Ik moet op mijn blog toch ook bekendheid geven aan de gave muziek van zoon Lukas Batteau. Hierbij een link naar zijn nieuwe EP die online te beluisteren is. Deze weer in het singersongwriter genre= solo zang met begeleiding van eigen gitaarspel en andere musici.
Snowflake gaat over de geboorte van zijn zoontje Noah, vorig jaar december.
Aziatische-ingrediënten.nl. Deze site is een geweldige vondst. Ik was op zoek naar een webwinkel voor Koreaanse producten, een nieuwe, omdat mijn eigen gesloten is wegens de geboorte van een dochter. Dat gebeurt dus ook in de digitale wereld. Ga je online shoppen, kan 24/7 tegenwoordig, sta je voor een dichte deur. Ik vond het eigenlijk wel leuk. Opeens landt dat virtuele gebeuren op aarde. De wereld van vlees en bloed en levende mensen.Die baby’s krijgen.
Maar goed, ik dwaal af. Ik vond dus deze site en ben daar zeer enthousiast over want voor zover ik het nu kan bekijken is er uitleg over honderden Aziatische producten, gerangschikt onder categorieën van land van herkomst, sauzen/smaakmakers/groenten enzovoorts. Heel leerzaam en met een mooie duidelijke lay-out. Foto’s en filmpjes over de oorspronkelijke bereiding van tofu (een soort kaas van sojabonen) in Japan bijvoorbeeld. (Zoekend naar een afbeelding van tofu stuitte ik ook op deze site. Voor de echte doorzetters: hoe maak je je eigen tofu!)
Wie van Aziatisch koken houdt: ga kijken!
Afgelopen vrijdag heb ik de tentoonstelling Jan Sluijters (1881-1957) gezien in het Singer Museum in Laren. Een overzichtstentoonstelling met ruim 80 van zijn werken. Jan Sluijters heeft ongelofelijk veel geproduceerd, ik meen iets van 3000 werken in totaal. Een echt werkpaard! In werkelijk alle stijlen van zijn tijd. Zelfs de traditionele stijl van de Academie.
Met zijn schilderij ‘de zoon van de Sunamitische door Eliza’, een verhaal uit het Oude Testament won hij in 1904 de Prix de Rome. Een grote prijs van drie maal f 1200,- en een aantal buitenlandse reizen, oa naar Italië, om zich te bekwamen in de klassieke schilderstijl. 
Dat liep echter heel anders want hij raakte zo enthousiast over de moderne schilderstijl van kunstenaars die hij ontmoette op zijn reizen door Italië en Frankrijk en ging zo aan het experimenteren dat men zich in Nederland een hoedje schrok van de moderne, kleurrijke resultaten. De jury nam uiteindelijk de prijs van hem af.
Sluijters experimenteerde vrolijk met het kubisme, met het pointillisme, het fauvisme. Je ziet werk voorbij komen dat je aan Renoir doet denken, aan Toulouse-Lautrec, hij werkte samen met Mondriaan (in zijn vroegere periodes) enfin, er is werkelijk geen stijl waarmee hij niet geëxperimenteerd heeft. Maar altijd herken je wel zijn eigen handschrift. En altijd realistisch, figuratief.
Portretten heeft hij ook veel geschilderd. Levensgrote weergaves van beroemde persoonlijkheden. Knap geschilderd met hele karakteristieke uitdrukkingen op de gezichten van de mensen die geportretteerd zijn. Mij onbekende mensen, maar je zou zo met ze in gesprek gaan.
Ik ben geen kunst-historicus maar ik heb zelf tot nog toe geen schilder gezien die zo’n diversiteit aan schilderstijlen heeft gebruikt. Het knappe is dat hij geen epigoon van iemand werd, maar heel duidelijk een ‘Sluijters’ schilderde.
Ik vind zijn luministische schilderijen erg mooi. Zijn landschappen juist wat donker en vlak. Hij gebruikt veel primaire kleuren als rood en blauw. Naakten waren ook een geliefd onderwerp. De één voor mijn gevoel beter geslaagd dan de ander. Vooral de manier waarop hij de kleur groen gebruikt in het weergeven van huid is bijzonder.
Het Singer is een prachtig museum. Wat aan de kleine kant haast hoewel de zalen mooi licht en ruim zijn.
In de winkel is het nogal dringen geblazen en dat is jammer, na een tentoonstelling bekijken vind ik het altijd erg leuk even rond te snuffelen in een museumshop. Hoe belachelijk duur alles daar ook is.
