Categorie: Reizen

verslagje 2

zaterdag 21 oktober

Redelijk goed geslapen, ondanks hoestaanvallen en nieuw bed. De beruchte Amerikaanse slaapbanken hebben we inmiddels overwonnen door direct na aankomst bij m’n schoonouders het matras op de grond te leggen in plaats van op het onderstel van de bank. Dat voelt nl. aan alsof je op een pijnbank ligt ipv op een bed.

’t Is ook altijd even wennen aan het klimaat in het appartement van m’n schoonouders. Warm, kurkdroog en weinig frisse lucht. In onze slaapkamer gaat dus het raam onmiddelijk open, maar op de 16e verdieping, aan de haven, met uitzicht over de zee, vang je nogal een stevige wind. Gevolg: gegier, waardoor we niet slapen kunnen. Slechts een paar voorbeelden om aan te geven met welke onoverkomelijke problemen we hier te kampen hebben, ha,ha.

Lark, m’n schoonzusje vroeg of ik op m’n blog vermeld had dat we op reis zijn. Dat was gevaarlijk volgens haar want er zijn voorbeelden dat mensen beroofd worden op grond van informatie die van internet gehaald wordt. Ben ik even blij dat er mensen in ons huis logeren om op de poesjes te passen.

Vandaag was een echte ‘reunion’-dag. Eerst een ontmoeting met een vriend van Kim nog van de middelbare school en Harvard, Doug Myers. Heel leuk om oude vrienden van Kim te ontmoeten uit z’n jeugd. Ik leerde Kim kennen toen hij 28 was en in Nederland. Dan mis je een stuk geschiedenis van iemands leven. Doug had bijvoorbeeld Kim’s eigen vader vaak ontmoet. Hij heeft een zeer goed geheugen, want kon nog precies beschrijven hoe de kamers er uit zagen bij Kim thuis in Cambridge. Hij noemde Kim als degene die hem klassieke muziek had leren kennen en waarderen en noemde een aantal muziekstukken die toen tot Kim’s favorieten behoorden, waaronder een paar van Beethoven. Kim wist het zelf niet meer en keek lichtelijk verbaasd omdat hij niet zo’n Beethoven fan is. Grappig.

Thuis gekomen startte de volgende reunie. Kim’s twee zussen, Lark en Yani waren er al, Brook en Katy, Kim’s jongste broer en vrouw met hun dochtertje Alouette waren in aantocht. Lark woont in Californie, Ventura en is een week over om Kim te zien o.a., Yani woont in Somerville, dichtbij Boston, Brook woont in Shelburne Falls, een dorpje op ongeveer 2 uur rijden afstand van Boston. Woody, Kim’s oom, broer van z’n moeder is ook hier sinds een paar dagen, uit Florida. Jammergenoeg konden Robin en David, twee broers er niet zijn. Robin hopen we maandag te zien. Uncle Woody is trouwens 83, 1 jaar jonger dan mijn schoonmoeder, ook nog zo kwiek als een vent van 65. Hij is heel sportief, speelt tennis 2 keer per week en is pas sinds 2 jaar met pensioen! Geweldig.

Een gezellige middag dus. We aten met z’n allen, eten gehaald bij een cateraar. Daarna hebben we muziek gemaakt en gezongen. Yani speelt banjo, Brook en Kim gitaar en voor de aanwezige kinderen (er waren ook nog vrienden van Lark met 2 meisjes van 4) hebben we heerlijk allemaal van die klassiekers geblerd met elkaar: I’ve been working on the railroad, old McDonald had a farm, This land is your land, If I had a hammer enz. Heerlijk.

Ik heb grote waardering voor Kim’s ouders die dit op hun hoge leeftijd toch nog steeds mogelijk maken! We zaten met toch 14 man, eten en drinken, alles even lekker en vooral Kim z’n moeder straalt dan. Als een kapitein op een schip wijst ze de mensen aan die moeten zingen of spelen. Ik ben dit keer de dans ontsprongen, maar vaak genoeg wijst dat vingertje met die lange nagel in mijn richting: Margrete you know a nice song? Als jonge bedeesde schoondochter kreeg ik daar nachtmerries van. Ik voelde me dan zo verschrikkelijk lomp, niet-artistiek, links en onhandig. Zo Nederlands in die toch ten diepste latin-american familie.

