Tag: City Life Presbyterian Church

De wijngaard in City Life

Zondagen zijn altijd een moment van opladen. Citylife Church waar we meestal de dienst bezoeken (zie deze blog), is een half uur lopen van waar we logeren in het gebied bij de haven van Boston. Een heerlijke wandeling door China Town dat om half elf zondagochtend zo druk is als de Kalverstraat op koopavond. Een enorm contrast met het compleet uitgestorven financiële district een of twee wijken verderop. Niemand woont daar en er is in het weekeinde niets te zoeken. Zelfs de cafe’s zijn er dicht. In China Town staan de mensen in de rij bij de bakkerijen waar rijen weelderig versierde, maar lichtelijk kunstmatig uitziende taarten in de schappen staan.  De restaurants met de lekkerste dumplings, dim sum’s en andere voor mij onbekende gerechten zitten, hoe vroeg ook, al propvol. Vlakbij de Chinese Poort verzamelen zich oudere Chinese mannen om te kaarten en mahjong te spelen. Verderop staat een groepje van de Falun Gong beweging Tai Chi te doen. Gewoon met winterjas aan, maar toch zo sierlijk als maar kan.

Het is een komen en gaan van auto’s en mensen, allemaal op weg naar ik weet niet wat. Er is een Chinese kerk hier, dus ongetwijfeld zijn er kerkgangers net als wij. Onder jonge Chinezen is een sterke beweging gaande van christenen. Net als onder Koreanen.

Terug naar de straten. We lopen op de smalle trottoirs en bereiken wat hier het Theater District genoemd wordt. Daar, in een hotel op de 6e verdieping, komt City Life samen, iedere zondag om 10.30 en om 14.00 uur. Als je binnenkomt waan je je in Azië. 80% van de gemeente is van Chinese of Koreaanse afkomst. Wij voelen ons daarom heel erg thuis gelijk. Na 9 jaar in Korea is het iedere keer een soort thuiskomen ervaring. De meeste leden wonen hier als tweede generatie, maar er zijn ook veel studenten die weer terug gaan naar hun land na hun studie. Iedere zondag spreken we tijdens het kennismakingsmoment (zó’n goede gewoonte: groet de mensen in je omgeving!) weer anderen. Vandaag zat ik naast iemand van Chinese afkomst. Zijn ouders hadden in Finland een opleiding gedaan, en waren daar christen geworden. Ze hadden hem in China achtergelaten en later meegenomen naar Amerika. Achter ons zat een man uit Shanghai. Hij studeert hier aan een theologische opleiding en is part-time predikant van een Chinese kerk. Vol enthousiasme over gereformeerde theologie. Bavinck was net vertaald in het Chinees, vertelde hij stralend.

We beginnen met muziek. Als senioren hebben we af en toe de neiging om oordoppen in te doen, maar zo flauw willen we niet zijn. Het is begeleiding met electrische gitaar, keyboard en drums. De kwaliteit van de muziek is goed. Gewoon wat hard. Er heerst een ontspannen en tegelijk zeer ordelijke sfeer. Mensen komen binnen tot het moment dat de preek begint. In groepjes. De deur gaat dicht tot er weer een binnenlaat moment is. Iedereen draagt natuurlijk bekers met koffie, sap of water. Maar er wordt niet gegeten! Nog geen pepermuntje. Ik aarzel om een snoepje te pakken en denk dan, bekijk het, als iedereen hier kartonnen emmers meeneemt om uit te drinken mag ik toch wel een mini-mint pakken!

We zingen, we bidden, we lezen uit de bijbel en luisteren dan naar een uiteenzetting over de gelijkenis van de wijngaard. Een zeer boeiend verhaal dat de dood van Jezus presenteert als het ondersteboven van God. Luister hier wanneer je de preek wilt horen.

Observations of a non-American visiting Boston – Upside/downside of some churches

photo from the site of City Life
photo from the site of City Life Presbyterian

Last week sunday daughter Sas was with me here in Boston and we visited Citylife Presbyterian Church, a missionary church and part of the church-planting network of Redeemer Presbyterian Church in New York City.

Upside: Lots of young, Asian people, contemporary music (veeerry loud! boom boxes right next to my ears!) and very good, solid preaching by pastor Um, pastor since 2001. He has been preaching apparently through the book of Micah and this sermon was on the last chapter of the book: the primary tension in the bible between a just God and a loving God. Between a God of wrath and a God of forgiveness. The pastor’s point: for love to mean anything there must be anger as well. Anger in the sense of caring enough about someone that you cannot just condone his or her wrong actions. I thought he did a very good job of explaining and applying the biblical message of anger and love meeting in Jesus on the cross. It is not easy to preach that message without it being ‘cliché’ or unbalanced. Pastor Uhm did well, both my daughter and I thought. The whole series can be listened to here : sermons on Micah.

Downside: The congregation meets on the 6th floor of a chique hotel, which may make it hard for some people to enter. Also the church was not very welcoming I must say. No greeters, no coffee, no chatting except among the members. Afterwards, everybody went his or her merry way. Point of improvement!

parkstreetYesterday I went to the service at Park Street Church, an historic building and congregation in the heart of Boston.

Upside: The church has been around since the early 19th century and is well known for its community service. They minister weekly to the (many) homeless people, who hang around the Boston Common, across the street. Long- and short term missionaries are supported by the church in several countries. They combine relief work with gospel preaching. It is a fairly large congregation, with maybe as much as 500 people attending a service in the morning. The liturgy is traditional, but of high quality. Organ, choir and orchestra accompany the singing of traditional hymns. At the beginning, middle and end there is a solo of either choir and/or orchestra. The tempo of the service is high! The preaching is usually very good, thorough and biblical. Yesterday’s sermon was a little exemplary. Preaching about the 4 friends who lowered their paralyzed friend in front of Jesus, the pastor managed to develop a missional methodology in 4 points. Amusing, actually quite usefull, but slightly farfetched.

Downside: The church hall was freezing, with cold AC winds sweeping over me. Luckily I remembered from before and brought my sweater. The pastor shook hands at the door afterwards, but nobody else spoke to me. Everything is very orchestrated and at 12.30 there was an international fellowship, ( to which I couldn’t go), beforehand there was Sunday school. What to do with guests just coming in for the service is not written up in the handbook of the church. It seems over-organizing leaves little room for spontaneity.