Categorie: chronicles

Bij P&O van het stadhuis in Den Haag (waar ik voor de gemeenteraad werkte), werken ze met zg. competenties. Voor iedere functie heb je bepaalde combinatie van competenties nodig. Bij iedere competentie is een bijbehorende ansichtkaart ontworpen met humoristische voorstelling.

De kaart die mij het meest aanspreekt vandaag (ik heb er een paar verzameld) is die van "Drukbestendig": positief omschreven als "Bestand tegen situaties die werkstress met zich meebrengen".
Het plaatje: drie, onder een grote stapel ordners, haast verpletterde mensjes.
Nou, zo voelt het wel een beetje na 2 dagen nieuwe baan…

Stel je voor. Ik heb 2 ordners met verzoeken om afspraken en uitnodigingen voor de twee kamerleden voor wie ik werk. Inplannen in hun persoonlijke agenda’s, coordineren met kameragenda. Is een klus. Het probleem is dat ik iedere dag stapels nieuwe krijg aangeleverd. Tegelijk word ik ook de hele dag gebeld met vragen over de status van oude aanvragen of nieuwe verzoeken.
Oh, wat heb ik weer nog meer begrip voor allerlei situaties waarover ik me vroeger kon opwinden. Belt mij vandaag iemand over een mail uit JUNI. Geen reactie gehad. Ik kan zo gauw tussen mijn stapels, die ik nog lang niet in een overzichtelijk  systeem heb, de uitnodiging vinden (zoek, zoek, overal vallen stapels papieren van m’n bureau)…" Oh, was het een mail?" "hmm, wilt u die mail mij nog een keer toesturen?" Ik voel de vibraties: Mevrouw, wat een inefficiente organisatie is dat daar…

Het is een impressie van de eerste echte dagen. Tot nu toe heb ik gelukkig alleen nog maar aardige mensen, vol begrip, gesproken. Zal ook nog wel ’s anders zijn.

Vandaag bleek dat ik allemaal gesprekken had gepland maar geen zaaltjes besproken..

Tja, ik moet maar een checklijstje gaan maken. Ik merk dat ik de neiging heb om pas te gaan eten, plassen, koffie halen enz. als ik alles op orde heb. Aangezien ik dat nog lang niet voor elkaar krijg, ga ik niet eten, hou m’n plas op en heb vandaag maar 1 kopje koffie gedronken. Als Kim me niet had gebeld was ik blijven slapen denk ik…

Nou ja…Grappig dat ik aan mezelf altijd denk als niet perfectionistisch. Maar in dit soort situaties leer ik mezelf weer van een andere kant kennen. Ik kan het niet goed verdragen dat ik dingen niet direct in de vingers heb. En dan vertoon ik toch wat van die trekjes die bij perfectionisme horen…Morgen ga ik m’n leven beteren: koffie drinken, plassen en een half uur pauze nemen. En op tijd voor het eten thuis, zodat Kim niet sip lauwe zalm en broccoli hoeft op te dienen, zoals vanavond.

Na drie boeiende en vermoeiende fractiedagen in het prachtige congreshotel kasteel Oud Poelgeest, slaap ik vannacht weer gezellig naast Kim en in m’n eigen bedje. Het was een overweldigende manier van kennismaken met m’n nieuwe werk en collega’s. Ik vond het echt een privilege dat dit mijn start mocht zijn, want met elkaar was het steeds afdalen naar de basics: voor Wie doe je het. Daarom, als afgeleide is het belangrijk na te denken over hoe, wat, waarom enz. In de hectiek van het werk van alledag kom je aan dat soort bezinningen niet toe. Ik heb een hele goeie indruk kunnen krijgen van wat er speelt aan mogelijke spanningen, dilemma’s, maar ook aan inzet motivatie, enthousiasme. Iedereen is bezig vanuit een diepere overtuiging dat het Goede Leven zoals God dat voor ogen heeft goed is voor mens en maatschappij. Ik vind het echt geweldig dat ik met zo’n club mag werken.

