Categorie: niek

weer thuis met een jetlag

Het is zo’n cliche, thuis uit Amerika met een jetlag…Maar wat heb ik daar een last van, zeg. Ik heb bijna een week niet meer dan een paar uur geslapen ’s nachts en verder liggen luisteren naar het afgrijselijke kabaal dat echt honderden zeemeeuwen maken hier vanaf 04.30 uur ’s ochtends.
Toen ik pas in Scheveningen woonde was dat geluid me zo welkom: zee, zon, strand, vakantie…alleen de beste associaties! Nu kan ik die vogels wel de nek omdraaien…(ik beloof het niet te doen, dierenliefhebbers..). Wat een kabaal maken die beesten.

Inmiddels heb ik al 2 nachten doorgeslapen en m’n lichaam en geest beginnen zich te herstellen. Ik heb me voorgenomen om, als het enigzins kan, niet meer ’s nachts te reizen.

Kleinzoon Niek heeft zich alweer aangepast en slaapt bijna de nacht door, vertelde dochter Jes vandaag. Blijkbaar is teruggaan naar het oude, normale slaappatroon voor een baby minder ingrijpend dan andersom, wennen aan een nieuw ritme. In Amerika sliep hij pas aan het einde van het verblijf een beetje door. Een echte uitrustvakantie is het dus voor zijn pappa en mamma niet geweest. Maar wel een hele bijzondere. Om overgrootmoeder nog te kunnen laten genieten van haar achterkleinzoon, en actief nog van alles met elkaar te ondernemen, dat was het allemaal meer dan waard!

Ik ben sinds maandag weer aan het werk. De enorme stapel post die er lag na een maand was niet echt leuk om te vinden…Dan ga ik altijd twijfelen aan m’n baan: heb ik hier nu echt wel zin in…? Maar goed, als alles is weggewerkt krijg ik weer tijd voor andere, leukere dingen. Er is een meisje aangenomen voor 8 uur die mij gaat assisteren. Heel leuk op zichzelf maar iemand had het plan bedacht haar te laten beginnen op de dag dat ik voor het eerst terug kwam. Slecht plan. Nog zwevend van de jetlag en slaapgebrek moest ik het arme kind gaan uitleggen hoe die gigantische poststapel te lijf te gaan.

Jongste dochter is op vakantie gegaan de dag voordat wij terugkwamen. Zij is in Cuba. Ze kent daar iemand en zodoende. Veilig aangekomen, gelukkig. Hoop dat ze het heel goed zal hebben en dat ze niet teveel onder de gevolgen van heet weer en slecht eten hoeft te lijden met haar gevoelige darmen…

back in the USA 1

Voor vakantie in Amerika met dochter, schoonzoon en kleinzoon Niek. Vlucht ging goed. Niek was zo zoet als een kindje maar kan zijn. Slapen, eten, lachen, praten en weer slapen. Washington was een overstaphel. Belachelijke controles (schoenen, riemen, jasjes, enzovoort, uit) en we hadden nog een half uur voor ons vliegtuig zou vertrekken…3 km lopen naar de vogende gate. Net op tijd en toen bleef dat vermaledijde ding 2 uur op de startbaan staan!! Onweer. OK.

Gelogeerd bij schoonouders. Niek bij hen met zijn pappa en mamma, Kim en ik in een (leeg) appartement beneden hen. Schitterend. Vol kunst en designmeubels, dus ik voelde me opperbest. Op de jetlag na dan.

Vrijdag 1 juli naar West-Boylston verhuisd. Mooi huis. Verbouwde boerderij uit 1801. Heel prettig huis met enorme tuin. 1 minpuntje: langs drukke doorgaande weg. Maar ja, alles went.

Er zijn twee badkamers en twee grote tweepersoons slaapkamers, dus we hebben alle comfort. Niek is heel lief en lijkt zich goed aan te passen. Met z’n intense blik observeert hij alles en iedereen en soms breekt er dan op z’n gezichtje een ‘big smile’ door.

Het weer is tot nu toe erg warm en benauwd geweest, zonder zon. Vandaag was de eerste heldere dag. Warm maar niet vochtig.

 

Opa- en omadag

Voor het eerst afgelopen woensdag een echte oma- en opa-dag gehad.

Kleinzoon Niek was in een opperbest humeur. Hij dronk z’n flesjes of het rechtstreeks uit de borst kwam en sliep op de juiste momenten (ik heb zelfs op de bank een dutje gedaan terwijl Niek in z’n wippertje naast me aan het slapen was, z’n handjes gevouwen en de speen in z’n mondje.)

Wat is dat genieten zeg. Ik heb weer een hele voorraad serotonine aangelegd! Het meest schattige (en ergens ook ontroerende) is wanneer hij gaat ‘praten’. Hij kijkt me dan doordringend aan en met een soort ondeugende uitdrukking in z’n ogen begint hij een hele serie klanken te produceren die het midden houden tussen Chinees, bekakt Haags en een tikkeltje Limburgs (een zachte g-klank!).

Wanneer hij zich ergens op concentreert worden z’n ogen heel groot, z’n mondje vormt een O en z’n armpjes strekken zich naar voren. Het is een zeer observerend mannetje. Ook knuffelen vindt hij heerlijk. Van kusjes en strelen wordt hij heel stil. Nou ja, als hij in een goede bui is, dat wel. Want heeft Niek in z’n hoofdje dat het nu tijd is voor ‘business’, lees melk, dan is er geen houden meer aan. Terecht. Spelen is leuk maar niet met een lege maag. Toch?

Niek en PSV

Gisteren voor het eerst sinds een week onze kleinzoon, Niek, weer gezien! Wat een veranderingen. Zijn ogen kijken me nu echt aan en hij reageert met een lach of blijft me ernstig observeren, terwijl ik van alles probeer hem aan het lachen te krijgen. Bij het verschonen trek ik aan de muziek giraf en Niek is bijna niet te houden van enthousiasme. Z’n armpjes en beentjes draaien en trappelen en met z’n mondje maakt hij praatbewegingen, alsof hij zo in een lied kan uitbarsten. Vast muzikaal..!

Prachtig om te zien hoe zo’n lijfje aan het werk is om alle functies te gaan leren gebruiken. Hoe gecompliceerd heeft God dat toch gemaakt. En hoe ongelofelijk dat zo’n klein mannetje van 7 weken toch al een echt individu is, met eigen voorkeuren en gedrag. Slapen is nog geen echte hobby van hem, o.a omdat hij daarin dus al een echte voorkeurshouding heeft:, op z’n buik, het liefst op z’n linkerwangetje (of was het nu z’n rechter?). Dat hoofdje zie je dan heel eigenwijs van de ene naar de andere kant draaien. Zo kan hij uren slapen, maar er wordt erg tegen gewaarschuwd vanwege wiegendood, dus mamma is er niet gerust op. Lastig hoor. Kinderen met een eigen opvatting,daarmee moet je altijd zoeken naar een compromis. Dus dachten we enthousiast: op z’n zij, met een kussentje als steun! Ik heb een baby nog nooit zo ongelukkig zien kijken. Dachten wij nu echt dat dit de oplossing was? Niet dus. Het werd toch maar een uurtje slapen op z’n rug, een beetje spelen, een beetje huilen en dan maar weer een lekker hapje melk.

Terwijl dochter en ik druk met Niek waren, keek echtgenoot PSV. Dat was een spannende wedstrijd, blijkens de kreten, die Niek steeds een Moro-reflex van schrik bezorgden. Het werd een latertje. Eerst 1-1, dus verlenging, geeuw, nog steeds 1-1, zucht, dus penalties en toen PSV alsnog won alle interviews met blije voetballers. Toen werd ik even wakker. Om 1.00 uur waren we thuis.

Nicholas

Niekje, zo noem ik hem steeds in m’n gedachten…Hoe lang zal ik dat volhouden? Tot hij op z’n vijftiende mij wanhopig toeschreeuwt dat hij nu toch eindelijk geen kind meer is…?

Niek groeit als kool! Zijn wangen worden almaar boller, terwijl die van mamma al magerder worden. Hij drinkt en drinkt maar en is, denk ik, sinds z’n geboorte al 3 pond gegroeid en meer dan 5 cm in lengte toegenomen. Dat is hetzelfde als wanneer ik in 6 weken 35 kilo of zo zou aankomen. Ik hou het bewust een beetje vaag, dat snappen jullie, want mijn gewicht is geen publieke zaak…

Al dat groeien maakt Niek de ene dag zeer slaperig, dan ligt hij als een engel(aar)tje in wieg of maxi-cosy en de andere dag onrustig en een beetje huilerig. Geen peil op te trekken. Hij slaapt eigenlijk graag op z’n buik, het liefst nog op die van iemand anders! En hoe verleidelijk vind ik het om zo’n warm pakketje uren lekker bij me te houden. Gelukkig is mamma niet streng. Hij hoeft niet in z’n bedje te slapen, overdag zeker niet. Morgen ga ik naar ze toe.