Tag: gezondheid

Alles rauw

Wie heeft hem gekeken? De documentaire van Anneloek Sollaart bij de NCRV, gisteravond. Over een moeder die uit diepe overtuiging alleen maar rauw voedsel eet, geen gekookt eten, geen brood, geen zuivel, geen vlees of vis en geen suiker in welke vorm dan ook. Alleen groente, fruit, noten en zaden. Haar zoon Tom eet dit dieet al vanaf zijn vijfde en is nu veertien. Er wordt een klacht ingediend dat dit dieet een vorm van kindermishandeling is. Tom is te klein voor zijn leeftijd en men is bang dat hij ernstige tekorten oploopt die hem in zijn ontwikkeling tijdens de puberteit ernstig zullen schaden. Een tekort aan bepaalde vetten die nodig zijn voor de ontwikkeling van de hersenen, calcium voor de botten, vitamines en mineralen die alleen na koken vrij komen, nou ja een hele serie bezwaren, die mij ook redelijk in de oren klinken.

Ik ben geïnteresseerd in voedsel en heb er wel het één en ander over gelezen. Over de veel te hoge zoutgehaltes in kant en klaar voedsel, over de schade van (te veel) suiker in je lijf, over de verzadigde en onverzadigde vetten, over het belang van veel groente en fruit (ook in rauwe vorm). Ik ben er zelf mee bezig en als ik niet zo chocola-verslaafd was zou ik alle suiker ook uitbannen…:) Die paar keer in de week dat ik een stukje pure chocola mag zijn me echter nog te dierbaar…Wat ik wil zeggen is dat ik sommige zorgen van de vrouw in kwestie wel begrijp.

Maar ze is extreem. Ze zet kostte wat het kosten mag haar ideeën door. Ze vecht alles aan en krijgt uiteindelijk voor elkaar dat Tom zelf mag beslissen van Bureau Jeugdzorg of hij wellicht twee keer in de week wat vis zal eten bij zijn vriendinnetje. Wiens ouders verder ook bij de rauw-eten (raw food)beweging horen, maar minder ver door gevoerd.

Ik krijg altijd een beetje de kriebels als ik dit soort mensen hoor. De vrouw wil niet gezien worden als een ‘vreemde. gefixeerde zonderling’. Maar ik weet niet hoe ik haar anders kan bekijken. Zelf BROODmager, de hele dag bezig met smurrie-smoothies en salades, lief voor haar zoon, maar zo dominant in haar keuzes. Aan de ene kant snap ik het, dit is belangrijk voor haar en ze laat haar zoon de vrijheid op zijn 18e een andere keuze te maken. Dat doen veel ouders met dingen als roken, drinken of zelfs kerkgang.

Maar om hem te beschermen tegen welke andere invloed dan ook haalt ze hem ook nog van school, om hem zelf les te geven. Het heeft iets van wat je in sektes terugvindt. Een verkokerde kijk op de werkelijkheid waarbij maar één ding speelt, in dit geval: gezondheid.

Ik vond het benauwend, hoewel de vrouw zelf heel ontspannen overkwam. Tom is een weliswaar wat iele, kleine jongen voor 14/15, maar zag er gezond en vrolijk uit. Toch zie je in hem een loyaliteitsconflict. Hij wil zijn moeder niet afvallen, maar als de artsen zeggen dat hij 12 tot 15 cm kleiner zal zijn dan wanneer hij een ‘normaal’ dieet zou hebben, zie je de twijfel wel toenemen.

‘Beter gezond en klein dan ongezond en groot’, is het laatste commentaar van zijn moeder.

Tja, dat zwart-witte…dat is blijkbaar de aard van het beestje. Nooit ’s een lekkere warme maaltijd..arme Tom.

Is verdriet meetbaar?

bron RD

De medische wetenschap heeft voor de organische processen die in het lichaam plaatsvinden allerlei meetinstrumenten ontwikkeld om te bepalen of er sprake is van gezondheid of niet. Alles wat tikt, stroomt, bonst en vloeit in ons lijf moet dat op een bepaalde manier doen, anders gaat het mis. Wat er stroomt aan bloed moet de juiste druk hebben, de juiste samenstelling, anders ontstaat onherstelbare schade.  Ieder orgaan, van het grootste tot het kleinste moet precies zò functioneren of het hele lichaam raakt uit zijn balans.  De medische wetenschap weet veel. Er is veel ontwikkeld op het gebied van medicatie, behandeling en genezing.

Zo meetbaar als het lichaam is, zo onmeetbaar is onze geest. Hoeveel kan een geest aan voor die knakt? Hoeveel kan een hart aan voor het breekt? Hoeveel kan een zenuwgestel verdragen voor het aan spanning ten onder gaat? Niemand kan daar iets van zeggen. De ene mens overleeft een concentratiekamp en kan nog verder leven en werken, de andere raakt levenslang beschadigd door gepest te zijn op school. De ene mens heeft levenslang last van depressies zonder iets werkelijk traumatisch te hebben meegemaakt en de andere slaat zich flink en vrolijk door het leven na de suïcide van een vader of moeder.

Zoveel hangt af van persoonlijkheid, omstandigheden, gevoeligheid. Het nature/nurture debat. Soms zou je willen dat het psychische net zo meetbaar was als het lichamelijke. Als bloeddruk, diabetes, hartafwijkingen en longemfyseem. Ik noem maar wat.

Ik moest aan al die dingen denken toen ik vorige week vrijdag bij de begrafenis aanwezig was van Tristan, een jongetje dat 7 dagen geleefd heeft en door zuurstofgebrek tijdens de bevalling dusdanige hersenschade opgelopen had dat hij niet kon blijven leven.

Op een ijskoude winterdag moesten zijn ouders en geliefden dit kleine mannetje in een blauw kistje naar een grafje dragen. Na een intens verdrietige, mooie, waardige, hartverscheurende dienst in de kerk gingen we naar het graf. Toen al dacht ik, hoeveel kan een geest verdragen? Wat is te veel? Dat kleine blauwe kistje. De vader en moeder, het broertje, de grootouders, de ooms en tantes, de vrienden, de broers en zussen van de gemeente, allemaal met zoveel pijn. Dat aanzien. De tranen, de zuchten, de boosheid…wat ging er ontzettend veel door ons allemaal heen.

Hoeveel mmol verslagenheid en pijn is schadelijk voor de gezondheid?

En toen het graf. We baden het Onze Vader, de vader legde het kistje in het grafje en toen zongen (zeg maar: snikten) we allemaal: Hoger dan de blauwe luchten en de sterretjes van goud, woont de Vader in de hemel, die van al Zijn kinderen houdt. Daar stond dat kistje, met het kleine lijfje van lieve Tristan, in de koude, donkere grond. Met een dikke laag sneeuw er om heen.

Hoeveel mg pijn en verslagenheid is schadelijk voor de gezondheid?

Terug in de kerk kondigde de uitvaartondernemer aan dat het ‘hugtime’ was. De ouders wilden liever niet het woordje gecondoleerd horen, maar verlangden naar alle vormen van steun. Een omhelzing, een woord van liefde of medeleven. En zo ontstond een lange rij van mannen en vrouwen die troost konden bieden en vinden, ook voor hun eigen verdriet, in de omhelzing van de vader en moeder. Liefde en mede-lijden (in de letterlijke zin) hingen tastbaar in de lucht.

Misschien is het de hoeveelheid liefde wel die de schade van verlies en pijn beperkt en omdraait. Liefde niet als zoetig sentiment, maar liefde zoals God die voorleefde. In mee- lijden, in mee-voelen, in mee-dragen, in mee-huilen, in mee-booszijn. Was Jezus niet geweldig kwaad ook op de dood, toen Hij bij het graf van zijn vriend Lazarus stond?

‘The only thing that makes loss endurable is love
And love endures forever’.