Maand: maart 2008

Fitna

(omdat dit bericht is geïmporteerd van en ander blog zijn de foto’s weggevallen.)

Tja, wat zal ik ervan zeggen, de Film van Wilders?

Aan de ene kant, er worden al decennia lang dit soort dingen gemaakt of gezegd over christenen. Wij zouden ook verantwoordelijk zijn voor alle slechte dingen op aarde, alle moordpartijen die er sinds het begin van de jaartelling hebben plaatsgevonden (kruistochten, inquisitie) en tot op heden kunnen we nog Ierland, de Balkan en wat dies meer zij noemen. Alles wordt op het conto geschreven van een fanatiek christendom dat andersdenkenden het licht niet in de ogen gunt.Kruis1
Dat de grootste aantallen doden gevallen zijn onder de verlichte bewegingen van atheistische (ook een geloof)despoten als Stalin, Hitler, Mao en Pol Pot weerspreekt de aantijging historisch, maar niet in de beleving van de mens. Waarschijnlijk wordt het de christelijke kerk veel zwaarder  aangerekend (terecht!) wanneer er doden vallen vanwege ‘het geloof’.

Wie de Bijbel maar een beetje kent weet dat dwang om te geloven in de God van de Bijbel op geen enkele manier te verdedigen valt. Het Oude Testament is vervuld toen Jezus Christus kwam en Die heeft nadrukkelijk gezegd dat Zijn koninkrijk alleen door de verkondiging van het Woord en het werk van de Geest zal komen. Niks geen jihad, geen dwang, geen sancties. Heel bot gezegd: graag of niet.

Nu Wilders. Het is flauw om met zo’n aan elkaar geplakte reeks gruwelfilmpjes, zonder enige duiding of nuance zg. De islam neer te zetten als een in wezen terroristische godsdienst. In elk geval is het niet eerlijk tov de vele moslims die echt het beste voor de samenleving  en in de Islam zingeving en leiding voor hun leven zoeken.

Ik vind wel dat pijnlijk duidelijk wordt dat, hoe je het ook draait of keert, de Islam Jezus Christus mist. De islam wijst de ongehoorzaamheid van mensen tov God de Schepper af. De eigenzinnigheid van mensen tov voor wat en Wie ze geschapen zijn. Maar de woede van het Oude Testament over een wereld die God niet volgen wil is in een samengebalde vorm volledig op Jezus neergekomen. Hij heeft die tot het bittere einde ondergaan en de weg naar God’s liefde weer helemaal schoongeveegd. In het hart van het evangelie liggen rust, vergeving, vrede, stilte, liefde en een nieuw begin te wachten. De jihad is gestreden, en een leven met vernieuwde gaven wacht op iedereen die zich meldt bij Jezus Christus.

Islam_star_en_moonIn het hart van de Islam ontbreekt deze rust en  de onvoorwaardelijke vergeving. Daarom is op de Islam van toepassing wat Jezus zei over de religie die de Farizeeeen aan de Joden preekten: “‘ U legt de mensen zware lasten op, die ze onmogelijk kunnen houden. En zelf doet u niets om ze te helpen.” Ik denk dan vooral ook aan alle voorschriften voor vrouwen die zelfs op hete dagen met dikke mantels en hoofddoeken om lopen omdat dit van hen gevraagd wordt. Ik zeg niet dat godsdienst niet tot offers mag leiden. Maar God voorstellen als een man die eist dat een vrouwenlichaam onzichtbaar moet zijn omdat het eigenlijk slecht is? Dat lees ik niet terug in mijn Bijbel. Ik lees over mannen en vrouwen die beiden moeten waken over trouw en zich niet moeten overgeven aan begeerte. Bij God geen dubbele standaarden.

Goed, afrondend. Slechte film van Wilders. Maar een moslim heeft theologisch weinig verweer tegen de aantijging ook al zijn ze het er persoonlijk helemaal niet mee eens. De Islam smacht naar de vervulling van het Nieuwe Testament waarin het koninkrijk van de hemel gepreekt wordt en waar een gemeenschap van volgelingen van Jezus door hun liefde en levensstijl tijdgenoten trekken tot hun geloof in Jezus.

