PARELPAD

Een week radiostilte want ik heb aan ‘rijp beraad’ gedaan. Maandag was het welletjes. Ik was er klaar mee. Je beraden is iets heel raars. Je overweegt dingen. Voors en tegens van een bepaald besluit, maar eigenlijk weet je vaak al heel goed van binnen wat de uitkomst van je beraad zal zijn. Eigenlijk is ‘je beraden’ je gevoel checken met de werkelijkheid van het te nemen besluit. Hoewel, soms kan er dan toch nog iets anders uitrollen. Dat is het voordeel van bij anderen te rade gaan, die zien soms zaken die je zelf over het hoofd hebt gezien. Maar ik wist voor het beraden al wat m’n besluit was. Ik heb het een week laten rijpen.

Goed, alle cryptische omschrijvingen nu overboord:
Ik heb ontslag genomen op mijn werk. Verschillende redenen, insiders weten er van, maar ik zie het als een zetje een andere richting uit.

Al jaren loop ik rond met het idee ‘nog ‘s’ een opleiding te gaan doen.
Nu secretaresse-zijn toch vooral veel afspraken maken (en afzeggen) blijkt te zijn heb ik besloten dat hier niet m’n echte talenten liggen 🙂 In feite moet je daar aardig gehard in zijn, want afzeggen vind ik een pure ramp. Nog steeds heb ik de neiging te zeggen: zal ik anders zelf…? Niet dat iemand op mij zit te wachten, maar toch.. Ook moet je goed overzicht weten te houden en daar liggen evenmin m’n sterkste gaven..Ook dit zal insiders niet onbekend zijn.

Dus wil ik de gaven die ik wel heb verder ontwikkelen. Ik ben voornemens een opleiding te gaan volgen, part-time, in coaching. Meedenken, luisteren, creatieve oplossingen bedenken voor mensen, daar ligt mijn hart. Van mijn kinderen leer ik dat het goed is je hart te volgen. In de Bijbel komen verstand, wil en gevoel immers samen in je hart!

Maar ik voel me nergens toe verplicht, hoor! Misschien ga ik wel het bedrijfsleven eens uitproberen. Gewoon ook eens proeven hoe het daar toegaat. Het werken voor stichtingen heb ik i.e.g. een beetje gehad. Ideële doelstellingen blijven me boeien, maar op de een of andere manier is het organisatorisch altijd behelpen.

Vandaag was een intensieve dag omdat via de mail aan collega’s bekend werd gemaakt dat ik weg ga per 1/4. Iedereen kwam wel even aanwippen om z’n/haar spijt te betuigen. Dat doet een mens goed. Ik voelde me een beetje als die jongen in de reclame van Start Uitzendbureau. Ik heb er maar 5 maanden gewerkt uiteindelijk. Veel leuke collega’s dus, die allemaal keihard werken en zich enorm inzetten voor de fractie. Goeie zaak.

Vanmiddag was ook nog een evaluatie van het fractie gebeuren sinds CU regeringspartij is. Ook intensief. Heb dus maar weinig zinnigs gedaan vandaag wat betreft werk. Met hoofdpijn naar huis.

Ik ben dus nog wel een paar maanden aan het werk. Maar per 1/4 stop ik in ieder geval met 4 dagen werken.

Dat schept schone mogelijkheden van het weer zien en spreken van vrienden, het bezoeken van musea en ja, ook dat, me verdiepen in een te volgen opleiding en het zoeken van een part-time baan.

Het heerlijke van werken is dat je een vrije dag hebt. Als ik niet werk mis ik die structuur. Daarbij hoef ik op m’n werkdagen geen huishoudelijke klusjes te doen.

Dat is weer een nadeel van de vrije dagen, onmiddelijk dient zich een lijst aan met karweien..Daarom blijf ik op vrijdagochtend altijd lekker lang liggen. Even niks, ontbijtje service van Kim!), even de krant, nog even een dutje. Maar dan is het toch tijd om weer serieus te worden en de WC’s te gaan doen of zo.

Toch ga ik tegenwoordig vaak eerst een rondje Scheveningen doen. Lekker naar buiten, Kringloop, Kruidvat, Hema, tweedehands kledingzaakje, heerlijk. Gewoon beetje neuzen, kom natuurlijk altijd wel iets tegen. En ja, dan is de dag eigenlijk al weer voorbij en moeten de WC’s toch maar op zaterdag.

Want vrijdagavond zijn we naar A’dam geweest. Naar ‘ Songwriters United’ een maandelijks muziekoptreden georganiseerd door RnR live (=Ravinia, Lukas’ vriendin), in cafe Meander (Voetboogstraat in A’dam). Met uiteraard Lukas op het podium, maar ook andere hele leuke zangers. Ik zet hier een link naar de site van een van de meisjes die zongen, ene Marijn. Sterke teksten mooie melancholische muziek. Als je in het menu op ‘muziek’ klikt en vervolgens bij de liedtitels op ‘try to remember’ krijg je een prachtig lied over ‘moeder’ te horen, over herinnering en verlangen. Luisteren!

