Categorie: Persoonlijk

Hier ben ik weer

Trouwe lezers van m’n blog hebben me al een paar keer gevraagd waar ik gebleven ben. Is het eerste enthousiasme verdwenen en gaat de blog als een nachtkaarsje uit?

Neen. Dat is niet het geval. Wat wel het geval is, is dat m’n levensstijl is veranderd doordat ik minder tijd alleen doorbreng. Echtgenoot Kim is altijd veel weg en het maakt dus weinig uit of ik achter m’n pc’tje zit of beneden op de bank. Maar nu een van m’n dochters weer een poosje thuis woont heb ik opeens weer gezelschap. Ik ben teveel sociaal dier om dan ’s avonds de deur achter me dicht te trekken en te gaan schrijven. Een laptop zou een uitkomst zijn!

Vandaar de tijdelijke stilte.

Is er inmiddels wel wat te melden? Waar zal ik beginnen..? Met moeders gaat het momenteel redelijk goed. De dementie staat natuurlijk niet stil. Ik vind bijvoorbeeld haar stem zo anders geworden. Vlak en hard en zwaarder dan ik me ooit herinneren kan. Toch herkent ze ons nog steeds! Ze heeft een moeilijke periode achter de rug. Na het ziekenhuis ging het een week goed, maar toen begonnen de hallucinaties weer. Overal zag ze mannen die haar bedreigden, in haar bed wilden, achter haar aan zaten. Ze was agressief, sloeg zelfs personeel, maar alles in angst. De arts heeft haar weer anti-psychotica gegeven, Haldol, die in het ziekenhuis was afgebouwd. Dit, in combinatie met kalmeringsmiddelen en anti-depressiva, slaat gelukkig aan. Ze is rustiger, lacht soms weer en praat helder. De nachten blijven een probleem. Ze kan het bed niet meer uit door het hek wat ervoor zit maar ze vinden haar eigenlijk altijd wakker ’s nachts. Het slapen blijft onrustig.
Van een vriendin hoorde ik dat haar schoonmoeder exact dezelfde wanen had: overal mannen. Wat is dat toch vreemd. Ik vraag me af of dat nu met het verleden te maken heeft of dat dit gewoon een ziektebeeld is wat bij de Alzheimer hoort?

Ik vind het overigens erg gezellig dat dochter Saskia weer thuis woont. We kunnen het prima met elkaar vinden en als we niet oppassen zijn we alleen maar leuke dingen aan het doen: naar het strand en een kopje koffie, naar de Kringloop en een kopje koffie, van elke boodschap hebben we de neiging een uitje te maken! Verder helpt ze mijn immens grote huis een beetje op orde houden, is ze mijn persoonlijk adviseur op het gebied van mode en stijl.  Ze ordent af en toe mijn stapels chaos. Ik kan me nu voorstellen dat men vroeger gewoon een dochter thuis hield. Niks eigen leven, niks trouwen, vader en moeder hebben hulp nodig thuis!

M’n werk is hectisch en druk door de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen. Wel leuk om er zo direct bij betrokken te zijn. Niet dat ik zelf de straat op ga of zo, maar ik ben betrokken bij de planning en organisatie. we hebben nu eindelijk ook een betere website met een campagnepagina. Ook de lay-out van de rest van de site is veel beter.

 

mijmeringen

Als je niet veel kunt lopen is het leven toch aanmerkelijk anders. Ik wilde eerst saai schrijven, maar dat is niet helemaal waar. Ik beleef genoeg, maar het is meer in de sfeer van wat me overkomt, dan waar ik voor kies.

Vandaag (strakblauwe lucht, zacht briesje, 25 graden) zou ik natuurlijk gekozen hebben voor de zee ! Ik woon 5 minuten van het strand vandaan, wat in de zomer vooral ’s ochtends vroeg altijd goed te merken is. Het kabaal dat de zeemeeuwen dan maken is onbeschrijfelijk! Hier in Scheveningen hebben we nauwelijks last van toeristen, want onze straat is peperduur om te parkeren.
Zoiets zouden ze voor meeuwen ook moeten invoeren…