Altijd succesvol? Altijd mogelijk? Ik ben lang genoeg christen om te weten hoe ongelofelijk taai en weerbarstig de werkelijkheid van kwaad en zonde is. Maar, ik klamp me vast aan wat God Zelf belooft: in de kracht van de Geest die Hij geeft is alles mogelijk! Dat moslims, christenen, agnosten, atheisten en humanisten elkaar mogen vinden rond de opgestane Here Jezus!

dagje woudenberg

Gisteren voor het eerst een dagje Woudenberg bij de kids zonder verhuisperikelen. Nou ja, wel even een retrostoel in Den Haag ogehaald en meegenomen voor ze. Gave stoel van zwaar teak. Mooie vorm. Gek dat je dat toen helemaal niet zag. Mijn ouders hadden allemaal teakmeubelen en in de jaren dat ik mijn eigen dingen ging kopen was dat wel het laatste waar ik naar zocht. Zo oudbollig.  Mijn vader had een teakhouten secretaire (ja zo heette dat). Met uitklapblad om aan te werken. We hebben ‘m naar de kringloop gebracht toen mijn moeder  kleiner ging wonen. Zucht..En we hadden vroeger thuis van die leuke skaileren kuipstoeltjes, een rode en een groene. Weg. Ach ja zo gaat dat. Vandaar dat ik nu uit m’n huis barst, want ik wil niets meer weggooien.

Huis_jes_kleinEnfin, terug naar Woudenberg. Oh, wat heerlijk om in een ruim huis met de kids en kleinkids te zijn. Niek heeft zeeen van ruimte om zijn energie kwijt te kunnen. En die heeft hij. Maar gisteren was hij in de ban van de klei. Dos was ’s ochtends broodjes wezen kopen met hem en naar de speelgoedwinkel geweest. Allemaal op loopafstand in de dorpsstraat. "t Is net vakantie. In de speelgoedwinkel een nieuwe voorraad Playdoh aangeschaft. Goed voor uuurreeen speelplezier. Op den duur verdwijnt het spul,vraag me niet waarheen maar ’t wordt al maar minder en dan is het tijd voor nieuwe. Ik maakte het vroeger zelf, in een pan op het vuur. Hele lekkere substantie werd dat. Zout, meel, wat olie en dan verhitten tot het een soepele bal was. Vooral de eerste speelbeurt was heerlijk. De klei was nog een beetje warm en heel soepel. Het werd allengs brokkeliger dan de Playdoh uit de winkel, maar dan maakte ik nieuwe. Lekker goedkoop..Img_0209

Niek had dit keer vormpjes erbij gekregen. Vooral de sterren en de maan (hmm, sterren en een maan? waar heb ik die net gezien??) waren populair. En niets is gezelliger dan bij toerbeurt samen met opa, oma, pappa, en liefst ook nog mamma aan tafel te kleien. We kregen ook les. ‘eerst wollen’, Niek toonde met z’n deegroller hoe dat werkt, keurig plat rondje, ‘dan de maan’. OK. Dat ging goed. We hadden een hele stapel manen. Voor het geval we ongeduldig zouden worden beloofde Niek ons "stlaks de stewwetjes’. Allright.

Niek heeft z’n vrees voor het zwarte gat van de WC eindelijk overwonnen en doet nu beide behoeftes op het toilet. Een grote stap in z’n ontwikkeling volgens mij. Weer een stukje babytijd afgesloten.

Gisteren mocht ik deelgenoot van zijn prestatie zijn. Ik mocht komen kijken. Niet tijdens, hij zou me roepen. ‘stlaks’. Ok, oma wacht wel. Na een poosje kwam de kreet: oooma! En daar zat meneer hoor. Zonder extra brilletje of wat. Hij had z’n boodschap gedaan en nu ging hij me tonen hoe het verder ging. Papier (neem maar een beetje meer, adviseerde oma zachtjes), afvegen, oeps, ik moet nog een beetje meer, oma weg. Ok. Ik wachtte netjes op de gang. Toen was het klaar. Kleren aan. Onderbroek ging redelijk snel, maar de spijkerbroek was een heel procede. Die werd plat op de grond gelegd, de pijpen keurig naast elkaar, zelfs gladgestreken en Niek ging op de grond zitten om precies het juiste been in de juiste pijp te steken. Omhoog hijsen, klaar. Doortrekken, handjes wassen (zachte hint van oma, je kan ook niet overal, aan denken als je 3 bent), klaar! Een kei hoor.

Kris, de baby van 4 maanden is met z’n bijna 8 kilo een heuse sumoworstelaar aan hetImg_0257 worden. Bolle toet, donkere ogen en zeer goedlachs. Vooral opa heeft hele conversaties met hem. Kris vormt z’n mondje in allerlei standen en maakt geluiden naar opa. Opa wordt daar helemaal enthousiast van en antwoord in tongentaal.
Jes heeft door de zure appel van Kris laten huilen ( 2 dagen en toen was het over) heen gebeten en plukt nu de vruchten van zeker 4 uur ‘borstvrij’ te hebben. En een periode van 7 uur ergens in de late avond en nacht.

Het leven in Woudenberg neemt langzaam weer alledaagse vormen aan. Wat een heftige tijd, zeg. Een nieuwe baby en een verhuizing!

weer geld aan het eind van de maand!

Even een snelle update! Volgende week begin ik (14e etage!) op de afdeling interne en externe communicatie van het Medisch Centrum Haaglanden lokatie Westeinde als, niet helemaal Mch_westeinde_2aduidelijk nog, maar een soort vliegende keep, zeg maar. Ik vind het echt leuk zo eens een kijkje te kunnen nemen in een heel andere werkomgeving dan ik tot nu toe gewend ben! Sinds 1996 heb ik achtereenvolgens bij een onderzoeksinstituut gewerkt in Wageningen als herintreedster. Receptioniste/telefoniste. Was leuk om mee te starten en heb er veel geleerd, puur alleen al met vertrouwd raken op computer en zo. Dat was nog de ‘bibber-ik durf- dat- ding -niet-aan -te- raken- want- straks- is- alles- weg-fase’. Dat gebeurde dan ook prompt meermalen per dag…Toen fractie-assistente bij de ChristenUnie-SGP en daarna bij ChristenUnie Tweede Kamer.

En nu dus de medische wereld. Ben ik altijd in geinteresseerd, genoeg kwaaltjes (ha,ha). Nee, vooral het communicatiegedeelte lijkt me erg leuk. Ik zal niet direct redacteur van het personeelsblad worden, gelukkig niet, maar om te ondersteunen en te zien hoe het reilt en zeilt op zo’n afdeling, prima! Wie weet waar ik op deze manier nog inrol op mijn hoogbejaarde leeftijd…

Toen scheen de zon dag in dag uit

Margreet in Katwijk

hansvanveelenenikouddorp

Deze fotootjes bevestigen m’n herinnering weer: toen ik klein was scheen in de zomer altijd de zon. Spelen aan het strand, lekker rondlopen in m’n badpak (zie je die schattige pofbroek en het geschmockte badpakje?). En die stroblonde haren van me. Alles duidt op warmte, zon en vermaak. Geen wonder dat ik nog steeds zo gek ben op het strand! Het is me met de paplepel ingegoten. In de achtergrond op het onderste fotootje zie je de huisjes waarin we bivakkeerden. Het is 1958 dus ze zijn van een sublieme eenvoud. Geen douche (die hadden we thuis nauwelijks) en geen warm water. Stapelbedden en dat was het denk ik. Voor mijn moeder zal het wel hard werken geweest zijn. Vijf kinderen die onder het zand thuis kwamen, het plakkerige zeewater en toch niet even snel afdouchen. Hoe zouden we het gedaan hebben? Ach, vroeger waren we gewoon een stuk viezer. Maar fijn was het beslist.

sollicitatie en de buurman

Op een kamer op de 14 e verdieping met een adembenemend uitzicht over Den Haag een leuk solliegesprek gevoerd. Ik heb via het uitzendbureau gehoord dat ik wat de afdeling interne en externe commnunicatie van Westeinde Ziekenhuis betreft kan komen werken. Ik denk ook dat ik het ga doen maar wacht nog even een of twee gesprekken elders af. Maar ik neig er zeer naar om dit eens uit te proberen. Het is minder een typisch secretaresse baan, meer vliegende keep om het zo maar te noemen maar op een afdeling waar veel met tekst en taal gewerkt wordt en waar initiatief op dat gebied alleen maar gewaardeerd wordt. Dus wie weet?

Vanmiddag kwam het verheugende bericht dat onze buurman die al minstens 3 weken in Oostenrijk na een ernstig ongeluk op de skipiste (geheel buiten zijn schuld)in het ziekenhuis ligt naar Nederland kan worden vervoerd. Ik ben vooral zo blij voor zijn vrouw en de kindertjes. Die kindjes hebben nu al die tijd hun ouders niet meer gezien terwijl ze voor een paar daagjes weg zouden. Het oudste meisje van 4 begon echt neerslachtig te worden vertelde opa. Ze zijn nog te klein om te overzien wat er allemaal is gebeurd en missen de ouders enorm.

Met de buurman gaat het naar omstandigheden goed (artsen verbazen zich erover dat hij leeft!), maar hij moet nog een hele lange weg gaan voor er zekerheid is over wat nu blijvende schade is. Vooral geestelijk is hij nog erg in de war en hij kan eigenlijk nauwelijks praten. Ook lopen is onmogelijk, de rechterkant van z’n lijf is beschadigd vanuit de hersenen. Maar volgens de artsen kan veel zich nog herstellen. We blijven voor ze bidden.

ik wil van alles niet

Er zijn van die dagen dat ik er geen zin in heb. De zon schijnt, de lucht is vol stapelwolken, ik heb een lekker ontbijtje op bed achter de kiezen,de krant gelezen en dan denk ik: wat nu? Schoonmaken? Altijd nodig in dit grote, stoffige huis. Nee, daar kan ik me niet toe zetten. Nutteloze bezigheid, om 10 uur de badkamer gesopt, om 12 uur ligt er weer overal van alles  waar het niet hoort. Haren, stof, gruis en zand. De halve Noordzeekust. Goed, soppen maar niet vandaag. Stofzuigen?  OK, 1 kamer dan, want het zweet druipt van m’n rug na dat karwei. Echt een hekel aan. Maar de pinda’s van het verlovingsfeestje en de koekkruimels van kleinzoon Niek storen me nu toch wel erg.
Boodschappen dan? Ik voel een kokhalsbeweging…Winkels in, drentelen, keuzes maken, nee.
Wat dan voor nuttigs? Mensen bezoeken of bellen. Nee, vandaag maar niet. Ondertussen trekken er tentakels aan me, kom lekker terug naar bed, kom en ga lekker lezen. Heerlijk warm en veilig. Lekker vluchten in de wereld van je boek. Dat klinkt zo aantrekkelijk, maar zelden geef ik er gehoor aan. Als ik kritische artikelen lees over pyjamadagen in verpleeghuien denk ik altijd stiekum ‘heerlijk’. Je kan mij geen groter plezier doen dan te zeggen dat ik de hele dag m’n pyjama aan moet houden….

Alle gekheid op een stokje, zoals mijn moeder altijd zei: ik kan helemaal m’n bed niet in want ik heb een complete baan aan het solliciteren inmiddels. Overal op intake bij uitzendbureaus, waar ik op een stoel bij het bureau van de intercedent (bemiddelaar,mooie naam) allerlei persoonlijke dingen over mezelf moet vertellen terwijl iedereen meeluistert. ‘Noem eens wat goede eigenschappen van jezelf.’ Met schaamrood op de kaken hemel ik mezelf op door mijzelf vele positieve karaktereigenschappen toe te dichten. Net als ik lekker op gang ben moet ik aan de verbeterpunten beginnen. Sta ik weer met beide benen op de grond. Hoewel…Heb ik eigenlijk wel verbeterpunten? Ha, ha. Ik weet zeker dat ze er zijn, maar om ze nu zo even uit de mouw te schudden, ’s ochtends om 10 uur, terwijl ik me omringd weet door mensen die gelijk denken: oh met zo iemand zou ik niet willen werken.

Naast me zat een ander slachtoffer in gesprek met zijn bemiddelaar en die had duidelijk al langer ervaring dan ik. Ik zei: als er te veel tegelijk gebeurt ga ik fouten maken. Hij verwoordde het veel diplomatieker: ik moet leren eerder aan te geven dat er knelpunten zijn. Prachtig. Niet de schuld naar jou toehalen maar in het midden laten. Gewoon zeggen: mensen, het is te druk aan het worden als je wilt dar er geen dingen fout gaan, moet er nu assistentie komen!!  Toch nuttig, gesprekken afluisteren tegen wil en dank.

Vanmiddag ga ik op sollicitatiegesprek. Ook altijd zo’n rare gewaarwording. Totaal onbekende mensen die dan in een gesprek van 45 min een idee van je  proberen te krijgen. Jezelf zijn, maar ook weer niet helemaal. Niet al te dit en niet al te dat, dus ben je niet jezelf. Er gebeurt toch vaak iets ongrijpbaars waardoor je achteraf zegt of het wel of niet klikte. Het schijnt dat de eerste indruk bij een sollicitatie de belangrijkstre rol speelt, meer nog dan iemands kwalificaties. Nou, daar hopen we dan maar op.

Eerst maar eens bedenken wat ik aan zal doen.

in de grote stad is altijd van alles te beleven

Vanmiddag Residentie Pauzedienst. Is een maandelijkse bijeenkomst waarin wordt gebeden voor de regering. Er zijn twee sprekers. Meestal een vanuit de politiek en een predikant of voorganger. De bijeenkomst wordt gehouden in de prachtige Waalse kerk aan het Noordeinde, bijna tegenover het paleis.

Het is er geen dol enthousiaste boel, de bezoekers zijn vaak de leeftijd van de 65 gepasseerd. Veel Gereformeerde Gemeente mensen ook waardoor het tempo van de gezongen liederen duidelijk vertraging oploopt. Maar zij zijn er tenminste. Achter mij zaten alle mederwerkers van de SGP fractie wat ik niet van de ChristenUnie, noch van de CDA fractie kon zeggen. Maar goed, het is ook een lastig tijdstip, 12.30 uur. Of je bent aan het vergaderen of je hebt zin om even lekker lunchpauze te hebben.

We begonnen wat laat. Het orgel deed het niet, om mysterieuze redenen. Het is een pijporgel, maar electriciteit blijkt ook voor deze orgels nodig. Het is een majestueus instrument en er komt een geweldig geluid uit. Nu dus niet. Er liepen twee mensen over de krakende orgelgalerij die van alles probeerden, maar het mocht niet baten. Dus gewoon maar begonnen. de organist kon ook piano spelen en daarmee startte de dienst. Al psalmen zingend bereidden we ons voor op de sprekers: minister van Middelkoop en ds. Paul Visser.

Na 10 minuten of zo begon ik een penetrante lucht te ruiken. Alsof er een electriciteitskabeltje aan het smelten was. Kim rook niets, maar achter me voelde ik ook wat gefluister. Volgens een van de SGP mensen waren het misschien radiatoren die stonken. Hmm. Ik trachtte mij weer te concentreren op de toespraak die over een ernstig onderwerp ging, nl. christenen in Smyrna die opgeroepen worden trouw te zijn tot aan de dood. De ds. deed er vrij lang over. Er staat 10 min.voor de 1e toespraak, maar het werden er wel 20, denk ik.

Ondertussen werd de lucht steeds sterker. Was ik nu de enige met de secretaresse van de SGP die zich ongemakkelijk voelde? Verbeeldde ik het me nu of werd ik een beetje misselijk en kreeg ik hoofdpijn? Stel je niet aan, dacht ik. Je maak jezelf weer van alles wijs.

Na 2 liederen komt min. van Middelkoop aan het woord. Hij borduurt verder op het thema ‘trouw’. Volgens mij heeft hij heel behartenswaardige dingen gezegd, maar ik kon me niet meer focussen. Helemaal niet meer toen er op de orgelgalerij een krakende en piepende deur open ging en er opeens drie brandweermannen stonden die omhoog tuurden naar het orgel, dat het niet deed, maar ondertussen wel een heuse brandgeur begon te verspreiden.

Onderkoeld als wij Nederlanders altijd zijn: Heel langzaam, op z’n tenen komt een van de leiders van de samenkomst naar voren, fluistert wat in de oren van een andere leider, die vervolgens verslagen omhoog kijkt naar het katheder waarachter min. van Middelkoop ons nog immer oproept om trouw te zijn. De man staat op. Van Middelkoop, ook niet geheel ongevoelig voor de toenemende onrust kijkt hem over z’n brilleglazen aan, en de man roept: de brandweer is er en we moeten onmiddelijk het pand ontruimen!

De secretaresse en ik staan al in het gangpad. Trouw tot in de dood, maar liever geen brand. 

Zeer waarschijnlijk kortsluiting in het orgel geweest.

ter informatie:

Residentie Pauzediensten te Den Haag

Al meer dan 20 jaar worden in Den Haag maandelijks de zogenaamdeResidentie Pauzediensten gehouden. Dit zijn korte diensten gedurende delunchpauze. Tijdens een dergelijke dienst zijn de sprekers eenpredikant uit de regio en een politicus van één van de christelijkepolitieke partijen. Deze diensten worden om 12.30 uur gehouden in deWaalse Kerk, Noordeinde 25 (schuin tegenover het paleis Noordeinde).Het is zeer aan te bevelen een dagje Den Haag te combineren met hetbezoek aan een Residentie Pauzedienst. Het thema voor 2007 is:’Biddendemensen in de Bijbel’.

Dinsdag 18 maart 2008
Sprekers: dr. P.J. Visser (prot. pred. te Den Haag) & dhr. E. Middelkoop (minister van Defensie)
Thema: ‘Trouw tot de dood’ (Openbaring 2: 8-11) & de biddende Paulus (Efezieërs 1: 15-23)

Dinsdag 15 april 2008
Sprekers:ds. J. van Rossem (Hersteld Herv. pred.) en ir. B.J. van der Vlies (fractievoorzitter Tweede Kamer SGP)
Thema: ‘Ik weet waar gij woont’ (Openbaring 2: 12 – 17)

Dinsdag 20 mei 2008   
Sprekers: dhr. A.H. Fraanje, voorg. Pinkstergem. Morgenstond en drs. J. Schinkelshoek (Tweede Kamer CDA)
Thema: ‘Houdt vast wat gij hebt’ (Openbaring 2: 18 – 29)

Dinsdag 17 juni 2008
Sprekers: ds. J.NM. Batteau (Geref. Vrijgemaakt pred.) en mw. T. Huizinga-Heringa (Staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat)
Thema: ‘Ontwaakt gij die slaapt’ (Openbaring 3: 1 – 6)

Dinsdag 15 september 2008
Sprekers: ds. A.S. Rienstra (Prot. pred.) en mr. A. Rouvoet (Minister voor Jeugd en Gezin)
Thema: ‘Zwak en toch machtig’ (Openbaring 3: 7 – 13)

verlovingsfeestje – na 45 jaar

M’n eerste verlovingsfeestje sinds 45 jaar! m’n oudste zus Loes verloofde zich officieel, en het feestje werd gevierd in onze huiskamer in Schiedam. Het maakte diepe indruk op me en er ontstond direct een hevig verlangen in mijn kleine meisjeshart zelf ooit ook zo te verloven met mijn prins. Ik was 8 jaar en de receptie had me betoverd. Iedereen kwam in z’n mooiste kleren cadeautjes brengen, er waren lekkere snacks en drinken. Het kon niet op.

Het is er bij mij niet van gekomen. De tijd voor ons huwelijk was zo kort dat er geen officiele verloving meer inpaste!

Maar nu dan toch weer een verloving, van zoon Lukas en zijn Ravinia. Weliswaar geen receptie, gelukkig niet want dat zou wel een grote heisa geweest zijn in onze huiskamer. Maar wel met beide families. Patricia, de moeder van Ravinia, Eugene, haar broer, met zijn drieling Abigail, Sheryl en Amber! En Glenda, de zus. Wij waren er ook allemaal. Niek genoot van het kindergezelschap en alle andere speelpartners!  Patricia had alle eten meegenomen en twee taarten…

Het was het beste verlovingsfeestje sinds jaaaren!!

Duivels, demonen, genezingen en de woestijn van psalm 63

Ik weet het niet… Ik krijg een onprettig gevoel, iedere keer dat ik een oproep lees of hoor om toch vooral meer aandacht te schenken aan duiveluitdrijvingen (CV Koers van maart), meer te zoeken naar genezingen en heelmaking van het lichaam omdat dit toch de belofte van de Bijbel zou zijn. Op de omslag van EO visie prijkt prominent het verhaal van een vrouw die plotseling genezen werd. (Ik ben om misverstanden te voorkomen blij voor deze vrouw. Het gaat me meer om de aandacht die ik disproportioneel vind).

Waarom treft me dit onaangenaam? Is het onbijbels om te zeggen dat je genezen bent? Nee, natuurlijk niet! Ik ondervind m’n hele leven door genezingen. Het blijft een wonder iedere keer dat mijn lichaam zich herstelt na griep, of een verwonding of anderszins. Is het dan onbijbels om te geloven in de duivel en z’n demonen en dat die er op uit zijn ons te vernietigen? Evenmin. Ik geloof op grond van de bijbel dat  satan grote macht heeft en evenzeer dat God’s macht nog veel groter is. Satan loopt mooi wel aan de leiband en kan kinderen van God niet uit Zijn hand trekken. Maar wel knap lastig vallen en z’n best doen om hen te verleiden tot allerlei, voor hun heil niet bevordelijke, zaken. Daarom zegt Jezus dat we moeten bidden: verlos ons van de boze. Zonder die boze zou het een stuk beter met ons gaan….

Volgens Jezus was dat gebed voldoende.  Het Onze Vader  is eigelijk een heel simpel gebed. Zo simpel dat je de neiging hebt het toch maar wat langer te maken. Want tja, of je nu in 5 minuten alles kan zeggen?

Volgens mij was dat nu juist wat Jezus bedoelde aan te geven met dat gebed. Wij denken veel omhaal van woorden en rituelen nodig te hebben om te geloven dat er echt wat zinvols gebeurt. Maar dat hoeft voor God helemaal niet. Die weet immers al wat we gaan vragen voor we er om gebeden hebben? Is bidden dan nog wel zinvol? Ja, want God zegt dat Hij het zo wil. Hij gebruikt onze gebeden om Zijn plan uit te voeren. Maar we moeten vooral niet gaan denken dat succes gegarandeerd is als je iets 100x herhaalt in een soort mantra.

Hier ligt voor mij de zere plek met allerlei bewegingen die van bidden een uitgebreid ritueel gaan maken, boven en verder dan ik in de Bijbel lezen kan. Ja, we moeten volhouden in het gebed, we mogen veel vragen in het gebed, we moeten zowel met elkaar als individueel bidden, tijdens samenkomsten en daarbuiten (wie bijbelteksten wil mag me mailen :)). maar nergens vind ik terug dat we aparte genezingsdiensten moeten beleggen, duiveluitdrijving moeten beoefenen, speciale trainingen daarin moeten ontwikkelen omdat de ene demoon hardnekkiger is dan de ander, bepaalde houdingen moeten aannemen tijdens het bidden enz. enz. Het komt allemaal zo ‘menselijk’ over, tegengesteld aan de simpele directheid van de Bijbel en dan met name het NT. Het gebed van een gelovige heeft veel kracht, dat staat er.  Punt.  Blijf kloppen aan God’s deur. Laat het overige bij God.

Dat geloof ik en daarom bid ik. Daarom bid ik vaak en herhaaldelijk. Zeker voor mensen die ziek zijn of in moeilijke omstandigheden verkeren. Ik bid met met mensen die lijden aan het leven, die in de woestijn verkeren en dorsten naar God. Voor mezelf mag ik bidden. Ik ken die woestijnervaringen. En ik geloof dat God mijn gebeden hoort. Om Jezus wil. Dat is uiteindelijk toch de kracht van je gebed. Dat je put uit wat Jezus heeft aan kracht voor ons als zwakke stervelingen.

Ik ben, denk ik, niet zo van de bewegingen. Zal ook wel met m’n karakter te maken hebben. Ik voel me vaak een bepaalde kant opgeduwd en dan ga ik tegenstribbelen. Ik wil dus ook niet beweren dat alles fout is aan een beweging, maar ik mis toch vaak ruimte en zelfkritiek.

Het verschil tussen een ‘beweging’ en de kerkelijke gemeente is, denk ik, dat een beweging er naar tendeert een natuurlijke selectie te ondergaan. Iedereen die erbij hoort ervaart en voelt dezelfde dingen en men bevestigt elkaar daarin. Wie die niet zo ervaart, voelt zich al heel snel ‘minder’ en buitengesloten, ook al is dat zeker niet de bedoeling van de ‘beweging’ en de volgelingen.
De kerkelijke gemeente is van naure veel meer divers en kent allerlei ervaringen en belevingen. Uitdaging is dan om elkaar daarin te aanvaarden en begrijpen en niet weg te lopen als er verschillen van opvattingen zijn maar het te zien als de ‘veelkleurigheid van Gods wijsheid’. Want dat is de valkuil voor de kerk: alle neuzen een kant uit.

Daarom is de kerkelijke gemeente voor mij nog steeds de plek waar het gebeuren moet. Genezingen, bemoediging, troost, gebed, lof, aanbidding en het luisteren en gevormd worden door het Woord en de Geest. Samen in de Naam van Jezus. Daar krijgt het echt betekenis want hier moet ik leren liefhebben die me tegenstaan, leren geven aan wie het in mijn ogen niet verdient, leren ontvangen van wie ik eigenlijk niet weten wil.
Hier vinden nu echt wonderlijke genezingen plaats!

Vanavond lazen we uit 2 Kor. 12, het beroemde hoofdstuk waarin Paulus vertelt over zijn ‘kwelling’, satan die hem met vuisten slaat. Wat het geweest is, daarover bestaan verschillende meningen. Een ziekte? De vervolgingen en het harde, ontmoedigende leven dat hij leidde? Het wordt niet verteld. Wat hij wel zegt is dat God hem er niet vanaf hielp, maar hem duidelijk maakte dat hij het moest doen met wat hij kreeg van God: genade, liefde. Punt. Die zou meer dan genoeg blijken. Met doorn kon God hem beter gebruiken dan zonder. Zwak was hij veel sterker dan als hij ‘genezen’ zou worden.

Onze predikant leidde vanmorgen de begrafenissamenkomst van een vrouw uit onze gemeente. In een half jaar is ze letterlijk weggeteerd aan kanker. Maar haar Godsvertrouwen was onaangetast. De tekst was ps. 63: Uw liefde is beter dan het leven. De schrijver van de psalm is in de woestijn,’een dor en dorstig land’. Daar ontdekt hij dat, daar waar het leven gereduceerd is tot slechts overleven, er een dieper, meer existentieel verlangen is dan alleen maar naar water en brood. En dat verlangen wordt door God gestild. Met die woorden op de lippen stierf Hilda, er was van haar lichaam niet meer over dan een skelet. ‘Uw goedertierenheid is beter dan het leven’ zongen we met elkaar. Ik voelde me getroost en bemoedigd.

Wonderlijke genezingen blijven een uitzondering, slopende ziektes en de dood de pijnlijke realiteit van iedere dag, totdat Jezus terugkomt. Daarom ben ik zo blij dat God’s liefde dieper reikt dan het lichaam en mijn hart geneest van zonde en schuld. En me daardoor ontvankelijk maakt voor Zijn aanwezigheid, Zijn zorg en liefde voor mij.

Ook als ik niet meer genees, door de dood heen. Jezus is het bewijs, Hij is de Enige die van de dood is teruggekomen en Hij belooft ons een plaats bij Hem.