Nu is de zaterdag ook meestal zo voorbij. Gisteren in onze Ichthuskerk in Scheveningen een Nieuwjaarsbrunch van 3 wijken. Heel gezellig en goed voor de onderlinge band. Volgens mij zou je beter als afsluiting van zo’n maaltijd avondmaal kunnen vieren met elkaar, dan de ochtend daarop in de kerk. Maar daarover een andere keer.

De beste motivatie voor mij om m’n huis schoon te maken is zelf gasten uitnodigen. Als een speer hebben Kim en ik gisteren boodschappen gedaan en toen de voortuin netjes gemaakt, gezogen, de WC’s gedaan en ik heb zelfs de vloer gedweild beneden. Want, we hadden de buren van ons rijtje (nr. 78 tm 66) op een Nieuwjaarsborrel gevraagd. Ook dat was heel geslaagd. Bijna iedereen was er. Dus we zien terug op een welbesteedde zaterdag en als vrucht ervan hebben we ook nog een schone begane grond en keuken.

Nu de rest van ’t huis nog. Wie zal ik volgende week eens uitnodigen 🙂

Oh, Jes komt, dan wordt de 2e verdieping weer ’s onder handen genomen!

Toen ik 9 of 10 jaar (1964/5) was kreeg ik de ziekte van Pfeiffer. In die tijd nog een aandoening waarbij je plat op bed moest en ik werd op een streng dieet gezet.

Geen vet, geen vlees, alleen maar gekookte aardappels of macaroni met groentes. Mijn redding was het magische flesje Maggi. Een smaak die op den duur lekkerder werd dan snoep!

Daar lag ik dan. Klein meisje van 9 of 10 jaar. Bed in de woonkamer, voor het raam van ons huis in de Graaf Florisstraat in Schiedam.  Zo’n vooroorlogs huis met het raam pal aan de straat.

Je zou zeggen dat die verplichte bedrust een marteling geweest moet zijn voor zo’n jong kind. Maar vreemd genoeg heb ik er hele goeie herinneringen aan.  Ik was niet een sportief kind dat altijd aan het buitenspelen was. En waarschijnlijk was ik ook wel ziek en daardoor moe en graag bereid in bed te blijven.

Wat me het meeste bij is gebleven is de sfeer van rust en geborgenheid. ’s Ochtends kwam ik naar beneden als de anderen al naar school waren. M’n bed stond op me te wachten, netjes opgemaakt, de dekens teruggeslagen, lakens strak en schoon. M’n moeder was nog wat aan het rommelen in de keuken en dan kwam ze in de kamer stoffen en opruimen. En dan, gestructureerd als m’n moeder was, was het tijd voor koffie en limonade. Ik genoot van die ongedeelde aandacht.

Naast m’n bed had ik een stapel boeken. Ik deed niet veel anders dan lezen de hele dag. Goudelsje, de hele serie, de Olijke Tweeling, de hele serie, de boeken van Sanne van Havelte, de hele serie en meer van die oude boeken die nu denk ik onleesbaar zijn.

Wat ik nu vreemd vind is dat ik zulke ouwelijke boeken las op m’n 9e. Of misschien m’n 10e, maar dan nog…Ik weet ook wel dat m’n oudste zus Loes, die 9 jaarouder was en in de hoogste klas zat van het gymnasium, kritiek had op mijn leesvoer. Ze vertelde m’n moeder dat die boeken helemaal niet geschikt waren voor een kind van mijn leeftijd. Maar ‘Kruimeltje’ en ‘Alleen op de wereld’ en Joop ter Heul had ik allang uit…Dus, terwjl moeders aan het strijken was vorderde ik gestaag in mijn ‘Goud-Elsje getrouwd’ en ‘Goud-Elsje is moeder’.

Goud-Elsje deed het tenminste nog in de juiste volgorde…

In de afgelopen week las ik in verschillende kranten (we lezen ND en NRC) artikelen over het voorschrijfgedrag van huisartsen waar het medicijnen tegen depressies betreft. Waar ze eerst depressies niet herkenden zijn ze nu, volgens de artikelen, doorgeslagen naar de andere kant. Wie nu bij de arts komt en klaagt over moeheid of somberheid staat na 3 min. met een recept voor prozac of seroxat op straat. Klaar is Kees. Volgende patient.

Of het ook werkelijk zo is weet ik niet. Ik hoor eigenlijk nog steeds tegenovergestelde berichten. Mensen die jarenlang klachten hebben, maar niet de juiste diagnose krijgen, of wel anti-depressiva maar in een te lage dosis.

Met een van de conclusies ben ik het eens: wie anti-depressiva gaat gebruiken moet ook gesprekken krijgen. Niet met de huisarts maar met een deskundige op dat vlak. Kortdurend of langer, maak niet uit. Maar medicatie tegen depressie moet je niet lang slikken zonder ooit advies van een psychiater te hebben gekregen en gezocht te hebben naar mogelijk oorzaken.