Ik dwaal af. Niet naar het strand dus met m’n voet in dik verband (zie ‘hamer en beitel’ voor de oorzaak). Andere bezigheden dus gezocht binnenshuis. Bloggen. Surfen (interessant, over verpleeghuizen, inmiddels m’n hobby), lezen. Maar ik merk dat, nu ik tijd en excuus heb om te lezen, ik er toch de rust niet voor kan vinden. Ligt misschien ook aan m’n boek, The Coup, van John Updike over een Afrikaanse dictator…..Spreekt me net niet genoeg aan om er in weg te zinken…

Gisteren heb ik een paar uur gewerkt. Voor het eerst sinds 10 dagen. Juist tijdens mijn afwezigheid speelden er allerlei spannende politieke ontwikkelingen. Toen ik met ziekteverlof ging werkte ik voor 1 raadslid, nu ik terug ben voor 2! (Misschien nog wat langer wegblijven…) Evert de Niet, raadslid voor een lokale Scheveningse partij heeft gebroken met die partij en zich bij de ChristenUnie gevoegd. Hij neemt z’n zetel mee, dus nu hebben we plotseling een dubbele vertegenwoordiging in de raad, 1 SGPer en Evert CU. Helaas is het niet zonder verwijten over en weer (tussen ex-fractiegenoten en Evert) gegaan. Jammer.

Ik denk dat (lokale) belangenpartijen altijd zeer risicovol zijn wat betreft potentiële conflicten. Men gaat voor 1 belang en komt van totaal verschillende achtergronden, ook principieel. In een gemeenteraad of parlement gaat het vervolgens niet alleen over Scheveningen of ouderen of weet ik wat. Integendeel. Evert heeft een duidelijke christelijke overtuiging en werd geconfronteerd met standpunten over bijv. softdrugs, 24-uurs economie enzovoort, waar hij niet achter wilde staan.

Zeer benieuwd of hij z’n Scheveningse achterban mee krijgt bij de verkiezingen volgend jaar. Evert staat als nr. 3 op de lijst. Hetty Voogel op de 2e, verkiesbare plaats, een unicum in de samenwerking met de SGP, die tot nog toe geen vrouw op die plaats wilde. Men accepteert het nu en zal zelfs de samenwerking niet opzeggen als Hetty verkozen wordt! Een unicum tot dusver in Nederland.

 

met hamer en beitel

Gisteren eindelijk dan DE INGREEP aan mijn al jaren pijnlijke knobbel aan het gewricht onder m’n grote teen. Alles went, zelfs pijn, maar er zijn grenzen. Na steunzolen, afwikkelzooltjes (‘k ga het niet eens uitleggen, zo zat ben ik het), bergschoenen, veterschoenen, zachte schoenen, harde schoenen, dichte schoenen, open schoenen, sportschoenen, (zijn er nog meer soorten?) had ik het helemaal gezien. Ik kon gewoon niet meer lopen zonder na zeer korte tijd een brandende pijn te aan m’n voet te ontwikkelen. Eerste specialist was van het: ‘helaas -pindakaas, dit is slijtage, niets aan te doen, zoek maar stevige schoenen uit, dag mevrouw’ – soort. Nog weer een jaar verder geploeterd. Toen een 2nd opinion en tja, gisteren vervolgens onder het mes. Weliswaar verdoofd, maar zeer plaatselijk, met de nadruk op ZEER. Het deed gemeen pijn. Terwijl de dokter enthousiast met z’n hamer en beitel zwaaiend mijn bot aan het modeleren was, gaf ik aan dat het toch wel erg pijn deed: “Is dat de bedoeling?” Direct werd er weer een naald in het toch al gevoelige gebied gestoken..: ‘we zullen het een beetje bij verdoven.’

Nou ja, voor de zwakken onder jullie zal ik verder geen details meer noemen.( Zoals de tandartssboorachtige slijpmachine ….). Ik was heel erg blij toen het afgelopen was en ik met een dik verband om werd weggerolstoeld door de verpleegkundige.

Het meest vervelende was dat de arts alsmaar bleef zeggen tegen z’n stagiair: Kijk hier zie je nu een goed voorbeeld van ernstige slijtage, hier zie je goed dat er geen kraakbeen meer zit. Wist ik al wel, maar vervolgens bleef hij mij ‘geruststellen’ dat als dit niet hielp er nog wel een andere truc bestond. Hmmmm, erg bemoedigend als je net ligt bij te komen van je ‘garagebeurt’!

weer thuis met een jetlag

Het is zo’n cliche, thuis uit Amerika met een jetlag…Maar wat heb ik daar een last van, zeg. Ik heb bijna een week niet meer dan een paar uur geslapen ’s nachts en verder liggen luisteren naar het afgrijselijke kabaal dat echt honderden zeemeeuwen maken hier vanaf 04.30 uur ’s ochtends.
Toen ik pas in Scheveningen woonde was dat geluid me zo welkom: zee, zon, strand, vakantie…alleen de beste associaties! Nu kan ik die vogels wel de nek omdraaien…(ik beloof het niet te doen, dierenliefhebbers..). Wat een kabaal maken die beesten.

Inmiddels heb ik al 2 nachten doorgeslapen en m’n lichaam en geest beginnen zich te herstellen. Ik heb me voorgenomen om, als het enigzins kan, niet meer ’s nachts te reizen.

Kleinzoon Niek heeft zich alweer aangepast en slaapt bijna de nacht door, vertelde dochter Jes vandaag. Blijkbaar is teruggaan naar het oude, normale slaappatroon voor een baby minder ingrijpend dan andersom, wennen aan een nieuw ritme. In Amerika sliep hij pas aan het einde van het verblijf een beetje door. Een echte uitrustvakantie is het dus voor zijn pappa en mamma niet geweest. Maar wel een hele bijzondere. Om overgrootmoeder nog te kunnen laten genieten van haar achterkleinzoon, en actief nog van alles met elkaar te ondernemen, dat was het allemaal meer dan waard!

Ik ben sinds maandag weer aan het werk. De enorme stapel post die er lag na een maand was niet echt leuk om te vinden…Dan ga ik altijd twijfelen aan m’n baan: heb ik hier nu echt wel zin in…? Maar goed, als alles is weggewerkt krijg ik weer tijd voor andere, leukere dingen. Er is een meisje aangenomen voor 8 uur die mij gaat assisteren. Heel leuk op zichzelf maar iemand had het plan bedacht haar te laten beginnen op de dag dat ik voor het eerst terug kwam. Slecht plan. Nog zwevend van de jetlag en slaapgebrek moest ik het arme kind gaan uitleggen hoe die gigantische poststapel te lijf te gaan.

Jongste dochter is op vakantie gegaan de dag voordat wij terugkwamen. Zij is in Cuba. Ze kent daar iemand en zodoende. Veilig aangekomen, gelukkig. Hoop dat ze het heel goed zal hebben en dat ze niet teveel onder de gevolgen van heet weer en slecht eten hoeft te lijden met haar gevoelige darmen…

back in the USA 1

Voor vakantie in Amerika met dochter, schoonzoon en kleinzoon Niek. Vlucht ging goed. Niek was zo zoet als een kindje maar kan zijn. Slapen, eten, lachen, praten en weer slapen. Washington was een overstaphel. Belachelijke controles (schoenen, riemen, jasjes, enzovoort, uit) en we hadden nog een half uur voor ons vliegtuig zou vertrekken…3 km lopen naar de vogende gate. Net op tijd en toen bleef dat vermaledijde ding 2 uur op de startbaan staan!! Onweer. OK.

Gelogeerd bij schoonouders. Niek bij hen met zijn pappa en mamma, Kim en ik in een (leeg) appartement beneden hen. Schitterend. Vol kunst en designmeubels, dus ik voelde me opperbest. Op de jetlag na dan.

Vrijdag 1 juli naar West-Boylston verhuisd. Mooi huis. Verbouwde boerderij uit 1801. Heel prettig huis met enorme tuin. 1 minpuntje: langs drukke doorgaande weg. Maar ja, alles went.

Er zijn twee badkamers en twee grote tweepersoons slaapkamers, dus we hebben alle comfort. Niek is heel lief en lijkt zich goed aan te passen. Met z’n intense blik observeert hij alles en iedereen en soms breekt er dan op z’n gezichtje een ‘big smile’ door.

Het weer is tot nu toe erg warm en benauwd geweest, zonder zon. Vandaag was de eerste heldere dag. Warm maar niet vochtig.

