Tag: Islam

Dankbaar III – Schoonheid, geweld en rouw

Vandaag mijn derde dankbaarheidsstukje. Genomineerd door Willemien Wierenga Bremmer op Facebook.

Maar dankbaar voor wat? Schrijven over dankbaarheid op een dag dat bekend wordt dat er een vliegtuig in het  luchtruim boven Oekraine is neergeschoten met bijna 300 mensen aan boord, waaronder 173 Nederlanders. Niemand overleefde de aanslag, (bedoeld of onbedoeld).

In Gaza wordt zwaar gevochten en sterven mensen, in Syrie gaat de strijd maar door. In Nigeria worden meisjes ontvoerd en meerdere malen per dag verkracht. ik voel me bijna schuldig om nu over onbenullige dingen te schrijven waar ik dankbaar voor ben.

Dankbaar dat God de zee en het strand geschapen heeft, zonsondergangen boven de weilanden rondom mijn woonplaats, de geuren van het pas gemaaide gras dat straks als hooi gaat dienen, de mini-padjes in mijn tuin, die altijd net wegspringen als ik wat onkruid trek, de libellen die verzot zijn op onze vlinderstruik.

Dankbaar ben ik voor schoonheid. In de natuur, in kunst en in het alledaagse leven. De felle kleuren van kranen en boten die afsteken tegen de blauwe wolkenlucht in de havens van Rotterdam of Scheveningen, de blauwgroene roestkleur van verweerde materialen, het lijnenspel van machines en fabrieken op een industrieterrein. Overal vind je schoonheid, als je goed kijkt.

Ik zie de rokende puinhopen van het ontplofte vliegtuig in Oekraine. Ik luister naar het nieuws, ik hoor de verslagen. Wat is er gebeurd? Waarom? Wie zaten er allemaal in dat vliegtuig? Met een Marokkaanse jongen praat ik over Gaza. De haat tegen het beleid van Israel is groot, ook in Europa onder moslims. De haat van pro Russische separatisten in Oekraine tegen de regering in Kiev is groot. De haat van de ene moslim groepering in Syrie tegen de andere is groot. De haat van Boko Haram tegen de regering Nigeria is groot. En geweld is het antwoord. Steeds meer geweld. Waar gaat dit heen, nu Nederlanders en andere Europese inwoners betrokken raken bij deze conflicten?

Vandaag kies ik ervoor me te concentreren op dankbaarheid als tegenwicht tegen angst. Dankbaar zijn is niet hetzelfde als voelen. Soms is het ervoor kiezen en jezelf toespreken.  Zo ben ik dankbaar voor de belofte van Jezus dat Zijn Koninkrijk aan het komen is.  Dat daar vrede en gerechtigheid heersen. Dat wie rouwen daar worden getroost en haat overwonnen wordt door  liefde.

En daarom toch ruimte om dankbaar te zijn voor schoonheid! Een voorproef van hoe het worden zal! Geweld en haat hebben niet het laatste woord.

 

 

Des Hommes et Des Dieuxs


Gezien: Des Hommes et Des Dieuxs. In het Nederlands omgeroepen in het Filmhuis, Den Haag als: Van Mannen en Goden, uitverkocht..! Maar wij hadden gereserveerd, gelukkig. Regisseur: Xavier Beauvois.

Het op ware feiten gebaseerde verhaal speelt zich af in Algerije, in de jaren ’90. Acht monniken leven samen in het enige nog actief bewoonde Trappisten klooster OLVrouwe van de Atlas in Tibléhirine, een afgelegen dorp in het Atlasgebergte. De bevolking is moslim.

De meeste kloosterbewoners zijn al op leeftijd. De jongste onder hen zijn vijftigers.  Monnik/ arts, Luc, een tachtiger, die iedere dag een druk bezocht spreekuur houdt voor de dorpelingen. Ergens in de film klaagt hij dat het fysiek te zwaar wordt, soms heeft hij wel 150 consulten op een dag. Zijn verweerde, vriendelijke kop met bruin mutsje boezemt vertrouwen in. Je ziet dat de bevolking hem erg graag mag. Zijn assistent is een negentiger, Aimede, die doorschijnend is van ouderdom.

Ook het klooster is oud, sober en primitief. Het land er om heen wordt door de monniken bewerkt, mooi in beeld gebracht, zodat ze in hun eigen onderhoud kunnen voorzien. Zo verkopen ze o.a. honing op de markt.

In rustige beelden volgen we de monniken in hun dagelijkse bezigheden, inclusief hun godsdienstige handelingen. De gebeden, de mis, de lezingen tijdens de diensten of de maaltijden. Er wordt veel en mooi gezongen, Gregoriaans, maar ook modernere, vierstemmige liederen.

