Tag: St. Louis

Back to the US of A – Down and out in Super 8, maar eerst nog even St. Louis, Miss.

St. Louis, Missouri heeft vele waardevolle dingen om te bezichtigen. Musea, botanische tuinen, antiekmalls, en nog veel meer, maar mijn echtgenoot wilde heel graag de theologische opleiding van de Lutherse kerk, Missouri Synod, bezoeken en indien mogelijk met iemand praten over contacten in de toekomst. Mijn echtgenoot is een voorvechter van  contacten, over kerkelijke grenzen heen, waar mogelijk. Calvinisten, Lutheranen, Katholieken, laten we zoeken naar wat ons bindt in Jezus Christus op basis van Gods Woord, voor we de verschillen benadrukken. Ik hou van die benadering.

Omdat we niet veel tijd hadden besloot ik mee te rijden en in de buurt van Concordia Seminary iets te zoeken waar ik met een kop koffie een poosje kon lezen of zo. Maar we werden zo uiterst gastvrij ontvangen door de academic dean van de opleiding, Andrew Bartelt, dat ik ben gebleven. Hij gaf ons een tour over de prachtige campus (1926) van de opleiding, bood ons een lunch aan in de ‘cafetaria’ van de school en liet ons kennismaken met verschillende proffen en docenten.

Opnieuw een kennismaking met de geschiedenis van Duitse immigranten, nu de Lutherse in de 19e eeuw, waarbij de Lutherse en Gereformeerde kerken in sommige delen van Duitsland gedwongen werden tot een fusie. Eerder in Rapid City ontmoetten we de nazaten van Gereformeerde Duitsers die wegvluchten uit Duitsland vanwege economische omstandigheden.

Het was een ontzettend leuk bezoek, de spreekwoordelijke Amerikaanse gastvrijheid was weldadig. Op tijd namen we afscheid om naar West Frankfurt, Illinois te rijden, om eigen geschiedenis te zoeken.

En toen schoot dat ene spiertje of botje in echtgenoot zijn rug de verkeerde kant op. Pijn, nog meer pijn en toen was het zover.. mijn arme man kon geen kant meer op…Samen hebben we
hem met veel moeite in de auto geschoven en toen ben ik maar gaan rijden. Richting ons hotel in Marion, wat helaas dit keer een Super 8 was, min of meer op het parkeerterrein van een McDonald, met een slechtwerkende Airco en vrachtwagens die gerepareerd werden bij de 24 – uur garage, ook net onder ons raam. Oh wat een nacht hadden we toen…

Het loopt beter af, gelukkig. In ieder geval waren we nu in Illinois.

 

De volgende dag zouden we Bill Batteau ontmoeten, een achterneef van mijn echtgenoot, die ons naar de kerk zou brengen waar Kim’s grootvader voorganger was geweest tot 1942. Henry Westbrook Batteau, in de First Baptist Church in Energy Illinois.

 

Back to the US of A – St. Louis, Missouri 1

Bij St. Louis komen de rivieren Mississippi en de Missouri samen, Twee machtige rivieren die het land doorsnijden, de Missouri vanuit het westen, richting het oosten en de Mississippi vanuit het Noordwesten in zuidelijke richting worden één grote rivier: de Mississippi, die naar het zuiden stroomt en uitmondt in de Golf van Mexico bij New Orleans,

Hier, in wat wel de meest westerse stad in het oosten wordt genoemd zijn we nu twee dagen. Van het ‘platteland’ zijn we weer in de grote stad aangeland. Rijdend door Kansas merkten we al aan de toename van het verkeer en de dichtere bebouwing dat we het oosten naderden. Vanouds het dichtst bevolkte deel van Amerika. Bij St. Louis begon het Wilde Westen, de grote prairievlaktes en de gevaarlijke tochten van de kolonisten. Als symbool daarvoor staat er in St. Louis een gigantische (uiteraard..) zilverkleurige poort, als venster naar het Westen.

vanuit de auto, The Arch

Ergens las ik dat het contrast voor ons niet meer voor te stellen is omdat ook het westen van de VS nu bewerkt, beplant en bebost is door menselijk ingrijpen. Maar in de eerste helft van de 18e eeuw was er niets. Vanuit het dichtbeboste oosten keek men een niemandsland in. Kolonisten hadden geleerd om te overleven door het gebruik van hout (voor warmte en huisvesting), water en land. Maar hier in het westen vielen twee van de drie weg. Alleen land bleef over. Ook nog bevolkt met zeer vijandige indianenstammen die de blanke mensen liever dood dan levend zagen.

Die pioniers moeten mannen en vrouwen van staal geweest zijn. Ik begrijp iets meer van de grote vrijheidsdrang van dit volk, wanneer je het landschap ziet, de enorme gebieden die men tot zijn beschikking heeft en ik me realiseer dat de genen van zulke pioniers in hun bloed gieren.

Amerikanen zijn aanpakkers, doorzetters, actief, pragmatisch, ‘kom op, niet praten maar doen!’ers. En dat moet  natuurlijk ook met die geschiedenis te maken hebben.

Vandaag waren we in de kerk en zagen we er iets van terug. Een Presbyterian Church in America. Op internet gevonden en de naam en missie sprak ons aan:  New City Church, een kerk met een missie voor de stad St. Louis. Vanuit de liefde en verzoening die Jezus voor ons heeft bewerkt verzoening bewerkstelligen tussen de rassen, mn tussen de blanke en  afro-Amerikaanse bevolking. Inmiddels zijn er leden met 20 verschillende etnische achtergronden. Een tweede missie is het bijstaan van de arme bevolking in bepaalde wijken in St. Louis. Zeg maar Kanaleneiland of de Bijlmer.

In 1996 is een groep gestart met kleine projecten als het doen van klusjes voor weduwen en alleenstaande moeders. Inmiddels is er een kerkgemeenschap van rond de 200 toegewijde mensen. En heeft men zich georganiseerd in verschillende maatschappelijke, dienstverlenende takken. Veel wordt gedaan voor kwetsbare groepen als de jeugd, tienermoeders, alleenstaande moeders met tig kinderen van verschillende vaders. Ook afkick hulp en naschoolse opvang en vakantiekampen waar jongeren het nuttige met het aangename kunnen verenigen: Van klussen in de buurt, zoals verven, tuinieren tot programma’s waar ze kunnen leren voegen in de bouw.

Een andere groep die men probeert te helpen zijn vrouwen die het slachtoffer zijn van seksuele uitbuiting en exploitatie.

Kijk maar eens op hun site. Het is een combinatie van Stichting Present, Hip, Stichting de Haven in Den Haag enzovoort. Deze kerk heeft een aparte stichting opgericht Restore St. Louis, waarin alles gebundeld is, Daarin werken ze ook samen met andere kerken en christelijke organisaties en bedrijven, en maken gebruik  van elkaars kracht en voorzieningen.  Vooral de coördinatie en het door en door christelijke (Jezus Christus kan werkelijk verandering brengen) karakter vond ik Inspirerend! Tegelijkertijd was men erg nuchter. Hel lijkt mooi en idealistisch maar het is hard werken en steeds weer teleurstellingen incasseren. ‘Maar ook dat is onderdeel van de weg die God met ons gaat, zo leren we afhankelijk te blijven van Jezus Christus zelf en niet van onze organisatie” aldus een van de oudelringen   bij wie we lunchten met een stel scholieren.