Goeie aflevering van Arjen Lubach over kinderarbeid in de kledingindustrie. Humor en ernst.
Dat veel kleding door onderbetaalde arbeiders in lage lonen-landen wordt gefabriceerd is bekend. De prijs zegt echter niet alles: ook duurdere merken blijken hun kleding soms met uitbuiting van werknemers te maken. Hoe kun je dan weten waar je kleding vandaan komt en wie het heeft gemaakt?
34 jaar geleden werd ze geboren, de jongste dochter. Het verhaal van de barre kou en hoe ver de rit in de taxi was voor ik in het Koreaanse ziekenhuis aankwam met een volledige ontsluiting heb ik al eens verteld. Ik werd daar weg gebonjourd naar de wachtkamer: ja, ja, dat zeggen ze allemaal…ga maar rustig wachten, u wordt zo geroepen! Binnen een half uur was ze er. De avond vóór het Koreaanse nieuwjaar geboren. Bij de geboorte is een Koreaans kind één jaar en met Nieuwjaar wordt iedereen een jaar ouder.Wij hadden dus een prille, net geboren baby van twee jaar oud!
Deze baby, geboren in Korea, opgegroeid vanaf haar vijfde in Nederland en nu alweer bijna vier jaar in Amerika. Toen ze werd geboren belden we snel vanwege de hoge kosten met onze ouders om de geboorte aan te kondigen. Ze zagen haar pas een half jaar later. En nu zongen echtgenoot en ik gratis via WhatsApp- video Happy Birthday en zwaaiden we haar vrolijk een fijne dag toe.
Wat er in ruim dertig jaar ten goede veranderd is, zal ik maar zeggen, afgezien van de baby natuurlijk! Die is aanzienlijk mooier dan toen…
Op deze site staat een leuke uitleg van het fenomeen ‘Koreaanse leeftijd’ en waarom het zo werkt.
Ik vind dit zo’n leuk verhaal! En zo’n perfect voorbeeld van hoe vluchtelingen ons verrijken! Lees en geniet van het verhaal over Parvaneh van Frouckje
Mirjam en Parvaneh
Toen student Mirjam afgelopen dinsdag de trouwjurk aantrok die Parvaneh uit Iran meenam brak er een spontaan feestje los in Huis van Vrede.
Een trouwjurk uit Iran
Stel dat jij je geboorteland misschien wel voorgoed achter je zou laten op weg naar een onbekend bestaan, wat zou je dan meenemen? Waarschijnlijk geen trouwjurk! Toch was dat precies wat Parvaneh meenam uit Iran toen ze zich bij haar man in Nederland kon voegen, die hier een paar jaar eerder asiel aanvroeg en een status kreeg.
Waarom een trouwjurk? Omdat het haar visitekaartje is!
Bruidsatelier in Iran
In Iran had Parvaneh een eigen bruidsatelier waar ze bruidsjurken ontwierp en maakte. Ze had vier medewerkers in dienst, die haar hierbij hielpen. Dat alles moest ze opgeven toen ze naar Nederland kwam. Naaien en met name het maken van (bruids)jurken is een passie van Parvaneh. We zijn daarom heel blij dat we…
View original post 448 woorden meer
