PARELPAD

Liebster Award

Busybeezzz heeft mij genomineerd voor de Liebster Award. Eerlijk gezegd had ik geen flauw idee wat dat was. Maar een Award klinkt altijd goed, natuurlijk.

Inmiddels weet ik meer. Het is een award die op internet door bloggers aan andere bloggers wordt gegeven, om die meer in de picture te plaatsen. Heel sympathiek idee!

Busybeezzz is een creatieve website/blog van Frouckje, Elmarie en Liesbeth die allerlei creatieve projecten onder handen hebben. Ze maken mooie dingen op het gebied van textiel, schoonheidsproducten, fotografie, schrijven enzovoorts. Ga vooral eens op hun site kijken!

Vragen beantwoorden

Ik kreeg elf vragen van Busybeezzz om te beantwoorden. Straks moet ik weer vijf tot elf blogs uitverkiezen om ze te nomineren voor de Liebster Award. Die vragen mag ik zelf formuleren. Dat wordt nog even piekeren dus!

Ik begin met de vragen die Busybeezzz mij stelde:

Waarom blog je? Het is voor mij een uitstekend middel om mijn behoefte aan schrijven te verwezenlijken, zonder dat er druk op me ligt om een heel manuscript te produceren. Verder biedt het op een bescheiden manier een platform om iets van mijn ervaringen en overtuigingen met anderen te delen, in de hoop dat anderen er wat aan hebben. Zelf heb ik altijd veel aan het lezen van andermans ervaringen. Herkenning leidt tot vermindering van zorg over mijn eigenaardigheden.

– Welke kunstenaar inspireert jou? Ik heb niet één kunstenaar die me inspireert, het is vooral een bepaalde stijl. Ik hou van krachtig vormgegeven kunst. Van expressionisme en gedurfde kleuren en beelden. Van Gogh, Emil Nolde, Henk Helmantel zijn een paar namen die me zo te binnen schieten. We hebben een schilderij van Marc de Kleine aan de muur hangen en een aantal van mijn vriendin Ans Wouters, die veel terra en aardkleuren in haar werk gebruikt.

– Van wat voor muziek hou jij? Ik hou van bijna alle soorten muziek (behalve van atonale, moderne). Ik heb standaard Classic FM aanstaan, als achtergrond. Maar ik houd van pop, jazz, wereldmuziek, indie (voor het eerst over deze richting in de muziek gehoord van singer/songwriter zoon: Lukas Batteau.

– Wie is belangrijk voor jou? Mijn echtgenoot, mijn kinderen en mijn kleinkinderen zijn erg belangrijk voor mijn gevoel van welzijn. Maar daarboven, -onder en -achter, Jezus Christus. Zonder Hem valt de bodem uit mijn bestaan en hebben zelfs de menselijke relaties geen zin meer. Alles krijgt voor mij betekenis in Hem. Wat overigens niet wil zeggen dat geloven en vertrouwen geen worsteling is.

– Wat inspireert je? Ik raak geïnspireerd door het zien van ‘mooie’ dingen. Kunst zet me aan om erover te schrijven, in een Kringloop zie ik gebruikte spulletjes die me inspireren om ze te integreren in mijn huis. Ik ben geen ‘maker’. Behalve dat ik graag kook. Het lezen van een kookboek inspireert me ook. Maar het wordt nooit precies wat er in het kookboek staat.

– Wat heb je van je moeder geleerd? Mijn moeder was lief en zorgzaam. Ze kon goed sfeer in huis creëren. Ze toonde haar liefde in die dingen. Lekker koken. Dat heb ik meegekregen van haar. Tegelijk heb ik wel moeten leren dat liefde verder reikt dan verzorgen. Ook communicatie is belangrijk.

– Waar ben je trots op? Ik ben trots op het feit dat ik iedere keer weer, na de zoveelste verhuizing, een kale tuin toch weer aan het bloeien krijg en een prettige plek om te zitten.
.
– Wanneer voel jij je kwetsbaar? Als mensen dieper doorvragen naar mijn persoonlijke gevoelens. Erover schrijven is één ding, erover praten is moeilijker.

– Wat is een dierbare herinnering voor je? Onze tijd in Korea. We woonden daar als gezin met uiteindelijk vier kinderen en dat was een gelukkige tijd, zonder veel sociale stress.

– Waar voel jij je gelukkig? Ik voel me nooit echt ‘gelukkig’ dat is een soort euforische emotie die ik niet zo ken. Maar na een drukke dag, kan ik me heel fijn voelen met een boek en een kop koffie of een glas wijn op de bank. Met in het vooruitzicht een goeie film of detective.

