Oh die middenhuur!

Tekort aan huurwoningen in vrijesector tot duizend euro

Er is een tekort aan vrijesectorhuurwoningen tot duizend euro per maand, volgens de Nederlandse Vereniging van Makelaars (NVM) en Vastgoedmanagement Nederland (VGM NL) in een marktreportage

Het aantal woningen met een huur tot duizend euro dat op een andere huurder overging, nam tussen 2014 en vorig jaar af ten opzichte van het aantal mutaties bij woningen van boven de duizend euro. Dat duidt er .. op dat mensen door een laag aanbod in het middenhuursegment gedwongen worden om uit te wijken naar woningen die meer dan duizend euro per maand kosten.
NVM-voorzitter Onno Hoes maakt zich zorgen. ‘De vrijehuursector is de schakel tussen de sociale huur en koopwoningen. Ook hier geldt echter dat het aanbod er dan wel moet zijn. Er is een gebrek aan zowel goedkope als middeldure huurwoningen.

*samenvatting van een berichtje uit het ND van 12 oktober 2020

Zomaar een van de berichten die op het moment overal in de krant verschijnen of op radio en tv te horen zijn. Er is woningnood. Tekort aan sociale huurwoningen; een tekort aan middenhuurwoningen; een tekort aan betaalbare koopwoningen. Schrijnende verhalen van zelfs mensen met een normale baan die toch dakloos raken vanwege een scheiding en stomweg geen betaalbaar onderkomen kunnen vinden. Of ouderen die noodgedwongen in een (te) grote eengezinswoning moeten blijven wonen, om dezelfde reden, geen betaalbare kleinere woning kunnen vinden.

Er moet gebouwd worden, minstens 300.000 woningen, daar is iedereen het inmiddels over eens. Meer woningen, meer sociale woningen, meer in de middenhuursector tussen de 750 tot 1000 euro. Alle politici roepen het. Overal worden plannen en ideeeen gelanceerd. Maar met nog weinig resultaat.

Ik ben eens gaan onderzoeken wat het in de praktijk betekent in mijn eigen woonplaats IJsselstein. Ik zie dan dat op een mooi stukje grond langs de Hollandse IJssel, waar ik vaak langs fiets, na 9 jaar eindelijk de grond bouwklaar gemaakt wordt. Het is een buurt met dure koopwoningen dus ik ben bang dat hier geen betaalbare huizen gaan verrijzen, temeer omdat de grond eigendom is van een projectontwikkelaar. Tot nog toe heb ik geen concrete plannen kunnen traceren.

Ik zie dat in een andere buurt een basisschool gesloopt gaat worden en dat daar een nieuw appartementencomplex gaat komen. Voor ouderen en jongeren. In de online brochure wordt over koopwoningen gesproken. Niet voor ons dus, huurders. De prijzen zijn, als ik er naar informeer, nog niet bekend.

De woonvisie van de gemeente is zoveel mogelijk woningen te realiseren zodat jongeren en ouderen hun geliefde IJsselstein niet hoeven te verlaten. Het klinkt mooi en de wil is er. De grote vraag die de gemeente vervolgens bij haar bewoners neerlegt is: Waar zullen we gaan bouwen?
Tja…zeggen jullie het maar, vind ik dan. En zo’n democratische ronde en de verwerking van de resultaten gaat wel even duren natuurlijk. Daar schiet ik zo onmiddelijk niet veel mee op.

De ChristenUnie, mijn partij, heeft goeie plannen. Zij spoort de gemeente aan in het verkiezingsprogramma 2018-2022, in kaart te brengen:

Alle gebouwen die kunnen worden omgevormd naar woningen: voormalige scholen, lege winkels, lege kantoorpanden, of bestaande kantoorpanden in woongebied met wie een afspraak over uitplaatsing naar een bedrijventerrein een optie is;

Wat valt er in mijn woonplaats (en elders) vooral op? De enorme voorraad lege winkelpanden die allemaal te huur staan om vervolgens of door weer eenzelfde vreselijke keten als de Action te worden opgekocht of een horecabestemming krijgen, of jarenlang gewoon LEEG staan!