Aan het begin van de film zijn enkelen van hen aanwezig op het besnijdenis feest van de zoon van een van hun Algerijnse medewerkers. Ze gaan op in de bevolking, klappen vrolijk mee. Er is geen sprake van spanning, maar van harmonie en een vreedzaam samenleven.  ‘Dat het maar vrede mag blijven, Inshallah’, zegt een van de oudsten in het dorp. ‘Inshallah’, antwoord de priester die hem bezoekt.

De angst voor terreur die de dorpsoudste uitte is echter niet ongegrond. In het land heerst burgeroorlog en fundamentalistische rebellen hebben onlangs Kroatische (katholieke) bouwvakkers de keel doorgesneden. Men is bezorgd over de veiligheid van de monniken. De gouverneur smeekt hen zelfs Algerije te verlaten. Of tenminste het klooster te laten beveiligen door het leger. Christian, de overste, weigert categorisch. Dat levert wel spanning op onder zijn mede-monniken. Prachtig wordt verfilmd hoe de mannen allen op hun eigen wijze in tweestrijd verkeren. Angst, twijfel, gepieker, bidden, de diepste vraag beantwoorden: waarvoor ben ik hier? In Algerije, in de wereld, in het leven?

Op een gegeven moment neemt ieder voor zich een beslissing. Een mooie scene in de film. Rond de tafel komt ieder aan het woord. De meerderheid kiest voor blijven. Trouw zijn op je plek, waar moet ik anders heen, partir c’est mourir een peu, we laten de mensen niet in de steek,  ieder heeft zijn eigen beweegreden. Een van de monniken wil op den duur weg, maar wacht het af.

De spanning neemt ondertussen toe en op Kerstavond gebeurt waarop je zit te wachten:  Fundamentalisten overvallen het klooster op zoek naar hulp en medicijnen voor een gewonde onder hen. Christian, de overste, is vanuit het diepst van zijn hart ervan overtuigd dat wapens en geweld, of ze nu van het leger of van de fundamentalisten komen, niet te rijmen vallen met het doel wat de kloosterlingen in opdracht van God nastreven: vrede, liefde en gerechtigheid voor allen. De dorpsbewoners zijn hun broers en zussen en voor hen zijn ze hier. De medische goederen die ze hebben zijn voor hen. De commandant van de terroristen respecteert de moedige houding van Christian. Als die zegt dat het de nacht is waarin herdacht wordt dat Jezus, de Vredevorst geboren werd, biedt hij Christian de hand, biedt zijn excuses aan en vertrekt. Later zal het leger hem doden. Dan blijkt dat het klooster onder zijn bescherming stond.

De fundamentalisten vallen opnieuw binnen en ontvoeren de kloosterlingen. Ze eisen vrijlating van gevangen genomen terroristen. We zien de monniken in de ijzige kou voortstrompelen. Ze verdwijnen langzaam in de mist. Een ongewisse toekomst tegemoet. Wij weten dat ze vermoord zijn omdat de kerk en/of regering niet op de eisen is ingegaan. De keel doorgesneden, hun hoofden gespietst aan boomtakken zo zijn de mannen uiteindelijk terug gevonden. Een gruwelijke dood. Zinloos?

Christian zegt in de film: we zoeken de dood niet. Maar we blijven onze roeping trouw. De dorpelingen hebben geen keus. We laten hen niet in de steek.

Ik was geraakt en ontroerd door de film. En geïnspireerd! Trouw zijn, zonder spektakel, zonder grootse aandacht. Je roeping volgen ondanks alles, ook in tegenspoed. Kracht in zwakheid volbracht. Je ziet hoe een roeping of doel dat boven een mens uitstijgt tot grote moed kan leiden. Wij zijn trouw omdat Jezus trouw was tot in de dood. Wij hebben lief omdat God eerst heeft liefgehad,en in Jezus Christus ons zeer nabij kwam.

Nu interpreteer ik de film volgens mijn eigen inzicht, maar die ruimte laat Beauvois ons ook. Een film om lang over door te praten. Een paar lezenswaardige links: artikel in de Osservatore ten tijde van de gijzeling. Trouw, met een andere lezing van de gebeurtenissen.

Asia Bibi – teken een petitie tegen doodvonnis

Voor het eerst is er in Pakistan een christenvrouw, moeder van 5 kinderen, ter dood veroordeeld voor blasfemie, het bespotten van de naam van Mohammed. In een conflict met vrouwen die geen water van haar wilden aannemen omdat ze onrein zou zijn als christen had Asia gevraagd wat Mohammed dan voor de wereld had betekend? Op grond hiervan is ze aangeklaagd en inmiddels tot de doodstraf veroordeeld. Je kunt een petitie tegen de uitvoering van het vonnis tekenen op http://asiabibi.org/

Fitna

(omdat dit bericht is geïmporteerd van en ander blog zijn de foto’s weggevallen.)

Tja, wat zal ik ervan zeggen, de Film van Wilders?

Aan de ene kant, er worden al decennia lang dit soort dingen gemaakt of gezegd over christenen. Wij zouden ook verantwoordelijk zijn voor alle slechte dingen op aarde, alle moordpartijen die er sinds het begin van de jaartelling hebben plaatsgevonden (kruistochten, inquisitie) en tot op heden kunnen we nog Ierland, de Balkan en wat dies meer zij noemen. Alles wordt op het conto geschreven van een fanatiek christendom dat andersdenkenden het licht niet in de ogen gunt.Kruis1
Dat de grootste aantallen doden gevallen zijn onder de verlichte bewegingen van atheistische (ook een geloof)despoten als Stalin, Hitler, Mao en Pol Pot weerspreekt de aantijging historisch, maar niet in de beleving van de mens. Waarschijnlijk wordt het de christelijke kerk veel zwaarder  aangerekend (terecht!) wanneer er doden vallen vanwege ‘het geloof’.

Wie de Bijbel maar een beetje kent weet dat dwang om te geloven in de God van de Bijbel op geen enkele manier te verdedigen valt. Het Oude Testament is vervuld toen Jezus Christus kwam en Die heeft nadrukkelijk gezegd dat Zijn koninkrijk alleen door de verkondiging van het Woord en het werk van de Geest zal komen. Niks geen jihad, geen dwang, geen sancties. Heel bot gezegd: graag of niet.

Nu Wilders. Het is flauw om met zo’n aan elkaar geplakte reeks gruwelfilmpjes, zonder enige duiding of nuance zg. De islam neer te zetten als een in wezen terroristische godsdienst. In elk geval is het niet eerlijk tov de vele moslims die echt het beste voor de samenleving  en in de Islam zingeving en leiding voor hun leven zoeken.

Ik vind wel dat pijnlijk duidelijk wordt dat, hoe je het ook draait of keert, de Islam Jezus Christus mist. De islam wijst de ongehoorzaamheid van mensen tov God de Schepper af. De eigenzinnigheid van mensen tov voor wat en Wie ze geschapen zijn. Maar de woede van het Oude Testament over een wereld die God niet volgen wil is in een samengebalde vorm volledig op Jezus neergekomen. Hij heeft die tot het bittere einde ondergaan en de weg naar God’s liefde weer helemaal schoongeveegd. In het hart van het evangelie liggen rust, vergeving, vrede, stilte, liefde en een nieuw begin te wachten. De jihad is gestreden, en een leven met vernieuwde gaven wacht op iedereen die zich meldt bij Jezus Christus.

Islam_star_en_moonIn het hart van de Islam ontbreekt deze rust en  de onvoorwaardelijke vergeving. Daarom is op de Islam van toepassing wat Jezus zei over de religie die de Farizeeeen aan de Joden preekten: “‘ U legt de mensen zware lasten op, die ze onmogelijk kunnen houden. En zelf doet u niets om ze te helpen.” Ik denk dan vooral ook aan alle voorschriften voor vrouwen die zelfs op hete dagen met dikke mantels en hoofddoeken om lopen omdat dit van hen gevraagd wordt. Ik zeg niet dat godsdienst niet tot offers mag leiden. Maar God voorstellen als een man die eist dat een vrouwenlichaam onzichtbaar moet zijn omdat het eigenlijk slecht is? Dat lees ik niet terug in mijn Bijbel. Ik lees over mannen en vrouwen die beiden moeten waken over trouw en zich niet moeten overgeven aan begeerte. Bij God geen dubbele standaarden.

Goed, afrondend. Slechte film van Wilders. Maar een moslim heeft theologisch weinig verweer tegen de aantijging ook al zijn ze het er persoonlijk helemaal niet mee eens. De Islam smacht naar de vervulling van het Nieuwe Testament waarin het koninkrijk van de hemel gepreekt wordt en waar een gemeenschap van volgelingen van Jezus door hun liefde en levensstijl tijdgenoten trekken tot hun geloof in Jezus.

Altijd succesvol? Altijd mogelijk? Ik ben lang genoeg christen om te weten hoe ongelofelijk taai en weerbarstig de werkelijkheid van kwaad en zonde is. Maar, ik klamp me vast aan wat God Zelf belooft: in de kracht van de Geest die Hij geeft is alles mogelijk! Dat moslims, christenen, agnosten, atheisten en humanisten elkaar mogen vinden rond de opgestane Here Jezus!