Op de weg naar het museum luisterde ik in de auto naar de radio. Vlak voor ik arriveerde op de plaats van bestemming kwam er een aankondiging voorbij van de onderwerpen in het volgende programma. Een van de items was de vraag naar het evolutionaire nut van ‘vrouwen van middelbare leeftijd’. Ze baren niet meer, dus wat zou nog de zin zijn van hun bestaan, evolutionair gezien dan.
Helaas kon ik niet naar de rest luisteren dus wat er op de radio door de onderzoeker verkondigd werd kan ik niet meegeven. Zelf kwam ik in het museum, waar ik één van de vele 50 plussers was van het vrouwelijk geslacht, tot de conclusie dat we in ieder geval zeer nuttig zijn op het gebied van de instandhouding van de cultuur en de horeca die zich op loopafstand daarvandaan bevindt!
Foto’s heb ik gekopieerd van het KD, Rijksbureau voor Kunsthistorische Documentatie
Een film van regisseur Wayne Wang, Amerikaans-Chinese filmmaker. In China door zijn vader vernoemd naar de beroemde western-acteur John Wayne.
Ik zag deze film gisteravond op tv en heb er van genoten. Wang maakt prachtige films met veel straatbeelden die aan schilderijen van Edward Hopper doen denken. Leeg, verlaten en enigszins dreigend, maar ook weer van een schoonheid dat ze niet somber zijn. Ze benadrukken, in ieder geval in deze film, de eenzaamheid van de hoofdpersoon, Mr. Shi, de man die uit China is overgekomen na de dood van zijn vrouw om een tijdje bij zijn dochter in te trekken die net gescheiden is en het moeilijk heeft.
Deze man spreekt nauwelijks Engels en behelpt zich met een klein woordenboekje om de dagelijkse dingen te doen wat resulteert in hilarische taferelen, maar niet ten koste van de hoofdpersoon. Die blijft rustig in zijn naïeve pogingen zich verstaanbaar te maken.
Het is een film over elkaar moeilijk verstaan, en ondanks dat, toch tot communicatie kunnen komen. Als je doorzet. De gesprekken die de Chinese man voert in het park met een even eenzame dame uit Iran die alleen Farsi spreekt op een paar woorden Engels na, kenmerken zich door de basale begrippen die gebezigd worden als ‘my daughter, lonely’ en ‘Communist, no bad’ of ‘America, good’ of ‘you, take this, nice!’ maar die toch een diepe band blijken te scheppen tussen deze man en vrouw.
De vader en dochter komen uiteindelijk ook tot een betere verstandhouding nadat een groot familiegeheim is opgehelderd.
Prachtige film, goed geacteerd. Subtiel, traag en weinig actie, daar staan Chinese en Aziatische films van dit genre om bekend. Fijnzinnig en een lust voor de ogen.
Mensen, deze vrucht moet jullie een keer proberen: Kaki-fruit of Sharon-fruit. Onder deze naam vind je ze in de Nederlandse of Turks/Marokkaanse groetenwinkels. In het Engels gaan ze onder de naam ‘persimmon’. Ze zien er uit als oversized tomaten, oranje van kleur en ze kunnen hard zijn of zacht. In Nederland verkopen ze doorgaans de zachtere soort, die op zijn lekkerst is wanneer de buitenkant er bijna verrot uitziet.
Wij kochten laatst vier ‘persimmons’ bij onze T/M groenteboer. Enorm groot en zo heerlijk zoet! Ik voeg wat foto’s toe om te laten zien hoe je de vrucht eet.
Vroeger hadden wij in onze Koreaanse tijd een persimmon boom in de tuin van ons gehuurde huis. Onze kids plukten met veel plezier de vruchten uit de hoogste takken, vooral oudste dochter Jes was er goed in. De pret duurde maar een jaar, want wij hadden niet op de eigenares van ons huis gerekend. Op een slechte dag kwam ze in haar zwarte auto met chauffeur om de persimmons te plukken..Ai, dat was een miskleun. Ze heeft ons duidelijk te verstaan gegeven dat we niet alleen een zooitje van de tuin maakten maar ook nog haar eigendom claimden. Het speet ons zeer en de volgende jaren plukten we er maar af en toe eentje.
Aan een boom zo vol geladen….
Ik ben op dit moment een hoofdstuk aan het lezen in een dikke dogmatiek van Dr. Wayne Grudem (1948). Wayne is een vriend van mijn echtgenoot. Ze hebben samen gestudeerd in de VS en toen wij trouwden in Nederland was hij getuige voor Kim. Wayne is tientallen jaren professor geweest aan Trinity Evangelical Divinity School in Deerfield, Illinois. In 2001 verhuisde hij met zijn vrouw naar Phoenix Arizona in verband met de gezondheid van zijn vrouw. Het droge, warme woestijn klimaat van Arizona doet haar veel goed. Hij doceert ook daar aan een theologische opleiding, Phoenix Seminary
Dit als een kleine inleiding. Ik ken dr. Wayne Grudem als een zeer vriendelijke, intelligente en innemende man met een heel volwassen geloof. Ik vertrouw hem, zou je kunnen zeggen. Nu wil het geval dat hij op het gebied van man/vrouw verhoudingen een heel behoudende (hij zou zeggen: Bijbelse) positie inneemt. Hij schrijft veel over datgene waar ik over aan het nadenken ben: Het is niet volgens Gods bedoeling dat vrouwen een leidende rol hebben in de kerk. Hij is zelfs betrokken bij een organisatie in de VS met de naam: Council on Biblical Manhood and Womanhood
Wat zijn schrijven anders maakt dan vele van zijn medestanders is de toon. Hij schrijft vanuit de bijbel, wat staat er en wat kan ermee bedoeld zijn. Hij gebruikt uitleg en onderzoeksmethodes die recht doen aan de tekst, de tijd en de rest van de bijbel. Hij is niet bevooroordeeld t.o.v de waarde of gelijkwaardigheid van vrouwen. Integendeel. Bij anderen proef ik vaak een toon van vijandschap t.o.v. ‘feminists’, ‘vrijzinnigen’ en wat dies meer zij. Ik vind het dan lastig om door te lezen/luisteren want ik hoor niet in die categorie, maar ben gewoon vragenderwijs bezig iets te doordenken, en ja misschien ben ik wel beïnvloed door mijn cultuur, maar hé, die is niet van de satan of zo. Jezus is Koning.
Bij Wayne Grudem kan ik rustig mijn bijbel erbij pakken en meebladeren om te zien wat hij zegt en de argumenten wegen. Die ruimte krijg je bij hem.
Verder met de studie maar.
Vandaag was ik in Rijsbergen, bij mijn oudste nog levende tante. Ze is 95, ernstig ziek geweest, maar wonder boven wonder herstellende en helder als wat. Ze was teleurgesteld, zei ze, dat ze wakker werd na de operatie, ze had zich er op verheugd naar God te gaan. Ze heeft een prachtig leven gehad, veel liefde ontvangen, maar 95 jaren vindt ze wel genoeg.
Nu het echter niet zo mocht zijn heeft ze zich, met een blijmoedigheid die haar eigen is, weer geschikt in het nog een poosje verder leven. ‘Wel moeilijk, want ik ben nu zo afhankelijk in alles’, vertelde ze vanmiddag. Waarna ze een lofzang uitsprak op de goede verzorging van het tehuis waar ze woont, de liefde van kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen en andere familie. ‘God heeft me zo rijk gezegend’, dat zinnetje herhaalde ze regelmatig en aan de vonk in haar ogen zag je dat het geen cliché was.
Opmerkelijk voor een vrouw die zelf geen kinderen kon krijgen. Dat is een groot gemis geweest waarover weinig werd gesproken. Maar als enige broer en schoonzus van mijn moeder kregen zij geen kinderen terwijl de andere broers en zussen in de familie grote gezinnen hadden van gemiddeld vier à vijf kinderen. Door op een gegeven moment (ze waren al wat ouder en mijn neef een tiener) een pleegzoon in huis te nemen is er voor mijn oom en tante ook een gezinsleven begonnen. Hij is als een zoon voor haar en mijn oom geworden. Door hem heeft ze nu ook klein- en achterkleinkinderen.
Wat me zo trof vanmiddag is haar open houding naar de mensen om haar heen. Altijd heeft ze naar anderen om gezien, ook in het verzorgingstehuis waar ze nu al 20 jaar woont. Een levenshouding waar ik van wil leren. ‘Ik heb zulke prachtige banden ontwikkeld in mijn leven’ zei ze af en toe, met blije ogen in dat mooie, oude gezicht . Ze is een levend bewijs van ‘wie goed doet, goed ontmoet’. Maar meer nog van wat overblijft van waarde wanneer je terug kijkt op een lang en druk leven: echte vreugde en dankbaarheid voor de immateriële ‘prachtige banden’ met al de mensen die God op je levenspad brengt.
Wanneer ik Kim, mijn man, thee zie zetten (of anderen) besef ik hoe diep de door je moeder aangeleerde gewoontes zich wortelen in je ziel.
Mijn moeder zette echte thee. Als kind was ik graag in de keuken en keek toe hoe mijn moeder dingen deed. Blijkbaar vroeg ik ook waarom en zo legde ze me haar manieren uit. Ze had er dus ook nog argumenten bij. Thee zetten was een vast ritueel. Er bestonden nog geen theezakjes toen. Je had gewoon een busje losse thee. Mijn moeder gebruikte ook geen thee-ei, maar schepte een flinke lepel losse thee in de theepot.
Maarrrr, en hier komt de fijne techniek van het ware thee zetten: eerst werd de pot omgespoeld met kokend water, zodat die op kamertemperatuur kwam. Vervolgens werden de blaadjes thee erin gedaan, die in de warmte van de pot alvast hun aroma konden afgeven. Pas dan, en ook pas dan, werd het hete water over de theeblaadjes gegoten. Vijf minuten trekken. En de kopjes konden gevuld met goudbruin vocht. Wel door een theezeefje natuurlijk. (En, van de voorwerpen die niet afgewassen mochten worden met sop was de theepot er één van.)
Als ik nu mensen het omgekeerde zie doen, eerst de pot vullen met heet water en er dan een zakje in hangen verbeeld ik me dat die thee lang zo lekker niet is als thee volgens moeders’ regels.
Ik heb even gegoogled en moeders hebben altijd gelijk. Kijk maar eens op deze site
Mijn twee Woudenbergse kleinzoons wonen dan wel in een Veluws dorp, ze hebben nogal wat verschillende etnische genen in hun stevige lijfjes. Ik ben een Hollandse kaaskop, maar opa Kim, Amerikaan, heeft voor 50% Puerto Ricaanse genen. Dus is onze dochter, hun moeder, voor 25% Puerto Ricaans en, even goed rekenen, de kleinzoons 1/8e. Nu hebben de jongens ook een Griekse opa, en dus een half Griekse vader en bestaan dus voor 1/4e uit Griekse genen. Dus zeg maar 2/3e ‘kalme kaaskop’ en 1/3e ‘temperament de Mediterrané’….En dat telt qua emotie gelijk dubbel!
Daarom weet je van te voren nooit wie het wint: Kaaskop of Mediterrané. Zit je eerst lekker samen op de bank ontspannen een filmpje te kijken, no sweat, je maakt een onschuldig grapje, staat er opeens een jongetje met vlammend boze ogen aan de andere kant van de kamer: ‘nee oma, je moet me niet uitlachen!’ Oeps…
Ik loop met bijna vierjarige Kris naar school om broertje Niek (zes) op te halen. Kris wil zijn jas uit, ik wil het niet. ‘Dan ga ik weer terug’ roept hij verontwaardigd en rent richting zijn huis. Met mijn strengste stem roep ik dat hij terug moet komen (ik zie ‘m al onder een auto liggen). Stampvoetend, met gefronst voorhoofd, hoofd omlaag en pikdonkere ogen van boosheid komt hij onwillig weer mijn richting uit, en kondigt aan dat hij ‘heel boos is, oma!’
Gelukkig zijn het snel voorbijgaande bliksemschichten, maar negeren kun je ze niet. Dit is pure emotie, opwellend uit gekwetste of gefrustreerde zielen.
Grote kleinzoon Niek ervaart soms heftige emoties tijdens tekenen of piano oefenen. Dit getalenteerde mannetje wil alles kunnen voordat hij nauwelijks begonnen is. Al tekenend vliegen er bladzijden door de lucht, wordt het gummetje tot 1000 korrels gewreven en klinken er donkere, grommende geluiden in de kamer. De ware kunstenaar, bezig in het kwellende creatieve proces.
