Gisteren voor het eerst sinds een week onze kleinzoon, Niek, weer gezien! Wat een veranderingen. Zijn ogen kijken me nu echt aan en hij reageert met een lach of blijft me ernstig observeren, terwijl ik van alles probeer hem aan het lachen te krijgen. Bij het verschonen trek ik aan de muziek giraf en Niek is bijna niet te houden van enthousiasme. Z’n armpjes en beentjes draaien en trappelen en met z’n mondje maakt hij praatbewegingen, alsof hij zo in een lied kan uitbarsten. Vast muzikaal..!
Prachtig om te zien hoe zo’n lijfje aan het werk is om alle functies te gaan leren gebruiken. Hoe gecompliceerd heeft God dat toch gemaakt. En hoe ongelofelijk dat zo’n klein mannetje van 7 weken toch al een echt individu is, met eigen voorkeuren en gedrag. Slapen is nog geen echte hobby van hem, o.a omdat hij daarin dus al een echte voorkeurshouding heeft:, op z’n buik, het liefst op z’n linkerwangetje (of was het nu z’n rechter?). Dat hoofdje zie je dan heel eigenwijs van de ene naar de andere kant draaien. Zo kan hij uren slapen, maar er wordt erg tegen gewaarschuwd vanwege wiegendood, dus mamma is er niet gerust op. