Vrouw als ouderling of predikant? -4

Waar ben ik aan begonnen, dacht ik één dezer dagen. Een serie schrijven wekt verwachtingen. Ik word geacht na te denken, veel en diep na te denken en ook nog verslag te leggen van wat ik denk over dit gevoelige onderwerp. Dat heb ik immers zelf aangekondigd. Hardop denken over dit thema dat me al een tijdje bezighoudt.

Maar hoe meer ik denk hoe meer me de schrik om het hart slaat…Ik luister naar preken (3 en 10 juli 2011, die me getipt werden door bijv. goeie vriendin Janke) van ds. Ron Gleason maar voel me bij het luisteren bijna een slechte christen dat ik gevoelig ben voor vragen van deze tijd. Ik moet (ik geef even mijn gevoel weer zoals ik de preken beluisterde) als een overwinnaar in het leven staan, sterk in Christus en de invloed ontwaren van het verderfelijke feminisme dat zelfs onder ‘evangelicals’ zijn (haar?) slachtoffers maakt. De preken zijn solide en bijbels, met veel waardering voor vrouwelijk talent overigens, en Gods liefde voor man en vrouw als gelijkwaardige schepselen, maar de toon is nogal scherp en Ron zet zich sterk af tegen iedere vorm van vrouwelijk ambt als onbijbels,  zodat ik me niet helemaal gehoord voel in mijn zoekende vraag of  er in het NT wellicht een aanzet ligt tot een ontwikkeling waarin vrouwen een andere positie krijgen.

Te vergelijken bijvoorbeeld met de slavernij die in het Nieuwe Testament ook verondersteld wordt onderdeel te zijn van de cultuur, met teksten die slaven oproepen tot gehoorzaamheid aan meesters, maar die toch als arbeidsverhouding langzamerhand verdween.  Lang werd slavernij ook door christenen verdedigd vanwege die teksten in het Nieuwe Testament. Toch kwam er geleidelijk aan een kentering, mede omdat de christelijke visie waarin alle mensen voor God gelijk zijn,  slavernij onbestaanbaar maakte. Het hoorde niet bij de schepping zoals oorspronkelijk bedoelt door God. (slavernij in de Bijbel is trouwens niet hetzelfde als de mensonterende Afrikaanse slavenhandel)

Is die vergelijking met slavernij wel een legitieme? Daarover ben ik nu aan het denken en lezen. Slavernij is duidelijk een gevolg van de zondeval. Maar de verhouding tussen man en vrouw was er al in het paradijs. Daar refereert Paulus ook aan.

Ik herinner mijn lezers er nog maar eens aan dat ik geen theoloog ben en misschien wel hele naïeve vragen formuleer die al eeuwen geleden beantwoord zijn, maar toch. Ik vind het boeiend om op deze manier (hoewel af en toe wat griezelig) mijn zoektocht te verwoorden.

Ik ga nu Wayne Grudem lezen, een Amerikaanse theoloog die een uitgesproken positie inneemt en enorm veel studie heeft gedaan naar interpretaties van Bijbelteksten over dit onderwerp, en Van Houwelingen, een Nederlands theoloog.

Inderdaad, ik heb mezelf wel wat op de hals gehaald.

Ben ik die gewonde?

Het verhaal van de barmhartige Samaritaan is bekend. Althans voor wie opgroeiden met de Bijbel.  Jezus vertelt  aan zijn volgelingen een verhaal. Hij wil uitleggen  dat iemands naaste zijn niet ‘je netjes aan alle regels houden en ondertussen je naaste voor pampus laten liggen’ betekent. Zoals de twee kerkmensen in het verhaal, die voorbij lopen aan de gewonde man die langs de kant van de weg lag te creperen na een overval, druk als ze waren wellicht op weg naar belangrijke kerkelijke vergaderingen.

De toepassing (zoals dat in de kerk heet: wat betekent het voor ons nu?) die ik ken is die van: hoe ben ik een goeie naaste? Waarna ik vervolgens me altijd schuldig voelde wanneer ik voorbij een dakloze of verslaafde liep zonder iets te doen. Terecht waarschijnlijk. Ik ben wel meer eten gaan geven aan deze mensen, maar echt structureel helpen? Nee, helaas. Ik mis daarvoor de ruggengraat van de Samaritaan. Een stinkende dakloze in een taxi hijsen, en hem naar een pension brengen, hem onder de douche zetten en voor twee dagen zijn verblijf daar betalen? Of zelfs het Leger des Heils. Ik beken dat ik daarvoor de moed en de energie mis.

De preek die ik op de Micha zondag hoorde van ds. Ruud de Boer had een toepassing die ik vast wel eerder had gehoord maar op dat moment me enorm raakte.Hij stelde de vraag: wie ben jij in dit verhaal? In wie herken je jezelf? Mijn gedachte gaat direct naar de Samaritaan. Die wil ik wel graag wezen. Zonder vorm van onderscheid de ellendigen van de wereld te hulp schieten en het goed voor ze maken. Maar ja, een onbereikbaar doel, als ik niet eens in mijn eigen straat de zwervers kan helpen.

Stel je voor, zei de Boer, dat jij die gewonde man bent? Dat jij daar hulpeloos ligt, machteloos om iets aan je situatie te doen, misschien voel je de dood naderen. En dan is er opeens iemand die zich over je heen buigt, medelijden met je heeft, je wat te drinken geeft, je pijnlijke wonden verzorgt met olie en je vervolgens niet achterlaat met een ‘nou, sterkte’, maar je meeneemt en je afzet bij een pension waar je weer helemaal op de been geholpen wordt op zijn kosten.

En opeens viel het kwartje en een last van mijn schouders. Ik bén die gewonde machteloze man. Ik moet mij steeds weer laten vinden en genezen door de barmhartige Samaritaan, die natuurlijk een voorbeeld voor de Messias is.

Jezus vertelt een verhaal over zichzelf. En over ons. En wat hij voor ons wil. Heling. Een nieuw leven, waarin we op Hem leunend iets van die liefde en zorg van de Samaritaan mogen doorgeven.

Dat voelt heel anders dan obligaat aan zwervers een broodje geven. Het brood en de wijn van het avondmaal daarna proefden heel bijzonder.

Hebben jullie soms ruzie?

mijn spiegeltje

‘Hebben jullie ruzie?’ vraagt mijn kleinzoon van 3 jaar en 10 maanden terwijl hij lekker aan tafel zit te spelen met zijn hartstochtelijk geliefde auto’s. Welnee, roepen mijn man en ik om het hardst. We voelen ons enigszins betrapt door dit mannetje. We zijn niet meer gewend aan getuigen bij onze conversaties waar ik (yes, meestal ben ik degene) soms met enige stemverheffing vraag hoe mijn echtgenoot nu dit of dat kan beweren terwijl we toch zus of zo hadden afgesproken, enzovoort. Ik ben ook maar een mens. Maar nu zit daar dat ventje die doodleuk constateert dat we ruzie hebben.

“Waarom denk je dat we ruzie hebben”, vraag ik, schijnheilig.

“Ik hoor dat aan hoe jullie praten”, zegt hij wijs.

Goed. Zo kijk ik weer even in de spiegel.

Leeg huis en smsjes

Na 6 weken huisgenoten te hebben gehad is het huis vreemd stil. Niet dat we nu zulke luidruchtige vrienden hebben, maar mensen in huis, zelfs als zij boven zijn en wij beneden is toch anders. We zijn blij dat het allemaal goed is gegaan, dat ze hier nog waren toen hun kleinzoon Micah geboren werd en ze ook nog een paar dagen van hem konden genieten.

Micah Gootjes

Mijn vriendin en ik constateerden dat er in de verhouding ouders en kinderen iets wezenlijks veranderd is sinds we van centimeter tot centimeter op de hoogte zijn van de ontsluiting tijdens de bevallingen van onze kleinkinderen. We kunnen helemaal meeleven en zijn vanaf het allereerste moment betrokken bij bevalling en geboorte.