Ik vond de artikelen vrij ongenuanceerd. Er waren (lekker overzichtelijk) 2 categorieen depressies, lichte en zware. Voor de laatste soort was medicijngebruik dan acceptabel, de eerste soort zou eerst therapie moeten proberen of trainingen als ‘grip op je dip’ moeten uitproberen.

Wat ik vervelend vind aan dit soort algemene artikelen, geschreven door journalisten die alleen over algemene kennis beschikken, aangevuld door wat op internet te surfen, is dat ze een hele gevoelige doelgroep  raken. Ik behoor er zelf toe en voel me aangeproken. "Zie je wel", heb je de neiging te gaan denken, "ik behoor tot een groepje losers die het maar zoeken in een pilletje, die gewoon niet tegen een stootje kunnen, die het zorgbudget van de staat onnodig doen oplopen tot onbetaalbare hoogtes…"

Ik zeg bewust: die neiging bestaat om zo te gaan denken, want ik weet beter. Maar toch.

Ik ben God ontzettend dankbaar voor het bestaan van medicijnen die het lijden van mensen met depressies enorm verlichten. Niet iedere depressie is te verhelpen met medicijnen,niet iedere anti-depressivum is even effectief, niet alle symptomen van verdriet, pijn, lijden worden weggemoffeld door seroxat of prozac. Dat is een onwerkelijk beeld dat mensen vaak hebben. Je slikt een pilletje en het is alle dagen lachen geblazen. Dat is natuurlijk onzin. Ook wanneer je mediactie slikt tegen chronische neerslachtigheid moet je door de pieken en de dalen die het leven nu eenmaal met zich meebrengt. Maar je bent bij wijze van spreken niet langer op grote achterstand vergeleken met mensen die van nature een meer optimistische, opgewekte aard hebben. Net als ieder ander moet je omgaan met de leuke en minder leuke kanten van het bestaan.

Er bestaan zoveel oorzaken en omstandigheden die tot een depressie leiden dat je moeilijk kunt volstaan met te zeggen dat er 2 soorten zijn, lichte en zware. In mijn geval spelen bijv. ook genetische factoren een belangrijke rol. Ook dat miste ik in de krantenartikelen. Een zware depressie in reactie op een vreselijke gebeurtenis kan voorbij gaan. Een lichte depressie (vaak genetisch van oorzaak) kan een levenlang duren en daardoor in feite veel meer lijden met zich meebrengen.

Welaan, wat bespiegelingen nav wat ik las over depressies.
Ik heb zelf, God zij dank, een evenwicht gevonden door medicijnen, therapie, levensstijlaanpassingen gezond eten en heel veel liefde.
En dat is iets wat iedereen kosteloos kan geven aan depressieve naasten: liefde. Liefde is wat medicatie en therapie effectief kan maken. Wie zich niet geliefd weet, redt het niet, hoe veel pillen en therapie we er ook op los laten. Daarom is integratie van therapie en geloof ook zo essentieel vind ik. Of dat nu direct of indirect gebeurt. Maar je geliefd weten door God, je geborgen weten (dat is niet hetzelfde als voelen of ervaren!) in Zijn Hand en Zijn plan voor je leven is wezenlijk voor heling.

Ook als die heling nu nog maar partieel is. God’s liefde, Jezus’ eigen lijden als mens waardoor Hij weet waarover je het hebt, leggen een bodem onder je bestaan die steviger is dan alle zelfhelptips bij elkaar. Daar zit ook veel goeds en bruikbaars tussen, maar niet los van die Bestaansgrond die God wil schenken.

Ik heb geleerd om mijn neiging tot depressies als een aandoening te zien, zoals miljoenen mensen moeten leren accepteren dat ze een kwaal of ziekte hebben. Dat vraagt om bepaalde aanpassingen, er zijn sommige beperkingen, maar met de juiste medicatie is er goed mee te leven. Uiteraard met vallen en opstaan. Maar wie leeft zo niet??

Vanmorgen dacht ik nog: stel je voor dat hij erin blijft…In het koude water van de Noordzee? Roemrijk ten onder dat wel, maar of een opknapbeurt van de kerk dat nu waard was…

Maar de happening was geweldig en zonder enig probleem dook Kim de golven in en kwam er al juichend weer uit. Samen met de groep die op de foto hierboven staat. Dit is nog ’s teambuilding! Iemand constateerde dat deze broeders en zusters in elk geval niet geplaagd werden door ‘een geest van lafhartigheid’. Dat tilde het spektakel bijna op tot  geestelijke hoogte 🙂 Tenslotte is alles godsdienst

Zo koud was het dus!                                                                                                                                 

PS we hebben met de duik wel een mooi bedrag opgehaald: rond de 1400 euro!

Nog iets van 38.000 te gaan..Wie heeft lucratieve ideeen voor het goede doel van het mooi maken van de binnenkant van onze kerk? Aan het einde van de maand is er een benefiet popconcert waar onder andere Lukas zal optreden. Dos heeft tafeltennisworkshops gegeven, Ravinia gaat als het wat warmer wordt surf workshops geven. We doen maaltijden, taartverkoop, museumrondleidingen (Kim), stadswandelingen, Maar er moet iets komen wat echt zoden aan de dijk zet…