blanca en chris

Het bliksembezoek van m’n schoonouders, Blanca en Chris Fincham uit Amerika, is weer voorbij. Drie leuke, drukke dagen. Onvoorstelbaar, de hoeveelheid energie die schoonmoeder Blanca nog heeft. 85 and still going strong, na borstkanker, 2 TIA’s, open hart operatie, enz. Wel langzaam lopend, behoedzaam in het bewegen, (geen elegante schoentjes meer, maar zwarte sneakers. In zo’n klein maatje dat ze nog steeds elegant staan!)Niettemin liep ze moedig de lange trappen op en af bij ons thuis.

Allebei zijn ze vol belangstelling en zeer betrokken bij wat wij doen en de kids.

Zo wil ik ook graag oud worden. Nu heeft zij wel een 7 jaar jongere man die enorm
veel doet voor haar. Opaenoma_cartoon
En tja, ik heb een negen jaar oudere man….
Als ik 85 ben is hij 92, hmmmm….. ’t Is wel zo dat hij tot nu toe altijd dubbel zoveel energie heeft gehad, dus zelfs als het wat minder wordt loopt ie me nog altijd voorbij! Pfffff, opluchting……

Ik hoef hem i.e.g. niet in bad te doen hoop ik, hahaha…

Ik kan me nog niet zo goed voorstellen hoe dat er uit gaat zien bij ons, het lijkt nog zo ver weg. En dat is het ook natuurlijk. Maar af en toe overvalt je dat gewoon, de jaren gaan zo vliegensvlug….

oude papieren

Wat een mens al niet bewaart, zuchtte ik bij het sorteren van een dikke map met post van m’n moeder. Vooral veel rouwkaarten, met bijbehorende liturgie. Een hele generatie en meer zat er in dat mapje. Grootouders, ooms, tantes, de vrienden en vriendinnen die altijd op verjaardagen present waren, m’n zus, twee zwagers…Geslachten gaan, geslachten zullen komen, wij zijn in uw ontferming opgenomen. De psalm op mijn vaders rouwkaart. Hoe waar en hoe vervreemdend soms.

En temidden van al die rouw en dat sterven een teken van leven! Piepklein maar toch: mijn geboortekaartje! Ik was helemaal ontroerd, dat ik daar tussen zat….

Geboortekaartje_margreet_2  Tekst_geboortekaartje_margreet_2

Let vooral op dat lieve Margreetje links!!

familie alom

Het is een en al familie wat de klok slaat de laatste dagen! Gisteren zijn Blanca en Chris Fincham (Kim’s moeder en stiefvader) aangekomen in Nederland.
Ze logeren een paar dagen bij ons in Den Haag. Kort maar krachtig verblijf. Waarschijnlijk de laatste keer dat ze in Nederland zijn, vanwege hun leeftijd. Blanca is 83, Chris 78 geloof ik. In goede gezondheid, maar toch. Het reizen is vermoeiend. De reden dit keer is het overlijden van een zwager van Chris in Engeland. Vandaar toch nog een keer de overtocht gewaagd. Opvallend was dat in Engeland een aantal familieleden ’s avonds niet meer naar een bijeenkomst durfden te komen vanwege ‘de afstand’. Daar zaten de oudste familieleden, Blanca en Chris, helemaal uit de VS! Hoe bedoel je afstand??

Vandaag zijn alle kids langs geweest. Jes en Niek overdag, de rest om te eten. Lekker Chinees gehaald. Gisteravond met z’n vieren in ‘RAAR’ gegeten in Scheveningen, in de jachthaven. Een aanrader. Niet supergoedkoop en een beetje weinig eten misschien maar erge leuke ambiance en erge goeie service. Ook de kwaliteit van heten was erruug goed.