 

Vandalen in Utrecht

Een onfatsoenlijk, uiterst slecht iemand heeft gewaagd met zijn of haar jatten aan mijn auto te zitten. Met een of ander voorwerp heeft die de euvele moed gehad mijn achterraam in duizenden gruzelementen te slaan!!!! Kun je je voorstellen wat ik voelde toen ik naar buiten kwam om rustig in mijn plaatsvervangend huisje weg te rijden en er gaapte een enorm gat mij aan??? Een gat met in en om de auto heen een glazen zee aan splinters. En waarom? Waarom komt iemand op zo’n belachelijk idee? Lag er een laptop? Een dure diplomatenkoffer? Er lag zegge en schrijven één schamel tasje, ooit voor 1 euro op een rommelmarkt gekocht, waarin m’n discman paste en een paar CD’s. Zat de disc-man erin? Ha, ha, nee!! Tasje weg, maar leeg. Alleen een CD van Bach. Wat heeft die onuitstaanbare figuur op z’n neus gekeken!

Voor mij ging een nieuwe wereld open. Na een zeer mislukte poging om in de stromende regen een vuilniszak over het raam te plakken (bedankt, Luuk)kwam ik in het mapje met autopapieren een kaartje van CarGlass tegen. Binnen een uur had ik een nieuw raam, en het kostte maar 45 euri want we zijn ervoor verzekerd. Geweldig die verzekeringen denk je dan blij en wat is iedereen vriendelijk en voorkomend! Pas als alle opwinding zakt herinner je je dat we elke maand krom liggen om de premie te betalen. Maar goed nu dus een keer niet voor niks.

Nieuwtjes

Vandaag gaat alles natuurlijk over het NEE van Nederland. Ik heb zelf JA gestemd en het valt me op dat de NEE stemmers allemaal zo emotioneel zijn…Europa is het echt het grote Monster dat ten koste van alles gestopt moet worden. Ik heb geprobeerd me te verdiepen in alle tegenargumenten, ook uit loyaliteit tov m’n eigen partij die een negatief stemadvies gaf (ChristenUnie). Maar ik kan gewoon niet inzien dat dit verdrag nu zo’n enorm verschil zou uit gaan maken. Natuurlijk moet Europa kritisch gevolgd. Natuuurlijk moet er geen kolos ontstaan die onbestuurbaar blijkt. Maar volgens mij was dat een van de intenties van het verdrag, de zaken overzichtelijker en transparanter maken. Goed, het volk heeft gesproken. We zien wel weer wat de uitwerking zal zijn op de Europese ontwikkelingen. Dat er in Urk voor bijna 99% tegen werd gestemd riekt wel naar veel eigenbelang….Het delen van onze welvaart met armere, voormalig Oostbloklanden, een argument genoemd in een ingezonden van Guust de Vries in het Nederlands Dagblad, spreekt maar weinig mensen aan daar, ben ik bang…

Nu wat persoonlijker. Over 3 weken hopen we richting de USA te vertrekken, met dochter Jesseka, schoonzoon Dos en natuuuuuurlijk:Niek……..Sorry : Niek! We hebben ons huis geruild met een echtpaar uit Californie en zij met een echtpaar uit de buurt van Boston. Vervolgens betrekken wij het huis in de buurt van Boston! Een driehoeksruil. We zijn uiteraard zeer benieuwd hoe dit gaat bevallen! We hebben de adressen gevonden op Homelink.nl, een site waarop je duizenden adressen kunt vinden voor ruiling. Per jaar 90 euro. Als het bevalt, en aan de reacties van mensen die al jaren meedraaien zal dat wel het geval zijn, gaan we het vaker doen. De vouwwagen is, na een gepast weemoedig afscheid, naar de schroothoop gebracht  .