Geen haar op onze hoofden die er aan dacht onze moeders te bellen bij het begin van onze bevalling. Akkoord, het bestaan van de mobiele telefoon maakt de communicatie nu een stuk makkeljker, maar ik had er ook helemaal geen behoefte aan. Terwijl ik nu blij ben mee te kunnen leven en bidden vanaf het eerste moment!

Een cultuuromslag? Een grotere openheid tussen ouders en kinderen? Facebook mentaliteit waardoor we meer behoefte hebben ontwikkeld dingen te delen?

Voor Nederland misschien wel een hele goeie ontwikkeling. Wat minder formeel en afstandelijk en wat meer zoals het vroeger toch ook geweest moet zijn: in het ‘durrup’ ging alles toch ook als een lopend vuurtje rond?

Vrouw als ouderling of predikant? -3

Prisca en Aquila

Paulus is goed bevriend met een echtpaar dat hard werkt in de zending, Prisca en Aquilla. Haar naam wordt altijd eerst genoemd. Wanneer er een enthousiaste Joodse bekeerling tot het christendom uit Alexandrië in Egypte naar de kerk in Efeze komt, waar zij ook lid zijn en ze merken dat hij de boodschap over Jezus wel kent maar nog niets weet over de Heilige Geest, gaan ze hem verder onderwijzen. En opnieuw wordt Prisca daar ook nadrukkelijk bij vermeld. Ze bracht niet alleen de koffie met koekjes bij Aquilla en Apollos. (Romeinen 18 vanaf vers 24)

Paulus is geen vrouwenhater, zoals je wel eens hoort. Als je eerlijk door zijn brieven heen leest kom je vaak passages tegen over vrouwen die hem steunen, assisteren, die duidelijk een rol spelen in het leven van de gemeentes die hij bezoekt. (zie ook Romeinen 16 vers 3, waar hij opnieuw Prisca en Aquila noemt).

Maar dan komen de opmerkingen over de positie van een vrouw in het gemeentelijk leven. En die doen dan mijn wenkbrauwen fronsen. Wat bedoelt hij daar nu mee? Wat bedoelt God er mee? Het lijkt net of Jezus een bepaalde ontwikkeling inzet door vrouwen aan te spreken en te gebruiken in Zijn plan en dat Paulus ons weer onze plek wijst. Alsof hij zich nog niet genoeg heeft losgemaakt van zijn opleiding als Farizese theoloog.

Hij heeft een bepaalde logica. Hij verwijst naar de schepping: eerst is Adam geschapen en toen Eva. En later zegt hij, Eva is gevallen voor de verleiding van de Satan en ze heeft Adam meegesleurd. De eerste tekst heb ik al een keer genoemd. Adam kreeg Eva dus als een gelijkwaardige vrouwelijke tegenpool. Zijn hulp zoals God onze hulp is. Het was wel de bedoeling dat ze samen dingen gingen ondernemen. Niet op hun eentje belangrijke beslissingen nemen, zeg maar. Dat ging natuurlijk goed mis toen Eva besloot dat ze best zo’n lekkere vrucht van de Boom van Kennis van Goed en Kwaad kon uitproberen. Overleg over de fundamentele vraag of God nu wel of niet de waarheid sprak was op zijn plaats geweest. Nu kiest Adam wel weer erg argeloos om Eva’s voorstel tot proeven op te volgen. Beetje dom. Hij had misschien ook wel vragen kunnen stellen. Helemaal alleen Eva’s schuld was het niet. Dat zie je ook wel in het vervolg van de geschiedenis en in de straf die God dan uitspreekt.

Opvallend is dat God allereerst Adam om verantwoording vraagt. Dat vind ik wel een overtuigend argument dat erop duidt dat Adam, die immers het eerst werd geschapen, eerstverantwoordelijke was voor Woonunit Adam/Eva, Paradijsweg nr.1.

Baby kom, wij wachten al zo lang

Onze vrienden uit Canada wachten al een aantal weken bij ons op de geboorte van hun kleinkind. Expres ruim gerekend zijn ze al 6 weken in Nederland. Maar wat we allemaal ook meemaakten (waaronder een verdwaalde maiskorrel in de bronchiën van mijn vriendin), een baby werd er tot nu toe niet geboren. Het moment van vertrek naderde onbarmhartig snel. Wat nu? Weg gaan zonder kleinkind te zien? Uiteindelijk de vlucht uitgesteld, nadat het ziekenhuis een plekje had om de bevalling wat te versnellen.Het zal nu toch wel gaan gebeuren?

Als er een ding is in het leven dat niet te plannen valt is dat wel het ontstaan en de geboorte van nieuw leven!

Gezelschap

Sinds begin september hebben we    gezelschap. We wonen weliswaar in een kleiner huis hier in IJsselstein, een rijtjeswoning, maar één van de vorige huurders had ooit het briljante idee een appartementje te maken van de zolderverdieping. Grote verbouwde zolderkamer met Veluxraam, een hal waarin hij een keukenblokje plaatste, een douchecabine (jazeker!)  en een harmonicadeur voor de privacy. Met halogeenspotjes en al is het een zeer bewoonbaar plekje geworden.

Volgens mij verhuurde de man de plek als overnachting voor fietsers, iets wat in onze omgeving veel gedaan wordt vanwege de prachtige rivierenroutes.

Lek bij Ameide onderdeel van fietsroute langs Ijsselstein

Het enige dat ontbreekt is een WC, dat zou een hoop traplopen schelen en de bewoners geheel zelfstandig maken, op het koken na dan. Wie weet installeren we er nog ’s een.

Maar wat betreft het koken, dat is in ons geval wel net zo leuk. Met de vrienden die er nu sinds september bivakkeren eten we samen. Win-win heet dat :)! We koken (als we alle vier thuis zijn) om en om, drinken gezellig een glas wijn, dineren, ruimen op en loungen dan ’s avonds heel ontspannen op de bank, met de zapper in de buurt. Als er iets leuks is kijken we gezamenlijk. We hebben al heel wat leuke programma’s bekeken, vooral op de BBC, nog altijd grossier in goed gemaakte series zoals: Antiques Roadshow (soort kunst en kitsch), Country Life (over mensen die een huis zoeken op het platteland), Gentley (detective geheel geplaatst in de jaren ’60 bijv.), enz..

‘Mijn’ Scheveningse huis mis ik natuurlijk wel, maar dit huis in IJsselstein voelt al heel eigen en met het appartementje ideaal om gasten te hebben.

Vrouw als ouderling of predikant?- 2

Vrouwen horen, volgens Paulus, de schrijver van een aantal brieven aan christenen in de tijd (tussen 50-65 AD) van het Nieuwe Testament in de bijbel, geen leidinggevende positie te bekleden in de kerk. Tot nu toe hebben de kerken waar ik lid van ben (Gereformeerde Kerken, vrijgemaakt) daar gehoor aan gegeven. Er zijn bij ons geen vrouwelijke predikanten, ouderlingen of diakenen.

Vrouwen doen wel veel, in commissies en werkgroepen. En niet alleen maar fröbelen met kinderen of borduren met bejaarden. In de laatste gemeente waar ik lid was hadden we een vrouwelijke voorzitter van een commissie die alles regelde wat betreft onderhoud, techniek en financiën van de kerk. Studiecommissies naar allerlei onderwerpen worden voorgezeten door zowel vrouwen als mannen al naar gelang van aanwezige kennis en interesse. Er heerst dus geen cultuur van onderschatting van vrouwelijk talent. Integendeel. Eerder een soort verlegenheid dat er zoveel talent is dat nog niet adequaat genoeg wordt ingezet. Veel gebeurt op vrijwillige basis en daar ontbreekt dan weer de structuur, zodat initiatieven afhankelijk zijn van het enthousiasme van de vrouw in persoon. Vertrekt zij, dan dreigt ook het initiatief te verdwijnen.

Waarom vrouwen wel gerespecteerd en gewaardeerd worden maar geen predikant of ouderling kunnen worden heeft te maken met de interpretatie van een aantal teksten in het nieuwe testament. In onze kerken geloven we dat de bijbel door gewone mensen is geschreven, maar dat zij op een bijzondere manier geleid werden door God Zelf, door de Heilige Geest. We nemen die teksten heel serieus. Ik ook. Iedere redenering die ervan uitgaat dat Paulus puur voor zijn eigen tijd schreef kan mij niet overtuigen. Ik accepteer de bijbel als Gods woord voor alle tijden.

En dat is lastig. Want onze tijd is echt anders dan het jaar 60 AD om maar wat te noemen. In die tijd heerste de Romeinse cultuur in een groot deel van de wereld van het Middenoosten wat zijn invloed had op de verhouding tussen man en vrouw, ook onder de (Joods-)christelijke gemeenschappen in die tijd. Wat was de situatie waarin Paulus schreef? Hij schrijft ook over de verhouding tussen meesters en slaven. Slaven bestaan niet meer, maar het is een onderwerp dat in het NT regelmatig terugkomt. Wat moet je daar nu mee in onze tijd van vakbonden en stakingen?

Ik lees de bijbel dus loyaal. Ik zoek oprecht naar Gods bedoeling voor ons in onze eigen tijd van leven, omdat ik ervan overtuigd ben dat God door de Bijbel een boodschap heeft voor alle mensen, tijden en culturen die alleen maar opbouwend is en heling brengt aan mensen en maatschappijen.

Als voorbeeld noem ik de tien woorden van het verbond in het OT (o.a Exodus 20). Tien geboden of leefregels voor volgelingen van de God van de Bijbel. Duizenden jaren geleden opgetekend maar nog steeds de basis van onze westerse cultuur, zij het dat de Auteur niet meer in de picture is. Wat ik ermee wil zeggen is dat de bijbel zo primitief en tijdgebonden dus niet is.

Natuurlijk zit er ook een element van tijdgebondenheid aan de bijbel. Of ontwikkeling. Je ziet dat duidelijker als je bij het begin begint te lezen en stug doorleest tot aan het eind. En dat telkens weer. Met echte literatuur gebeurt dat ook. Hoe vaker je een (goed) boek leest des te meer zie je de verschillende lagen, verhaallijnen en dieptes. Ik zie steeds meer verband, patronen en rode lijnen in de (heel) verschillende boeken van het Oude en Nieuwe Testament. Een spannend verhaal in hoofdstukken, met grote pennenstreken opgetekend door God. C.S Lewis, een Engelse schrijver en filosoof, zei eens: het verhaal van de Bijbel is een echte mythe (zoals de Griekse mythen), maar dan één die waar gebeurd is.

Ik sta er open voor dat God, die tenslotte de Bedenker is van de mens en alles wat er rondloopt, -vliegt of -kruipt op aarde,  de man in het bijzonder voor het éne en de vrouw specifiek voor het andere ontworpen heeft. Een tafel en een stoel, een kop en een schotel, een linker en een rechterhand, wat maakt het uit? Niets meer of minder, het een kan niet zonder het ander. Dat is in elk geval meer dan duidelijk wanneer je het begin leest van de mens in Genesis. En tegenwoordig zijn we gelukkig over het extreme feminisme uit de jaren ’60 heen waarbij vrouwen eigenlijk mannen moesten worden, geen vrouwelijke eigenschappen mochten bezitten, zeker niet betrapt mochten worden op een aanleg tot zorg, gevoel, en meer van dat soort talenten. We mogen weer verschillen van elkaar als man en vrouw, Venus en Mars zijn.

Maar. Hoe zit het nu met de zg. zwijgteksten in het NT? Geen leiding geven, niet het woord voeren tijdens een dienst, bij de kwalificaties voor ouderlingen worden alleen mannelijke zaken genoemd, als er nieuwe diakenen gekozen moeten worden, vlak na Pinksteren is de keuze beperkt tot mannen, terwijl veel vrouwen toch een vooraanstaande rol speelden als volgelingen van Jezus. Hij werd financieel gesteund door rijke, invloedrijke vrouwen van het hof van Herodes. Maar ook Jezus kiest geen vrouwen als apostel. Het zijn twaalf mannen die Hij een stoomcursus van drie jaar geeft.

Je kunt Jezus geen angst voor de heersende cultuur verwijten. Hij raakt een melaatse aan (Marcus 1), zeer tegen de Joods religieuze gebruiken in van die tijd, Hij spreekt een Samaritaanse vrouw aan (Johannes 4) op klaarlichte dag, helemaal ‘not done’  voor Joden in die tijd. Hij gooit het hele onderwijs van de ‘kerk’ over rein en onrein en wat je wel of niet mag doen op de sabbat ondersteboven. En nog opvallender: Hij toont veel respect voor vrouwen in Zijn omgang met hen. Hij spreekt zelfs het éérst met vrouwen na Zijn opstanding uit de dood. Zij  moeten het dan gaan vertellen aan de rest. Vrouwen, die door de heersende kerkcultuur van de Farizeeën nog niet eens mochten getuigen in de rechtbank omdat ze onbetrouwbaar zouden zijn.

Ligt daar nu een begin van verandering of niet?
(voor wie interesse heeft de ‘zwijgteksten’ op te zoeken in de bijbel volgt hier een lijstje: 1 Korintiërs 14: 33-39, 1 Timotheus 2:11-15)

Vrouw als ouderling of predikant?- 1

Dat vrouwen geen functies bekleden in mijn kerk (Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt) is in de ogen van onze hedendaagse cultuur onbegrijpelijk en voor sommigen zelfs aanstootgevend. Men ervaart dit als een teken van minachting voor de gaven en talenten van vrouwen. In gesprekken waarin je de achterliggende motivering probeert uit te leggen krijg ik vaak het gevoel dat ik God zelf in een kwaad daglicht stel. Alsof Hij vrouwen minder zou waarderen, vanwege de zondeval. Dat dit echt niet zo is weet ík wel, maar het is moeilijk dat over te brengen zonder de hele Bijbel te lezen met je gesprekspartners. Daar heb je niet de gelegenheid toe, je praat tijdens een pauze op het werk, tijdens de koffie met vrienden en er komen zo weer andere dingen voorbij.

Ik vind dat heel frustrerend. Want één ding weet ik zeker, God is de uitdeler van talenten en hij maakt geen onderscheid op grond van geslacht. Mannen een beetje meer of zo. De Bijbel kent tal van voorbeelden van vrouwen die zowel in het OT als het NT gezegend werden met allerlei gaven. En God heeft mij net zo lief als de man. Door het geloof zijn we allemaal kinderen van God, zegt Paulus in Galaten 3:28, ongeacht onze etnische afkomst of geslacht of maatschappelijke positie, voor God maakt dat niets uit.

Voor mezelf wil ik eruit komen hoe dat nu zit. Waarom zijn de gereformeerde kerken in de wereld erbij gebleven vrouwen uit te sluiten van ‘leidinggevende functies’ in de kerken, ook toen de cultuur daar geen aanleiding meer toe gaf. Natuurlijk op grond van een aantal teksten in het NT.  Maar waarom is het tegelijkertijd geen probleem om buiten de kerk vrouwelijke leidinggevenden te hebben, tot een koningin aan toe? Vroeger ‘mochten’ vrouwen op grond van de Bijbel niet eens werken, maar dat bleek eerder traditie dan een principe te zijn. Kan het zijn dat deze teksten ook een andere uitleg toelaten?

Ook vanwege de Islam worden zaken op scherp gesteld. De Islam zou een godsdienst zijn waarin vrouwen worden achtergesteld. Ik vind het niet plezierig in één adem te worden genoemd met de Islam op dat punt. In het christelijk geloof is de vrouw volkomen gelijkwaardig en deelt in de verzoening met God door Jezus op dezelfde manier als de man. Zij wordt niet zijn gewillige dienares in het komende leven, zoals in de Islam, maar zal net als de man bij God zijn en Hem van aangezicht tot aangezicht nabij zijn.

