Trouwe lezers van m’n blog hebben me al een paar keer gevraagd waar ik gebleven ben. Is het eerste enthousiasme verdwenen en gaat de blog als een nachtkaarsje uit?
Neen. Dat is niet het geval. Wat wel het geval is, is dat m’n levensstijl is veranderd doordat ik minder tijd alleen doorbreng. Echtgenoot Kim is altijd veel weg en het maakt dus weinig uit of ik achter m’n pc’tje zit of beneden op de bank. Maar nu een van m’n dochters weer een poosje thuis woont heb ik opeens weer gezelschap. Ik ben teveel sociaal dier om dan ’s avonds de deur achter me dicht te trekken en te gaan schrijven. Een laptop zou een uitkomst zijn!
Vandaar de tijdelijke stilte.
Is er inmiddels wel wat te melden? Waar zal ik beginnen..? Met moeders gaat het momenteel redelijk goed. De dementie staat natuurlijk niet stil. Ik vind bijvoorbeeld haar stem zo anders geworden. Vlak en hard en zwaarder dan ik me ooit herinneren kan. Toch herkent ze ons nog steeds! Ze heeft een moeilijke periode achter de rug. Na het ziekenhuis ging het een week goed, maar toen begonnen de hallucinaties weer. Overal zag ze mannen die haar bedreigden, in haar bed wilden, achter haar aan zaten. Ze was agressief, sloeg zelfs personeel, maar alles in angst. De arts heeft haar weer anti-psychotica gegeven, Haldol, die in het ziekenhuis was afgebouwd. Dit, in combinatie met kalmeringsmiddelen en anti-depressiva, slaat gelukkig aan. Ze is rustiger, lacht soms weer en praat helder. De nachten blijven een probleem. Ze kan het bed niet meer uit door het hek wat ervoor zit maar ze vinden haar eigenlijk altijd wakker ’s nachts. Het slapen blijft onrustig.
Van een vriendin hoorde ik dat haar schoonmoeder exact dezelfde wanen had: overal mannen. Wat is dat toch vreemd. Ik vraag me af of dat nu met het verleden te maken heeft of dat dit gewoon een ziektebeeld is wat bij de Alzheimer hoort?
Ik vind het overigens erg gezellig dat dochter Saskia weer thuis woont. We kunnen het prima met elkaar vinden en als we niet oppassen zijn we alleen maar leuke dingen aan het doen: naar het strand en een kopje koffie, naar de Kringloop en een kopje koffie, van elke boodschap hebben we de neiging een uitje te maken! Verder helpt ze mijn immens grote huis een beetje op orde houden, is ze mijn persoonlijk adviseur op het gebied van mode en stijl. Ze ordent af en toe mijn stapels chaos. Ik kan me nu voorstellen dat men vroeger gewoon een dochter thuis hield. Niks eigen leven, niks trouwen, vader en moeder hebben hulp nodig thuis!
M’n werk is hectisch en druk door de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen. Wel leuk om er zo direct bij betrokken te zijn. Niet dat ik zelf de straat op ga of zo, maar ik ben betrokken bij de planning en organisatie. we hebben nu eindelijk ook een betere website met een campagnepagina. Ook de lay-out van de rest van de site is veel beter.