Tussen stad en landelijk, tussen kerk en thuis

Vrijdagavond dan eindelijk het nieuwe thuis van mijn zus gezien.  Van hartje Dordrecht is ze verhuisd naar landelijk Lieren, onder Apeldoorn.  Naar een heuse (verbouwde) boerderij.  Met blauwe luiken, aan een boerenweggetje, temidden van de weilanden.  Wat een weldadige rust.  ’s Ochtends hoor ik de haan kraaien bij de buren.  De kalkoen blijk ik gemist te hebben ondanks z’n kabaal.  Zo diep slaap je dus op het boer’nland.  Zus heeft ook wel even achter haar oren moeten krabben voor ze haar geliefde Dordt verliet!  Maar de liefde woog heel zwaar, dus is ze haar nieuwe man achterna verhuisd. Frappant (en leerzaam!) hoe God vaak gebeden verhoort op een moment wanneer je zelf je eigenlijk al hebt neergelegd bij het feit dat Hij blijkbaar een andere weg voor ogen heeft.  Jaren was het een onderwerp op m’n gebedslijst dat zus weer een goeie partner mocht vinden.  Zo lang dat het wat vervaagde.  Tot opeens: Zo waar, E. opdook.  En nu zijn ze alweer een paar maanden getrouwd.  Met dank aan God die gebeden hoort.

De landelijke omgeving trok ons wel opeens.  Altijd ervaar ik een dilemma: de heerlijke rust van het platteland, de geuren, de geluiden van de natuur… De ruimte die me dan doen denken aan grotere tuinen, dieren, een oord voor meditatie en verdieping.  Een plek voor muziek en kunst.  Dan weer de realiteit.  Hoe landelijker hoe duurder de huizen.  En kan ik de afwisseling van de stad wel missen?  En heeft juist de stadsmens geen behoefte aan een plek om tot rust te komen, waar hij is, in de stad?

Zondag vanwege mijn rug niet naar de kerk geweest.  Was ook zo moe dat ik steeds bij ieder boek wat ik trachtte te lezen in slaap viel…’s Middags wel lekker door de duinen gefietst en even op het strand in de zon gelegen.  Prachtig weer was het!  De natuur loopt uit en je ziet nu de meest waanzinnig mooie bloesembomen! Zo overdadig en kleurrijk.  En de geuren die je soms tegemoet waaien, zomaar wanneer je door de straten fietst.

Ik heb dit seizoen het liefst.  In mijn eigen tuin steken vergeten plantjes weer hun eerste sprietjes boven de grond en ik word helemaal blij wanneer ik ze herken: jij bent er ook nog!  Tijdens m’n ziekte heb ik mezelf vaak getroost met beelden uit de tuin.  Het onaanzienlijke bloembolletje dat in de herfst de grond in gaat, verdwijnt en dan toch maar in de lente staat te flonkeren van pracht.  Het miezerige zaailingetje, bijna opgevreten door de slakken, dat toch als door een wonder overleeft en een echte plant wordt…  Dan kon ik weer een uurtje verder.

Vandaag heb ik de knoop doorgehakt om terug te gaan naar 16 uur werk per week.  20 uur betekent 3 dagen bezet en het werd me toch te veel.  Ik wil echt blijven proberen eenmaal in de week kleinzoon te zien en bijna zo regelmatig mijn moeder.  Ik heb sociale contacten, kerkelijke contacten, vrienden, een gezin, ik wil schrijven, lezen, af en toe sport ik (moet vaker) en ik heb ook nog een gigantisch huis!!!!  Nu doe ik alles liever dan in huis bezig zijn, maar als m’n huis vies is, voel ik me niet senang.  Vandaar.  We hebben nu besloten op het werk iemand erbij te zoeken voor 8 uur die vooral de administratieve taken gaat doen, post, archiveren en zo verder.  Ik ga me iets meer met PR bezighouden en wat inhoudelijke dingen.  Gegadigden voor de 8 uur?  Meld je aan

Lente, ADO en SOC

Genieten, hoor deze dagen! Wat een zon en warmte zo vroeg in april. Alles begint weer te borrelen: eindelijk de tuinbank in de grondverf, viooltjes geplant, roestplekken in het tuinhek bijgewerkt (echtgenoot!), kortom we komen uit onze winterslaap.

Volkomen onverwacht zaterdagavond naar een wedstrijd ADO-RKC geweest in het Zuiderpark stadion. Sinds een paar weken kennen we een van de spelers, Jamie Smith, uit Schotland. Hij is getrouwd met een vrouw die christen is en lid van onze zusterkerk in Schotland, de Free Church of Scotland. Jamie is sinds de laatste 2, 3 jaar ook steeds meer geinteresseerd geraakt in het evangelie en is sinds kort christen. Op verzoek van zijn Schotse predikant hebben we hem ontmoet en zo is het gekomen…Zijn vrouw is niet in Nederland, hun oudste meisje kon niet wennen aan de school. Een moeilijke situatie dus voor beiden. Gisteren is Jamie mee naar onze dienst geweest en we hopen hem wat gezelschap te bieden. Ik was in geen jaaaaaaren bij een live voetbalwedstrijd geweest (op de geweldige matches van onze zoon voor Bennekom na dan..)

