PARELPAD

We beleven van alles hier in de Pyreneeen.

Gisteren was het tijd voor cultuur in de vorm van een balletvoorstelling in het kader van het Festival van Perpignan. Modern ballet. Choreograaf Merce Cunningham. Naam zei mij verder niets. (Kim wel, maar die vertelde dat pas later). Kaartjes hadden we vorige week al gekocht. Voorstelling in de buitenlucht op het binnenplein van de kathedraal St.Jean Baptiste. Ik verheugde me er op.

’s Middags al wat vroeger naar Perpignan, alwaar we gewinkeld hebben, tot het tijd was te gaan eten. Op een leuke hoek buiten een gezellig uitziend terrasje uitgezocht: le Petit Moka. Nu zijn we erg verwend geraakt door onze driegangenmaaltijden in le Troubadour, onze B&B. En een luxe maaltijd hadden we ook niet voor ogen. Maar wat we daar voorgeschoteld kregen is werkelijk met geen pen te beschrijven. Kim bestelde Calamaris (ja, hij wist dat dat inktvis was en dat vind hij lekker…) a la Provence. Ik een maaltijdsalade Landaise. Kim kreeg een zeer onsmakelijk uitziend bord droge rijst met donkerbruine sliertjes die smaakten naar inktvis-uit-blik van voor de oorlog. Ik kreeg een kledderzooi sla met ondefinieerbare stukken rood vlees waaraan een dikke rand vet zat, alles verdronken in een dressing die zo zuur en vet was dat ik er tranen van in de ogen kreeg.

Kim is geen zeurpiet, maar kon werkelijk geen hap naar binnen werken. Met een heel vies gezicht zei hij tegen de ober dat dit eten “pas son goute” was. De ober nam het met, evenveel desinteresse als waarmee hij het voor onze neus had neergezet, weer mee. Kim heeft lang op de menukaart gestudeerd voor hij iets vond wat hem veilig leek om te bestellen: pizza met alleen maar kaas. Ik heb de tomaten en komkommer en nog een paar verlepte boontjes uit m’n salade geprikt en had toen wel genoeg…

Maar goed, op naar het ballet, daar waren we voor gekomen. Goeie plek, zeker toen we allemaal in mochten schuiven naar het midden omdat het lang niet was uitverkocht. (Er had een alarmbelletje moeten gaan rinkelen toen..) De tribunes, de belichting, de geluidsinstallatie, alles kondigde een spannende voorstelling aan. Om 22.00 uur startte het gebeuren. Het schemerde nog wat, maar de grote schijnwerpers richtten zich op het podium. De muziek begon. Ik zeg muziek, maar beter kan ik gewoon over geluid spreken. Dat hield het midden tussen DJ Tiesto die volledig de weg kwijt is en wat er te horen valt als onze katten ’s nachts wel eens over de piano gingen rennen. Onsamenhangende kraak- en bonktonen, onheilspellend onderaards gerommel, ondragelijke, angstaanjagende hoge pieptonen en soms alleen het geluid van een installatie die niet lijkt te werken. Ondertussen wordt er op het podium gedanst. Zonder enig verband met de te horen geluiden. Wel heel knappe bewegingen, maar eerder acrobatiek dan ballet, in mijn bescheiden opinie.

Het balletgezelschap kwam uit Amerika en de oorspronkelijke muzikale directeur was John Cage. Voor de kenners zegt dat misschien wat meer. Ik ben niet zo bekend met muziekgeschiedenis, maar deze twee C’s (Cunningham en Cage)zal ik niet licht meer vergeten!

Vandaag was het Grote Verhaal dat van Thomas, de zoon van de B&B eigenaren, die op z’n fiets was aangevallen door een Mamma-everzwijn en in shock op het pleintje zat toen ik terugkwam van het zwembad. Ik dacht dat hij hard gefietst had de berg op en daarom zo uitgeput daar zat te hijgen. Maar hij bleek van z’n fiets gesmeten te zijn door Mom, omdat die dacht dat haar jongen gevaar liepen.