Ertussen door speelt alsmaar mijn moeders gezondheidssituatie. Die is tot nu toe nog steeds erg zorgelijk. Als de anti-biotica, die ze sinds gistermiddag krijgt, niet aanslaat is het nog een kwestie van dagen, volgens Joke, de persoonlijke verzorgster van moeders. Ze was erg somber aan de telefoon. Morgen ga ik er weer heen. Ook met mijn familie dus contact, maar dan via telefoon of mail.

foto’s, maar niet van sas…

Niek1_2

Met Kees z’n telefoontje genomen, gisteravond op het feestje voor SasNiek2_1  haar 24e verjaardag. Ik had natuurlijk een foto van Sas hier moeten hebben, maar ik heb op m’n laptop geen foto’s van haar, die komt nog.

Hier alsnog de foto van onze jarige jet, genomen bij kaarslicht.

Sas_kerst_2007_1Gezellig met z’n allen gegeten, hartige taarten, van mij en Sas, iets Mexicaans van Eelke, en een dodelijk chocotoetje Van Jes en Sas…2 soorten brownies, een met icing, de ander met chocosaus..en daarnaast 2 bolletjes ijs, volgens mij Ben en Jerries. Steunend hebben we de rest van de avond uitgezeten. Er ging nog net een kop koffie in.

Eigenlijk is Saskia vandaag jarig, maar ik zie haar verder niet. Ze werkt en gaat vanavond naar dansen. Raar hoor….

Niek was gisteren trouwens niet van plan de gezelligheid vaarwel te zeggen om te gaan slapen..Niek is een echt gezelschapsmens en hij geniet van bij elkaar zijn en is druk met iedereen te ‘bezoeken’. Even kijken, even ‘zittezit’ zoals hij zelf naast iemand zitten noemt. Sas kreeg cadeautjes en dat vond hij zeer interessant. Helpen met open maken, en dan vol bewondering heel hard ‘ooohooo’ roepen.  Als mamma ging staan, wees hij met een gebiedend armpje: zittezit! Een staande mamma kondigt bedtijd aan, dat voelde hij haarscherp aan.

Maar ja het moest er toch van komen.Om half negen ondernam Jes de eerste poging. Dapper zwaaide hij daaag, en wilde dat oma nog even mee ging. Afscheid nemen uitstellen. Vond oma ook wel een goed idee. Maar slapen wilde Niek niet. Een klagelijk gehuil kwam er van de bovenverdieping. Na een kwartier ging oom Lukas hem in slaap zingen. Niek z’n meest geliefde bezigheid al vanaf z’n geboorte: gedragen en zachtjes toegezongen worden. Gaat uitstekend. Niek hangt tegen je aan alsof hij in een diepe slaap zakt, hoofdje in je nek. Luuk liet zich foppen en wilde hem lekker in z’n bedje leggen. Niek was ONTROOSTBAAR. Uppaaaa, Uppaaaa….!!! (zo noemt hij alle volwassen familieleden)
Nou, dan maar even naar beneden. Jes is geen harde moeder (ik ook niet…) en het ventje zat met z’n armen stijf om haar nek op schoot. Blij als hij was weer beneden te zijn werden ik en anderen in zijn nabijheid bedolven onder de kusjes…Ik vond het niet zo erg dat Niek niet slapen wilde :). Jes wel…:( Die zag de nacht al aan zich voorbij trekken met een onrustig slapend jongentje. Sorry Jes, en toch vond ik het zo heerlijk dat ie erbij was!

Ook nog even bij moeders geweest vandaag

Even maar bij haar geweest, maar lang genoeg. Ze ligt op bed en was nu op haar kamer ipv de huiskamer. Dat is wel beter, merkten we. Ze heeft minder prikkels waardoor ze rustiger is. Ze lag zelfs een beetje te doezelen toen ik binnenkwam. Haar stemming was wisselend. Toch heeft ze in de korte tijd dat we er waren wel een paar keer geglimlacht en op een gegeven moment zei ze duidelijk, in Kim’s richting kijkend, ‘wat een mooie man’..Moeders heeft altijd een goeie smaak gehad op mannengebied, ha, ha…

Telefonisch contact met de arts gehad en dat verliep goed. Hij zal zeker anti-biotica voorschrijven als er sprake van een urineweginfectie is. Als pijnbestrijding dan, zeg maar. Hij was wel duidelijk dat zijn beleid nu palliatief is en hoopte dat wij daar ook mee in konden stemmen. Nu, dat is zeker het geval. Haar zo comfortabel mogelijk maken, desnoods met morfine tegen de pijn. Volgens een van de verzorgenden die moeders goed kent en veel verzorgd (ze is evv’er van moeders) heeft ze veel pijn in haar benen. Door de verkramping als gevolg van de Parkinson? We weten het niet maar ze geeft veel pijn aan tijdens de verzorging. Daar moet i.e.g. pijnstilling voor komen.

Morgen zou deze e.v.v’er ook met een strip testen of er spraken is van een ontsteking. Iedere dag is er weer een. Mijn gebed is iedere dag dat ze spoedig mag sterven en bij God mag zijn.

Ik zong ‘ De Heer is mijn herder’ het slaaplied wat ze altijd vroeger voor ons zong en dat neuriede ze even mee. Ook ‘ Op de grote stille heide’, een topper toen ik klein was, gaf even herkenning. Na psalm 23 zei ze ‘prachtig’ en zuchtte diep. Daarna kon ik niets meer dan 100% beter weer naar huis!!

de dokter is erg somber

Gisteren kreeg ik een telefoontje van het verpleeghuis. Het hoofd van de afdeling vertelde dat moeders besproken was in het overleg en dat men erg somber is over haar toestand. Na maandag was ik wat verbaasd. Niet dat moeders nu blaakte van gezondheid toen, maar ik kreeg niet de indruk dat er sprake was van een crisis of zo.

Maar toch. De laatste dagen at moeders slecht, ze heeft verschillende doorligplekken, weigert verzorging, kortom " ze wil niet meer". Of we een afspraak met de arts wilden. Nou, dat leek me een goed idee, maar ik kon toch niet laten om te vragen wat dan precies de bedoeling was. Ergens kreeg ik het gevoel dat me een soort verborgen boodschap werd meegedeeld. Uw moeder wil niet meer, dus….ja, wat? Ik zei dat we niet in euthanasie geloofden, zo van, moeder wil niet meer dus geef haar een spuitje. Maar dat was in geen geval de bedoeling, verzekerde het hoofd me. Dat mag helemaal niet en daar zou ze persoonlijk ook niet voor zijn. Goed, dat was dan in elk geval helder.

Uit haar verhaal maakte ik op dat moeders geen anti-biotica meer krijgt tegen de veelvuldige blaasontstekingen. Dat zou verklaren waarom ze zich nu weer zo slecht voelt. Alle symptomen wijzen er op. Koorts, hallucinaties, slecht eten en drinken enz. Maar mijn indruk is dat er voor een soort beleid gekozen is om geen anti-biotica te verstrekken. Is dat terecht?

Al jaren ben ik lid van de Nederlandse Patienten Vereniging. Nu kon ik daar dan eens gebruik van maken. Op de site stond een telefoon nummer wat 24 uur per dag bereikbaar is voor consultatie over dit soort vragen. Gebeld en een heel prettig en verhelderend gesprek gehad met een vrijwilliger, zelf verpleegkundige van beroep.

Bij longontsteking in de laatste levensfase is het gebruikelijk geen anti-biotica te geven. meestal is dat nl. de aankondiger van het sterven en kun je dat proces z’n gang laten gaan. Ik weet dat nog van mijn vader.
Maar blaasontsteking is een ander verhaal, vond ook deze voorlichter. Als er door het lichaam nog gereageerd wordt op de ant-biotica moet je dat iemand niet onthouden, vond zij. Want een blaasontsteking is pijnlijk en maakt dat je je heel naar voelt. Als het lichaam resistent geworden is voor de anti-biotica (mogelijke reden dat de arts ze niet geeft), merk je dat vanzelf. Maar tot nog toe knapt moeders altijd weer op van een kuur! Ze gaat weer eten en drinken en wordt rustiger.