De zg. zwijgteksten in het NT vormen dus de basis voor de positie die de vrouwen innemen in de orthodoxe gereformeerde kerken in de wereld. Van oudsher zijn die het uitgangspunt geweest voor de kerk om vrouwen niet te zien als minder maar wel als anders en niet geschikt om geestelijk leiding te geven. Paulus haalt o.a. Genesis aan waar de vrouw de man ertoe aanzette niet langer gehoorzaam te zijn aan God. Ook noemt hij als argument dat de man eerst werd geschapen, en daarna de vrouw. (1 Tim. 2: 11-15) ‘Ingetogen en bescheiden, zich laten onderwijzen’ zijn de woorden, die hij gebruikt. ‘Ik sta niet toe dat vrouwen een leidinggevende positie innemen’. De tekst waar de meeste westerse vrouwen tegenwoordig de kriebels van krijgen.

Terecht of niet, dat is dus de vraag.

Vrouw als ouderling of predikant? – intro

Voor velen een volkomen achterhaalde discussie in deze tijd: Hoezo zou een vrouw een bepaalde functie niet kunnen bekleden alleen vanwege het simpele feit dat ze vrouw is? Is ze minder dan of zo? Dat is meestal als vanzelf de conclusie. Wie iets niet mag zijn of doen is minder. Gelijkwaardigheid leidt tot gelijke behandeling. Het gaat alleen om geschiktheid voor de functie. Opleiding, karakter, enzovoorts. In sommige gevallen gaan bij gelijke geschiktheid vrouwen zelfs voor.

Zo niet in mijn kerk (Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt). Die gelijkheid is er niet. Vrouwen kunnen qua opleiding en karakter geschikt zijn voor diaken, ouderling of predikant maar omdat ze vrouw zijn komen ze voor die functie niet in aanmerking. Die is voorbehouden aan mannen.

Hopeloos ouderwets dus, kun je denken. Van buitenaf gezien is dat ook zo. Het doet denken aan het SGP vrouwenstandpunt waarbij vrouwen niet lid mogen worden van de partij en officieel ook niet mogen (mochten) stemmen. En zeker niet verkozen worden. Nu mogen vrouwen in mijn kerk wel stemmen en overal over meepraten, maar zelf tot diaken, ouderling of dominee verkozen worden, nee.

Ik merk dat ik er steeds meer moeite mee heb dit te accepteren. Ik kan het niet uitleggen aan mijn niet-gelovige vrienden en familieleden die bijna denken dat ik lid ben van een of andere sekte, maar me daar te goed voor kennen. En ook de sfeer in de kerk (wanneer ze er eens komen voor iets bijzonders) niet herkennen als benauwd en rigide. Ze zijn dan juist verbaasd over de openheid, de moderne uitstraling en de mix van generaties.

Nu vind ik het argument “ik kan het niet meer uitleggen’geen sterk genoeg argument om te denken: daarom moet het anders. Er zijn meer standpunten die als achterhaald worden gezien waarvan ik toch overtuigd ben dat de Bijbel ze leert. Over het huwelijk, over seksuele relaties buiten het huwelijk om enz. Het dwingt me wel om bepaalde tradities en gewoonten opnieuw te doordenken. Wat zit daar nu achter? Is het puur traditie of gaat het dieper?

Ik wil er dus over na gaan denken. Tenminste ik wil wat van mijn gedachten delen met wie dit blog leest. Is wat bijbels is, altijd achterhaald? Is wat ‘achterhaald’ in de moderne westerse cultuur soms toch bijbels? Is het wijs om met je cultuur rekening te houden om geen aanstoot te geven? Of moet je je juist alleen maar onderscheiden? Er staat immers in de Bijbel dat we vervolgd zullen worden en bespot?

Ik ben uiteraard een huis-tuin en keuken lezer van de bijbel en geen theoloog. Maar dat is mijn uitgangspunt, de bijbel.

Waar ik uitkom is niet zeker. Ik ben loyaal tegenover mijn eigen kerken, maar ook daar verschillen de meningen. Lees met me mee, zou ik zeggen. Alvast een link naar de site van ds. Smouter van de Nederlands Gereformeerde Kerk in Apeldoorn, die een pleidooi voert (2007) voor de ‘vrouw-in-het-ambt’. Ik ga zoeken naar online artikelen die tegenovergestelde argumenten gebruiken!