Thomas fietste tussen haar en de jongen. Hij had alleen de jongen gezien en Mom niet gehoord vanwege z’n Ipod-dopjes…Arm helemaal geschramd door de val, fiets kapot gemaakt door het Zwijn en Thomas vreesde voor z’n leven. Een mamma everzwijn die haar jongen wil beschermen kan lelijk bijten.

Kim wist wat everzwijn in het frans was. “Hoe wist je dat nou?” vroeg ik later. “Van Asterix en Obelix!” Kim koopt in Frankrijk altijd een franse A&O. En tja, wat eet Obelix? Juist. “Sanglier”.

Overigens, morgen hopen we naar een concert te gaan van de drie B’s: Bach, Beethoven en Brahms. Hopelijk voldoet dat meer aan de verwachtingen!

Van de 4 gastechtparen die er inmiddels zijn in le Troubadour is de helft gereformeerd (vrijgemaakt), dat vertelde ik al. Het volgende boeiende feit is dat drie van de mannen Noord-Amerikanen zijn, getrouwd met Nederlandse vrouwen. Dat is toch wel grappig. We zijn wildvreemden voor elkaar maar de aanknopingspunten blijven voorbij komen. Kim en David hebben allebei op Harvard gestudeerd. Sam en Kim delen een kerkelijke achtergrond. Sam is daarin (Reformed Baptist) opgegroeid en heeft die achter zich gelaten, Kim is er door zijn opleiding op Westminster Seminary mee in aanraking gekomen en kent sommige van de voorgangers uit Sam’s jeugd persoonlijk. Bea, van het Nederlandse echtpaar heeft weer jaren in dezelfde gemeente gekerkt als ik. Alleen was ik 12 en zij 23, dus ik weet het niet meer.

Gisteren hebben we een lange wandeling gemaakt. Minder lang dan in de bedoeling lag. Omdat we te vroeg een afslag inliepen waren we na 3 i.p.v. 6 uur terug. Lichtelijk verbijsterd vroegen achterblijvers hoe we dat zo snel gedaan hadden…Maar ik was achteraf wel blij. M’n voet gaat eigenlijk best goed, maar m’n rechterbeen gaat zeer doen, vooral als we veel moeten klimmen en dalen. Rustig aan dus maar.

Het is schitterend om hier te wandelen. De rust en de ongerepte natuur zijn weldadig. Er staat vaak ook wat wind en omdat we op 300 m hoogte zitten is het net wat minder bloedheet dan in de vallei. Maar warm is het vaak wel!

Gisteren zijn Maud en Geert met hun pappa en mamma gekomen. Maud is net drie en Geert is 7. Maud slaapt naast onze kamer met haar ouders. Gisteren had ze veel geslapen in de auto en was dus zeer spraakzaam in bed…Om halfeen werd het stemmetje almaar zachter en toen was het opeens stil.

En nu zitten we na het ontbijt heerlijk vakantiedingen te doen. Kaarten schrijven, bloggen, beetje lezen. Ik ben een trilogie van Stephen Lawhead aan het lezen, fantasy. in de traditie van Tolkien en Lewis. Goede, nobele Koningen en Strijders verwikkeld in felle en gecompliceerde worstelingen tegen het Kwaad, verpersoonlijkt in zwarte magiërs en monsterlijke, wrede Warlords. Heel fantasierijk en spannend. In onze genivelleerde westerse maatschappij raak je het gevoel kwijt van de machtige strijd die gaande is tussen Gods Koninkrijk en dat van de Satan. Het lijkt een taal die we niet meer kennen. Als ik zo’n boek lees gaat het weer spreken. Rechtvaardige Koningen, Glorie, Eer, Moed en Heldendom krijgen weer betekenis. En ik lees de Bijbel weer vanuit een nieuw perspectief.

zaterdag 21 juli

Vanavond zeer geanimeerde maaltijd in onze herberg. Er zijn inmiddels in het huis zelf 6 gasten en in de gite een echtpaar met 3 kids. Vanavond aten we allemaal samen, incl. Sam en Lideke en hun zoon Thomas. Het echtpaar met kinderen is vlaams. Verder is er een echtpaar uit Drenthe en vandaag arriveerde een stel dat uit Haarlem komt. Uit de buurt i.e.g. Onder de aanwezigen is er 1 persoon met gluten allergie en 2 personen zijn vegetarisch. Een ware uitdaging dus voor Liedeke als kok!