Het weer is fantastisch. Zon, helder en fris. Herfst op z’n best.

Morgen gaan we naar Parkstreet kerk. ’s Middags naar een balletvoorstelling met de hele club. Kaartjes en al zijn gekocht dus tja, wat te doen. ’t Is niet helemaal onze normale zondagsbesteding, maar goed. We kunnen naar de kerk en dat is het belangrijkste.

Yani, mom en Woody

Dscn0554

in de lucht

Eerste deel van een verslagje van onze reis naar Boston, Amerika.

Dit is een ongekende luxe: mijn eigen laptop! Heb nog niet uitgezocht hoe ik op internet kan komen in het vliegtuig. We vliegen nu sinds een minuut of tien en dit is m’n eerste test. Ik voel me de koning te rijk.

Een paar uur later. Helaas geen verbinding met internet kunnen maken, hoewel het signaal wel aanwezig was. Uitzoeken nog dus. Heb wat geslapen, film gekeken, ‘The devil wears prada’, of zoiets. Meryl Streep in een glitzy rol als hoofd van een modehuis voor wie iedereen vliegt en draaft. De nieuwe assistente is eigenlijk journaliste van beroep en vind alles maar overdreven. Ziet er ook niet echt fashionable uit. Natuurlijk wordt ze langzaam beinvloed, steeds glamoureuzer en dreigt haar alternatieve vrienden te verliezen. Eind goed al goed, ze kiest tegen de terreur van de mode en voor het authentieke leven, hoera.De mode wereld komt er niet echt goed vanaf. Macht, begeerte en biiiig ego’s…zal ook wel kloppen.

Voor me zitten mensen met een jongentje van Niek’s leeftijd dat bijna de hele reis al huilt.Vader en moeder worden steeds bleker. Hij is nu gelukkig even stil.

Wat moeten wij toch vermoeiende reizen gehad hebben vroeger met vier kids..toch ging het eigenlijk altijd wel goed.Kan me niet herinneren dat we wanhopig met een huilend kind rondliepen. Wel eens even, maar niet een hele reis. Stel je voor…die reizen duurden van deur tot deur toen nog minstens 20 uur. 8 uur naar Alaska, uitstappen om het vliegtuig schoon te maken en dan nog eens 10 uur. Eerst waren we dan al vanuit Pusan vertrokken naar Seoel met een binnenlandse vlucht van een uur. Eindeloos leek die reis. Ik besef de laatste jaren pas hoe medepassagiers hun hart vast gehouden moeten hebben als wij met onze stoet kinderen het vliegtuig binnenkwamen..! Vier kinderen, hoe zal dat gaan..

Kim en ik zijn allebei zwaar verkouden, keelpijn, hoofdpijn. Algehele malaise. Hopelijk knappen we snel op, want eigenlijk hebben we nu alleen maar behoeft aan een bed.

Keep the Faith avond gehad gisteravond. Rob van Houwelingen heeft een lezing gehouden over het onstaan van de Bijbel, vooral als achtergrond voor de da Vinci code theorie dat de kerk allerlei documenten heeft weggemoffeld omdat ze haar niet uitkwamen. Bijvoorbeeld ook het Judas evangelie. Er waren 35 -40 mensen dus een mooie opkomst! We haden dit keer weer live muziek, Ronald Geleynse met 2 anderen hebben een nieuwe groep gevormd ‘ Underdog’, bluesmuziek. Erg leuk volgens de experts, Lukas en Kim.

Het weer in Boston is nat, maar vrij zacht. Voor morgen, zaterdag wordt zon voorspeld. Ik geloof dat er morgen ballet op het programma staat. Ik duik nu ons bedje in!

Wordt vervolgd.

Toch nog jetlag?