Onlangs is een nieuw bouwproject gerealiseerd. Woningen, winkels en horeca. Mooi geworden, zonder twijfel. Maar na een jaar staan de helft van de winkels nog leeg….Ga daar studio’s maken! Appartementen!

Een dilemma wat ik nog niet tegen ben gekomen is dat van ons. Om de huur te kunnen betalen blijven wij bijklussen, na ons pensioen. Daardoor verdienen we net boven de grens om in aanmerking te komen voor huizen onder de 800 euro. (Onze kale huur is inmiddels opgelopen tot 1030) Stoppen we met bijklussen dan zouden we daar wel voor in aanmerking komen. Maar wie betaalt ondertussen de huur? Dat is dus een kwestie van Catch22. Iemand een suggestie hoe dat op te lossen?

Ik ben dankbaar voor het huis dat we hebben. Het kan nog veel erger!

Maar de toekomst baart me zorgen. Gaat dit straks betekenen dat we allemaal vooral moeten (blijven) werken om onze huur cq hypotheek te kunnen bekostigen? Dat kan toch niet de bedoeling zijn? Ik pleit voor een beleid op landelijk niveau. Een ministerie voor Ruimtelijke Ordening of Volkshuisvesting om weer eens goed orde op zaken te stellen. Er spelen nu veel te veel plaatselijke belangen om een goed beleid te ontwikkelen. Die vrije markt van de VVD heeft sturing nodig!

Maart

Maart was een drukke en intensieve maand. Niet alleen lijkt iedereen in mijn familie jarig te zijn (waaronder ikzelf en echtgenoot), het was ook nog verkiezingscampagne! Voor het eerst van mijn leven stond ik op een lijst voor de gemeenteraad. Niet dat ik nu verkiesbaar was, want nummer vier, en dat is, in de plaats waar ik woon, voor de ChristenUnie een onbereikbare droom. Het ging in de campagne dus om een goeie enkele zetel. En dan tellen alle stemmen. Dat zie je maar in de plaatsen waar na de verkiezingen nog hertellingen plaats vonden, met 1 stem verschil kon je een restzetel winnen of aan je neus voorbij zien gaan.

Campagne voeren is wel uit je comfortzone stappen merk ik. Ik ben niet goed in (mezelf) verkopen en dat moet je toch wel kunnen als je in een campagne zit. Maar gaandeweg kreeg ik er lol in. Opnieuw door te werken op mijn eigen manier. In het klein, met de mensen die ik ken en in mijn directe omgeving. Ik ben echt overtuigd ChristenUnie lid. Kan me vinden in de waarden van de partij en dat helpt bij het anderen enthousiast maken.

Maar politiek blijft lastig. Je kunt idealen hebben, ideeën en plannen, maar de praktijk is zo weerbarstig. Compromissen sluiten is onvermijdelijk. Ieder standpunt ligt genuanceerder dan simpel ja of nee. Ik merkte dat toen ik de kieswijzer invulde van onze gemeente. Ik kwam tot mijn grote schrik uit bij de lokale partij! Toen ik mijn antwoorden vergeleek met de standpunten van de plaatselijke CU begreep ik wel waarom. De kieswijzer dwingt tot ja of nee. Terwijl de CU hele genuanceerde posities inneemt. Populistische partijen kunnen niet zoveel met nuances. Gedwongen tot ja/nee keuzes kwam ik dus toch uit bij die partij die totaal niet mijn ideeën vertegenwoordigt.