ADO staat niet echt bekend als de club met de meest beleefde fans…Maar het was een leuke ervaring. We zaten aan de goede kant van de tribunes en de sfeer was ontspannen en gezellig. Ik heb zelfs niet één vloek gehoord!

Onze diensten waren zondag voor mij bijzonder in de zin dat echtgenoot naast me zat, i.p.v. zelf voor te gaan. ’s Ochtends leidde een van de ouderlingen en ’s middags was er een vriendendienst. Mooie dienst. Op het laatste moment was er een predikant gevonden die voor kon gaan. Daar moet je wel enige gaven voor hebben want het is een dienst met moderne middelen als beamer, video enz en muziek. Drums (bescheiden), piano fluit en gitaar. De liturgie is dezlefde als in een klassieke dienst. Een goed vormgegeven combinatie vind ik. Naderhand was er eten met elkaar. En een presentatie over Save our Children, hulp aan Soedanese kinderen.

Door de oorlog is het zuiden van Soedan verwoest en totaal achtergebleven op alle terreinen. Tegelijkertijd komen er duizenden vluchtelingen terug vanuit Kenia, Oeganda en uit het Noorden naar hun dorpen, nu er een begin van vrede is. Er is alleen geen onderwijs, geen ziekenzorg enz. De Islamitische regering zet van alles op poten maar men moet moslim zijn om mee te draaien op de scholen enz. Onze evangelist onder de moslims, zelf een gewezen imam uit Soedan, is erg bezorgd over deze ontwikkeling. Het Zuiden van Soedan is van origine christelijk en zou op deze manier alsnog gedwongen kunnen worden te islamisering! Sylvador roept dan ook op zoveel mogelijk chistelijke hulp te sturen naar Zuid-Soedan. SOC is een van de (kleine) organisaties die een poging doet.

Tijd om te gaan fitnessen.

Fijne paasdagen, maar echtgenoot ziek

Hele fijne paasdagen gehad. Zaterdag de kerkzaal klaargemaakt met een paar anderen voor het paasontbijt van de volgende ochtend. Om half negen zijn we begonnen, erg vroeg als je bedenkt dat die nacht de klok een uur vooruit ging..eigenlijk was het half acht! De opkomst was goed, meer dan 50 mensen.

Ik moest die morgen tijdens de dienst oppassen op de kleuters, voor het eerst sinds vele jaren. Gezellig, maar wel vermoeiend zeg! Ik had stoer m’n mede-oppasmoeder naar de dienst gestuurd, maar toen de eerste beker chocolademelk over de tafel vloog was het toch wel even lastig met 5 kinderen…We hadden de paas-cd van Elly en Rikkert opstaan. Hele vrolijke muziek, die we heerlijk meezongen.

’s Avonds kwamen onze kinderen.  Tweede paasdag hebben we echtgenoots verjaardag gevierd. Hij kreeg een prachtige Gispen lamp voor aan het plafond. Dochters waren met baby Niek in de Maxi-Cosi Utrecht ingegaan. Lichtelijk optimistisch, want in antiek en retro-winkels is het moeilijk manoeuvreren met een wandelwagen, zeker op zaterdagmiddag!

Maandagmiddag 15.00 uur hadden we eindelijk alles zo op orde en regel dat we met z’n allen een wandelingetje richting boulevard konden maken. Koffie gedronken ergens. Niek zat voor het eerst in onze oude Snuggly, waar dochter Sas heel wat maanden van haar leven in heeft doorgebracht. Het hele weekend was echtgenoot niet lekker, vooral ’s avonds. Oorsuizen, spanning in z’n hoofd, moe. Z’n bloeddruk is te hoog, ondanks medicatie en hij heeft nu met steun van onze huisarts een maand ziekte verlof. Is de werkstress te hoog? Dat is nu de vraag.