Ik meende dat het wel redelijk goed ging.  Donderdag was ik rond 13.00 uur weer terug in Nederland. Kim stond me op te wachten en het was heerlijk elkaar weer te zien. Twee nachten helemaal niet slecht geslapen en opeens, laat vanmiddag, word ik getroffen door een mokerslag. Ik voel me helemaal niet senang. Misschien is het wel het eten…(heb linzen op).  Nou ja, ik hou het maar kort vandaag.
De rest van de tijd in Canada was aanmerkelijk rustiger dan de eerste 4 dagen, met voorbereiding, de bruiloft zelf, en het afscheidsfeestje van Kees Gootjes.  (Die zag ik dus gisteren weer in Nederland, want hij woont in huis bij zoon Lukas).

Ik heb met Dinie dinsdag en woensdag twee heerlijke klets-(heel veel geleerd van haar over voeding en zo) en shopdagen gehad, we hebben geluncht in een (gigantische) Healthfoodstore (met de vrolijke naam ‘Goodness Me’) en de dag erna bij de Koreaan.  Ik heb m’n portie kimchie weer binnen! Heb zelfs bij de Koreaanse supermarkt inkopen gedaan met een in Hamilton woonachtige Koreaanse vriendin van Dinie, Yu shin (die had ook al een zeer smakelijke Koreaanse maaltijd voor me klaar gemaakt). Ben wel jaloers op de Canadezen. Koreaanse ingredienten zijn heel makkelijk te verkrijgen.  Waarom nog steeds niet in Nederland? Hier heb je toch een grote Koreaanse gemeenschap? De meeste spullen kun je hier wel bij elkaar sprokkelen bij Chinese of Indonesische toko’s (meest Japanse import) , maar rode peper pasta en -poeder nergens en die is zo uniek van smaak, die is niet te vervangen door sambal of cayennepeper.

Het blijft me verbazen dat Korea relatief gezien zo onbekend blijft qua keuken en als toeristische bestemming.  Het is er zo mooi en het eten zo lekker.  Het zal de knoflook wel zijn…In Korea wordt de meeste knoflook ter wereld gegeten. Maar ja als iedereen het doet heeft niemand er last van. Toch?

Griekenland

Schoonzoon is half Grieks. Zijn vader kwam uit Griekenland. Uit het noordwesten, pal onder de grens met Albanië, tegenover het eiland Corfu. Ze hebben dit jaar met kleinzoon het geboortedorp van zijn vader bezocht. Het dorp wordt in de winter nauwelijks bewoond, maar in de zomer trekken de weggetrokken oud-bewoners terug naar hun zomerhuizen.  Ook schoonzoons ouders hebben er een zomerhuis. Nichten en neven met hun kinderen, nog een oom geloof ik en aangetrouwde familie is dan een aantal weken cq maanden terug in de oude omgeving.  Niek was er voor het eerst en werd hartelijk onthaald!  Het is een prachtige streek van Griekenland.  Bergachtig, met eeuwenoude olijfgaarden, fruitbomen en zonder toerisme. olivegroves1.

recepten

vijfmaal redelijk eenvoudige recepten voor een grote groep

Lukas z’n recept: gambas, feta en tomaten met tagliatelli.
Dos z’n recept: spaghetti met ham en roomsaus
Suzy en Rob’s recept: aardappels in de oven, erwtjes met kip, courgette met ui en kalkoen.
Kim’s recept: hamburgers met knoflook op de BBQ
Saskia’s recept: roerei met kruiden en kaas, braadworstjes met warme broodjes

Met z’n negenen

Een intensieve week! Vanaf zondag 30 juli waren we met z’n negenen in ons Duitse vakantie- ruilhuis.  Eerst arriveerden oudste dochter met haar man en kleinzoon Niek van anderhalf. ’s Avonds laat een andere zoon en dochter en de dag erop, maandag, last but not least onze tweede dochter met vriend.

Ik was erg blij dat het niet meer zo vreselijk warm was! We hebben stadjes (Marburg, Herborn)  bezocht, gezwommen in de Aartalsee, ontzettend veel gekletst,gelachen, koffie gedronken op terrasjes, om de beurt gekookt en ons eindeloos vermaakt met Niek.

Niek loopt als een kievit, onderzoekt alle dingen en heeft grenzeloos veel plezier in het leven.  Hij maakt geluiden alsof hij praat, en weet met stem en mimiek exact te communiceren wat hij wel en niet wil.  Het grappige is dat hij zichzelf prima vermaakt met van alles en nog wat en hij is zo gezellig bezig dat je allemaal wil vragen of je mee mag spelen.  Dat vindt Niek natuurlijk prima!  Dus hij wisselde voortdurend van speelkameraad.  Er was altijd wel iemand die zin had in een partijtje knuffelen,stoeien of rondsjezen met hem, stralend van plezier, in een doos of zo.  Niek vermaakt zich overigens uitsluitend met ‘echte’ dingen.  Dozen en lichtknopjes en pannen en potten of ping-pongen met Pappa. Hij staat dan op de tafeltennistafel, hangt als een pop in zijn vader’s armen, die het batje in Niek’s hand en in die van hem vasthoudt. Zo slaan ze samen het balletje heen en weer.. De tegenspelers moesten er een beetje rekening mee houden, maar het ging al erg goed. Niek wordt natuurlijk Nederlands kampioen tafeltennis! Speelgoed is voor de dommen, Niek gaat daar niet voor.
Vanavond zijn Niek en zijn ouders weer vertrokken.  Het is stilletjes in huis.  Ik ruim nog wat rommeltjes op, denk af en toe Niek te horen.  Als zes volwassenen kijken we elkaar aan en zeggen: wat heeft dat jochie een energie!  Wij zijn allemaal uitgeput, terwijl hij er morgen weer helemaal voor gaat.  Tja, zei zoon Luuk, hij heeft nog nauwelijks last van de zwaartekracht.  Lukas houdt van wetenschappelijke verklaringen.

koeler weer

Eindelijk zijn de temperaturen wat normaler! Gisteravond was het voor het eerst sinds we hier zijn onder de 20 graden om 11 uur!  We zijn naar een schitterend jazzconcert geweest van het Landes Jugend Jazz Orchester Hessen, een lange naam, maar het is dan ook big band jazz! Jazzband Ik hou niet van big band jazz op CD, maar live is het geweldig.  Er was een zangeres met een prachtige jazz-stem. Heel klein en onopvallend, beetje wiskunde studente type, maar zo gauw ze begon te zingen veranderde ze in een soort Billy Holliday…Genoten.  Het concert zou buiten plaatsvinden, in het Rosengärtchen (klinkt zo leuk) maar vanwege het zware onweer was het verplaatst naar de schouwburg. Jammer. 

Erna hebben we tot twaalf uur op een terrasje gezeten, genietend van de frisse lucht.  Iets verder op was er een Weinfest, lange rijen met lange tafels en banken, omringd door verschillende tenten waar wijnen (meest witte uit de regio) werden verkocht.  Weinfest Mensen kochten flessen tegelijk, gingen lekker aan de tafels zitten, ‘und jetzt trinken wir!!’   Als het niet zo prop-en propvol geweest was hadden we ook wel een flesje aangeschaft, maar er was geen doorkomen aan!

.   Wetzlar1

Wetzlar is een heel leuk stadje. Met veel oude vakwerkstraatjes en pleinen. En mooie parken.
Het leukste gedeelte hebben we pas een paar dagen geleden ontdekt.Wetzlar

Gisteren en vandaag is het weer dus koeler.  Met als gevolg dat we de paden op en de lanen in gewandeld en gefietst zijn. Gisteren gewandeld, een uur of 2.  Ging goed met de voet en het was heerlijk om de natuur te ruiken en de wind te voelen zonder tegelijk weg te smelten en uit te drogen.

Vandaag hebben we gefietst maar daar is Margreet toch niet voor in de juiste conditie…Mein Lieber, wat een steile heuvels en paden.  We hebben een rondje gefietst van 3 uur, onderweg op een idyllisch plekje buiten, bij een gaststube, een heerlijke duitse boterham met kaas gegeten (2 dikke plakken brood met volgens mij 2 ons kaas..) Dat was allemaal nog te doen.  De terugweg was minder.  Enkel klimmen op een gegeven moment en het werd nog heet ook! 