– Wat wil je nog bereiken? Graag zou ik iets concreets willen doen voor christen vluchtelingenvrouwen. Hen een plek bieden waar ze zich gezien en gehoord voelen.

De regels:

Je bedankt de persoon die je genomineerd heeft, en plaatst een link naar zijn/haar blog in je blogpost.
Je beantwoordt de 11 vragen die je gekregen hebt bij de nominatie.
Je nomineert zelf 5 tot 11 andere bloggers die minder dan 200 volgers hebben, en brengt hen hiervan op de hoogte.
Je mag zelf niet terug genomineerd worden.

Mijn vragen aan de onderstaande genomineerden:

1. Waarom blog je?
2. Zou je meer willen schrijven dan een blog?
3. Wat geeft je voldoening?
4. Wat is voor jou het doel van je leven?
5. Wat zou je doen met €1000,-?
6. Wie zou je graag eens ontmoeten?
7. Naar welk land zou je graag eens reizen en waarom?
8. Welke traditie heb je meegenomen vanuit je gezin vroeger?
9. Heb je een favoriete schrijver?
10. Wat lees je graag?
11. Welke film heeft veel indruk op je gemaakt?

Ik nomineer Minca Oosterhoff van Wonderlijk Leven; zij schrijft mooie stukjes over kleine dingen die opvallen in het dagelijkse leven.
Ik nomineer Rianne Nieuwenhuize van Rianne blogt; zij schrijft over haar werk als redacteur en over haar dagelijkse ervaringen
Ik nomineer Saskia Batteau van Saskimo; zij schrijft over haar ervaringen in het verre New York City.
Ik nomineer Ruud ter Beek van Ruud ter Beek; hij schrijft mooi, dichterlijk en met humor over de bijbel, over geschiedenis en over reizen.

Films in 2015 – Selma en ik

regisseur: Ava DuVernay

duur:127 minuten

hoofdrol: David Oyelowo

Verreweg de beste film die ik in tijden zag (wat niet wil zeggen dat de andere films slecht waren!) De film raakte me gewoon uitzonderlijk diep. Ik ben zelden tot tranen bewogen bij het zien van een film, maar Selma raakte een diepe snaar.

Het verhaal is bekend. Het is de verfilming van (een onderdeel van) de strijd die dr. Martin Luther King voerde in de jaren zestig, om gelijke rechten voor zwarte Amerikaanse burgers te verkrijgen, in het Zuiden van Amerika. Daar duurde de rassendiscriminatie voort, zelfs na de wettelijke regelingen waarbij het geboden was dat Amerikaanse burgers, ongeacht ras, gelijk behandeld dienen te worden. Daar dacht men (vooral) in het Zuiden anders over. Slechts 2% van de zwarte bewoners van bijvoorbeeld het stadje Selma, in de staat Alabama, werd toegestaan te stemmen. En dat lukte die 2% alleen omdat ze toevallig genoeg geld hadden om de zogenaamde vouchers te kopen, waarmee blanken hen konden toestaan te stemmen. Het wordt in de film door Jesse Jackson zo verwoord:’ Hoe kunnen we stemmen? Als we geluk hebben woont er een blanke in ons kiesdistrict. Als we dan geld genoeg hebben om een voucher te kopen, zetten ze vervolgens je naam in de krant, zodat je alsnog vermoord wordt!’

De eerste scene van de film toont de vernedering van een dappere vrouw Annie Lee Cooper (Ophra Winfrey) die haar stembiljet invult en op het kiesbureau van Selma wil gaan stemmen. De ambtenaar kijkt haar vol minachting aan en eist dat ze de inleiding van de grondwet opzegt. Vervolgens hoeveel kiesdistricten er zijn en als ze dat allemaal foutloos doet, vraagt hij het onmogelijke: hoe heten alle rechters daar dan? Met veel triomf zet hij een groot stempel op haar formulier: Afgewezen!

Het illustreert de onrechtvaardigheid en rassenhaat die in het Zuiden overheersten. Er was niets tegenin te brengen. Zwarten waren minderwaardig en mochten in geen geval participeren in de samenleving als volwaardige burgers.

De strijd die Martin Luther King (MLK) aangaat is levensgevaarlijk. Dit is geen vakbondsstaking, geen studentendemo, hier gaat het om levens. Er wordt veel geweld ingezet tegen de geweldloze demonstraties die hij organiseert met zijn team . Mannen en vrouwen worden rücksichtslos in elkaar geslagen met knuppels. Doel is een mars te houden vanuit Selma naar Montgomery, om daar voor de ambtswoning van de gouverneur van Alabama te demonstreren. We schrijven 1965.

Geweldloze demonstratie

Wij weten dat MLK en zijn beweging uiteindelijk ‘overwint’. Er komt een ´Voting Rights Bill´, ondertekend door een onwillige president Johnson die andere prioriteiten had. De demonstranten weten dat nog niet. Maar met grote moed ‘vechten’ ze door.

Die moed, dat acute levensgevaar, de volharding ondanks dat en de waardigheid van de beweging maakte diepe indruk op me. Lezen dat een demonstratie uit elkaar geslagen wordt is erg genoeg, maar daar a.h.w. tussenin te zitten (in je veilige bioscoop stoel!) is een aangrijpende ervaring.

Het acteerspel van de hoofdrolspeler David Oleyowo is uitstekend. In hoeverre hij waarheidsgetrouw MLK interpreteert is voor mij niet na te gaan, maar hij zet een hele krachtige en tegelijk menselijke MLK neer. Ook alle anderen zijn meeslepend in hun spel.

Waarom raakte deze film me zo? Ik denk dat het allereerst komt door het thema: opkomen voor een verdrukte groep in de samenleving. Welke samenleving heeft die niet? Ook de passie en het doorzettingsvermogen van MLK en de groep om hem heen de SCLraakte me. Wat hebben deze mensen niet moeten opofferen om hun doel te bereiken? Ik ben een idealist, maar het ontbreekt me vaak aan die pitbull mentaliteit, doorgaan in het zicht van tegenslagen. Blijven geloven in het ware en goede van je doel, al ziet bijna niemand dat. In het filmportret van MLK zie je een verbeten strijder, maar geen verbitterde, wraakzuchtige man. Hij zal ongetwijfeld zijn momenten gehad hebben, maar het karakteriseerde niet zijn beweging. Ik denk dat die houding in grote mate heeft bijgedragen aan het (relatieve) ‘succes’ van zijn strijd.

Mijn diepste emotie had te maken met een strijd die ik zelf wil voeren, maar waar ik geen vorm aan kan geven. De verdrukten en gemarginaliseerden van nu zijn met name vluchtelingen uit de brandhaard van het Midden Oosten. Syrische en Irakese christenen (en andere minderheidsgroeperingen, zoals Koerdische moslims) die de oorlog en IS ontvlucht zijn en in erbarmelijke omstandigheden moeten zien te overleven. Ik zie hun tranen aan mijn lestafel elke woensdagochtend als we ‘ik ga naar de dokter’ oefenen en andere onderdelen van het zwaar overtrokken inburgeringsexamen wat ze moeten doen. Gevlucht voor geweld, gezworven door landen en kampen. Nu eindelijk veilig, behalve voor de IND en de overheid die eist dat ze, zwaar getraumatiseerd, iedere ochtend bij een ROC hun woordjes instuderen. (ik weet dat het genuanceerder ligt, maar dit is de emotie die door de film kwam bovendrijven)

Zij hebben het dan nog goed, vergeleken met hun miljoenen landgenoten die vernikkelen in de vrieskou ergens in een tentje, zonder toekomstperspectief.

I HAVE A DREAM

Voor hen zou ik willen demonstreren. Maar wat kan ik bereiken? Wat kunnen wij bereiken? De UN beïnvloeden meer geld ter beschikking te stellen? Dan moeten de aangesloten landen dat doen. En die bakkeleien over wie wat moet geven. Italië verdrinkt in de vluchtelingen, de vluchtelingen verdrinken voor de kust van een welvarend Westen.

Ik weet het, we kunnen niet alle problemen oplossen. Het kwaad zal er zijn tot de Here Jezus terugkomt op de wolken en Zijn koninkrijk op aarde brengen zal.

Dat wist MLK ook. En toch besloot hij op een goede dag zich te verzetten. Tot hier toe en niet verder. En hij hield vol. Met zijn organisatie. Stap voor stap, klap op klap. Het hield hem niet tegen.

Heer, schenk mij de moed van een Martin Luther KIng. En zijn geduld. En bovenal zijn geloof.

Hieronder Mahalia Jackson tijdens de ‘March on Washington’ in 1963

Tot slot: Een boeiend interview met David Oleyowo over wat de rol voor hem betekende als christen.

In 1968 werd Martin Luther King vermoord in Memphis, Tenessee. Hij werd 39 jaar.

Films in 2015 – Imitation Game

Echtgenoot en ik hebben een aantal films gezien de laatste tijd die ik noemen wil.

The Imitation Game was de eerste film die we zagen in de serie van films genomineerd voor een Oscar. Ze kreeg één Oscar voor Best Bewerkte Script. De film is gebaseerd op het boek van Andrew Hodges over Alan Turing, de Brit die in de Tweede Wereldoorlog de code van de Nazis kraakte, waarmee zij militaire orders rondstuurden.

Door de code te kraken waren de Britten in staat de oorlog met 2 jaar te bekorten en men heeft berekend dat het de levens van 12 miljoen mensen (!) heeft gespaard. Een ongelofelijke prestatie van deze man. Hij was licht autistisch, onaangepast en briljant. Een combinatie die je wel vaker tegenkomt. Ook is hij homoseksueel. Daardoor raakte hij in de jaren na de oorlog in de problemen. Hij werd gearresteerd vanwege relaties met jonge mannen, toentertijd strafbaar.

Het verhaal is boeiend en ook de film is het bekijken waard. Toch vonden we de film ook enigszins cliché. Vooral het afwisselend gebruik van originele oorlogsbeelden om de oorlog zelf dichterbij te brengen vond ik wat geforceerd. De film gaat vooral over Alan Turing die in een afgelegen huis in Engeland jarenlang met een team aan een machine bouwt om die code te ontcijferen. De oorlog wordt er op deze manier een beetje kunstmatig ‘ingeplakt’. Verder wordt de levensloop van Alan Turing niet chronologisch verteld; door middel van flashbacks leren we meer over zijn jeugd en de pijnlijke dingen die hij meemaakt. Ook dat vond ik soms hinderlijk, omdat het de spanning in het verhaal onderbrak.

Benedict Cumberbatch speelt de rol van Turing, wat hij goed doet. Hij is o.a. bekend van zijn rol in de BBC televisieserie Sherlock. Hij heeft ervaring met het vertolken van gecompliceerde/getroebleerde karakters kun je wel zeggen. Keira Knightly speelt de rol van Joan Clarke, de enige vrouw die lid is van het team van Alan Turing. Zij speelt ook een grote rol in de film, omdat zij voor een periode de verloofde van Turing is. Uiteindelijk zien ze af van een huwelijk i.v.m. zijn homoseksualiteit, hoewel Joan er geen probleem in zag.

Zien? Ja, vanwege het zeer interessante verhaal en het acteertalent van al de Britse acteurs. Toch werd ik niet echt geraakt door een van de karakters. Het verhaal bleef voor mij op afstand.

Kleine geschiedenis van mijn vader 3 – Van Duitsland, via Nederland naar de VS

Mijn reislustige oudvader (officiële naam van de vader van je betovergrootvader) aan vaders kant, Carl Heinrich Buschman is twee maal geëmigreerd in zijn leven. Dat is toch wel opmerkelijk vind ik. In een tijd waarin reizen een enorme onderneming was, waar emigreren betekende definitief afscheid nemen van familie, heeft deze man dat tot twéémaal toe gedaan! Eerst afscheid, rond 1840, van zijn moeder in Duitsland , die als relatief jonge weduwe achterbleef met haar kinderen, misschien in de hoop dat haar zoons in haar onderhoud konden helpen voorzien. Ruim 35 jaar later neemt CHB opnieuw afscheid, maar dan van kinderen en kleinkinderen. Dat getuigt van een bepaald karakter, lijkt me.

Zijn oudste broer was in de jaren dertig van de 19e eeuw al eerder vertrokken naar Nederland en werkte bij een bakker in Rotterdam. Waarschijnlijk na het doorlopen van militaire dienst vertrokken. Net als Carl Heinrich Buschman (Karel of Henk?), volgens de papieren in Duitsland, zijn militaire dienst had vervuld, vóór hij naar Schiedam vertrok.

Ontheffing Nederlandse militaire dienst vanwege dienst in Duitsland

Het was een hele papierwinkel voor hem om daar later uiteindelijk te kunnen trouwen met zijn Helena Poots uit Dordrecht. Ze hebben, vermoed ik, lang moeten wachten voordat alles geregeld was. Niet leuk voor hen want Helena beviel nauwelijks een maand na de bruiloft van hun zoon Frederik Willem, mijn overgrootvader. Voor mij wel leuk, want door al die documenten krijg ik meer inzicht in een stukje van CH’s levensloop.

Van het feit dat hij in Duitsland in dienst was geweest, moest namelijk bewijs komen uit de deelstaat Hessen waar hij diende. Dat bewijs moest vervolgens door een notaris worden gewaarmerkt. Zijn geboortebewijs kwam niet van het stadhuis, maar van de Lutherse gemeente waar hij gedoopt werd. Ook dat moest natuurlijk bewezen en gewaarmerkt. In Holland gaan we niet over één nacht ijs, immers?

copiekerk.archieflavesloh1846

Van trouwen kon dus geen sprake zijn tot alle benodigde papieren binnen waren. Ondertussen groeide de buik van Helena. Mocht het een schande zijn geweest, dan was er geen geheimhouding meer mogelijk. Toch krijg ik de indruk dat er in die tijd vaak getrouwd werd met al een kind-op-komst. In de families van mijn beide ouders komt het met de regelmaat van de klok voor dat er kinderen geboren worden, minder dan 9 maanden na de huwelijksdatum. Een van mijn voorouders werd bij het huwelijk van haar ouders pas geëcht. Hoewel de vader al wel had laten vastleggen dat hij de vader was. Op zijn 19e. Hij en zijn aanstaande waren zo arm dat ze zelfs werden vrijgesteld van de leges voor de ondertrouw. Ook dat werd netjes vastgelegd in de documenten, artikelnummer en inhoud van het artikel: vanwege armoede. Tja.