Gevoel voor humor hebben ze ook allebei. Niek kan helemaal dubbel liggen (met opa:)) om iets en Kris heeft zoveel plezier om Niek dat hij ook de slappe lach krijgt. Totdat één van beiden meent dat er iets niet in de haak is en het lachen omslaat in gehuil. Met gevoel voor drama gooit of de één, of de ander zich in een hoek op de grond of languit op de bank om het vermeende ondergane onrecht passend uit te beelden. En wee je gebeente als je in de lach schiet bij zoveel melodrama..
Ze zijn ook heel warm, uiterst sociaal en familiegericht. “Ik vind het zo leuk dat jullie er zijn, oma”, zegt Kris, iedere keer wanneer we oppassen. En zowel Niek als Kris vinden niets leuker dan wanneer alle ooms en tantes en oma’s en opa er zijn. Het liefst willen ze dan na een poosje een film kijken en gaan dan heel hard roepen dat iedereen stil moet zijn want zo kunnen ze echt niets HOREN.
Je bent 9 jaar en je wordt door je moeder alleen op een vliegtuig gezet. 9 jaar! Wanhoop van de moeder? Koele berekening? Wie zal het zeggen. Maar op Schiphol landt een vliegtuig met daarin een jongetje, dat met verbijstering de Nederlandse samenleving moet zijn binnengestapt. Waar ben ik terecht gekomen?
Volgens Joël Voordewind zijn er ongeveer 10 vergelijkbare gevallen. Wat ook de motieven van ouders zijn om dit te doen, er zelf beter van hopen te worden, of puur uit moed der wanhoop, de kinderen zijn hier onschuldige slachtoffers. Je moet je toch niet voorstellen dat een Nederlands kind uit groep 4 of 5 helemaal in zijn uppie op het vliegtuig richting Angola gezet wordt? Dat is de leeftijd dat ze nog met een beer slapen.
Eenmaal hier is Mauro niet met kerende post terug gestuurd. Ik neem aan dat hij direct is opgevangen bij een pleeggezin, uitgezocht door de kinderbescherming of het COA, weet ik veel. Gelukkig liefdevol opgevangen en verzorgd. Heeft hij contact met zijn moeder? Zit er in Angola een hijgende familie te wachten tot hij eindelijk een verblijfsvergunning krijgt zodat ze allemaal direct hierheen kunnen komen in het kader van gezinshereniging? Inclusief alle achternichtjes en -neefjes en de naaste buren? Volgens mij is die optie allang dichtgetimmerd door strenge regels en hoge inkomenseisen en wat dies meer zij.
Het gaat dus om een puber van 18. De meest vormende periode van zijn leven woont hij in Nederland. Hij spreekt Nederlands, denkt Nederlands, en heeft 9 jaar lang zijn best moeten doen hier te wennen en te accepteren dat hij in een Nederlands, Brabants pleeggezin woont. En nu moet hij terug. Er is ‘geen enkele mogelijkheid’ volgens minister Leers om een uitzondering te maken voor deze, ‘hele leuke’ jongen.
Kom op, zeg. Waar hebben we het over? Er zijn misschien 15 vergelijkbare gevallen van asielzoekers die als kind hier gedumpt zijn, volgens een artikel van Joël Voordewind en Arie Slob (ChristenUnie) in het Nederlands Dagblad. Is Nederland niet in staat een plekje toe te wijzen aan zo’n groepje mensen die van klein kind af aan in de hoek zitten waar de klappen vallen? Armoede, oorlog, ziekte in hun thuisland, zonder vader en moeder en andere familieleden naar een wildvreemd land en daar maar zien wat er over je heen komt. Je best doen te integreren, de taal te leren, voorbeeldig staatsburger te worden en dan als beloning op je 18e enkele reis thuisland. Doeg. Bedankt voor de moeite, maar begin daar gewoon weer opnieuw.
Kunnen we alsjeblieft wat grootmoediger zijn, CDA? Wees nu eens moedig en sta op voor wat je zelf predikt: betrokkenheid, barmhartigheid en rechtvaardigheid!
Ik word echt zo moe van altijd het gedraai en gekonkel van het CDA om maar een machtspositie te blijven bekleden.
Voordewind en Spekman (PvdA) hebben een wetsvoorstel ingediend die het mogelijk moet maken kinderen die geworteld zijn in de Nederlandse samenleving en hier langer dan 8 jaar zijn, een verblijfsvergunning te geven. Hopelijk zal het CDA met de vandaag aangenomen resolutie ‘een meer humane behandeling van asielzoekers te willen’ zich achter dit wetsvoorstel scharen.
Halen ze misschien toch nog een paar stemmen straks.