Net als de vorige keer krijg ik het nare gevoel dat men in het verpleeghuis vindt dat moeders maar moet gaan. Niet meer behandelen, geen eten en drinken opdringen, dormicon geven en ja, dan gaat het snel natuurlijk.

Ons daartegen verzetten geeft de indruk alsof we moeders lijden onnodig willen verlengen. Dat is natuurlijk niet zo. Haar leven willen we echt niet onnodig rekken, maar ook niet onnodig verkorten, door maar geen zorg meer te geven.

Ik heb nog gekeken naar hospices en verpleeghuizen met palliatieve zorg-units. Maar ja, de complicatie van haar dementie en angst maakt dat ik gewoon niet weet of dat nu beter zou zijn. In Den Haag kan ze terecht wanneer er een indicatie voor terminale zorg wordt afgegeven. Dan zou ze met spoed overgebracht kunnen worden naar een tehuis vlak bij ons in Scheveningen. Vanmiddag had ik haar wel zo in m’n binnenzak mee willen nemen. Ze is onrustig, verdrietig, huilerig en bangelijk. Oh zucht, waarom moet het toch zo lang duren?

Overigens wil ik het verpleeghuis waar zij nu woont niet in een kwaad daglicht stellen! Er is goede zorg, maar met minstens 15 andere bewoners is het aanpoten, en men is niet gespecialiseerd in palliatieve zorg. Dat merk je wanneer mensen langduriger ziek worden. Ook is er op de afdeling beperkte verpleegkundige zorg. Het merendeel van de verzorgers heeft geen (of beperkte) medische scholing. Voor het beoordelen van de situatie zijn zij afhankelijk van die ene verpleegkundige die er per dienst aanwezig is.

long time no see

Na ruim twee weken weer bij moeders geweest. Ik was steeds verkouden, griep gehad, maaaar ik stelde het bezoek ook uit merkte ik. De laatste keren waren zo moeizaam en was ze zo van streek en boos dat ik er tegenop zag om te gaan. Van morgen werd het echt weer tijd. Moeders zat in haar rolstoel, was rustig en keek me doordringend aan toen ik bij haar stond. Toen lichtte haar gezicht op en zag ik de herkenning. Ik noemde m’n naam,"margreet" en met een zucht zei ze; "jaaa" en moest toen een beetje huilen. We hebben wat geknuffeld, en daar moet ze, als ze in een goeie stemming is altijd een beetje om lachen. Anders verdraagt ze het slecht en draait zich weg. Vanmorgen vond ze het duidelijk fijn, en ik dus ook!! Het rof me hoe broos ze eruit ziet. Zo oud. Haar velletje is droog en flinterdun. Ze wordt behandeld voor doorligplekken omdat ze nu de hele dag zit of ligt.

Op de afdeling een heel aantal nieuwe gezichten. Wel prettig, nieuwe mensen zijn vaak nog van een redelijk niveau en dat merk je direct op de afdeling. Er wordt veel meer heen en weer gelopen en dus ook meer gekibbeld:"niet aan zitten" roept een niet meer zo nieuwe bewoner, als een nieuwe dame nieuwsgierig mijn jas wil onderzoeken. Een nieuwe meneer komt gezellig een kop koffie bij ons drinken en wil weten hoeveel kinderen we hebben. Een volgende mevrouw, die voortdurend schuifelend door de zaal beweegt zegt iedere keer tegen mij dat ze toch echt niet weet wie ik ben.
Een beetje leven in de brouwerij vind ik wel gezellig. Beter dan het doodstille staren’ wat vaak de sfeer bepaald in de zaal.
Nieuwe gezichten op de zaal betekent overigens wel dat er dus in de laatste 2, 3 weken een heel aantal vorige bewoners overleden zijn. Zo snel en plotseling als dat dan gebeurt!

KOG

Voor het eerst een KOG gehad. Nee, geen ziekte, ook geen eng medisch onderzoek, maar een Kort Oplossingsgericht Gesprek. Een methode uit de keuken van de Mediation (bemiddeling bij conflicten). Het is geen mediation, maar een methode om bij een conflict partijen samen, in 1 dagdeel, tot een oplossing te laten komen. Een boeiende, vermoeiende bezigheid en effectief!

Samen een gerezen conflict uitpraten heeft als nadeel dat je, voor je ’t weet, weer midden in datzelfde conflict zit. Meestal gaat het nl. om de toon, de manier waarop dingen gezegd worden. Dan begint de irritatie al en dan is het zo moeilijk om te blijven bij de intentie waarom iets wordt gezegd, zoals het gezegd wordt. Je haren staan al recht overeind ….Dat is allemaal heel duidelijk als je over anderen praat, maar als je zelf er mee te maken krijgt is het toch wel heel boeiend om te zien hoe de dingen mis kunnen lopen, puur omdat je de ander alleen maar met je eigen meetinstrumenten kunt beoordelen.

Op m’n werk speelde er dus zo’n conflict. Afgelopen vrijdag 4,5 uur geKOGt en nu weer zover dat ik aan het werk ga. Liep alles zoals ik gewild had? Nee, onder leiding van de ‘deskundige’ stel je je eisen bij en ga je uiteindelijk voor het meest haalbare.

Knap hoor, het lijkt allemaal zo simpel, maar zo’n gespreksleider speelt een vitale rol in het steeds weer terugkomen bij: wat is de oplossing? Daar moet je steeds weer antwoord op geven…heel confronterend. Want in het begin wil ik helemaal geen oplossing! Ben je gek, ik wil horen dat ik gelijk heb en de ander niet!! Nou, dat gebeurt niet en ach, dat is uiteindelijk ook geen basis waarop je verder kunt met elkaar.

Voor 650 euro had ik liever wat anders gedaan, een leuk uitje of zo met het werk, maar goed, dit is investeren in kwaliteit zullen we maar zeggen! Echt aan te bevelen om te voorkomen dat conflicten uit de hand lopen.

Verder afgelopen week ook nog een film gezien. Blood Diamond, over de vuile diamanthandel in Afrika: diamanten als betaalmiddel voor wapens, die vervolgens gebruikt worden door gewetenloze bendes die zich rebellen noemen maar alleen eigen belang op het oog hebben. De film speelt in Sierra Leone. Burgers worden door rebellen opgepakt, verkracht, vermoord en kinderen worden gedwongen als soldaat te vechten. vreselijke beelden die goed weergeven hoe kinderen gehersenspoeld worden en zich zelfs tegen hun ouders keren.

Het probleem met de film in zijn geheel is Hollywood! Walgelijk hoe een filmindustrie zo’n gruwelijke situatie gaat gebruiken bijna als achtergrond om er een triviaal verhaal over liefde tussen een diamanthandelaar en een ‘kritische’ journaliste van te maken. Echt stuitend. Dit is de tweede film die we gezien hebben die dit doet en nu voelen we ons als domme ezels die zich 2 keer gestoten hebben aan dezelfde steen.

Waarom moet er toch altijd koste wat kost romantiek in een film geperst worden? En dan ook nog op zo’n flut manier. Voorspelbaar, dom, functieloos. Zonder die onnozele scenes zou de film al een stuk beter zijn geweest. De meeste recensies zijn lovend, maar die van mij dus niet. Geef mij maar een goeie documentaire over zo’n onderwerp.

Sixties

Vanmorgen even in de Sixties! rondgelopen. The Doors, Eagles, Beatles…Minirok, broekpakken, stapelstoelen, Martin Visser, Cobra, peace, demonstreren, flower power, moord op Kennedy, Martin Luther King, Vietnam, president Johnson, Bob Dylan..

Alles in anderhalf uur op de tentoonstelling Sixties! in het Gemeentemuseum den Haag.
Aan de ene kant herkenning, maar bij veel ook weer niet. Ik ben van 1955 en was denk ik net te jong om het allemaal mee te krijgen als bijzonder, als anders. Toen ik tiener werd was veel al normaal. Broeken dragen, functioneel meubilair (alles werd opeens teak en skai bij ons thuis, ik vond het best, maar oudere broers en zussen waren verontwaardigd dat er opeens nieuwe meubels stonden, in ieder geval mijn oudste broer, zei mijn moeder altijd. Mijn moeder hield wel van veranderen, maar hij blijkbaar niet. Ik zie die moderne meubels nu op oude foto’s staan en vind ze armetierig en tegelijk geweldig: zo zestiger jaren!).

Op de tentoonstelling is veel aandacht voor kunst en mode uit die tijd.
Van de kunst werd ik niet vrolijk, minimalistisch meest. Hoewel het spelen met bestaande materialen (kurk, spijkers, stof) gecombineerd met verf wel weer hele mooie composities opleverde. Maar heel duidelijk zie je bij sommigen dat schilderen op zich ophoudt te bestaan. Alles gaat om het idee, de filosofie en dan beginnen de video-installaties en zo. Very high-brow. Paradox: gewone mensen moesten betrokken worden bij Kunst. Een Amerikaanse kunstenaar legde een wit vel papier op straat. De voetstappen op het papier was zijn kunstwerk. Hmmmm.

Oude Polygoon journaalbeelden zijn altijd een traktatie, vind ik. Wat lijkt dan die hele hippie beweging infantiel en onvolwassen! Maar ja, dat was ook zo, denk ik, als reactie op de zeer serieus ingestelde generatie van voor en vlak na de oorlog. Wel een typisch voorbeeld van een welvarende maatschappij, waar mensen zoveel tijd hebben om zich met onzin bezig te houden..Excuse me.

Ik vond de voorbeelden van de zg. India mode het mooist. Jassen van tapijtstof, jurken van zware pluche gordijnstoffen..prachtig, heel exotisch. Ik heb er zelf ook nog wel een tikje van meegekregen maar toen was het al zeventiger jaren.

Er liepen opvallend weinig jonge mensen en véél senioren. Ik hoorde een dame van zeker zestig uitgebreid vertellen aan haar vriendin over de broek van Jimi Hendrix die daar hangt, hoe hij die had uitgetrokken omdat ie stuk ging tijdens het optreden en hem toen de zaal in had gegooid. De slimmerik die ‘m opving heeft hem bewaard en nu hangt het ding achter glas in een museum. Een roze fluwelen, versleten broek.

Ik zal de  broeken van mijn echtgenoot voortaan toch maar niet meer naar de Kringloop brengen.

ziekenhoekje

Mijn hoofd is als een watermeloen, niet zo groen, maar wel zo vol vocht. Er slaat iemand op met een hamer. M’n keel zit vol zand en m’n longen zijn twee pijpjes met kattengruis. Zo gauw ik wil praten hoest ik tot er tranen over m’n wagen rollen. IK zwijg dus maar. .De rest van m’n lijf voelt aan of er een vrachtwagen overheen is gereden, beurs. Lieve mensen ik heb griep en ben heel zielig. Wie stuurt me een kaartje om me op te beuren?

Dank zij de laptop kan ik nog contact onderhouden met de buitenwereld, wat ben ik blij met dat vriendje…ik ga hem, (of is het een zij?) denk ik een naam geven. Maar misschien zijn dit wel koortswanen…