Tegelijk ben ik niet naief, hoor. Juist in christelijke organisaties kun je elkaar ook het leven erg zuur maken. Tragisch, maar waar. Vooralsnog ga ik uit van de goede intenties van iedereen!

We hebben niet alleen maar in vergaderzalen gezeten. Ook een boottocht gemaakt op de Kaagse plassen. Mooi. BBQ bij terugkomst, ik heb even een uiltje geknapt dus daarvan niet zoveel meegekregen (letterlijk). Maar ik kon weer een avond verder. Wat is dat toch vermoeiend zeg, alsmaar praten.

Maar goed, maandag zal ’t wezen. de eerste echte Kamerweek met vergaderingen, enz.

Morgen m’n laatste dag bij de gemeenteraadsfractie. Precies 5 jaar volgemaakt.

Sinds kort weet ik niet alleen meer uit de krant dat ons land wordt overspoeld met Oost-europeanen. Het beruchte kamerverhuurbedrijf, dat het huis naast ons overbevolkt met liefst zo veel mogelijk huurders, heeft zich op de Oosteuropese markt gestort en het huis voor de verandering volgestopt met Slowaken.

De Haagse Anita, met haar vriend/man Sjonnie, die de kamer-met-tuindeuren huurden (ze woonden dus ongeveer in onze tuin) zijn, volgens welingelichte bronnen, het huis uitgezet wegens bedreiging van een medebewoner. Ik kan me voorstellen dat Anita zo het bloed onder de nagels van een van haar huisgenoten vandaan haalde met haar voortdurende geschreeuw en gevit, dat die zich onaardig heeft uitgelaten tegenover haar. Sjonnie kon dat niet verkroppen en nou ja, van ’t een kwam ’t ander. Politie erbij, bewoners verhoord en na een paar dagen was het exit Anita en Sjonnie. Nadat Anita iedereen nog even luid en duidelijk de waarheid had verkondigd, vanuit de tuin, zodat wij ook konden meegenieten laadden ze een busje vol met hun spulletjes en verdwenen ze met onbekende bestemming.

Na enige dagen weldadige rust, waar ik met volle teugen van genoot, kwam mij opeens een wat blikkerig klinkende Balalaika, met een opzwepend Slavische melodie vermengd met technoklanken ter ore. Stiekum geloerd door onze schutting en daar zat een eenzame, blonde jongen met een laptop in de tuin, waaruit de luide muziek kwam. "Hello", vroeg ik," ben je een nieuwe buurman?" De jongeman had wat moeite met zowel Engels als Nederlands, maar we kwamen er in ieder geval uit dat hij ja nieuw was en dat hij uit Slowakije kwam. "Ok, welkom, maar mag de muziek wat zachter?" Gelijk maar afkappen, dacht ik, anders staat er volgende week het Kozakkenkoor…

Inmiddels wonen er minstens 6 Slowaken. Dat denk ik omdat er veel en hard gepraat wordt en omdat ze elkaar allemaal verstaan. Aardige jongens waarschijnlijk, maar met eigenaardige gewoontes. Bijvoorbeeld. Slowaken houden niet de telefoon tegen hun oor, maar leggen die op de tafel met de luidspreker op maximum geluid. Ik hoor alsmaar ingeblikte stemmen! Ook praten ze niet door de telefoon, maar verheffen ze hun stem zodanig dat, mocht ik Slowaaks spreken, ik volledig op de hoogte zou zijn van al hun wederwaardigheden. Het liefst skypen ze, in de keuken, met de deur open (beter bereik?) en om zeker te zijn dat de familie in Slowakije alles goed verstaat, schreeuwen ze er ook nog maar bij. Af en toe lijkt het of ze met z’n allen in de keuken leven. Daar roken ze met z’n allen en aangezien het (open)bovenlicht van onze achterkamer hemelsbreed ongeveer een meter van hun open keukendeur verwijderd is stinkt het bij ons nu regelmatig naar ROOK.

Ach, denk ik ook bij tijden, hoe kunnen we nog iets voor die jongens betekenen? Eigenlijk zou ik ze best beter willen leren kennen, maar de communicatie is moeizaam.

De Turkse buurman, die vorig jaar een hartinfarct kreeg op het balkon dat aan onze slaapkamer grenst, (ik heb er nog over geschreven op m’n blog: "kun je reanimeren?") is een paar maanden terug alsnog overleden. De Antilliaanse buurman, die altijd gezellig met z’n blote bovenlijf over het tuinhekje voor hing (met de muziekboxen in de hal voor wat muziek) is verhuisd. Ook Gina is weg. M’n 2babes buurvrouw. Opeens verdwenen. Ze voelde zich niet veilig meer, zei ze, met al die Oosteuropeanen. Die dronken te veel, volgens haar. Dat valt volgens mij best mee.

Nou, de echte kop is er af. Vandaag eerste inwerkdag in m’n nieuwe functie als secretaresse van 2 CU kamerleden. Ik heb een boeddhabult op m’n hoofd van alle nieuwe informatie. Oh, oh, wat is dat toch vermoeiend. Maar ik heb ’t idee dat het wel goed gaat komen. I.t.t afgelopen nacht toen ik alleen maar de meest vreselijke dromen had over alles wat ik niet zou kunnen. Wat kan een mens toch aan zichzelf twijfelen.

Heb mezelf vandaag wel gedwongen vaker vragen te stellen en soms ook gewoon ‘hoebedoelje?’ te zeggen. Mijn natuurlijke neiging is om overal gauw ja op te zeggen en om dan vervolgens in m’n upje dingen uit te gaan zitten vogelen. Ik merk dat dat toch voortkomt uit een dwaze verwachting dat ik alles gelijk moet weten en snappen. Ik heb een soort blokkade als er dingen aan me uitgelegd worden en ga liever zelf even puzzelen. Maar ik merk meer en meer dat ik dichtklap vanwege die onrealistische verwachtingen van mezelf. Het motto voor deze week is dus: Durf Dom Te Zijn en Vraag, Vraag, Vraag!

Volgende week mag ik mee als we met z’n allen 2,5 dag op heisessie gaan. Lijkt me een hele interessante ervaring. Ondertussen werk ik ook nog een paar dagen bij de gemeenteraadfractie, dus het is wel doorbijten.

Daar loop ik dan. In de Tweede Kamer, gebouw A, derde verdieping.
Tweede dag van m’n nieuwe baan. In de hoop dat iemand me op sleeptouw neemt en laat zien wat m’n nieuwe taken gaan worden, zit ik met een ernstig gezicht achter m’n PC. Ik bestudeer de portefeuilles van m’n twee kamerleden. Ik surf naar Plein 2, intranet, zoek op alle mogelijke trefwoorden om m’n kennis van de Kamer en haar mores te vergroten. Ik maak aantekeningen, en nog wat meer aantekeningen en ga dan maar weer Googlen. Er is zoveel kennis te vergaren op het world wide web.
Na nog wat meer kennis vergaard te hebben, krab ik achter m’n oren en denk:"Tja.."
Een Diepe Gedachte na al die kennisgaring.

Dan komt de secretaris (mijn ‘baas’) binnen met een blaadje. "Jij hebt nog niet zoveel te doen, toch?" vraagt hij, Nee, behalve heel veel kennis vergaren, heb ik niet veel te doen. "Misschien kun jij dan even een verhuisplannetje maken voor de afdeling. Na de zomer moeten we met z’n veertienen verhuizen voor een maand.

OK…, denk ik, ik weet nauwelijks waar we nu zitten en dan een plannetje maken om ergens anders heen te verhuizen. OK, waarom niet…? Zo leer ik tenminste het gebouw (1/100e deel er van) een beetje kennen.

Little did I know…Ik moet minstens 5 kilometer gelopen hebben. Met mijn volkomen gebrek aan orientatievermogen heb ik zeker 5 keer de trappen van de begane grond naar de zolder van gebouw A op en neer gelopen om zeker te weten waar welke kamer zat, hoeveel personen er pasten enz. Ik wou natuurlijk niet direct al blunderen…

Vervolgens moest ik strijd leveren met de kopieermachine. Technisch getalenteerd als ik ben moest ik uit een mij onbekend apparaat een ‘blow-up’ van een plattegrond tevoorschijn toveren van de afdeling. Ik sta dan altijd wanhopig te proberen uit te vogelen hoe ik nu in vredesnaam het blaadje moet leggen om niet net het verkeerde stuk uitvergroot te krijgen. Om de een of andere wonderlijke reden gaat het dan toch iedere keer weer mis en spuwt de machine juist dat stuk wat ik niet wil helder en duidelijk uit.
Lichtelijk vervreemdend allemaal op de 2e dag van een nieuwe baan.

Maar, niet voor een kleintje vervaard, legde ik met de nodige achteloosheid het resultaat op het bureau van de opdrachtgever. Uitgeput en met het zweet op m’n rug, maar hey, wie ziet dat verder :)?

Vanmorgen in de kerk las de ouderling van dienst (een andere dan op het plaatje, hoor!!)de Tien Geboden voor. Maar dan een Nieuw Testamentische versie. Ik vind dat heel mooi. Jezus kwam tenslotte om 100% gehoorzaam te zijn aan die wet, zodat als ik de wet overtreed, ik toch helemaal onschuldig en vrij voor God mag staan. Niets aan de hand, zeg maar. Alles is geregeld! Door Jezus perfecte gehoorzaamheid en Zijn bloed=dood.  En dat mag toch wel steeds vermeld worden in de kerk van na Christus.

De ‘geboden’of ‘leefregels’ zelf zijn niet veranderd. De opdracht blijft even mooi als onuitvoerbaar..God liefhebben boven alles en je naaste als jezelf. Hmmm. ’t verlangen is er, maar de ‘power’ ontbreekt.

Niet getreurd. De ‘power’ wordt ons aangeboden in de Persoon van de Heilige Geest.
God vraagt wat Hij geeft en Hij geeft wat Hij vraagt.

Tijdens de lezing vanmorgen en ook wel verder in de dienst zat ik te peinzen over wat er nu onduidelijk is aan bepaalde meer concrete geboden/eisen/leefregels die God stelt.
De laatste tijd heb ik met heel verschillende mensen nogal wat gesprekken gevoerd over samenwonen, seksualiteit (homo-seksualiteit, in de zin van het hebben van een relatie) en over relaties met niet-gelovige partners.

Nu ben ik ben nog van de generatie die het redelijk vanzelfsprekend vindt dat je als gelovige met een gelovige trouwt (2 Kor.6:14 ev, de klassieke tekst daarvoor, de juiste?) en dat seks (met elkaar naar bed gaan) in dat huwelijk thuishoort (o.a Ef.5:3; Hebr.13:4) Kijk, natuurlijk deden ik en de anderen van mijn generatie ook van alles wat niet hoorde, maar je benoemde dat wel als zonde (als je daar tenminste eerlijk in was) en je zocht, vroeg of laat, bij God vergeving. De richtlijn was i.e.g. voor mij tenminste vanuit de Bijbel vrij duidelijk en die vormde de standaard voor m’n handelen. Of ik daar dus in slaagde is een ander verhaal, wat ik maar niet op deze blog ga vertellen. Gelukkig dus dat ik terug mocht vallen op Jezus.

Maar ik vraag me af of die Bijbelse richtlijn nu echt voor ons zo duidelijk was, of dat er ook gewoon een stuk algemene, christelijk gestempelde cultuur in zat. Traditie, zeg maar. Het feit dat alles lichtelijk vanzelfsprekend was en dat er weinig over gedebatteerd werd is daar misschien een signaal van.

Nu, in 2007, is niets meer vanzelfsprekend en ook deze richtlijnen niet. Het opvallende is dat daar waar er vroeger ‘stiekum’ van alles gebeurde op het gebied van relaties en seksualiteit maar toch als niet helemaal ‘comme il faut’ werd gezien, dat nu openlijk plaatsvindt (samenwonen, homofiele relaties enz.) en niet langer als in strijd met het christelijk geloof wordt gezien. Maar ook nu praten we er nog weinig over met elkaar. Er is dus niet opeens veel meer Bijbels inzicht gekomen of zo. Ik heb de indruk dat er nu dus ook een stuk (niet langer christelijke)cultuur en traditie van invloed is.

Dat vind ik toch moeilijk. Het is alsof we met elkaar niet meer weten wat nu echt een duidelijke christelijke levenswijze is. Sommigen zeggen dat die er ok niet is, althans niet herkenbaar aan uiterlijke dingen als relatie, huwelijk, kleding enz.

Ik ben van plan in de komende tijd daar eens meer over na te denken (hardop).

Gisteren sprak ik een gemeentelid na de dienst. Een geliefde in haar familie had zichzelf het leven benomen. Niemand wist waarom, niemand had het aan zien komen. Hij laat ouders, grootouders en andere familie achter in geschokte verbijstering. Waarom? Waarom niet om hulp gevraagd, waarom niet gedacht aan ons, aan de ellende waarin je ons nabestaanden stort. Zal iemand die zelfmoord pleegt ooit van tevoren bedacht hebben hoe vreselijk het effect is op wie achter blijven? Blijkt daar misschien juist de ziekte van hun geest uit, dat ze daar niet bij stil kunnen staan?

Ik heb donkere periodes in m’n leven gekend. De drang om uit die duisternis te treden is bij tijden overweldigend geweest. De dood kan dan de enige mogelijkheid lijken om uit die benauwende tunnel bevrijd te worden. Het leven is zo zwaar en wie wil een ander tot eeuwige last zijn?

En toch, jezelf het leven benemen is ten diepste een egoistische daad. Ik heb zowel een zwager als mijn zus op die manier verloren en ook al is het resp. 26 en 15 jaar geleden, tot op de dag van vandaag voel ik de pijn en de machteloosheid. Natuurlijk zijn de scherpste gevoelens inmiddels wat vervaagd. Maar gisteren, tijdens dat gesprek met ons gemeentelid kwam het plotseling weer zo dichtbij. Het verdriet, het gemis, de pijn over een leven dat zo tragisch eindigde terwijl beiden zo begaafd waren en zoveel talenten hadden gekregen.

Het is zo moeilijk te beschrijven wat het met je doet wanneer iemand die je liefhebt, die je denkt te kennen, die je hebt willen steunen, ondanks alles besluit dat het leven voor hem of haar geen zin meer heeft. Het is zo tegennatuurlijk en het hakt er letterlijk zo in dat je jarenlang verstomd bent. Alsof er een amputatie op je is verricht zonder voorbereiding. Op een ochtend word je wakker en je been is eraf, je arm is verdwenen.

Hoe moet je nu verder. Nou ja gewoon, leven, ademhalen en bewegen.

Maar er is een gat geslagen. Het leven is niet meer hetzelfde. David, een van m’n Amerikaanse zwagers woont in Californie en maakte daar een paar jaar geleden een aardbeving mee. Hij vertelde daarna dat zijn vertrouwen op een hele wezenlijke manier geschonden was: "wat er ook onveilig is in je leven, de grond waar je op staat is vast en zeker. En dan begint opeens die grond te golven en schudden. Waar kun je dan nog heen vluchten?"

Zo heb ik ook de zelfmoord van mijn zus ervaren. (Die van mijn zwager vond plaats toen wij in het buitenland woonden en heeft daardoor minder invloed op me gehad.) De vanzelfsprekend veilige ‘grond’ onder mijn voeten bleek onbetrouwbaar. Nooit is daarna die onbevraagde geborgenheid en veiligheid die ik als kind meekreeg (lucky me!) weer terug gekeerd.

Ik denk nu dat dat ook goede gevolgen heeft gehad. Althans, gezien vanuit het perspectief van m’n relatie tot God. Het heeft ertoe geleid dat ik m’n kindergeloof heb moeten afleggen. Met veel pijn en verdriet, want wat is heerlijker dan de vanzelfsprekendheid van het geloof van een kind? God heeft mijn drakenhuid afgestroopt en daaronder bleek onverwacht toch weer een nieuw ikje te zitten. Kwetsbaar velletje, beetje gebutst, lang niet meer zo sterk, maar wel met het vermogen tot meer en dieper contact met medemensen en -lijders. Dat is het mooiste wat ik er aan heb overgehouden: het besef dat God met Zijn liefde in me woont. Tenminste zo verklaar ik mijn verlangen om anderen lief te hebben en waar mogelijk nabij te zijn. Van de dood kan ik niemand redden, dat weet ik nu wel. Maar liefde maakt verschil. Tegelijk, liefde heeft ook een prijs. Liefde is namelijk geven van jezelf. Een klein beetje sterven. Om weer op te staan.

‘Uit de diepte’, psalm 130 hebben we op de begrafenis van mijn zus gezongen. Op deze link staan verschillende gezongen moderne versies van deze psalm. Op deze site staan een aantal vertalingen van psalm 130.

Nou, het heeft lang geduurd. Maar eindelijk kan ik dan meedelen dat ik aangenomen ben in de Tweede Kamer als secretaresse bij de ChristenUnie van 2 kamerleden. Wie het worden weet ik nog niet. Misschien kan ik wel een soort "idols" organiseren! Alle zes mogen ze opdrachtjes doen en dan kies ik de leukste twee eruit…

Nee, zonder dollen, ik ben heel trots dat ik het geworden ben en vrijdag hoor ik meer over allerlei practische zaken.

Bedankt Ravinia en Minke voor jullie Onmisbare Steun!

Tien jaar geleden liep ik voor het eerst bibberend een uitzendbureau in…misschien zou ik een baantje kunnen vinden…. Ik voel me echt gezegend dat ik sindsdien steeds weer een plek vond waar ik m’n talenten heb mogen ontwikkelen.

Herintreedsters van Nederland, laat je niet afschrikken, zet door, we kunnen het!

Vrijdagavond was het weer onze Keep the Faith avond met de "Debat-LiveMuziek in Cafe" formule. We hebben dit een aantal keren in Dudok-Cafe gedaan, maar vanwege afzeggingen op het laatste moment zijn we verhuisd naar een andere lokatie in Den Haag, ’t Goude Hooft. Vorige keer voor het eerst. Goed bevallen. Goeie opkomst en dus ook deze keer weer gereserveerd.

Er rustte dit keer geen zegen op. Een week van tevoren word ik gebeld dat er een dubbele afspraak is gemaakt en of ik nog iets anders kon vinden. Ik dacht het niet. 26 april gereserveerd en er was toen geen andere gegadige, dus foutje van ut Hooft. Ja maar, ik had geen bevestiging gestuurd. Nou, dat was ik ook niet van plan geweest, ik wachtte eigenlijk op een bevestiging van hen…Oh, nou dat was niet hoe ze daar dingen deden. Hmmm, vreemd. Hoe dan ook, ik heb vriendelijk doch beslist m’n poot stijf gehouden. Voelt heerlijk als je echt zeker weet dat je gelijk hebt. Meestal ga ik aan mezelf twijfelen, maar ik had het dit keer netjes op papier en al.

Men ging het uitzoeken en ik zou die dag teruggebeld. Was vrijdag. Niet dus. Maandag zelf gebeld: oh ja, nee, ze dachten: geen bericht goed bericht. Hmmmm, vreemd.

De woensdag voor de bewuste Vrijdag belt een van de sprekers af. Pfffff, now what??? Gelukkig vindt zijn secretaresse een goeie vervanger.

Niet geheel ontspannen kom ik vroeg vrijdagavond aan bij ut Hooft, alwaar keiharde muziek mij al tegemoet schreeuwt buiten. En niet zomaar muziek, nee echt van die erge Nederlandstalige Frans Bauer muziek. In de grote zaal beneden die van ons wordt een dinner-dance avond gehouden, met band. Oh nee…

De sales-man verzekert me dat er rekening zal worden gehouden met ons en als het " al te luiddruchtig wordt, gewoon even aan z’n jasje trekken, dan zetten we het zachter". Ja, ja, ik zie me al de hele avond op en neer rennen…

Alsof dit nog niet genoeg is, breekt er buiten een noodweer los dat apocalyptische trekjes aanneemt. Er komt geen regen naar beneden, het zijn complete watervallen begeleidt door donderend onweersgeweld. Triest staar ik naar buiten, terwijl ondertussen de Dinner-danceband jankend schreeuwt: Laat me niet alleeen…

We gaan om acht uur toch maar van start. De sprekers zijn er, een enkele moedige gast en de vaste aanwezigen. Een schamel groepje van 20 man of zo.

