Je kunt er bijna de klok op gelijk zetten. Onze Franse buren en overburen rechts hebben een vast ritme in hun dag. ’s Ochtend redelijk vroeg op, en als wij ontbijten, zo rond half tien, tien uur, zit voor hun de eerste ronde aan bezigheden er al op en is het hoog tijd even bij te kletsen. Heel genoeglijk aan de plastic tafel van buurvrouw, 2 huizen verderop, zit het clubje, middenin in ons straatje bij elkaar. Krantje, verder niks geen drinken of eten. Alleen babbelen. Koffie hebben ze al gehad voor het ontbijt en straks gaat de wijn open bij de lunch.
Na 12en wordt het stil. Doodstil. Men slaapt. Dan trekken wij er meestal op uit (ook wel eerder, hoor). Rond 4 uur horen we de eerste geluiden weer. Het begint wat af te koelen en er steekt meestal een windje op, dus de tafel van moe buurvrouw raakt langzaamaan weer vol. Eerst zitten de vrouwen bij elkaar en babbelen over de avonturen van de afgelopen dag. Het is een vrolijke boel, er wordt heel wat afgelachen. We verstaan er geen klap van. Vooral het Frans van onze enigzins dove overbuurman is onverstaanbaar. Hard genoeg om op de top van de Canigou gehoord te worden praat hij heel wat af in wat waarschijnlijk een Catalaans dialect of tongval is.
Hij is duidelijk de clown van het gezelschap want zo gauw hij zich bij het gezelschap voegt is het lachen geblazen. Om 6 uur gaan de flessen open en wordt het borrelen.
Men eet rond 12 uur ’s middags een zwaar maal (om 11 uur walmt de BBQ) dus vaak is het genoeg om ’s avonds wat te snacken bij de pastis. Zo rond 10 uur is het bedtijd en wordt er innig afscheid genomen.
Om vervolgens in de vroege ochtend weer elkaar in de armen te vallen. Noaberschap. Vriendschap. Familiebanden. Alles bij en door elkaar. Deze mensen wonen ’s winters in Perpignan en treffen elkaar hier ’s zomers, in huizen die ze waarschijnlijk als erfenis hebben gekregen. Misschien zijn ze hier wel opgegroeid en wonen nu in het huis(je) van vader en moeder zaliger.
Kleinkinderen zwermen in en uit. Op een van de huisjes staat ook: dit is het huis van Marianne en haar kleinkinderen.
Onze overburen links hebben een heel ander patroon. Dat zijn namelijk allemaal buitenlanders. Ons huisje is de laatste in een rij dus wij hebben vrij uitzicht op de Canigou.
De straat loopt verder aan de overkant. Daar wonen ook senioren, maar dan van Engels en Nederlandse komaf. Alleen de eigenaar van onze gite, die zelf een huis aan de overkant heeft is onder de 50. Van deze buren merk je niets. Deze zijn allemaal erg op zichzelf en leven een eigen leven. Eens in de week is er echter een straatborrel geloof ik en dan zie je ook de anderen. Tenslotte heb je elkaar als buurtschap ook nodig bij allerlei zaken. Zoals laatst toen er een rottend schaap in de afvalbak lag en de burgemeester gedwongen werd om uit te zoeken hoe het zat.
Dit straatje is in feite een camping. Het heeft alle kenmerken van de camping ‘met vaste standplaatsen’. Van die sta-caravans waar mensen jaar in jaar uit naar terug keren vanwege de gezelligheid en het dorpse leven. Eenvoudig, altijd buiten met buren in je voortuin, die meestal wel in zijn voor een borreltje of een kaartje leggen.
Ik kan het helemaal begrijpen. Alleen is het zo vervelend dat je hier letterlijk in een middeleeuws straatje zitten. De huizen staan nauwelijks 2 meter van elkaar vandaan
en ieder geluid wordt vertienvoudigd door de stenen muren. Eigenlijk is het komisch. Als ik op ons terrasje zit, op de 1e etage van ons huis, zit ik op ooghoogte met onze Engelse overbuurman, nog geen 2 meter bij me vandaan, die dan achter zijn computer zit of zo. Je kijkt elkaar toevallig in de ogen, knikt wat en daarna heb ik hem daar niet meer gezien.
Onze voordeur opent zowat in het huis van onze overburen die het enige jongere paar vormen. Ze hebben hun huis laten renoveren. En uiteraard is er van alles wat er aan mankeert. In de eerste week van ons verblijf hier stonden er geregeld 8 man of zo in dat huisje om hevig te debatteren over de oorzaken en de oplossingen. Op een morgen kwam de timmerman die de luiken niet goed in de scharnieren had gehangen of zo. Ik had meelij met hem. De hele seniorenclub was aanwezig om hem ter verantwoording te roepen! Hij hield voet bij stuk echter, voor geen kleintje vervaart.
Zo worden we, of we het willen of niet, bij deze kleine leefgemeenschap betrokken, hoewel we uiterlijk niet verder dan bonjour/soir komen of we gooien er nog een bon appetit tegenaan als er weer eens buiten gegeten wordt. We beginnen heel bewust geen praatje in ons beperkte Frans. Dan is er helemaal geen doorkomen meer aan op weg naar de auto!
Nu is het niet zo dat er in deze dorpjes alleen maar zomerbewoners zijn. De vallei hier is zeer vruchtbaar en er wordt nog steeds geboerd. Hoofdzakelijk wijngaarden en perzik/nectarine en appelboomgaarden.
De rit naar huis is iedere keer weer schitterend, met de Canigou in de achtergrond en de prachtige begroeing tegen de berghellingen.
We bezoeken veel van de oude stadjes, kerken en kloosters. Sommige staan op eenzame hoogtes, zoals St. Martin de Canigou. Hele stijle weg omhoog, uitstekend voor de conditie!
Naar de kerk geweest in Prades. Assemblies of God. Hele kleine kerk een soort evangelisatiepost van de kerk in Perpignan. Fijn er te zijn, gezinnen te zien die echt God willen dienen. er waren ook een aantal Franse toeristen. iedereen moest zich voorstellen en vertellen waar ze vandaan kwamen. Preek over een zijn als kerk. Zag opeens het beeld van de levende stenen van Petrus helderder.
Overal hier zie je oude stenen muren gemaakt uit gestapelde grote ronde keien die echter in balans worden gehouden door kleine steentjes. Zo krijg je stevige muren die het (blijkbaar) duizenden jaren uithouden. Haal je de kleine steentjes weg dan stort de muur in elkaar!