Het leukst tijdens de campagne vond ik de lunch met een aantal van mijn taalvriendinnen uit verschillende landen. Ik had wat campagnemateriaal in huis gehaald en de lijsttrekker was er. De dames mochten allemaal stemmen, sommigen voor het eerst. Een Somalische zei dat ze stemmen leuk vond en altijd (ze was al 11 jaar in Nederland) meedeed. Een Syrische dame stemde voorheen PvdA, omdat Wouter Bos ervoor gezorgd had dat ze met haar gezin weg kon uit Ter Apel. Een dame uit Taiwan stemde VVD, want dat stemde haar Nederlandse man. Zo persoonlijk ligt een stem dus. Dit keer gingen ze allemaal voor mij stemmen 🙂

Als Denk in onze stad was geweest zou die weleens aardig wat stemmen hebben kunnen krijgen. Hoewel er ook weer veel negatieve gevoelens zijn over de Turks/Marokkaanse gemeenschap waar mijn taalmaatjes tussen wonen. Drugs, overlast door jongeren, de klacht is vaak hetzelfde. Dus in hoeverre zo’n Turks islamitische partij dan stemmen wint onder moslims uit andere landen?

Ik had trouwens voor de lunch kippensoep met linzen gemaakt, maar vergeten om halal kip te kopen. Twee vrouwen sloegen de soep over. Volgende keer op tijd langs de toko. De Syrische, ook moslima, deed er niet moeilijk over en vond dat de twee Somalische dames gewoon de soep van Margreet moesten eten. Voordat er ruzie ontstond gauw het onderwerp verandert.

We kregen 120 extra stemmen dit keer. In alle wijken een stel meer. Toch mooi als je beseft dat de PvdA nu kleiner is dan de ChristenUnie hier.

Streng of liefdevol?

De Media

Volgens de NOS en andere media ben ik streng. Niet alleen gelovig, wat in feite al een punt in mijn nadeel is, maar ook nog streng. Streng gelovig. Nou, dat zijn geen leuke mensen, streng én gelovig, oei. Wat dat dan is, streng gelovig? De aloude truc eerst maar eens uitgevoerd. Woordenboekdefinitie. Streng is ‘je stipt houden aan wetten en regels’, iets ‘pijnlijk voelen’ (strenge winter) of ‘zonder medelijden’. Daar gaan we dan: Wettisch, zonder medelijden geloven. De letter van de wet toepassen in tegenstelling (natuurlijk) tot de liefde die van geen wet of regel weet. Daarom ook: geen medelijden. Of die regels mensen nu pijn doen of niet, hoppa de zweep erover!

AAEAAQAAAAAAAAb4AAAAJDZlMjMyZmM0LWVmYzItNGQ4YS1hZTM0LTJiNGE1MTUxNTZmNw.png (200×200)

Streng

Mensen die mijn blog volgen zullen mij niet herkennen in deze beschrijving (okay, enigszins aangedikt!). Dat is mijn probleem met het woord ‘streng’ zoals het in de media gebruikt wordt. Er kleeft altijd tenminste een zweem van negativiteit aan (zie je de nuance hier?). Gelovig zijn is tot daaraantoe, maar stréng gelovig, dat gaat echt te ver. Dan hoor je bijna bij de staatsgevaarlijke groeperingen die eropuit zijn een dictatuur te vestigen.
Ik zie ze voor me, die streng gelovigen. Een lange rij mensen met bleke, somber-ogende, gekwelde gezichten. Die gebukt gaan onder regels en wetten, die alle vreugde uit hun leven verbannen. Het enige wat telt is de gehoorzaamheid. Liefde? Nooit van gehoord. Barmhartigheid? Komt niet voor in hun woordenboek. En zo sjokken ze zonder vreugde voort door het leven.

Roe v Wade

Waarom hoor ik bij die ‘streng gelovigen’ volgens de media. Beter gezegd, waarom voel ik me eigenlijk aangesproken? Een voorbeeld. Op het nieuws kwam voorbij dat Norma McCorvey was overleden. Zo op het eerste gehoor geen idee wie dat was. Maar wanneer je actief bent in de prolife beweging weet je misschien dat Norma onder een ander naam bekend is geworden. Zij was namelijk een fervent voorvechtster van het recht op abortus in de Verenigde Staten. We hebben het over de jaren zeventig. Bijgestaan door twee vrouwelijke advocaten kwam haar abortus-eis uiteindelijk voor het Hooggerechtshof in de VS. Daar viel de uitspraak dat iedere vrouw het recht heeft op zelfbeschikking en dus op abortus tot in de tweede termijn. De staten mochten beslissen over de derde termijn (tot 24 weken!). Norma is in de rechtszaak bekend onder de naam Jane Roe. De uitspraak is bekend geworden onder de naam Roe versus Wade.