Mijn ouders komen geen van beide uit een rijk voorgeslacht, dat mag duidelijk zijn. Pas aan het begin van de 19e eeuw zie je de welstand aan mijn moeders kant van de familie wat toenemen. De beroepen worden meer middenstand: Veldwachter, kantoorbediende, en een eigen bedrijf in glas en verf. Ik heb gegevens gevonden over een voorvader van Katwijk in de 17e eeuw die lid was van het Lucasgilde, het gilde voor alles wat met schilderen en verf te maken had, ook voor kunstschilders. Was hij ambachtsman of kunstschilder? Ik denk het eerste, want hoewel er aanleg voor tekenen in de familie zit, is er tot nu toe nog geen vroege of late Van Katwijk ontdekt, helaas…

Ik ben nu naarstig op zoek naar hoe het Carl Heinrich Buschman is vergaan in de Verenigde Staten. Hij vertrok met vrouw en dochter naar St. Louis, Missouri, het Mekka van Duitse immigranten en jammer genoeg heette 80% Buschman. Twee van zijn zoons (de jongsten) vertrokken met twee neven tegelijkertijd naar Kansas City, Kansas. Waarom daarheen? Had het iets te maken met veehandel, omdat hij daar in Nederland ook mee bezig was, evenals de oudste zoon, Frederik Willem ? Die handel was niet erg succesvol in elk geval. FW bleef achter, voor zover ik nu kan nagaan, met weinig geld op een gepacht stukje grond in Schiedam waar hij met zijn gezin op een klein boerderijtje woonde. Mijn oma Sonneveld werd daar geboren in 1875 als een van de elf kinderen (en één van de drie die overleven). Zij heeft haar eigen opa en oma dus niet bewust meegemaakt. Ze was twee jaar toen die vertrokken met de boot voor de grote overtocht naar Amerika. Het land van nieuwe mogelijkheden. In 1878.

Bloggen is leuk maar soms even niet

Ja, dan zit je daar opeens weer met een ‘schrijversblok’. Dat overheersende gevoel van ‘alles is al gezegd, wat heb ik er nog aan toe te voegen?’ Als ik eerlijk ben is dat is natuurlijk waar. Niets van wat ik schrijf is super origineel of uniek, het is simpel mijn kijk op dingen, een verhaal over mijn ervaringen. En blijkbaar geef ik bij tijden weer wat anderen voelen of denken, of in ieder geval is mijn weergave interessant genoeg voor een groepje mensen om te lezen. En dat is leuk. En geeft voldoening. Ook al is het soms moeilijk te bedenken waar ik over schrijven wil.

In feite is het bedenken van een onderwerp niet zo moeilijk, maar mijn eigen meetlat ligt soms zo hoog dat ik halverwege het schrijven van een blog ermee ophoud..schrijven is best zwaar. Opnieuw beginnen, schrappen, inkorten, uitbreiden. En soms denk ik, toedeloe, ik ga lekker een detective kijken.

Maar na een inspirerend artikel (€0,95) over bloggen in mijn lijfblad, het Nederlands Dagblad (sommige bloggers schoppen het zelfs zo ver dat ze er hun brood mee verdienen!), voelde ik de vonk weer. Mijn boterham ermee verdienen gaat niet lukken, maar de voldoening van het schrijven is ook een soort loon. Waarom ik er niet aan kan verdienen ligt aan het volgende: om euro’s te verdienen aan je blog bestaan er volgens het artikel twee voorwaarden: 1. iedere dag bloggen en 2. focussen op iets wat jou onderscheidt.

En dat focussen, lezers, is mijn probleem. Ik kan namelijk niet focussen. Daarom is er nog geen meesterwerk verschenen van mijn hand. Daarom staat ons huis vol met spullen uit alle tijdperken en periodes; en liggen er minstens 4 boeken op een stapeltje waar ik mee bezig ben. Naast mijn bed en ook beneden. Ik neem me vaak voor hier wat orde in aan te brengen, maar ik zit blijkbaar zo in elkaar. Van veel een beetje. Van weinig alles.

Mijn hoofdinteresses zijn geschiedenis, en kunst in alle vormen en uitingen. Dat zie ik wel terugkomen in de derivaten die mijn bestaan vullen. Genealogie, en vooral de sociale geschiedenis van mijn familie, het verzamelen van oude spullen, vanwege de historie, de boeken die ik lees, de films die ik bekijk. Mijn hart gaat sneller kloppen zo gauw er oude en andere tijden aan te pas komen!

Mijn statistieken laten zien dat de persoonlijke verhalen het hoogst scoren. Familiegeschiedenis, de blogs over de laatste maanden van mijn moeders leven, de blogs over mijn worsteling met depressies. Ook reisverslagen doen het goed. Ook die zijn redelijk persoonlijk, geen tripadvisor blogs.

Dat is denk ik voor mij de beste focus: persoonlijk schrijven over wat ik lees, zie en meemaak: de mooie en de lelijke, de grote en de kleine dingen, in deze tijden of andere tijden.

Wat vinden jullie als volgers van mijn blog?

From Orange Jumpsuits to White Robes

Ontroerend commentaar op de gruwelijke moord op de Koptische mannen in Libië onlangs. Geschreven door een Koptische vrouw in de VS.

Generatie zondag

Gisteren was het Generatiezondag. Niet officieel ergens, hoor, maar het liep voor mij gewoon zo. ’s Ochtends was ik me op de een of andere manier heel sterk bewust van hoe wonderlijk je plek in de lijn van de geslachten is. Bezig met onderzoek naar mijn voorgeslacht is het opvallend hoe in al die families waar het onderzoek naar uitwaaiert op den duur, standaard vermeld staat naast beroepen (meestal in het arbeiderssegment van de maatschappij, touwslagersknechten, brandersknechten, gistwerkers, vissers, bouwmannen (boeren), dienstbodes, naaisters enzovoort) dat ze gedoopt waren, belijdenis deden, sommigen diaken of zelfs ouderling werden in de Nederlands Hervormde kerk. Het is een in het christelijk geloof diep verankerde familie waarin ik geboren werd.

In de preek gisteren tijdens de kerkdienst was toevallig het onderwerp het vijfde gebod, één van de tien leefregels die God aan gelovigen meegeeft: Eert uw vader en uw moeder, dan zul je lang leven op aarde. Het enige gebod met een belofte, zegt Paulus later in een brief die hij schreef aan gelovigen in Efeze, in het Nieuwe Testament. Vindt je ouders waardevol, vertaalde de dominee. Hij idealiseerde het ouderschap geenszins. Het hoort bij Gods stijl dat Hij mensen zoekt en liefheeft door de zwakte van die mensen zelf. En toch kun je door hun heen de liefde van God leren zien. (Ik heb het uiteraard niet over situaties van uitbuiting en misbruik!)

Dat raakte een plekje in mijn hart. Ik zag opeens die schare aan voorouders, en inmiddels weet ik steeds meer van hen. De vele huwelijken die pas plaatsvonden als bet-betje-overgrootmoeder Petronella al acht maanden zwanger was, de rusteloze voorvaders Buschman die maar niet genoeg geld konden verdienen voor hun grote gezinnen en in armoede moesten bedelen bij hun families, de alcohol die altijd op de loer lag in een stad als Schiedam en bijna zeker het leven van sommigen verziekt heeft. En toch. Niks spectaculairs. Het geloof werd doorgegeven. Niet iedereen nam het aan, maar toch. De meesten wel. Ik werd gewoon in een traditioneel christelijk gezin geboren. Met ouders die ik nu waardevoller acht als toen. Mee naar de kerk, bijbel lezen aan tafel, bidden, het was allemaal zo doorsnee. En toch. Ze geloofden echt en dat is doorgekomen.

Diep in mijn hart werd het mosterdzaad geplant. Door die gewone dingen. Zoals ik gezond opgroeide met een doorsnee Nederlands dieet van aardappels, groente en vlees, en ranja met chips op vrijdagavond. En af en toe een uitschieter als nassi.

Ik bedoel te zeggen dat ik de laatste tijd (word ik oud?) meer oog krijg voor de constanten. Het al eeuwen rustig, maar krachtig stromende water van het doorgeven van het geloof van ouder op kind, in de vertrouwde kaders van een gemeente. Zonder die gemeente hadden de ouders het niet gered, maar zonder die ouders had de gemeente het niet gered. Er zit iets heel natuurlijks in dat verband.

Kunnen ouders in de weg staan? Absoluut. Kan een gemeente in de weg staan? Zeker. Soms heeft een mens afstand nodig om dingen te onderscheiden en op een rij te krijgen. Ook die periodes zijn er in je leven. Maar dat weidse generatieperspectief helpt mij om verder te kijken dan de irritante, zwakke, hypocriete eigenschappen van (voor)ouders. Ik zie mezelf al in die lange rij staan, met mijn eigen irritante, zwakke en hypocriete eigenschappen. Ik heb vast ook in de weg gestaan voor mijn nazaten, hier en daar, en misschien wel overal. Het beeld van de grof aardewerken schotel waarin een schat bewaard wordt doemt op. Die schat wil je doorgeven. Vergeet de rest.

Gezond leven en lekker eten

In het kader van gezond leven, maar wel lekker eten, weer eens een recept uit de keuken. Ik noem het Vegetablecurry met Kip. Niet super origineel, maar wel errug lekker.

vegcurryandchicken1 — Curry van groentenmedley en kip

Het fijne van een groentemengsel is dat je er in principe alles in kunt gooien dat op dat moment in de groentena van je koelkast ligt. Voor degenen die graag meer exacte instructies willen zal ik zeggen wat ik er ditmaal in heb gedaan. Voor 3 volwassenen of 2 volwassenen en twee kinderen.

INGREDIËNTEN

3 á 4 aardappels (niet te groot!)
1 winterpeen
1 grote ui
Broccoli, de helft van een stammetje
Chinese kool, een kwart van een struik
stuk gember 1 á 2 cm
knoflook 3 teentjes

1 kipfilet (biologisch, net als de groentes, maar vanwege de prijs maar eentje)
kipbouillonblokje
soyasaus, zout
een eetlepel tomatenketchup (of -puree, ik gebruik ketchup omdat het net een beetje zoet toevoegt, je kunt ook zoete sojasaus gebruiken)
Kerrie Massala 2 á 3 eetlepels (zakjes kerrie Massala te koop bij de toko)
cayennepeper

BEREIDING
Beginnen met alles fijn snijden. Dat vind ik zelf altijd een heerlijk klusje. Lekker scherp, groot mes, goeie snijplank. Neem de tijd ervoor, het is echt ontspannend!

Ui fijn snijden, wortel in blokjes en aardappels ook. Knoflook en gember in plakjes en die weer in reepjes en dan nog eens in ministukjes.
Dan maak je een wok of grote koekenpan heet op het vuur en doe er wat (kokos)olie in. Kokosolie is erg lekker en gezond. Je kan die olie ook superheet maken zonder dat er schadelijke stoffen vrijkomen. Maar het is DUUR. Dus keuze aan de kok.

In de hete olie de aardappels en wortel bakken, ui toevoegen en even op gemiddeld vuur laten garen. Ondertussen kip (in reepjes) in andere pan bakken in hete (kokos)olie. Kip kruiden met peper en zout en eventueel met cayennepeper. Bij de groenten nu de gember en knoflook, en de kerrie toevoegen. Ondertussen de broccoli snijden en toevoegen, en op het allerlaatst de Chinese kool. Kopje water, sojasaus, tomatenketchup erbij en bouillonblokje verkruimelen boven de groenten. Even goed doorroeren en deksel erop. Ik hou van groenten met een ‘bite’ dus voor mij duurt het nog hooguit 10 minuten hierna. Je zult dus de groenten in de gaten moeten houden en testen op gaarheid volgens eigen voorkeur.

Eventueel nog wat water en/of soja zout naar smaak.

In diepe borden of kommen, bovenop de stukjes kip leggen en nog wat peterselie eventueel.

Eet ze!

Een steen in de vijver gooien?

Ik dacht vorige week, geprangd door alles wat er gebeurt in de wereld en met een enorme drang ‘iets’ te doen: ik gooi een steen in de vijver en zie wat ervan komt. Die steen was een oproep op Facebook om aanwezig te zijn op een manifestatie als protest tegen en steunbetuiging aan de miljoenen ontheemden, vervolgden, gemartelde, verkrachte minderheden in de wereld. Christen, moslim, jezidi, en noem maar op verder. Zelfs niet-gelovigen, atheïsten hebben geen recht op leven in de zogenaamde kalifaten. Hoezeer we het onderling oneens zijn, dood door geweld is niet te tolereren.

Ik was naiëf. En ongeduldig. Niets ontstaat vanzelf. Hoewel het me fascineert dat bij sommige demonstraties toch binnen no time duizenden mensen de straat op gaan. Zit dáár dan een solide organisatie achter? Zelfs het (per abuis publieke) verjaardagsbericht een tijd geleden van een meisje in Haren bracht duizenden uit het hele land naar de stad. Mijn publieke berichtje was wellicht te vaag nog? Wanneer? waar? hoe laat? Misschien was een boodschap als: Komt Allen Zaterdag Naar het Plein in Den Haag en Neem Spandoeken met #WeDoNotForgetYou! Mee!! genoeg geweest?

Van een Joodse rabbijn kreeg ik een sympathieke reactie. Hou me op de hoogte. Van ChristenUnie tot nu toe niente. Ook van Open Doors niet. Ligt ook aan mij. Les: mails hebben geen zin. Bellen is beter! Laat ik nu een telefoonfobie hebben 😦 !
Ik kan erover heen stappen, hoor, maar mailen is zóveel fijner…

En toen ging ik er slecht van slapen. Ik dacht, stel dat er inderdaad duizenden gaan reageren en ik ben eindverantwoordelijk: Help! En hoe doe ik het logistiek? Van mijn werk uit het verleden wist ik wel een beetje wat er allemaal te doen staat om een event te organiseren: bellen, bellen, persberichten versturen, alle sociale media volgen en bestoken, afgebeld worden, nieuwe sprekers zoeken, lokaties, geluid. Inmiddels was het 03.00 uur en ik lag nog te stuiteren…Dan vielen mijn ogen langzaam dicht, maar: Oh ..en het zou mooi zijn als Psalmen voor Nu zou optreden en klaagpsalmen zou spelen..!! En …moet je eigenlijk geen vergunningen?
Het wordt tegenwoordig weer vroeger licht, merkte ik aan het einde van die nacht…

Ik had juist gehoopt, lui als ik ben, dat er iemand zich zou melden: goed initiatief, dat ga ik eens even goed regelen. En ik zou dan een taak hier en daar op me nemen. Ach lieve help…ik ben geen kartrekker, ik bedenk alleen maar dingen. Dat is de frustratie van deze creatieve ideeën bedenker: ik heb hulp van anderen nodig om iets uit te voeren. Door een kronkel in mijn brein word ik al nerveus van de kerstboodschappen. Laat staan van een landelijke manifestatie.

Mijn zoon (en echtgenoot, die kent me!)zei wijs: Mam, je moet klein beginnen.
Dat gaan we dus maar doen.

Mocht iemand toch willen steunbetuigen met mij: laat het me weten, dan zoeken we hier in IJsselstein een mooi plekje op!

#WeDoNotForgetYou!

We do not forget you!

First they came for the communists,
and I did not speak out—
because I was not a communist;
Then they came for the socialists,
and I did not speak out—
because I was not a socialist;
Then they came for the trade unionists,
and I did not speak out—
because I was not a trade unionist;
Then they came for the Jews,
and I did not speak out—
because I was not a Jew;
Then they came for me—
and there was no one left
to speak out for me.”

~ Martin Niemöller ~

Als uiting van ontzetting en tegelijk als een teken van ondersteuning aan de miljoenen vluchtelingen en verdrukten in de wereld zou ik (met hulp van anderen!) een manifestatie willen organiseren. Alleen al in Nigeria zijn in de laatste maanden meer dan 2000 christenen vermoord, honderden meisjes ontvoerd en verkracht. In Syrië zijn miljoenen mensen ontheemd, christen en moslim, en op de vlucht. In Irak hebben na 2000 jaar de laatste christenen het land verlaten, shiite moslims, gematigde soeni moslims, yezidi’s, niemand is veilig voor de fundamentalistische krachten als IS, Al Shabaab, Al Quaida, die dood en verderf zaaien. Zoals ook deze week weer in Frankrijk.

We kunnen niet zelf de wapens oppakken, maar wel regeringen zoals in Nigeria, Pakistan en andere landen oproepen tot het bieden van betere bescherming van kwetsbare groepen en minderheden. Velen van ons kunnen niet naar vluchtelingenkampen, waar het leven bijna onleefbaar is, maar we kunnen wel regeringen oproepen hun verantwoordelijkheid te nemen en zich te ontfermen over deze miljoenen. Niet uit liefdadigheid, maar omdat het de taak is die regeringen van God gekregen hebben. Gerechtigheid is een plicht! We kunnen opstaan en tonen dat we vinden dat er méér gebeuren moet. Meeleven, en luid en duidelijk laten horen dat we de ellende van miljoenen wereldburgers niet willen vergeten en niet kunnen tolereren.
.
Ik denk aan een manifestatie met verschillende sprekers. Een politicus als Joël Voordewind bijvoorbeeld, moslim sprekers die net als christenen zien dat geloofsgenoten gedood en vervolgd worden. Muziek. Theater.

Ik heb nog geen concrete uitwerkingsplannen, maar dit is een eerste stap om te peilen in mijn netwerk wie mee wil doen en zou willen helpen in de organisatie.

Neem contact op met me wanneer je je aangesproken voelt en organisatietalent hebt !

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen:

Dit delen: