Het is 11 september, een echte doemdatum tegenwoordig. Vijf jaar geleden zat ik op een Koreaans hotelkamertje te kijken naar de televisie. CNN– Breaking News!! America under attack! De koude rillingen liepen me toen over der rug. Wat was er in vredesnaam aan de hand? Zo ver weg te zijn van die gebeurtenissen gaf een gevoel van vervreemding. Engelse kranten waren moeilijk te krijgen waar we waren, het tijdverschil (11 uur) maakte het lastig om te bellen en de taalbarrière maakte dat we niet veel verder kwamen dan: wat vreselijk, hè? Dit gekoppeld met de, voor ons rare, culturele gewoonte in Azie om bij slecht nieuws te lachen (in verlegenheid gebracht), had tot gevolg dat de dag van de aanslag zelf een mistig karakter draagt in m’n herinnering.
In de loop van de volgende dagen kregen we mails van de kinderen en vrienden die allemaal de sfeer van verbijstering ademden. Er was iets zeer schokkends gebeurd en niemand kon het echt duiden. De schok van een ramp, maar dit was beslist geen natuurramp. Dit was gewild, bewust. De in detail geplande moord op duizenden onschuldige burgers.
In het vliegtuig onlangs naar Canada raakte ik in gesprek met m’n buurman. Een jonge vent, Amerikaan, die op terugreis was van een verblijf in Londen waar hij voor z’n studie een summerschool had gevolgd. Een internationale cursus waar hij veel gesproken had met europeanen over de situatie in Amerika. Hij vertelde over het gebrek aan interesse onder Amerikanen in vooral lokale politiek en uiteindelijk kwamen we te spreken over Bush, en de landelijke politiek. Ik heb een zeer linkse schoonfamilie, waarvan een gedeelte er zelfs van overtuigd is dat de gebeurtenissen op 11 september in scène zijn gezet door de regering…Je mag haast niet hardop zeggen dat je Bush niet alleen maar de duivel himself vind. Het viel me bij deze medepassagier daarom op hoe genuanceerd en weloverwogen hij sprak over z’n land en de regering. Hij moest lachen toen ik vertelde over m’n schoonfamilie…Zei dat hij zelf ook eerder democraat was dan republikein, maar de complot-theorie is zo extreem dat je die bijna niet serieus kunt nemen, vond hij. Hij vertelde dat zijn tante tegenover het Pentagon woonde in de tijd dat het vliegtuig daar neerstortte en zij was heel zeker van het feit niet een klein vliegtuigje met bom of een raket gezien te hebben (zoals de complottheorie beweert).
Toch lees ik nu vaker dat er in Amerika steeds meer mensen gaan geloven dat Bush het hele drama gepland heeft om een reden te hebben Al Quaeda aan te vallen.
Ik ben geen politicus, geen buitenlandcommentator en zeker geen CIA kenner. Maar mijn gezonde verstand en datgene wat ik de afgelopen jaren gelezen heb, zegt me dat Bush geen schoonheidsprijs verdient met z’n optreden door de jaren heen. Maar dit verschrikkelijke drama met opzet laten gebeuren zou hem op één lijn met Hitler zetten. En dat gaat te ver. Er zijn teveel integere mensen die betrokken zijn bij de regering Bush, die hem kennen, die persoonlijke gesprekken met hem voeren, waaronder ook een aantal christenen. Met regeren maak je vuile handen, zeker als je een machtig land als Amerika regeert. Maar vuile handen maken is wat anders dan uit pure machtsberekening duizenden burgers van je eigen land de dood injagen!
Ik gedenk al die mensen vandaag met groot medelijden en bid voor alle nabestaanden.
