ik krijg er de zenuwen van

Worden jullie ook zo zenuwachtig van die verkiezingsdebatten op TV? Ik merk dat ik echt niet tegen dit soort communicatie kan..Als kind liepen bij mij thuis discussies vaak uit op ruzie. Het ging om gelijk krijgen en wie dat niet kreeg werd pissig en gedroeg zich ook zo. Ik was de jongste en vond dat hoogst onaangenaam. Angstig. Bij ieder gesprek over politiek of kerk dacht ik ‘oh, nee, daar gaan we weer’. Het zal ongetwijfeld mijn kinderbeleving geweest zijn die het erger maakte dan het in werkelijkheid misschien was.

Hoe dan ook, ik heb niet leren debatteren. Voel me ongemakkelijk, in het nauw gedreven, en hoe verhitter de discussie, des te meer sla ik dicht. Mijn schoonvader is engels van origine en gepokt en gemazeld door de engelse debatcultuur, waarbij je elkaar voor rotte vis mag uitmaken en als vrienden weer huiswaarts keert. Zo poneert hij al zijn meningen: ik heb natuurlijk gelijk en jullie zijn gek wanneer je het er niet mee eens bent. Waarmee hij niet bedoelt ons de mond te snoeren, integendeel. Lekker verbaal hakken en beuken is z’n lust en z’n leven. Gewoon met argumenten elkaar te lijf gaan en ternauwernood aan de dood ontsnappen. Je begrijpt dat ik in huize Fincham discussies angstvallig uit de weg ga.

De verkiezingen maken dat er nu iedere avond wel ergens een aantal politici elkaar te lijf gaan. Ik kijk wel ‘es, maar na de kortste keren zap ik verder. Ik voel plaatsvervangende schaamte voor de verliezer, zoals ik het ook altijd sneu vind voor de club die met voetballen verliest, maakt niet uit aan welke kant die staat. Met mij zou de ChristenUnie het niet ver schoppen. Voor ik het weet sta ik m’n podium af aan een loser. Behalve wanneer dat Verdonk is, denk ik.

Auteur: Margreet

Ik vind het heerlijk om te peinzen over de dingen van alledag, de grote en de kleine. Mijn interesses? Lezen, gesprekken met vrienden en kinderen, koken, tweedehands spulletjes zoeken, films kijken, tuinieren, tegenwoordig vooral inheems en biologisch. Verder mijn kleinkinderen, die niet meer zo klein zijn, mijn Nederlandse, Amerikaanse en Franse familie, kortom te veel om op te noemen. Het volle, rijke, soms moeilijke leven met zijn ups en downs, daarover schrijf ik, met plezier. Toon alle berichten van Margreet