Grappig hoe er zonder enige stroefheid een levendig tafelgesprek op gang komt, met veel humor en gelach. De Vlamingen vertelden over hun beleving van de Nederlandse taal. Poepen moet je tegen een Vlaming niet zeggen want dat heeft een heel seksuele betekenis. Heel formeel vinden ze uitdrukkingen als ‘welterusten’ of ‘ik hou van jou’. ‘Slaap wel’ is de gangbare nachtgroet en de liefde verklaren ze daar met ‘ik zie je graag’. Dat laatste vonden we allemaal wel heel roerend.

Ik moet zeggen dat zo’n B&B ons goed bevalt. Er is een perfecte verhouding van prive (je hebt je kamer, en iedereen doet overdag z’n eigen ding) en gezelschap. Als je zin hebt drink je een biertje beneden en wissel je de ervaringen van de dag uit. En tijdens het eten (om 20.00 uur) babbel je wat met elkaar. Iedereen heeft ’t reuze naar z’n zin dus de sfeer zit er goed in. Je leert ook veel van elkaar. Waar wat mooi of interessant is, waar je vooral heen moet en waar vooral niet. Je eigen lunch maken is een beetje gedoe. Goed vooruit denken, want ben je een keer boven dan ga je niet ‘even’ terug voor een pakje boter of zo. Gisteren hebben we dus voor het eerst weer boter op brood gehad. Beetje kamperen dus toch, zonder koelkast.

Overigens, een van de stellen hier is geref.(vrijgemaakt), dus statistisch zijn we goed vertegenwoordigd!

Vandaag trouwens een behoorlijke plensbui gehad en de temperatuur is gedaald naar onder de 20 vannacht. Kim heeft zelfs het dekbed weer in de hoes gedaan.

Toch nog in zee gezwommen vanmiddag bij St Marie sur Mer,na een bezoekje aan Perpignan om me even weer aan winkels te vergapen…St. Marie ligt aan de Middelandse Zee. Die is daar bepaald niet lekker warm! Maar wel heerlijk helder en schoon. 

Morgen is het zondag. ’s Kijken of we nog een ‘paapse mis’ kunnen vinden in de buurt…

Ik moest aan die opmerking van Mulder denken, uit het boek van Adriaan van Dis "de Wandelaar", dat Kim aan het lezen is. Hij las een stukje voor ’s avonds nadat we 2 prachtige kapelletjes bekeken hadden. De hoofdpersoon Mulder loopt door een regenachtig Parijs en wil schuilen in een kerk:"hij kon uit tientallen kerken kiezen. De protestanten bleken allemaal dicht, alsof er in die kaalheid wat te stelen viel,maar bij de roomsen konden ze overal voor niks op adem komen." 

Het kapelletje dat we die middag bezochten is wereldwijd bekend onder kunsthistorici vanwege een zeer oud Christusbeeld. Het is waarschijnlijk door kruisvaarders mee uit het Oosten genomen. Het is een zg. geklede Christus aan het het kruis. Zeer zeldzaam. Vorig jaar in Duitsland hebben we in een museum ook zo’n heel oud kruisbeeld gezien. Maar dit hangt gewoon in de kerk. De kerk is iedere dag open. Hier valt nog ’s wat te stelen!

Vanmorgen bij een oude kerk met
klooster Serrabone geweest.
Daar zijn in 2000 inderdaad twee kapitelen
die buiten bij de poort stonden gestolen.
Maar de kerken blijven open. Merkwaardig verschil
tussen protestanten en katholieken! Toch wat ruimhartiger en meer vertrouwen die roomsen!

De priester van het kerkje waar het
bijzondere beeld hangt, Chapelle
de la Trinite,was een Nederlander,
Jan Sommen. Hij kwam er in de
50er jaren in een totaal verlaten oord.
De kerk was vervallen, de duiven
vlogen er in en uit. Hij heeft eigenhandig
die kerk weer opgeknapt en ook wat
houten beelden die onder de duivenpoep
zaten schoongemaakt. Hij vond zelf een
van die beelden eigenlijk wel bijzonder en
heeft uiteindelijk iemand van het ministerie
zo ver gekregen er naar te komen kijken.
Toen wilde men het direct kopen en meenemen naar een museum. Maar dat was niet de bedoeling van pater Sommen. Het hangt daar dus alle jaren in een gewoon kapelletje boven op een berg. Pater Sommen ligt er begraven. In de hele omgeving was hij bekend vanwege z’n gedrevenheid en hulp op practisch gebied. Hij had een brommer waarmee hij door de bergen crosste. Het hele artikel hangt in de kapel la Trinite, tussen Boule d’Amont en St.Marsal.

Zelf vond ik dit kastje (een draagbaar altaartje)heel mooi.

Echt om te stelen….

foto’s van jeantosti.com

Zondagmiddag met enige gewetenswroeging vertrokken voor de lange tocht richting de Pyreneeen (kan nog steeds geen trema maken in kladblok..). Zondag is een speciale dag, rustdag en zo, tijd om God te dienen. Maar ja, de tocht is te lang voor 1 dag en ach, we rijden toch maar 100 uit principe, dus heel rustig. Toch? (Ben minder wettisch dan dit klinkt, hoor)

Bij Senlis boven Parijs had Kim een hotelletje geboekt, liep allemaal gesmeerd. Volgende dag de rest van de rit, maar die was toch wel errug LANG!! Ik weet niet hoe dat komt maar ik kan eigenlijk zo slecht tegen lange autotochten. Ik krijg overal pijn en raak na een uur of zo licht comatoos. Kan alleen maar knikkebollen en doezelen. Misschien ben ik wel te moe vertrokken want het was dit keer bar en boos. Kim heeft de hele rit gereden, 11 uur uiteindelijk!! "Strong like bull", zoals zijn opa al over zichzelf altijd verkondigde. Zit in de genen. Niet in die van mij helaas. Maar ik heb weer andere goeie eigenschappen 🙂

Onze vakantiebestemming Boule d’ Amont (dichtbij Perpignan) ligt op 400 meter hoogte en dat betekent 25 minuten rijden op een (goed onderhouden) bergweg naar de doorgaande route. In het donker niet zo fijn rijden maar verder garantie voor een weldadige stilte. Want Boule heeft maar 25 inwoners of zo, die allemaal in de oude huizen van eeuwen terug wonen. Opgeknapt, gerenoveerd, aan de moderne tijd aangepast van binnen, maar uiterlijk nog steeds zoals ze er altijd hebben uitgezien.

Onze B&B, ‘le Troubadour’ is de oude herberg, met gedeeltes die honderden jaren oud zijn. Heel gaaf. ’s Avonds kookt Liedeke, de eigenares (Nederlandse, kokkin van beroep) een heerlijke maaltijd met groenten uit eigen moestuin. Liedeke is, net als ik, getrouwd met een Amerikaan, Sam Garrett, die journalist en vertaler van beroep is. Hij heeft bijna alle boeken van Grunberg vertaald en o.a. ook ‘Europa’ van Geert Mak! Heeft zelfs een prestigieuze prijs (Vondelprijs?) ontvangen voor literaire vertalingen. Leuk om zulke mensen minstens 25 min. van de bewoonbare wereld te ontmoeten rond de eettafel! Wordt vervolgd.

Oh, het weer is fantastisch en we hebben ook een
zwembadje bij de B&B…Met uitzicht op de bergen.
Bijna paradijselijk.

De foto’s zijn van de site van Sam en Liedeke, le Troubador, zie boven. Neem een kijkje. Is echt een aanrader voor wie van rust, stilte en natuur houdt.

Het driegangenmenu ’s avonds is om je vingers er bij op te eten! 15 euro incl. wijn en koffie! Vanavond:verse toast met gebakken eekhoorntjesbrood, fricandeau in sinasasappelwildsaus met krieltjes, en eigengebakken abrikozentaart met slagroom toe….Huur maar vast een hijskraan om me uit de auto te takelen straks…