Allemaal gezond in Alphen?

‘Allemaal gezond’ sms’te mijn vriendin me zaterdagmiddag 9 april. Ik zat in de auto, op weg naar vrienden en genoot van de losbarstende lente om me heen. Mijn vriendin woont in Alphen a/d Rijn. Ik las het berichtje en dacht, 'ze heeft het vraagteken vergeten, zeker.' Ik zou haar later wel even sms’en dat alles goed met ons ging.

Na 5 minuten zette ik het nieuws aan. En begreep onmiddellijk de strekking van haar boodschap. Er ontbrak helemaal geen vraagteken, integendeel, er had wel een uitroepteken achter haar tekst mogen staan. Zij waren God zij dank ongedeerd. In tegenstelling tot tientallen mensen voor wie het leven stopte of nooit meer hetzelfde zal zijn omdat hun geliefde net even ging winkelen op een zonnige zaterdagmiddag en zonder pardon werd neergeschoten.

Al het geweld wat dagelijks op tv te horen en te zien is heeft me bijna murw gemaakt. Maar nu is er toch weer een schok wanneer dat geweld zich plotseling in mijn nabije belevingswereld afspeelt. Alsof het geweld gewelddadiger wordt naarmate de slachtoffers dichterbij je staan.  

Dat gevoel versterkte zich helemaal toen ik in het Nederlands Dagblad las dat de vader van de dader leraar beeldende kunst is aan een reformatorische school in Gouda. Toen ik dat tot me door liet dringen realiseerde ik me tegelijk dat ik me onbewust al een beeld had gevormd van het milieu waaruit zo iemand als de moordenaar moest komen. Volkomen onterecht en nergens op gebaseerd, maar toch.

Lid van een schietvereniging (ergens in een programma werd gezegd dat hij samen met zijn vader lid was van zo’n club), psychiatrische problemen, schoonmaker bij C1000 enz. Bij schieten als hobby is mijn directe associatie blijkbaar: slecht en asociaal. Bij psychiatrie en schoonmaker doemt het beeld van de loser op. Je denkt dan het een beetje te snappen. Al die irrationele overwegingen spelen zich echter onder de oppervlakte af.

Dat bleek allemaal toen ik las over zijn vader. Het nieuws over het blijkbaar reformatorische milieu waaruit hij kwam bracht me uit mijn evenwicht. Ik snapte er opeens niets meer van en het geweld nam nog pijnlijker vormen aan.  

Een Facebookfriend verwoordde het zo: We willen inkaderen om evenwicht te hervinden, maar dit kader (reformatorisch) is (bijna) ook het onze…. dat maakt het raar en geeft juist geen nieuw evenwicht. Dus moeten we een tandje dieper tasten waarom we in sociale kaders verklaringen zoeken…..

Er zijn dan ook geen verklaringen in sociale kaders te vinden. Geweld, lichamelijke agressie als uiting van machteloosheid, wanhoop of woede is van alle mensen, alle tijden en alle plaatsen. En daarom is het plotseling weer zo angstaanjagend.

Auteur: Margreet

Ik vind het heerlijk om te peinzen over de dingen van alledag, de grote en de kleine. Mijn interesses? Lezen, gesprekken met vrienden en kinderen, koken, tweedehands spulletjes zoeken, films kijken, tuinieren, tegenwoordig vooral inheems en biologisch. Verder mijn kleinkinderen, die niet meer zo klein zijn, mijn Nederlandse, Amerikaanse en Franse familie, kortom te veel om op te noemen. Het volle, rijke, soms moeilijke leven met zijn ups en downs, daarover schrijf ik, met plezier. Toon alle berichten van Margreet