In de jaren negentig onstond er een bizarre situatie. McCorvey die in een abortuskliniek werkte als schoonmaker raakte bevriend met dominee en directeur van een prolife organisatie Flip Benham. Zijn kantoor zat in het gebouw naast de kliniek wat tot vele confrontaties leidde. Een onwaarschijnlijke vriendschap dus. Hier is het verhaal te lezen. McCorvey werd gelovig en trad toe tot de katholieke kerk. Haar positie ten opzichte van abortus veranderde radicaal.

I was sitting in O.R.’s offices when I noticed a fetal development poster. The progression was so obvious, the eyes were so sweet. It hurt my heart, just looking at them. I ran outside and finally, it dawned on me. ‘Norma’, I said to myself, ‘They’re right’. I had worked with pregnant women for years. I had been through three pregnancies and deliveries myself. I should have known. Yet something in that poster made me lose my breath. I kept seeing the picture of that tiny, 10-week-old embryo, and I said to myself, that’s a baby! It’s as if blinders just fell off my eyes and I suddenly understood the truth—that’s a baby!

I felt crushed under the truth of this realization. I had to face up to the awful reality. Abortion wasn’t about ‘products of conception’. It wasn’t about ‘missed periods’. It was about children being killed in their mother’s wombs. All those years I was wrong. Signing that affidavit, I was wrong. Working in an abortion clinic, I was wrong. No more of this first trimester, second trimester, third trimester stuff. Abortion—at any point—was wrong. It was so clear. Painfully clear.

McCorvey, Norma & Thomas, Gary (January 1998). “Roe v. McCorvey”. Leadership U. Retrieved February 18, 2017.

Streng of liefdevol

Commentaar NOS radio 1 journaal: McCorvey werd op latere leeftijd ‘streng gelovig’ en keerde zich tegen abortus. Zou je nou ook zeggen: zo en zo werd op latere leeftijd streng humanistisch of atheïstisch of wat dan ook en keurde abortus goed? Nee toch? Ik vind dit gekleurde nieuwsvoorziening. “McCorvey werd gelovig en op grond van haar overtuiging keerde zij zich tegen abortus”, dat zou volgens mij eerlijker zijn.

Ben ik nu ‘streng’ gelovig als ik me inzet voor het leven. Omdat ik geloof dat het leven heilig is, een geschenk van God? Niemand kan immers leven creëren? Daarom zet ik me in voor dat leven. Pril of aan het einde van een lange levensloop. Ben ik ‘zonder medelijden’ wanneer ik ongeboren leven met een kloppend hartje en (vanaf het moment van conceptie ) alles in zich dragend om die bijzondere, unieke persoon te worden wil beschermen? Of die eenzame oudere niet zelfmoord wil laten plegen vanwege zijn gevoel dat het leven niet langer zinvol is?

Je kunt verschillen van inzicht, zeker in de politiek moet je wat betreft regelgeving zoeken naar compromissen. Maar laten we nou niet de ene opvatting ‘streng’ en de andere, wat? ‘liefdevol’? gaan noemen.

Ik wil zeker ook oog hebben voor de mens in al die situaties. Wat betreft abortus en de zorg voor moeder (én vader!) kan ik me prima vinden in het standpunt van de ChristenUnie.

Gods leefregels zijn altijd bedoeld om het leven te doen opbloeien. Letterlijk en figuurlijk. Ook al moet je daarvoor soms door de winter heen.

FFC-Tulpen-in-bloei-bij-Roptazijl-bij-Zeedijk-Foto-Marcel-Teensma-2-950x712.jpg (950×712)

Titia Cnossen

De eerste vrouwelijke burgemeester voor de ChristenUnie wordt benoemd in Woudenberg! Dat vind ik leuk, want ik kom daar iedere week bij mijn dochter en schoonzoon. Ik heb dus iets met Woudenberg en ik heb iets met de ChristenUnie en ik heb iets met vrouwen. Een perfecte combinatie!