Jammer, want het is een gave avond met Peter Blokhuis van de ChristenUnie en Bert Bakker van D66 in debat over de rol van geloof in de politiek en het publieke domein.

En net als de republikein Bert Bakker een gloeiend betoog ergens over houdt barst de Nederlandstalige band beneden los met een smartelijk gezongen: Wilhelmus van Nassaue. Of dit speciaal voor hem aangevraagd was?

De regen is uiteindelijk gestopt, de Band beneden viel toch wel mee, (onze band was veel beter!) en ons kleine groepje heeft ondanks alle pech een boeiende avond gehad. Maar ut Goude Hooft kan het verder wel bekijken. Daar hebben we het voorlopig gehad.

Iemand deed trouwens een goeie suggestie om eens te kijken of we een Universiteit of Hogeschool kunnen gebruiken als lokatie. Weet alleen niet of je dan wel een goeie Bluesband als die van ons kunt laten spelen. We’ll see. We will keep the faith!!

We hebben zaterdag volop meegenoten van het Festival Classique Den Haag. De organisatie lag in handen o.m. van de AVRO die zich ten doel stelt klassieke muziek zo laagdrempelig mogelijk te maken en tijdens dit festival in de hele binnenstad van Den Haag podia had opgericht waar gratis muziek viel te beluisteren. Gaaf idee. Uiteraard had de gemeente Den Haag een handje geholpen door een subsidie. Imagoverbetering heet dat.

We hebben een betaald concert bijgewoond in de Kloosterkerk van een orkest dat de Brandenburgse Concerten ten gehore bracht. Heel erg mooi!! En ’s middags hebben we lekker rondgestruind en hier en daar (als er geen tropische regenbuien vielen..) meegeluisterd.

We zouden een weekendje weg maar besloten ipv het geld aan een huisje cq B&B te besteden wat culturele dingen te doen die geld kosten. Zoals het Concertgebouworkest, een item hoog op Kim z’n lijstje. Vrijdag gedaan +lekker buiten gegeten in de buurt van het Leidse plein. En zaterdag concert en film +nog veel lekkerder uit eten bij Wox, een exclusief restaurant in de buurt van het Binnenhof. Keuken op het Oosten georienteerd maar heel origineel. Met stokjes en samen van een schaal eten. Gegrillde groentes als zeekraal, Chinese broccoli, rauwe tonijn, gegrillde tarbot en kalfsvlees, nou ja gewoon een aanrader voor wie wel van wie iets aparts houdt! Hele supersnelle en vriendelijke bediening. Enig nadeel: je zit erg dicht op elkaar en er wordt gerookt, bah!!!! ventilatie is echter zeer goed, eigenlijk rook ik het nauwelijks.

En als klapstuk een goeie film, Nuovo Mundo. The Golden Door. Italiaans drama over een groep Sicilianen die aan het begin van de 20e eeuw (?) naar Amerika emigreren. Voor vele arme boeren en dorpelingen in Europa was het een droom om naar het land van melk en honing te gaan waar de dollars in bomen groeien. De film is als een droom. Er gebeuren mysterieuze dingen die geen uitleg krijgen, er gebeuren dingen die helemaal niet kunnen maar toch heel normaal lijken. Toch is er een duidelijke verhaalllijn en leef je mee met de intense armoede en misere van de Italiaanse familie die uiteindelijk in de VS aankomt. Zien!!

Moe maar voldaan hebben we thuis vastgesteld dat uitgaan in eigen stad heus z’n voordelen heeft: slapen in eigen comfortabele bed, zonder enige kosten!

Verder ben ik gebeld door m’n nieuwe baan! Ik moet voor ik iets publiek maak eerst netjes m’n baas inlichten. Wordt vervolgd 🙂