Categorie: Werk

Zet B O, zet wat?

Afkortingen, we kunnen niet zonder…maar wat een ellende als je met nieuw werk begint in een onbekend Afkortingenland. Ze vliegen je om de oren en iedereen lijkt te weten waarover het gaat, behalve jij. En de afkorting vormt vaak het belangrijkste onderdeel van de zin. De Razeb gaat niet door, hij heeft BPO, morgen is er een VAO. Nou zo kan ik nog wel even doorgaan. Een VAO is het verlengde van een AO, om het wat te verduidelijken, haha

Tijdens een vergadering zat ik naast een beleidsmedewerker en wilde na een kwartier discussie over mysterieuze ZBO’s toch wel eens weten waar we het nu over hadden. "Wat is eigenlijk een Zet Bee Oo", vroeg ik zachtjes. Mijn buurvrouw keek me verward aan en licht verbaasd. Ja sorry, hoor, dacht ik defensief, ik ben nog niet ingevoerd in jullie geheimtaal!

"Wat zei je nou?", vroeg m’n collega, met een groot vraagteken in haar ogen. "Wat betekent Zet Bee Oo eigenlijk", herhaalde ik aarzelend, want het was toch blijkbaar wel erg onwetend van me. "O0h, dat is een Zelfstandig Bestuurs Orgaan…Ik dacht dat je vroeg wat is eigenlijk een Zetpil…!!!!" 🙂

Tja. Dat krijg je van al dat jargon.

kicken en getetter

Toch wel. ’t Is druk, hectisch, er gaat nog van alles mis, maar ik vind het echt kicken, m’n nieuwe baan. Ik moet er nog helemaal inkomen maar nu al denk ik steeds: wat een geluksvogel ben ik om hier te mogen werken! Ik lig ’s nachts nog wel te stuiteren in m’n bed door alle opgedane informatie..Ik wil het allemaal plaatsen en integreren in m’n hersenpan.  Dat gaat natuurlijk niet, dus dan dwing ik mezelf aan Niek te denken of andere ontspannende gedachten..Afgelopen nacht droomde ik voor het eerst weer over dingen die niet met m’n werk te maken hadden. ’t Gaat de goeie kant op!

Vanmiddag tijdens het werk meegeluisterd met het debat in de Kamer over radicalisering van de Islam. Van te voren had ik al wel gehoord dat iedereen het zat is om alleen maar Geert Wilders de toon te laten zetten. Maar het is moeilijk een eigen lijn te trekken als er zo’n man voor je staat te raaskallen. Hij wil de Koran verbieden als opruiende literatuur, noemt minister Vogelaar ‘knettergek’, raast en tiert tegen alle moslim, radicaal of niet. Ongelooflijk zoals die man zich volledig isoleert van z’n omgeving en collega’s. Ik snap echt niet wat hij beoogt? Het lijkt wel of hij met opzet agressie wil uitlokken van moslims om z’n eigen gelijk te bewijzen. Ik vind het een gevaarlijke opstelling. Het doet me denken aan treiterende kinderen die gelijk gaan huilen als ze dan eindelijk een oplawaai krijgen van een getergd slachtoffer.

Is Geert Wilders uit op macht? Gelooft hij werkelijk in wat hij allemaal roept? Is er iets mis met die man? Het ergste is dat hij een normaal opbouwend debat belet door z’n demagogisch getetter.

KOG

Voor het eerst een KOG gehad. Nee, geen ziekte, ook geen eng medisch onderzoek, maar een Kort Oplossingsgericht Gesprek. Een methode uit de keuken van de Mediation (bemiddeling bij conflicten). Het is geen mediation, maar een methode om bij een conflict partijen samen, in 1 dagdeel, tot een oplossing te laten komen. Een boeiende, vermoeiende bezigheid en effectief!

Samen een gerezen conflict uitpraten heeft als nadeel dat je, voor je ’t weet, weer midden in datzelfde conflict zit. Meestal gaat het nl. om de toon, de manier waarop dingen gezegd worden. Dan begint de irritatie al en dan is het zo moeilijk om te blijven bij de intentie waarom iets wordt gezegd, zoals het gezegd wordt. Je haren staan al recht overeind ….Dat is allemaal heel duidelijk als je over anderen praat, maar als je zelf er mee te maken krijgt is het toch wel heel boeiend om te zien hoe de dingen mis kunnen lopen, puur omdat je de ander alleen maar met je eigen meetinstrumenten kunt beoordelen.