Sterkte Titia Cnossen in Woudenberg!

Amerika – Land van mogelijkheden en tegenstellingen

Amerika. Land van tegenstellingen, mogelijkheden en de grootste schuld ter wereld: een getal met 12 nullen ($14 biljoen) en nu mag het van het Congres (eindelijk) nog een onsje meer. Tenslotte moeten de pensioenen en het overheidspersoneel wel betaald worden. Maar perse geen extra belastingen op de inkomens van bijv. de rijken en de industrie. In Massachusetts is er zelfs een taxfree weekend iedere maand om consumenten tot kopen aan te zetten, om zo de economie te stimuleren. De tax op goederen in Massachusetts bestaat uit een kleine 6%, peanuts vergeleken met de BTW in ons land van 19% over witgoed e.d.!

De nationale, seniorenziektekostenverzekering (Medicare, alleen voor wie gewerkt heeft) en de nieuwe volksverzekering ‘Obama-care'(ook voor werkelozen, chronisch zieken en daklozen) kosten handenvol geld en ook dat moet ergens vandaan komen. Ik ben geen politicus, ik kan het allemaal niet overzien, maar van wat ik lees en hoor is er een enorme polarisatie over hoe het gigantische schuldenprobleem hier in dit land van ‘rags to riches’ aangepakt moet worden.

De stemming is grimmig en venijnig. Ultrarechts (Teaparty, zeg maar, geen belastingen, geen of zo min mogelijk overheidsvoorzieningen of – bemoeienis) en ultralinks (tax the wealthy, tax the industries, recht op medische verzekering voor iedereen) staan lijnrecht tegenover elkaar. Volgens mijn schoonvader, Democraat, maar niet ultra, rijzen de kosten voor de seniorenverzekering echt de pan uit en moet er in gesneden. Er zijn door een commissie ook zinnige voorstellen gedaan, maar de tegenstellingen zijn zo groot dat niemand luistert. Iedereen weet, er moet bezuinigt, maar hoe…?

Ultralinks lijkt allergisch voor iedere bezuiniging.. De Teaparty (ultraliberaal) is allergisch voor alles wat riekt naar overheidsbemoeienis en belasting, als ik het goed begrijp en wil terug naar particulier initiatief om in het land dingen op poten te zetten. Op zich geen absurd idee. Er zijn goeie voorbeelden van te vinden en Nederland kan wat dat betreft, zeker in de cultuursector, nog wel inspiratie opdoen hier.

Heel opvallend bijvoorbeeld hier in deze wijk van Boston: Prachtige parken, havengebieden, musea, allemaal door vooral particulier initiatief tot stand gekomen, met wellicht wat subsidie van de gemeente in de vorm van belastingvrijstelling. Overal vind je bordjes met ‘thanks to so and so..’ tot op de parkbankjes en de tegels van de wandelpaden aan toe. Midden door het volledig gerenoveerde, zeer aantrekkelijke havengebied hangt een brug, zo verroest en verwaarloosd dat je bang bent erover heen te lopen. Die brug is van de overheid en niemand doet er iets mee. Geen geld. Vreemde tegenstelling.

Ook de snelwegen hier in Massachusetts zijn slecht. Vol gaten met hier en daar een beetje opgekalefaterd asfalt. De ergste gaten en scheuren na de wintervrieskou weer gexebffend. Je betaalt tol, niet veel, en blijkbaar niet voldoende want om de zoveel kilometer staat er een bord langs de weg met het dringende verzoek een paar kilometer weg te x91adopterenx92. Misschien staat er over een paar jaar dan een bordje x91thanks to Kim and Margreet Batteau rijdt u de volgende 100 meter op glad asfaltx92. Toch leuk om zo de geschiedenis in te gaan?

Hieronder nog zo’n voorbeeld van groots en indrukwekkend en ervoor een volkomen verrot boothuisje wat bij de brug hoorde

Economie en politiek zijn broer en zus met een gecompliceerde relatie. Ik ben niet genoeg ingewijd om een serieuze analyse te geven van de situatie waarin dit land zich bevindt. Het is meer een reactie vanuit het hart en enig gezond verstand. De situatie lijkt in elk geval ernstig. Er kan alleen vooruitgang komen als politici compromissen gaan sluiten. Zowel links als rechts zal in beweging moeten komen. Maar met de verkiezingen voor de deur in 2012 probeert men juist zich zoveel mogelijk te profileren. De campagne is duidelijk begonnen.

Als ik mijn duit in het zakje zou mogen doen: Het lijkt mij dat in een staat of land iedereen een steentje moet bijdragen aan bijvoorbeeld wegen, onderwijs, zorg en veiligheid, dat soort algemene voorzieningen. Belastingen zijn nooit leuk, maar we krijgen er wel dingen voor terug. Tenzij er natuurlijk sprake is van totale corruptie wat in veel landen wel het geval is, hmmm, lastig.

Maar toch, principieel, zou ik moeten kiezen, algemene (inkomsten)belastingen of particulier initiatief voor zaken die alle burgers aangaan, dan kies ik voor het eerste. Ik denk dat het minder risico tot egoxefsme in zich draagt. Minder draagkrachtige burgers zijn immers afhankelijk van de meer welgestelde. Niet iedereen hoeft even luxe huizen of autox92s, maar iedereen moet wel goed onderwijs kunnen krijgen en medische zorg. En in een Mercedes of een Barrel wel over even goeie wegen rijden. Particulier initiatief is goed. Vrijwillige mantelzorg is prima. Maar om alles over te laten aan de goeie wil van de vrijwilliger lijkt me wat al te optimistisch over de aard van het beestje mens.

(Inkomsten)belastingen lijken me een logische oplossing, naar draagkracht, zodat rijk en arm niet te ver uit elkaar groeien, een Bijbelse beeld, volgens mij. In de VS blijken juist veel christenen problemen te hebben met sociale voorzieningen of verzekeringen van overheidswege, zoals onze verplichte ziektekostenverzekering. Ik lees op een fanwebsite van Ron Paul (presidentskandidaat voor de Republikeinen, Baptist, die zegt dat hij liever niet over zijn geloof praat):

‘Why should anyone be forced to subsidize the medical care of others? Very few individuals would personally assault their neighbors at gunpoint and steal thousands of dollars to pay for their own medical needs. How could any freedom loving person agree to delegate such criminal acts to the government by supporting a compulsory health insurance system?’

Ron Paul zelf zegt op zijn website dat een van zijn doelen is:’ Repeal ObamaCare and end its unconstitutional mandate that all Americans must carry only government-approved health insurance or answer to the IRS’.

Ik snap dat niet. Zeker niet vanuit christelijk gedachtegoed. Ik voel me veel meer thuis bij de manier waarop de ChristenUnie daarover haar standpunt bepaalt. Bijv. over belastinheffing of gezondheidszorg

Er gebeuren dingen met je geld waarmee je het niet eens bent (op medisch-ethisch gebied, enz.) maar, zoals gezegd er gebeuren ook veel goede dingen. Geen enkel systeem is ideaal en van ieder systeem wordt vroeg of laat misbruik gemaakt. Maar van alle systemen is het heffen van belastingen op de manier waarop dit in de meeste democratiexebn gebeurt m.i. te verkiezen. Het gaat uit van het solidariteitsbeginsel. En dat is ten diepste een christelijke gedachte. Je hebt toch niet allemaal evenveel intelligentie, talent en gezondheid? Beetje delen dus de boel.

Misschien kunnen Nederlandse lezers van mijn blog in Amerika me uitleggen waarom zoveel christenen zich aangetrokken voelen tot de Teaparty-beweging? Ik hoor dat men Ron Paul waardeert omdat hij eerlijk is, man en paard bij de naam durft noemen. En de situatie is in de VS natuurlijk anders dan in Nederland, met slechts twee partijen.

Ik benijd de Amerikanen niet op dit moment.

reces en 1 meter post

Na twee weken reces kwam ik van de week al met een donker vermoeden op m’n werk…En ja hoor, ijverige ambtenaren hadden er voor gezorgd dat er, niet overdreven, drie/kwart meter post op m’n bureau lag! Waar ik het meest tegen op zag was het afronden van de jaarlijkse verantwoording van het fractie-budget. (Als gemeenteraadsfractie krijg je van de gemeente een bepaald bedrag waarvan je alle activiteiten betaalt, representatie, salarissen, kantoorartikelen enzovoort.) Altijd een klus, omdat het zo nauwkeurig moet worden bijgehouden. Logisch uiteraard, het gaat om geld van de gemeenschap waar ik zelf ook toebehoor. En fraude is van alle tijden.

Maar aangezien ik zelf niet zo nauwkeurig ben in het bijhouden loop ik tegen deze tijd van het jaar altijd aan tegen heel veel extra werk. Dit jaar heb ik ons administratiekantoor gevraagd de boel kloppend te maken. Dat scheelde mij 2 slapeloze nachten!! Ik heb een ware cijferfobie. Ook als ik rustig de tijd neem, op een gegeven moment ga ik zweten en weet ik niet meer dat 3×3=9. Er gebeurt iets raars in m’n hoofd, waardoor alle cellen in m’n hersenen veranderen in stopverf of zo…Een heel dom gevoel… En ik heb nog wel eind-examen boekhouden gedaan op de HAVO (33 j geleden ).

Volgend jaar zijn er weer gemeenteraadsverkiezingen. Altijd spannend voor kleine partijen als de onze. We vormen in Den Haag een noodzakelijke coalitie met de SGP fractie omdat we op onszelf geen zetel zouden halen. Helaas dat zovelen toch vaak op het laatst voor het CDA kiezen, met het idee dat grote partijen meer bereiken.. In mijn ervaring is het CDA steeds weer bereid tot compromissen, niet zo zeer om het meest mogelijke er uit te slepen, maar vaak toch uit een stuk machtsdenken. Liever aan de leiding dan principieel kiezen.

Hier in Den Haag is er redelijk vaak samen te werken met CDA, maar omdat ze ook deel uit maken van het gemeentebestuur trekt men zich toch op het laatste moment weer terug uit ingenomen posities (onder druk van wethouders?).
Ik denk dat de kracht van de kleinere partijen als ChristenUnie en SGP is, dat men in het politieke bedrijf weet waar men aan toe is met ze en dus vaak om steun komt vragen bij onderwerpen die op sociaal/maatschappelijk terrein liggen of het milieu. Een actueel voorbeeld hier is de zondagsrust. Er zijn linkse partijen die vinden dat ondernemers niet gedwongen moeten worden tot altijd maar werken en winkels open. Uit verschillend oogpunt kun je dan een motie indienen om verruiming van de winkeltijden te voorkomen.
Ik vond dat sterk in het verhaal van Eimert van Middelkoop laatst op de laatste KeeptheFaith avond 7 mei in Dudok: macht is veilig in de handen van christenen. Zij zullen altijd op democratische wijze willen werken aan meerderheidsstandpunten. En als iets besloten wordt in meerderheid waarmee men het niet eens is, zal men zich er bij neer leggen, wat niet betekent dat men van mening verandert! Bij een volgende gelegenheid ga je weer proberen een meerderheid voor jouw standpunt te zoeken.

Heel inspirerend vond ik zijn lezing. In het christendom is er vanouds afstand tussen overheid en kerk. De een mag niet over de ander heersen, hoewel daar natuurlijk veel strijd over was. Er is zelfs een norm vanuit Gods Woord: De overheid moet een dienende zijn, de burgers ten goede. Wat is veel dictatuur en despotisme, maar ook bestuursarrogantie alleen te bestrijden met dat simpele inzicht.

Tekort aan huurwoningen in vrijesector tot duizend euro

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen: