Als ik binnenkom is ze aan het eten. Met één hand, alleen een vork. Ze zit een beetje ver van de tafel, naar één kant geleund in haar stoel. Niet echt comfortabel, lijkt me. Ik zie dat ze met smaak eet, dus ik wacht maar even voor ik haar ga begroeten. Misschien maak ik haar dan onrustig. Op een gegeven moment ga ik naar haar toe: ha mam, ben je lekker aan het eten? Even kijkt ze me wezenloos aan maar dan ziet ze een bekend gezicht. "Ohhh", zegt ze blij. En dan betrekt haar gezicht en moet ze even huilen. "Eet maar lekker verder, mam, ik wacht wel, ik ga niet weg". Ik neem plaats in de moderne, makkelijke stoelen die met elkaar de zogenaamde ‘leefhoek’ vormen. Ik vind het een dood hoekje, want je creeert geen sfeer door een stel moderne meubels bij elkaar te zetten. Moeders eet door, maar na een paar minuten zie ik haar hoofd wat traag mijn richting uitdraaien, ze heeft onthouden dat ik daar zit. Ik zwaai en ze zwaait warempel terug, met een stijve hand en arm, maar toch!
De bewoners aan de tafel het dichtst bij mij zijn erg dement. Sommigen slapen voortdurend en moeten gevoerd. Er zijn twee nieuwe dames bijgekomen. Een heeft haar arm gebroken en roept letterlijk iedere seconde: ooohh, gvd, ooohhh, gvd. (voluit!)De betere bewoners reageren boos: "hé ik geef je een klap als je niet ophoud!", schreeuwt er één. De verzorgenden doen hun best de sfeer goed te houden: "mevrouw X zeg nou ’s Salamander, ipv te vloeken." Mevrouw X kijkt niet begrijpend: "Vloeken?"
Mijn moeder is ook onrustig. Ze heeft een nare ervaring (of waan) gehad en zegt:"verschrikkelijk… ik zal het je straks wel vertellen, het was vreselijk." Ik hoop haar af te kunnen leiden, dus stel voor naar haar kamer te gaan. Meestal heeft ze daar niet zo’n zin in , maar nu is ze gelijk klaar om te vertrekken. Ze heeft me echt wat te vertellen. Iets wat de anderen niet mogen horen blijkbaar. Op haar kamer komt het hoge woord eruit. Heel moeizaam, want taal (altijd ingewikkelde cryptogrammen gedaan..) is erg moeilijk geworden, maar de emotie is zo sterk dat zelfs de woorden komen. "Een vreselijke vent, tegen iedereen lachen en toen draaide hij zich om en zei tegen mij: wégwezen jij, wégwezen jij!" Ze hijgt van de emotie en grijpt naar haar borst, zo benauwd is ze ervan. Ik ben haar handen aan het manicuren en hoop dat ze er wat ontspannen door raakt. Maar het verhaal blijft langskomen. Tegen háár had ie gezegd: wégwézen en haar geduwd.
Ed, m’n oudste broer komt binnen en we gaan naar het restaurant, tenminste Ed gaat, terwijl ik het verzorgingsplan doorpraat met een verzorgende. Die meldt dat ze gemerkt heeft dat mevrouw het erg fijn vindt als er een praatje met haar wordt gemaakt, als je bij haar gaat zitten. Ze meldt het als een bijzonderheid. Het komt te staan in het ‘op de persoon toegesneden’ verzorgingsplan voor mijn moeder. In het wat onhandige handschrift van de verzorgende staat het ook zo genoteerd: mevrouw reageert positief op persoonlijke aandacht. Bijna aandoenlijk vind ik het. Ik denk, maar vraag het niet: wie zou daar niet positief op reageren? Krijg je het dan pas wanneer er een aparte aantekening in je plan staat? Ik neem me voor het aan te kaarten bij het afdelingshoofd in m’n volgende gesprek.
Mijn moeders ervaring met ‘die vreselijke vent’ was al gesignaleerd op de afdeling. Niemand kon goed er achter komen wat er nu precies achter stak. Een mannelijke verzorgende was net terug van vakantie en was nogal amicaal met de bewoners, misschien was het dat? Ik betwijfel het. Het is fantasie en werkelijkheid die door elkaar lopen. Zeker nu de sfeer op de zaal zo slecht is door de vloekende mevr.X zal er heel wat afgesnauwd en gescholden worden. Mijn moeder heeft vast zich iets persoonlijk aangetrokken wat niet voor haar bedoeld was.
Dan is Alzheimer even een zegen: morgen is ze de herinnering weer kwijt.
Vind-ik-leuk Aan het laden...