Op m’n werk speelde er dus zo’n conflict. Afgelopen vrijdag 4,5 uur geKOGt en nu weer zover dat ik aan het werk ga. Liep alles zoals ik gewild had? Nee, onder leiding van de ‘deskundige’ stel je je eisen bij en ga je uiteindelijk voor het meest haalbare.

Knap hoor, het lijkt allemaal zo simpel, maar zo’n gespreksleider speelt een vitale rol in het steeds weer terugkomen bij: wat is de oplossing? Daar moet je steeds weer antwoord op geven…heel confronterend. Want in het begin wil ik helemaal geen oplossing! Ben je gek, ik wil horen dat ik gelijk heb en de ander niet!! Nou, dat gebeurt niet en ach, dat is uiteindelijk ook geen basis waarop je verder kunt met elkaar.

Voor 650 euro had ik liever wat anders gedaan, een leuk uitje of zo met het werk, maar goed, dit is investeren in kwaliteit zullen we maar zeggen! Echt aan te bevelen om te voorkomen dat conflicten uit de hand lopen.

Verder afgelopen week ook nog een film gezien. Blood Diamond, over de vuile diamanthandel in Afrika: diamanten als betaalmiddel voor wapens, die vervolgens gebruikt worden door gewetenloze bendes die zich rebellen noemen maar alleen eigen belang op het oog hebben. De film speelt in Sierra Leone. Burgers worden door rebellen opgepakt, verkracht, vermoord en kinderen worden gedwongen als soldaat te vechten. vreselijke beelden die goed weergeven hoe kinderen gehersenspoeld worden en zich zelfs tegen hun ouders keren.

Het probleem met de film in zijn geheel is Hollywood! Walgelijk hoe een filmindustrie zo’n gruwelijke situatie gaat gebruiken bijna als achtergrond om er een triviaal verhaal over liefde tussen een diamanthandelaar en een ‘kritische’ journaliste van te maken. Echt stuitend. Dit is de tweede film die we gezien hebben die dit doet en nu voelen we ons als domme ezels die zich 2 keer gestoten hebben aan dezelfde steen.

Waarom moet er toch altijd koste wat kost romantiek in een film geperst worden? En dan ook nog op zo’n flut manier. Voorspelbaar, dom, functieloos. Zonder die onnozele scenes zou de film al een stuk beter zijn geweest. De meeste recensies zijn lovend, maar die van mij dus niet. Geef mij maar een goeie documentaire over zo’n onderwerp.

Verkiezingen betekenen ook: verhuizen

Daar had niemand me voor gewaarschuwd: Na de gemeenteraadsverkiezingen is op mijn werk onze hele gang een chaos!! Het CDA is zetels kwijt en moet naar een kleinere kamer, de SP krijgt een grotere, drie eenmansfracties gaan samen in de kamer van de CDA, met tussenschotten. Wij hebben de pech naast de PvdA te zitten die met 5 zetels winst ware expansiedrift vertoont: onze kamer wordt door hen geconfisceerd! Wandje ertussen uit en wij druipen af naar een hoekje-met-wandje van wat eerst hun kamer was.

Tijd dus om te ruimen, te sorteren en te pakken. Wat is het toch deze week? Het grote thema is verhuizen. Ook volgende week blijft in het teken staan van verkassen. 29 maart op m’n werk en 31 maart de finale bij moeders vorige flat.

Ondertussen staat mijn huis vol met alles wat ik nog niet kwijt wil. Ook hier moet ik maar eens flink gaan opschonen straks!

Met moeders gaat het redelijk goed. Ze lijkt te aarden. Het feit dat ze in oude omgeving zit maakt het erg vertrouwd voor haar. De oude foto’s aan de muren in de gangen van de afdeling herkent ze feilloos. Vanmiddag in de huiskamer was ze in geanimeerd gesprek met een medebewoonster over straten en winkels van vroeger. In Dordt stond ze buiten die gesprekken, nu kan ze gewoon meedoen.

weer een beetje tijd voor bloggen

December moet wel de drukste maand aller tijden geweest zijn voor me. Ik heb geloof ik meer dan 800 km gereden in de driehoek Den Haag-Utrecht-Amersfoort-Dordrecht. Nu vind ik autorijden niet heel erg, ware het niet dat ik er zo slaperig van wordt. Het viel me echter alleszins mee. Heb veel radio geluisterd wat altijd erg leerzaam is. Er wordt veel leuks gemaakt op de radio en het gaat dieper dan TV. Een uur lang documentaires uit allerlei landen in de wereld, wetenschapsprogramma’s met nieuwe ontdekkingen en feiten, interviews met mij onbekende mensen die toch veel zinnigs te zeggen hebben. Wat dat betreft dus winst, want thuis luister ik weinig.

Met moeder gaat het redelijk goed. Haar gezondheid is weer prima, beter dan het was in elk geval. Ze eet met smaak en lijkt ook minder neerslachtig. Alleen is haar gebit te groot geworden en dat is heel vervelend, want ik moet toch met haar naar de tandarts voor een nieuwe….Heel gedoe natuurlijk. Ik vraag me af of er speciale tandartsen voor demente mensen zijn? ’t Vraagt wel een bijzondere vorm van communiceren namelijk. Mijn moeder zegt overal ‘ja’ op, bijvoorbeeld. Vandaag was ze wel heel helder. Waar Kim was, vroeg ze en toen onverwacht m’n neef langskwam zei ze: dat is lang geleden! ik kreeg helemaal kippevel!

Op m’n werk is het druk en hectisch. De gemeenteraadsverkiezingen werpen hun schaduw vooruit, ook qua werkzaamheden. Van de fractie wordt veel verwacht in het uitvoeren van plannen die er zijn mbt de campagne en voor mij is alles de eerste keer. Ik heb dus regelmatig last van het ‘ hier ben ik te dom voor’ virus. Ik zou erg graag een gestroomlijnd secretariaat willen hebben maar ik ben bang dat dat er niet in zit…gestroomlijnd past niet in mijn profiel ben ik bang..

Volkskrant en nog een ander persbericht

Mijn stuk over de huiskamer in het verzorgingstehuis van m’n moeder, die te vroeg dicht gaat door bezuinigingen, stond op het Forum van de Volkskrant afgelopen dinsdag 7 juni. Iets ingekort maar redelijk prominent en duidelijk zichtbaar.
Niet dat het veel nut heeft. Broer Ed schreef al dat het tij gewoon tegen zit: commercialisering is alles wat de klok slaat. Ik ga ook weer twijfelen soms: hoort m’n moeder niet bij mij thuis te wonen? Ik kan haar alles bieden waar ik om vraag in het artikeltje: aandacht, gezelschap, een veilige omgeving, liefde. Waarom kan het dan toch niet?
Eerlijk gezegd, omdat ik geen verpleegstersbloed heb…Ik vind het vreselijk moeilijk m’n eigen moeder naar het toilet te helpen, bijv. En haar zwaarmoedigheid zou me denk ik ook benauwen. Ergens zou er een tussenoplossing moeten zijn. Want het gezelschap van leeftijdsgenoten in zo’n tehuis is natuurlijk fijn en de activiteiten, die op mensen als mijn moeder zijn gericht, zijn prima. Overdag gaat het gewoon ook wel goed. Het is vooral wanneer ik hoor dat ze onrustig is of verward en het niet goed gaat, dat ik haar weg wil halen uit het tehuis.

Op m’n werk lekker bezig geweest. Lay-out verzorgd voor een initiatiefvoorstel van fractievertegenwoordiger Hetty over beelden in de stad Den Haag, meer toelichting bij zowel abstracte als historische beelden. De abstracte beelden hebben vaak geen titel en missen dan toch zeggingskracht voor gewone mensen zoals jij en ik. Bij de historische beelden staat vaak niet vermeld wie de goede man of vrouw is of welke rol ze gespeeld hebben. Dat is natuurlijk jammer.
Hetty heeft, met als basis de uitkomsten van een landelijk onderzoek van de ChristenUnie, een leuk voorstel geschreven. Gisteren is het ingediend bij het college. Ik mocht voor het eerst ook een persbericht verzorgen. Heb er nog niets van terug gezien dus misschien is dat dan ook wel de laatste keer.

Tussen stad en landelijk, tussen kerk en thuis

Vrijdagavond dan eindelijk het nieuwe thuis van mijn zus gezien.  Van hartje Dordrecht is ze verhuisd naar landelijk Lieren, onder Apeldoorn.  Naar een heuse (verbouwde) boerderij.  Met blauwe luiken, aan een boerenweggetje, temidden van de weilanden.  Wat een weldadige rust.  ’s Ochtends hoor ik de haan kraaien bij de buren.  De kalkoen blijk ik gemist te hebben ondanks z’n kabaal.  Zo diep slaap je dus op het boer’nland.  Zus heeft ook wel even achter haar oren moeten krabben voor ze haar geliefde Dordt verliet!  Maar de liefde woog heel zwaar, dus is ze haar nieuwe man achterna verhuisd. Frappant (en leerzaam!) hoe God vaak gebeden verhoort op een moment wanneer je zelf je eigenlijk al hebt neergelegd bij het feit dat Hij blijkbaar een andere weg voor ogen heeft.  Jaren was het een onderwerp op m’n gebedslijst dat zus weer een goeie partner mocht vinden.  Zo lang dat het wat vervaagde.  Tot opeens: Zo waar, E. opdook.  En nu zijn ze alweer een paar maanden getrouwd.  Met dank aan God die gebeden hoort.

De landelijke omgeving trok ons wel opeens.  Altijd ervaar ik een dilemma: de heerlijke rust van het platteland, de geuren, de geluiden van de natuur… De ruimte die me dan doen denken aan grotere tuinen, dieren, een oord voor meditatie en verdieping.  Een plek voor muziek en kunst.  Dan weer de realiteit.  Hoe landelijker hoe duurder de huizen.  En kan ik de afwisseling van de stad wel missen?  En heeft juist de stadsmens geen behoefte aan een plek om tot rust te komen, waar hij is, in de stad?

Zondag vanwege mijn rug niet naar de kerk geweest.  Was ook zo moe dat ik steeds bij ieder boek wat ik trachtte te lezen in slaap viel…’s Middags wel lekker door de duinen gefietst en even op het strand in de zon gelegen.  Prachtig weer was het!  De natuur loopt uit en je ziet nu de meest waanzinnig mooie bloesembomen! Zo overdadig en kleurrijk.  En de geuren die je soms tegemoet waaien, zomaar wanneer je door de straten fietst.

Ik heb dit seizoen het liefst.  In mijn eigen tuin steken vergeten plantjes weer hun eerste sprietjes boven de grond en ik word helemaal blij wanneer ik ze herken: jij bent er ook nog!  Tijdens m’n ziekte heb ik mezelf vaak getroost met beelden uit de tuin.  Het onaanzienlijke bloembolletje dat in de herfst de grond in gaat, verdwijnt en dan toch maar in de lente staat te flonkeren van pracht.  Het miezerige zaailingetje, bijna opgevreten door de slakken, dat toch als door een wonder overleeft en een echte plant wordt…  Dan kon ik weer een uurtje verder.

Vandaag heb ik de knoop doorgehakt om terug te gaan naar 16 uur werk per week.  20 uur betekent 3 dagen bezet en het werd me toch te veel.  Ik wil echt blijven proberen eenmaal in de week kleinzoon te zien en bijna zo regelmatig mijn moeder.  Ik heb sociale contacten, kerkelijke contacten, vrienden, een gezin, ik wil schrijven, lezen, af en toe sport ik (moet vaker) en ik heb ook nog een gigantisch huis!!!!  Nu doe ik alles liever dan in huis bezig zijn, maar als m’n huis vies is, voel ik me niet senang.  Vandaar.  We hebben nu besloten op het werk iemand erbij te zoeken voor 8 uur die vooral de administratieve taken gaat doen, post, archiveren en zo verder.  Ik ga me iets meer met PR bezighouden en wat inhoudelijke dingen.  Gegadigden voor de 8 uur?  Meld je aan

Jarig op de fractie

Vandaag op m’n werk m’n verjaardag gevierd met koffie en petit-fours van de Hema. Erg lekker trouwens, die Hema dingen. Ik werk voor de Christenunie-SGP raadsfractie in Den Haag (we hebben 1 raadslid, dat zouden er meer kunnen zijn als we meer mensen van nut en noodzaak van christelijke politiek kunnen overtuigen!). Alle fracties hebben een kamer op een lange gang op de 3e verdieping van het stadhuis aan het Spui. Af en toe zindert de politiek dus behoorlijk op de gang, maar de sfeer is over het algemeen heel vriendschappelijk. Zoals gezegd vandaag gezellig met medewerkers van VVD, PvdA, D66, GroenLinks en de PPS e.e.a. uitgewisseld. Het gesprek ging van de Nieuwe Bijbelvertaling naar de (vertaling van de) Koran en verder naar Das Kapital van Marx- van bloedgroepen in CDA en GroenLinks, stromingen in de VVD, 2 partijen en identiteiten in onze fractie Kortom het was zeer geanimeerd.