s, wélke kleur ze oorspronkelijk ook hadden, KNALroze kleuren? Wanneer de stokroos, met veel zorg van zaad tot plant opgekweekt, zich niet met donkerrode bloemen tooit (daar had je toch het zaad van gezaaid?) maar met jawel: KNALroze bloemen! Dan wordt het me teveel. Dan buig ik mijn hoofd en slik de tranen der teleurstelling in en vraag me slechts af welke #$%@ vorige bewoner hier zuurstokken in de grond vermalen heeft…
Ik troost me met de rozen die gelukkig kleurvast zijn en zich niet laten meeslepen in de roze rage. En de rode fuchsia die sierlijk zijn klokjes laat wiegen in de wind. Met de gele wederik, de blauwe monnikskap en de rode geraniums die ik vorige zomer stekte. En natuurlijk bloeit overal de vrouwenmantel, betrouwbaar als een degelijke werknemer, die plant.
Het blijft afwachten met een tuin. Veel gezaaid dit jaar, maar zoals ik al eerder schreef was het resultaat, de zaailingen, slechts bestemd om de buiken van naaktslakken te vullen. Volgend jaar anders aanpakken dus.
Ik vergeet de Annabel! Die blijft wit!
Ik heb nog wel wat kunnen oogsten van mijn AH plantjes. Bij terugkeer van mijn vakantie hingen er welgeteld drie boontjes in de bonenplant, zaten er onderaan de bijna geheel weggesabbelde stelen, twee worteltjes en waren er zeker wel tien (mini)bietjes klaar om gegeten te worden. Eerder had ik al van de sla geplukt en van de krulandijvie. En de kersentomatenplantjes blijken gigantsiche groene bomen te worden. Met hier en daar een tomaat-in-wording.
Dit is niet, wat je zegt, een rijke oogst. En zeker niet wat me was voorespiegeld door AH. Maar ik heb de smaak te pakken. Ik ga de zuurstokken uit de grond zeven en er een container oud roest in verwerken om de kleur te beïnvloeden. Ik koop alvast een paar kratten bier om de slakken te bestrijden plus een grote voorraad korrels. En een mandje, waarin ik dan vanaf mei 2017 2x per dag naaktslakken in hun gretige gang ga hinderen. Ik pluk ze net zolang uit alles tot ze volkomen ontmoedigd, met hun staart onder dat slijmsliertgat, een andere tuin gaan zoeken.
Onze laatste dagen in Frankrijk, dus nog maar een Franse titel ertegenaan. Die tot op bepaalde hoogte de lading dekt 🙂
Op vakantie met een dove zus en een zichzelf (onbewust) af en toe van de buitenwereld afsluitende echtgenoot, is voor iemand die ALLES hoort af en toe een beproeving. In de ochtend, tot half elf of zo, verdraagt Zus geen gehoorapparaten en verstaat dus weinig, maar wil wél graag weten wat er gezegd wordt. Echtgenoot verdiept zich in zijn Franse krantje en is alleen bereikbaar door hem nadrukkelijk aan te spreken. De volgende conversaties ontwikkelen zich dan:
Ik tegen echtgenoot: je koffie staat hier!
Zus, hard: Wat zeg je?
Echtgenoot, door de harde stem opgeschrikt uit zijn krant, tegen zus: zei je iets, Zus?
Ik, opnieuw: Je koffie staat hier!
Zus: Ik drink alleen thee ’s ochtends…
Echtgenoot: Is er thee?
Ik drink de koffie van echtgenoot op en verlaat de bühne.
Of, een andere situatie: Ik lees. Kan dat niet als er om me heen gepraat wordt. Zus heeft de gewoonte veel hardop te doen. Echtgenoot is ook niet van de stillen (behalve wanneer hij leest). Och arme….ik die alles en elk geluid hoor, kom soms niet verder dan twee zinnen, voor ik me terugtrek in een geluidsarme ruimte, onze 2,5 bij 2,5 slaapkamer.
Maar de taken zijn goed verdeeld. Ik heb geluk want ik mag koken, de anderen ruimen op! Af en toe gooit echtgenoot een lading was in de machine op de camping en hangen Zus en ik de was rondom onze mobilhome en lijken we even op een Travelers familie.
We vermoeden dat er op de camping druk wordt gespeculeerd wie nu uiteindelijk de Echte vrouw van echtgenoot is. Zus zit altijd voorin de auto (die is van haar), loopt na het voetbal in de kantine stijf gearmd terug in het donker met echtgenoot (zij blijft vaak langer kijken). Maar dan lopen ik en echtgenoot ook weleens langs, hand in hand.
En we lachen wat af! De dagen vliegen voorbij, vrijdag gaan we weer rijden, de campinggasten achterlatend met vraagtekens. Ik achterin waar ik eindelijk kan lezen. Echtgenoot en Zus zorgen voor de muziek en de route. Heerlijk!
Toch nog kunnen lezen:
Heartbreaking Work of Staggering Genius – Dave Eggers (autobiografische roman, fascinerend, met liefde, tederheid en boosheid geschreven. Over zijn eigen geschiedenis waarin hij als 22-jarige de verantwoordelijkheid krijgt voor zijn 14 jaar jongere broertje, na de dood van beide ouders. Overweldigend, ontroerend, en af en toe stuitend vanwege de VELE vloeken, waarmee hij uiting geeft aan zijn woede)
Gould’s Book of Fish, a novel in twelve fish – zeer origineel en boeiend, over de gruwelijke situatie van Engelse veroordeelden in de kolonie Tasmanië. Met vele lagen. (Hoort in de categorie ‘metafictie’, een genre waarbij de auteur inbreekt in het verhaal en zich richt tot de lezer op verschillende manieren). Afstotelijke wreedheden worden beschreven op een ‘humoristisch/cynische’ wijze. En toch ook teder en empatisch.
Beide boeken nog eens doornemen met mijn dochter die de laatste titel heeft gebruikt tijdens de college’s die ze gaf over Cultural Memory Studies. Ik heb een hooggeleerde dochter, met wie ik heerlijk over boeken kan praten. We wisselen titels uit en zo ben ik steeds meer in de literatuur terechtgekomen, vooral de Engelstalige. Mijn paradijs op aarde? In alle stilte, een kop koffie naast me, liefst liggend, LEZEN.
Ik nam laatst afscheid van mijn taalles. Vier jaar heb ik namens een welzijnsorganisatie Nederlandse les gegeven aan migrantenvrouwen. Ik begon met de bibbers, maar na verloop van tijd ben ik gaan genieten van de ochtenden dat ik samen met mijn vrouwen aan hun Nederlands sleutelde. Zo’n diverse groep! Zowel wat betreft nationaliteit, religie, taal, leeftijd en achtergrond. Allemaal gelijk echter in hun behoefte aan contact en bevestiging.
Ik heb veel geleerd van deze dappere dames. Ze lieten hun land en familie achter, sommigen uit vrije keus, maar de meesten gedwongen door oorlog en geweld. En dan een nieuw leven opbouwen in een vreemd land, met een jou vreemde cultuur en een taal leren die als een van de moeilijkste bekend staat. Ga er maar aan staan! Om de stress te verlichten was mijn doelstelling tijdens de les altijd in ieder geval een keer samen lachen. Niet meegezogen worden in de verhalen over ziekte en depressie, maar ze wel te horen.
Tijdens mijn afscheidsmomentje vloeiden de tranen. Ik was natuurlijk gevleid, maar na de zoveelste omhelzing en toen zelfs mijn Thaise leerling huilde, dacht ik als nuchtere Nederlandse wel: Nou ja, zeg…Ik ga de wereld niet verlaten..We gaan samen nog een keer eten, dus wat is dit?
Thuisgekomen realiseerde ik me dat er meer aan de hand was. Dat die tranen niet alleen mijn sfscheid golden, maar iets losmaakte bij de vrouwen. Een dieper verdriet over al die andere vaarwels. Van vaders en moeders, vaak te oud of te ziek om mee te vluchten, van broers en zussen, wel gevlucht maar over de hele wereld verspreid asiel gekregen. Soms van kinderen, of van grootouders. Steeds weer dat afscheid.
Het herinnerde me aan onze tijd in Zuid Korea. In de kerken daar werd ook veel gehuild. Waarom, dachten wij in het begin…Ik vond het maar overdreven, dat gesnik, tijdens de gebeden vooral. Arrogante westerling als ik toen was. Maar ook toen werd het me allengs duidelijk dat die tranen ook opwelden uit een diep verborgen verdriet, dat als een onderaardse stroom aanwezig was in de samenleving. Namelijk de herinnering aan geliefden in de Koreaanse oorlog (1950-52), die toen rond dertig jaar geleden was. Er was geen Koreaan (ik spreek over de jaren tachtig) die niet een familielid in het streng afgesloten Noorden had, met wie contact absoluut onmogelijk was. Kinderen die al tientallen jaren hun ouders niet meer spraken, echtgenoten, die elkaar kwijt geraakt waren in de chaos van de oorlog, broers en zussen enzovoort. En juist tijdens de gebeden, in de ontmoeting met God kwamen de tranen los. Dat is tenminste mijn gedachte.
Verdriet zoekt zich altijd een weg naar buiten. Vaak in de vorm van bitterheid of angst en ziekte. Maar wanneer het gedeeld kan worden in tranen, met een ander of de Ander, ligt er in die ontmoeting troost. En is het verdriet weer even dragelijk.
Ik ga mijn taalochtenden missen. Maar het contact met mijn moedige dames wil ik blijven houden. Op een andere manier misschien. Een manier waarin minder de taal, maar de ontmoeting centraal staat.
Vakantie. Ander ritme, andere gewoontes, andere mensen, ander eten. Heerlijk. In twee dagen zijn we naar Zuidfrankrijk gereden. Langs volle snelwegen. Ondanks het voorseizoen zijn we niet de enige vakantiegangers. Het is seniorenuittocht. Grijze hoofden, trekhutten en óf jonge gezinnen met vouwwagens. Onderweg in de file, denk ik, wat doen we eigenlijk? Tien uur reizen op een dag, waarvoor? Puur om het weer? Dan zijn we er niet aan ontsnapt: hoosbuien en onweer zijn ook hier ons dagelijks deel. Tramontane, onweer en zware regenbuien, afgewisseld met warme, zonnige uren. Niet slecht.
Het compleet andere van de omgeving is toch de voornaamste reden dat we het in de zomer ver van huis zoeken. Hier in het uiterste zuiden van la Douce France bloeien de bloemen een veelvoud van uitbundig, staan de soms eeuwenoude, grijsgrillig gevormde olijfbomen stevig en zilver geworteld in de grond. De watervallen van bijna neonpaarse bougainville; de terra gekleurde huizen; de zoete geur van lindebloesem en jasmijn, ah, zo heeft God het bedoeld! Het van Gogh licht, de heuvels en bergen van de Pyreneeën…de knaloranje granaatappelbloesem, het heeft allemaal net iets meer van de oorspronkelijke glans en kleur van de schepping, lijkt het. Dat is vakantie. En dan straks weer genieten van de ‘gewone’ pracht van het Nederlandse landschap. Altijd verliefd zijn is tenslotte te energieverslindend.
Echtgenoot vermaakt zich ‘s avonds opperbest met het EK voetbal. In het restaurant van de camping is hij inmiddels stamgast. Waarschijnlijk al berucht (beroemd?) door zijn luidruichtige steunbetuigingen voor iedere avond wel een ander team (bij gebrek aan een Nederlandse ploeg). Het liefst een underdogteam. Zo heeft hij, (volgens mijn zus, ik was er niet bij) een ware rondedans gemaakt toen IJsland scoorde. Een Nederlander tegen wie ik tijdens de tweede helft ( ik was ook even komen kijken) zei, dat we voor IJsland waren, knikte nogal veelbetekend zijn hoofd: dat heb ik gemerkt. Toen wist ik nog niet van de rondedans…
Zondag waren we in de Riverchurch. Een Engelstalige gemeente die rouleert tussen Perpignan en Laroque voor de diensten. Tot onze verbazing was de dienst geheel gewijd aan koningin Elizabeth ter gelegenheid van haar 90e verjaardag. Op het beamscherm een grote foto van haar (niet deze trouwens, maar wat zit ze er goed uit!) en de gezongen liederen hadden veel te maken met ‘hen die over ons regeren’ dat zij regeren namens de Koning de koningen. Aan het eind zongen we zelfs het God save the queen, met een aantal coupletten die wij niet kenden. Mooie verzen in de lijn van de coupletten die in de kerk soms gezongen worden na het Wilhelmus, zoals Mijn schild en de betrouwen, en Oorlof mijn arme schapen. Ik heb wel God save your Queen gezongen, maar ik kreeg toch bubbelwijn na de dienst!
Er wonen veel Engelsen in dit gebied. Ik kan het me goed voorstellen. Een Nederlander die we spraken vandaag (hij heeft hier al 17 jaar een tweede huis) vertelde dat het dorp levendig kan blijven o.a. door de belasting van de buitenlandse inwoners. Daardoor is het mogelijk dat er een kleine supermarkt is, een slager, een bakker en een aantal restaurantjes en zelfs nog een school. Het dorp is klein, gezellig en leeft. Zo zie je maar dat immigranten goed zijn voor de economie!
Ik weet dat ik niet haten mag. Ik moet liefhebben, of ik er nu zin in heb of niet. Liefhebben is doen, gevoelens volgen wel enzovoort. Ik weet het. Echt.
Maar…ik heb het nu niet over irritante mensen, die met hun ongevoelige opmerkingen of niet-empathische houding het me soms heel moeilijk maken.
Ik heb het nu over een wezen, een organisch, levend wezen dat zó walgelijk is, zo slijmerig, stroperig, gluiperig, kruiperig weerzinwekkend, dat ik me niet kan voorstellen dat dit in God’s gedachten is opgekomen toen Hij de wereld schiep. Het is een absoluut geval ‘gevolgen van de zondeval’, waaronder ik poepvliegen en muggen ook reken.
Maar de intense haat die ik momenteel ervaar richt zich op de Naaktslak.
De Naaktslak. Het woord alleen al duidt op iets wat gewoon niet kan. Een slak is al erg en dan is deze ook nog naakt! Heb je er weleens eentje aangeraakt? Het kost je een uur om het lijmslijm van je vingers te boenen. Ik kan het weten want ik doe niet anders dan worstelen met de viezerds.
mijn aartsviijand
Net als veel andere mensen ben ik door AH enthousiast geraakt door de zaadjes die je bij alle boodschappen kreeg. Ik had wel eerder in potten sla en tomaatjes gekweekt, maar nu was ik serieus begonnen met komkommerplanten en courgettes. Ik heb gegoogled om te zien hoe en wat en zag foto’s van kleine balkonnetjes voorbijkomen, volgestouwd met weelderige planten in bakken en schalen. De hele zomer eigen komkommers eten, courgettes plukken, watermeloenen verorberen in de warme zomerzon. Wat een hemel op aarde werd me hier voorgepiegeld. Ik had er zo’n zin in. En ik heb een tuin, op het zuiden! Alle voorwaarden waren aanwezig om een rijke oogst te krijgen.
U voelt het al aankomen natuurlijk. Ik had namelijk in dit paradijs buiten de zondeval en haar gevolgen gerekend. De Naaktslak. Wat ik ook deed. Hoe ik me ook inspande. Waar ik ook maar korrels en koffiedik strooide, het mocht niet baten. Langzaam, doelgericht, een glanzend zilveren slijmspoor achter zich latend, vrat het beest zich door mijn planten heen. De zelfgezaaide bloemen, ze hoefden maar hun groene neusje boven de grond te steken of ‘hoppa’ weg ermee, zongen de monsters in koor. Maar nooit waar ik bij ben, hè? Heel laf, ’s nachts, als ik diep in slaap ben, komen ze met hun trage gang hun alles vernietigende werk doen.
Bloemenzaailingen weg, smak smak; zoek, zoek, wat is er nog meer te smullen? Ah, groenteblaadjes! Komkommer, courgette, zelfs kruiden versmaden we niet. Weg zelfgezaaide tym.
Maar het ergste komt nog. Gisteravond had ik van overgebleven bladerdeeg (koelkast schoon gemaakt) een strudel gebakken. Die stond op het aanrecht uit te wasemen. Ik kwam binnen uit de tuin en zag (het was donker) een lekker stukje boven de schaal uitsteken. Zo’n randje wat je net kunt opeten, zonder dat iemand merkt dat je aan het gebak hebt zitten pulken. Mijn hand strekte zich verlangend uit om het korstje te pakken….het korstje was ijskoud en plakte….Het bleek het eindstuk te zijn van een enorme naaktslak!! Wat er toen door me heenging en wat er uit mijn mond kwam…..echtgenoot kwam aanrennen omdat hij ervan overtuigd was dat iemand mij de keel had doorgesneden!
Niet. Ik heb echtgenoot de heuse moord laten doen. Buiten weliswaar. Ik heb me over de appelstrüdel ontfermd. En nog denk ik, wáár kwam dat beest nu binnen vandaan? Het begint een Egyptische plaag te worden.
Nou ja. Ik zal ermee moeten leren leven. Er zijn ergere dingen. Maar ja, toch…Wie nog tips heeft? Ik ben bereid om ze persoonlijk (wel effectieve) korrels met een lepeltje door hun strot te duwen, als ik zo van het ongedierte af kan komen.
Ik ben, correctie, was verslaafd. Aan Prison Break. Een serie op Netflix, met vier seizoenen. Elk seizoen heeft rond de 20-22 afleveringen. Voor wie Netflix niet kent, het is een soort televisiekanaal waarop je je abonneert voor een tienstje per maand en vervolgens heb je onbeperkte toegang tot series die speciaal door Netflix gemaakt worden; of films; of oudere tv series.
Een aantal van deze series zijn in hun tijd op tv zeer populair geweest: Breaking Bad, over de natuurkundeleraar die crack gaat produceren en er schatrijk van wordt, maar ook verknipt. Of Homeland, over de Amerikaanse geheime dienst. Spannende, goed geschreven series met een verhaal. Zo spannend dat je niet kunt wachten tot de volgende aflevering…Vroeger had je pech. gewoon een week rustig geduld oefenen. Op Netflix hoef je die beheersing niet langer op te brengen. Net zoals ik vroeger soms tot véél te laat een spannend boek zat te lezen, kan ik nu urenlang een serie blijven kijken. Een episode eindigt op het meest ijselijke moment. Geen nood. Een klik met de muis (ik kijk op mijn laptop) en de volgende aflevering gaat van start! Het voelt als een slagroomtaart in je eentje opeten.
Prison Break was ook zeer geliefd in Amerika. En was blijkbaar in Nederland ook te zien op TV. Het is razend spannend. Een briljante ingenieur laat zich veroordelen tot een gevangenisstraf zodat hij vanuit die zwaar beveiligde plek zijn broer kan bevrijden. Die is onschuldig ter dood veroordeeld en wacht op zijn executie. Om ontsnappen heeft Michael zich grondig voorbereid door een blauwdruk van de vluchtroute in code op zijn lichaam te laten tatoeëren.
Voordat ze kunnen ontsnappen moeten er heel wat hordes genomen worden. Ze zijn uiteindelijk niet meer samen maar met z’n achten. Onder hen zware criminelen die ze wel mee moeten laten komen om niet verraden te worden.
Na hun ontsnapping is het ieder voor zich, behalve de broers die willen weten wie er achter het complot zit waardoor Lincoln in de dodencel terecht kwam. Dit leidt tot zeer boeiende en af en toe geweldadige ontwikkelingen. Een grote, corrupte organisatie van overheidsmensen die zich The Company noemen plannen een overname van het land.
Vier seizoenen navertellen ga ik niet doen. Wat me echter opvalt en vandaar deze blog is dat er telkens het thema van een ethisch dilemma terugkomt in de series. Er is natuurlijk het klassieke ‘de goeien tegen de slechten’ thema. Maar interessant is dat de schrijver hier steeds een vraag stelt. Hoe ‘slecht’ mag je zijn om iemand die goed is te verdedigen? Mag je iemand vermoorden om een onschuldige te redden? Of ben je dan ook tot kwaad vervallen? Mag je één iemand opofferen om meerderen te redden? Kan je daar genoegen mee nemen? Kortom er worden echte vragen gesteld en dilemma’s gepresenteerd. De hoofdfiguur is aan de ene kant onkreukbaar, maar wordt gaandeweg cynischer en sceptischer. De vraag of je mag doden om te voorkomen dat er erger gebeurt, wordt voor hem steeds prangender.
De serie duurt lang. Voor mijn gevoel zeker 1 seizoen te lang. De laatste episodes heb ik af en toe de snel-verder-knop gebruikt (voordeel van laptopkijken) Maar het onderliggende thema en de vraag wat geweld met iemand doet, ook als het voor een goeie zaak is, maakte het toch boeiend. Het taalgebruik is opvallend ‘netjes’. Het toont aan dat duizendmaal f*ck en wat dies meer zij, echt niet nodig is om een sterk verhaal neer te zetten.
Ik vind het wel een aanrader. En geniet van de luxe dat je door kan klikken of fastforwarden!
De opwekking van Lazarus (naar Rembrandt) – Van Gogh
Een van de meest ontroerende geschiedenissen in de bijbel vind ik het verslag in het evangelie van Johannes (hfst.11) over de dood van Lazarus. Stel je voor, je bent goed bevriend met Jezus. Hij reist rond door je omgeving en je hoort het ene verhaal na het andere over genezingen. Blinde en dove mensen zien en horen weer; kreupelen en verlamden lopen; zelfs een jonge knul die hij terugroept uit de dood als enige zoon overgebleven voor zijn moeder. Niets lijkt onmogelijk voor Hem. Hij vergeeft ook steeds zonden, maar die genezingen zijn boeiender….
Dan wordt Lazarus ziek. De zussen weten zich geen raad. Waren ze afhankelijk van hem? Als enige man in huis? Hoe dan ook, er is een sterke band van liefde tussen hen. Ze willen niet dat hij sterft en ze sturen een dringende boodschap naar hun goede vriend Jezus van Nazareth: Kom, je vriend is ernstig ziek! In een WhatsApp-loos tijdperk zal het even geduurd hebben voor hij de boodschap kreeg, maar zelfs dan heeft Hij geen haast. Hij lijkt met opzet tijd te rekken. Als Hij aankomt is Lazarus allang dood. Hij is begraven en er zijn al vier dagen voorbij gegaan. Logisch is de reactie van de zussen: Waar was je nu?! Is dat nou vriendschap, op je dooie gemak Lazarus dood laten gaan en dan doodleuk langskomen?
Als Jezus Martha, een van de zussen, vraagt of ze gelooft in de opstanding van de doden wimpelt ze de vraag af als een troost op een verkeerd moment: ja, natuurlijk, maar daar heb ik nu toch niets aan? Dat is later, bij de Opstanding, maar nu is onze broer gewoon dood! Als jij je nu maar je wat gehaast had dan was dat niet gebeurd! Martha gaat er blijkbaar vanuit dat Jezus zeker zijn vriend genezen zou hebben, hoewel hij niet altijd iedereen overal genas. Er was vaak een bijzondere reden om iets duidelijk te maken aan de omstanders. En dat is blijkbaar nu ook het plan.
Jezus gaat naar het graf. Niet als een tovenaar of als een magiër, met een serene Boeddha-glimlach (niets kan ons deren), maar als mens. Helemaal, door en door mens. Want Hij is ‘hevig bewogen’. Hij huilt. Hij is woedend. Hij kan het niet uitstaan! De dood die al dit vreselijke verdriet brengt voor geliefden, de stank van de ontbinding, de schijnbare overwinning van de dood op het leven. Alles bij elkaar brengt hevige emotie bij Hem teweeg. De dood is de vijand. Hoort niet bij het leven ondanks wat velen willen beweren om het acceptabel te maken. De Kringloop van het leven. Opgaan, blinken en verzinken. Niet dus.
Jezus huilt. En Hij laat zien wat de uiteindelijk bedoeling is van Zijn komst: de dood wordt verslagen. De dood zal er niet meer zijn. De steen moet worden weg gerold en Hij zegt, nu helemaal God: Lazarus kom uit je graf! Lazarus komt eruit gewankeld, omwikkeld met doeken, als een pasgeborene. Het nieuwe leven straalt (?)hem tegemoet. Maar eerst moet iemand wel die vieze doeken van hem afhalen.
Ik zie al die mensen staan, volkomen verbijsterd, met hun handen voor hun neus en mond. Ooit bedorven vlees geroken? Die lucht moet er gehangen hebben. Maar Lazarus is compleet en gezond. Zal hij Jezus in de armen zijn gevallen? Ook gezegd hebben: waar was je nou, man? Ik dacht dat je nooit zou komen! Je moet een dode gezien hebben om te beseffen hoe onmogelijk het lijkt, dat dit gebeurde.
Dit was een ‘happy ending’ voor Lazarus en de zussen. Maar er kwam natuurlijk weer een moment dat zij alle drie, in doeken gewikkeld, in een graf gelegd zijn en hun lichamen wel tot ontbinding zijn overgegaan. Ook alle mensen die Jezus had genezen zijn uiteindelijk gestorven. Dus wat was de bedoeling? Wat was het ‘nut’? Onze predikant verwoordde het mooi vanmiddag: Bij elk wonder tilt Jezus een tipje van de sluier op. Zó groot is God’s macht en zo gaat het worden straks, als Jezus terugkomt. Als het Koninkrijk uit de hemel op aarde komt. Ziekte, pijn en dood zullen verdwenen zijn. En de bron, de oorzaak, zal afwezig zijn: onze vervreemding van God. We zullen Hem dan kennen zoals Hij ons nu kent. En kennen is meer dan weten…Het is liefhebben.
Deze geschiedenis geeft me altijd veel hoop. Het wijst op Gods grote macht en wat Hij wil bereiken. Waarom de dood en het lijden zolang voortduren, dat blijft een moeilijk punt. Net als het voor Maria en Martha was…Blijkbaar mag je dat dus ook vragen, net als in de Psalmen die vraag steeds weer klinkt: Waar blijft u nu, God?
De sleutel zit’m in vertrouwen. Ik snap het niet en het vliegt me af en toe aan. Maar…ik vertrouw erop dat de Vader redenen heeft die ik niet kan peilen. In Jezus heeft Hij laten zien waar het Hem om gaat: de wereld en zijn bewoners redden door geloof in Jezus Die zelf door dood en lijden is gegaan en aan de kant van het leven weer is uitgekomen.
(Lees Johannes 11)
Ter Sake
Die eerste (ná ontswagteling) wat Lasarus nodig het
om die wonderkuur te keur is ’n nuwe alfabet
Half-thuis nog in die grotland waaruit ek tastend keer
moet ek van jou ’n huistaal vir hierdie lewe leer
Jy sal die dinge opnoem die pasmuntname sê
en wat op die punt van jou tong is my op die lippe lê
Vanmorgen was ik aan het poetsen. Dat gaat bij mij een beetje als in het (schitterende) gedicht over het voorjaar van Vasalis. Vooral de laatste regels bedoel ik dan. Wissel het woord Lente in voor Schoonmaken en je hebt een idee van hoe ik bezig ben. Het is een storm die losbarst.
Voorjaar
Het licht vlaagt over ’t land in stooten
wekkend het kort en straf geflonker
der blauwe wind-gefronste sloten;
het gras gloeit op, dooft uit, is donker.
Twee lamm’ren naast een stijf grauw schaap
staan wit, bedrukt van jeugd in ’t gras… Ik had vergeten hoe het was en dat de lente niet stil bloeien, zacht droomen is, maar hevig groeien, schoon hartstochtelijk beginnen, opspringen uit een diepe slaap, wegdansen zonder te bezinnen.
Lang denk ik, morgen ga ik echt schoonmaken. Ik haal dan voor vandaag maar weer voor de zoveelste keer een snelle doek over de WC-bril en veeg met een vochtig WC-papiertje de vlokken stof van de grond. Met m’n stoffer en blik veeg ik de keukenvloer en met een oud gescheurd t-shirt om mijn rubberen vloerveger verzamel ik de stofnesten op het laminaat van de slaapkamers. Klaar. Voor het oog alles netjes.
Voor mijn gevoel echter niet. Ik ben tenslotte opgegroeid met een dweilende juffrouw Boenders, onze werkster (ja, dat was echt haar naam!). Een dagelijks stoffende en wekelijks ramenzemende, koperpoetsende, bleekmiddel verspreidende, zeer regelmatig stofzuigende en tapijten kloppende moeder. Dat gaat in je DNA zitten, geloof ik. Schoon is voor altijd verbonden met ‘glans’. Ramen, badkamertegels, keukenkastjes, houten meubels die het licht weerkaatsen als spiegels. En de geur van bleek, koperpoets en Vim.
Maar ik trap er niet meer in! Vanmorgen was ik me weliswaar hartstochtelijk in het zweet aan het poetsen, maar ik ken mijn grenzen langzamerhand. Ik dacht terug aan een periode rond mijn veertigste, toen ik een ernstige burnout had en moest leren inzien wat daar de aanleiding toe was geweest. Ik weet nog zo goed dat ik worstelde met mijn identiteit. Wie ben ik nou eigenlijk? Een serieuze zoektocht. Maar het komische was (dat denk ik nu, toen niet natuurlijk) dat ik die hele verwarrende en bij tijden beangstigende zoektocht samenvatte met de volgende ‘wanhopige’ woorden: Ik weet niet eens of ik nou wel of niet netjes ben! Zo diep zat dat ‘schoon-zijn’ blijkbaar. De therapeute glimlachte en zei heel bemoedigend: Da’s een goed teken! Je kunt beter maar onzeker zijn dan dat je precies denkt te weten wie je bent. Veel gezonder! Sindsdien geloof ik heilig in het nut van ‘professionals’.
Inmiddels weet ik wel zeker dat het schoon-zijn gen ook in mij schuilt. Ik ben er enigszins mee behept, zeg maar. Mijn moeder was netjes en schoon, maar meer op een ‘voor het oog’ wijze. Niet obsessief. Mijn vader was schoon, netjes, en dat zélfs waar geen mensenoog kon schouwen. Alles moest georganiseerd, gestructureerd, schoon en netjes zijn. Huis, tuin, kantoor en ook op zichzelf was hij zeer schoon (dat was heel fijn, hij rook altijd heel lekker…). Het gevolg was dat hij eigenlijk nooit klaar was. Het is een soort ‘afwijking’ die in zijn DNA zat en dat hij heeft doorgegeven. Als ik ergens aan begin kan ik maar moeilijk stoppen. Ik zie het bij andere leden van de familie ook. De een heeft het met tuinieren, de ander met projecten achter de PC, ik heb het met Netflix haha! Het kán goed van pas komen, maar kan ook tot stress leiden.
Ik heb geleerd mijn standaard te verlagen. Niet alles hoeft te glimmen, en dan ligt er maar wat rommel op de vloer. So what! Ik heb vandaag me uitgesloofd, maar hoe mijn moeder ooit een heel huis kon doen in één dag? Ik heb naast het schoon-zijn gen ook andere genen blijkbaar. Eén ervan is dat ik ook graag luier, met mijn voeten op de bank en Netflix aan. Hmmm, daar moet ik wel mee leren doseren…
In de pré-Netflix periode schreef ik een blog over hetzelfde onderwerp. Je kunt die hier lezen
Even een recept delen. Ik zag het laatst op een site over koolhydraatarme voeding voor diabeten. In plaats van koohydraatrijke pasta (volkoren is al beter, maar toch) gebruikte dit recept courgette, gesneden met een spiraalsnijder. Ik loop achter want op internet zie ik honderden advertenties voor een spiraalsnijder, waar ik dus tot een week geleden nog nooit van gehoord had. Nou ja, nooit te oud om…enzovoort.
Vanavond vond ik twee courgettes nog in de groentela en ik had heel veel restjes kaas. Ik heb geen spiraalsnijder, maar met mijn dunschiller (kaasschaaf kan ook denk ik) sneed ik 1 courgette in dunne slierten/plakken. In de koekepan verhitte ik 2 eetlepels olijfolie en deed daarin een gesnipperde knoflookteen die ik even liet meebakken. Daarna de courgette toegevoegd, een paar minuten aanbakken tot de groente wat zachter wordt. Vuur uit, deksel erover en even laten staan.
Ondertussen had ik 2 eetlepels roomboter gesmolten, 2 volle eetlepels bloem erbij geroerd en aangelengd met (rond) 250 ml kippenbouillon (van een stukje bouillonblok). Goed roeren, en kaas erbij. Ik had een half zakje geraspte kaas (belegen) en nog een stukje (150 gr.) oude kaas in blokjes. Grote eetlepel mosterd, wat kerrie en chilipeper om het wat pep te geven. Scheutje worcestershire is ook altijd lekker.
Ondertussen wat broccoli gekookt en een paar aardappels (voor de vulling). Op het bord:
Courgettepasta met pittige kaassaus
broccoli en aardappel (die meedeed aan de kaasaus)
Conclusie: Heerlijke vegetarische maaltijd. Aardappel was eigenlijk niet nodig.
De courgette met kaassaus vulde prima.
Ingredienten op een rijtje:
1 courgette
restjes kaas, het liefst belegen of oud (150 à 200 gr.)
bouillon (van een blokje)
(room)boter, 2 eetlepels
(volkoren)bloem, 2 eetlepels
(chili)peper
mosterd
wat kerrie
Verder groente naar smaak bijvoorbeeld broccoli of sperciebonen
Dunschiller of spiraalsnijder
De ‘black dog’ (zie mijn vorige blogs over de black dog, een ander woord voor depressie) miste me, zo zei hij. Het werd tijd voor een bezoek. Hij was al binnen voor ik er erg in had en toen hij eenmaal op de bank lag, kon ik niet meer van hem af. Ik probeer een goede gastvrouw te zijn. Want van afwijzing en boosheid wordt het beest alleen maar zwarter en lelijker. Af en toe een aai over zijn hoofd. Maar ook weer niet té veel aandacht. Me niet af laten blaffen door ‘m, maar wel proberen in gesprek te blijven. Wel vermoeiend, hoor, zo’n hond op bezoek. Ik had hem helemaal niet gepland! En dan zit hij daar zomaar of hij nooit is weg geweest…Af en toe gaat hij op schoot liggen en daar krijg ik het echt spaans benauwd van. Zo close wil ik niet zijn met hem.
Heartbreaking Work of Staggering Genius