Thuisgekomen een ijskoude witbier gedronken, hemel op aarde, en toen zijn we beiden volledig weggezakt in een diepe slaap.

Roeien_lahnVolgende week gaan we varen op de Lahn  en van alles doen met de kids die komen.  Morgen Jesseka en Dos met Niekepiek, en maandag de anderen: Lukas en Saskia in een auto en Rob en Suzy in hun auto. 

Schloss Oranienstein

Soms moet je wel heel erg je best doen om een museum te vinden. In onze gids stond beschreven hoe in Diez een Oranjemuseum te vinden is in een slot, gebouwd door de dochter van Frederik Hendrik (zoon van Willem van Oranje, broer van Maurits) en Amalia van Solms.  Amalia van Solms was erfdochter van het gebied rond Diez en toen Agnes, de dochter, weduwe werd is zij hierheen gekomen om het land te beheren.  De middeleeuwse burcht in Diez beviel haar niet, ze was opgegroeid op Paleis Huis ten Bosch in Den Haag en had behoefte aan wat meer luxe. Tot zover de informatie in de gids.  Het slot was te bezichtigen en enkele kamers waren als museum in gericht.  Klonk interessant.  Maar waar was het slot?  In de oude stad vermoedden wij. Nee, daar was inderdaad het middeleeuwse onderkomen wat Agnes niet beviel.  Maar het andere slot?

Na veel zoeken en verkeerd rijden vonden we eindelijk een wegwijzer en kwamen we aan bij het slot.  Dat bleek echter een streng afgesloten militaire basis te zijn.  Op een klein bordje hing ter informatie dat er 4x per dag een rondleiding was.  Mooi, dachten we, wachten dus op de eerstvolgende.  De tijd verstreek, maar geen gids in zicht.  We liepen naar de wachtpost van de basis, maar daar werden we onverbiddelijk terugverwezen: u wordt opgehaald.  Nou, dank je de koekkoek, niet dus. Leve de mobiele telefoons. Gebeld naar een nummer op het informatiebord en daar kregen we de gids aan de lijn.  Het speet haar, maar niemand had doorgegeven dat er mensen stonden te wachten….
Oh, communicatie, wat kan het toch lastig zijn!

Onze moeite werd echter beloond want we kregen een privé-toer door de  inderdaad prachtige zalen (maar 4 opengesteld voor het publiek) van het Schloss Oranienstein.

koele auto, warm museum

We dachten voor vandaag een slim plan gemaakt te hebben om de hitte te omzeilen. Een lange tocht door het binnenland naar Frankfurt, dan heel lang in een koel museum dwalen, en dan in de avond, als het wat koeler was, ergens lekker eten.

De tocht was mooi. Want de auto was koel, 22 gr., terwijl het buiten afwisselend 35 of net onder de 30 was, afhankelijk van hoe hoog we zaten.  De weg voerde door stadjes, en langs mooie bossen en velden en werd steeds steiler. We reden door het Taunusgebergte en het Westerwald.  Het wald was erg donker, van die deprimerende pijnbomen waartussen alleen maar diepe duisternis heerst en geen straaltje zonlicht doordringt.  Ik moest vaak aan Hans en Grietje denken. Echte gebroeders Grimm bossen. In Frankfurt aangekomen regende het en dat deed de temperatuur even onder de dertig zakken, liet onze thermometer in de auto weten.  Toen we uitstapten bij het museum (Städelicher Kunstinstitut) viel de warmte als een natte deken op ons.  Gauw het museum in om koel te blijven..dachten we.  Het was daar binnen helaas net zo vies warm als buiten. De machines in de zalen om de temperatuur te beheersen stonden op volle toeren te blazen, maar dat had weinig effect.

Mooie kunst gezien, al wapperend met m’n gidsje. Het museum heeft een prachtige collectie 19e en 20e eeuwse schilderijen.  Aan de rest (alle andere eeuwen..)zijn we niet toegekomen.  Alles plakte en ik had het spaans benauwd. 

Naar buiten dus toch maar, waar we een stukje langs de Main gelopen hebben en op een terrasje wat gedronken.  Best weer leuk zo midden in de stad vanaf ons platteland!  Langs de straat bij een Indiaas restaurantje (wat tegelijk ook pizzaria was) lekker linzen gegeten met Indiaas brood.  Toen droop het zweet ons helemaal tussen de ogen.  Pittig eten!! Van een koele dag was niet zoveel mterecht gekomen, maar leuk was het wel.

Nu de kelder ingedoken, achter de pc, in ons vakantiehuis waar het eindelijk, voor het eerst vandaag, koel aanvoelt.  Het is hier waarschijnlijk 24 gr. of zo, maar dat is een koelkast vergeleken met de kamer boven.  Ik ben niet gemaakt voor een warm klimaat, dat is inmiddels wel duidelijk.  Ik raak helemaal uit m’n doen ervan.  Dat de hittegolf maar snel mag ophouden.  Wat verlang ik naar de winterstormen, zeg.

Marburg Schloss

Ondanks de hitte (37 gr.) gisteren naar Marburg getogen. Een Schloss leek ons wel koel genoeg om enige tijd in door te brengen. Half uurtje rijden (auto met airco :-)), mooi duits landschap, golvende velden, bossen, af en toe een stadje.  Of die bewoond zijn moet je maar aan nemen, want alles is er uitgestorven…Geen terrasjes, geen winkeltjes, geen flanerende toeristen. Echt boer’nlaand, dat is het hier. Mensen werken en drinken ‘des abends’ een pul bier voor het slapen gaan. Tot nu toe hebben we in de wijde omgeving nog maar 2 buitenlandse auto’s gezien, waaronder 1 US army. Ik heb soms het gevoel dat we worden nagekeken.

Marburg is een echte stad, waar we overigens ditmaal niets van gezien hebben, want we zijn rechtstreeks naar het Schloss gegaan, hoog op een berg. Daar vond ooit het beroemde gesprek plaats in de winter van 1529,tussen Zwingli en Luther, in aanwezigheid van de (gereformeerde) Landgraaf van Hessen (toen 25 jaar),  over de betekenis van het Avondmaal.  Luther hield vol: Jezus zegt, dit brood is mijn lichaam, deze wijn is mijn bloed.  Zwingli,s positie was, Jezus zegt dit brood betekent mijn lichaam en de wijn mijn bloed. Luther kon zich niet verzoenen met Zwinglis uitleg en weigerde hem de hand te schudden na het overleg..Er hangt een prachtig schilderij uit de 19e eeuw waarop Luther verontwaardigd zijn hand terugtrekt als Zwingli die wil schudden.  De grote kop van Luther is heel mooi weergegeven. Je kunt zo zien: dat moet een zeer eigenwijze man geweest zijn! Maar goed, dat moet ook wel als je je in je eentje tegen de hele roomse kerk durfde verzetten.

In de grote zalen, nu ingericht als concertzalen en foyer, kun je nog een klein beetje proeven van hoe het toen was.

Het slot is prachtig bewaard gebleven en is nu tevens museum.  Beneden in de kelder mooie kerkelijke kunst van soms heel vroege datum, 11e, 12e eeuw.

Heel interessant zijn een aantal levensgrote houten kruisbeelden met daaraan een geklede Christus.  Hij draagt een lang gewaad en een soort riem om zijn middel. Het schijnt te verwijzen naar een oud Christusbeeld uit de 8e eeuw dat Jezus voorstelt zoals Hij in de Bijbel in het boek Openbaring wordt beschreven, wanneer hij aan Johannes verschijnt: als een mensenzoon, bekleed met een lang gewaad en een gouden riem om Zijn middel. Dat is de Opgestane Jezus. Zo wordt Hij dus aan het kruis verbeeld: gestorven én opgestaan. Mooi.

Eenmaal weer buiten verging ons iedere lust nog iets anders te bezoeken. Snel naar onze zwemplek gereden: Aartalsee, een groot stuwmeer, waar het water inmiddels 25 gr. is.  Maar nog schoon, er wordt geïnspecteerd!