Volkskrant en nog een ander persbericht

Mijn stuk over de huiskamer in het verzorgingstehuis van m’n moeder, die te vroeg dicht gaat door bezuinigingen, stond op het Forum van de Volkskrant afgelopen dinsdag 7 juni. Iets ingekort maar redelijk prominent en duidelijk zichtbaar.
Niet dat het veel nut heeft. Broer Ed schreef al dat het tij gewoon tegen zit: commercialisering is alles wat de klok slaat. Ik ga ook weer twijfelen soms: hoort m’n moeder niet bij mij thuis te wonen? Ik kan haar alles bieden waar ik om vraag in het artikeltje: aandacht, gezelschap, een veilige omgeving, liefde. Waarom kan het dan toch niet?
Eerlijk gezegd, omdat ik geen verpleegstersbloed heb…Ik vind het vreselijk moeilijk m’n eigen moeder naar het toilet te helpen, bijv. En haar zwaarmoedigheid zou me denk ik ook benauwen. Ergens zou er een tussenoplossing moeten zijn. Want het gezelschap van leeftijdsgenoten in zo’n tehuis is natuurlijk fijn en de activiteiten, die op mensen als mijn moeder zijn gericht, zijn prima. Overdag gaat het gewoon ook wel goed. Het is vooral wanneer ik hoor dat ze onrustig is of verward en het niet goed gaat, dat ik haar weg wil halen uit het tehuis.

Op m’n werk lekker bezig geweest. Lay-out verzorgd voor een initiatiefvoorstel van fractievertegenwoordiger Hetty over beelden in de stad Den Haag, meer toelichting bij zowel abstracte als historische beelden. De abstracte beelden hebben vaak geen titel en missen dan toch zeggingskracht voor gewone mensen zoals jij en ik. Bij de historische beelden staat vaak niet vermeld wie de goede man of vrouw is of welke rol ze gespeeld hebben. Dat is natuurlijk jammer.
Hetty heeft, met als basis de uitkomsten van een landelijk onderzoek van de ChristenUnie, een leuk voorstel geschreven. Gisteren is het ingediend bij het college. Ik mocht voor het eerst ook een persbericht verzorgen. Heb er nog niets van terug gezien dus misschien is dat dan ook wel de laatste keer.

verpleeghuizen en thee aan het strand

Vanmorgen gelijk maar doorgezet. Het stond al dagen op m’n lijstje: contact zoeken met mogelijke verpleeghuizen waar mijn moeder geplaatst kan worden mocht het niet langer gaan in Dordt. Ik heb me voorgenomen om haar dan naar Scheveningen te laten komen. Lekker dichtbij. Niet steeds die drukke weg door de files. Inmiddels is de route via Rotterdam/Kleinpolderplein uitgeroepen tot de drukste route van Nederland! En ik daar maar langs crossen. Maar goed, het is dubbel. Als het echt een stuk slechter gaat met m’n moeder kan ze dichterbij komen wonen, maar liever heb ik dat ze blijft waar ze is natuurlijk!

Ik heb 2 verpleegtehuizen bekeken. Allebei in Scheveningen. Het viel me niet tegen. Bosch en Duin is erg groot en doet, ondanks alle pogingen tot het tegendeel, toch institutioneel aan. Modern ingericht en met een mooie tuin en dergelijke, maar ja, wel vier- of tweepersoonskamers. Het is niet anders. Het andere tehuis was intiemer en lag op een schitterende locatie  tussen de 19e eeuwse villa’s waar tegenwoordig veel ambassades zijn gehuisvest! Het laatste huis zou zeker mijn voorkeur hebben, maar bewoners van het aangrenzende bejaardenhuis hebben voorrang…

Ik hoop dat moeders nog een poos in Dordt kan blijven. Vooral het voluit christelijk karakter van de Linde is heel fijn. Ze staat in elk geval op de wachtlijst nu.

Na deze toch wel moeizame rondgang zijn Kim en ik heerlijk naar het strand gefietst en hebben een poos in de zon gezeten in een strandtent met de toepasselijke naam: Plekzat.

Kopje thee, boek mee en zonnen! Wat een genot. Aan ’t strand wonen heeft op zonnige dagen iets heel feestelijks. Iedereen is vrolijk en komt om te genieten! Nog steeds voel ik me bevoorrecht dat wij op loopafstand van de zee wonen en geen lange trein/tram of autoritten er voor over moeten hebben om even de zee te zien! We hebben in ons leven heel wat afgereisd om naar het strand te gaan en nu: om de hoek. Als ik daar dan zo zit kan ik het niet laten aan mijn moeder te denken die ook zo genieten kon van ergens koffie drinken, zeker op een terrasje in de zon. We hebben liters koffie en ontelbare appeltaartjes verorberd in de loop der jaren. Goeie herinneringen!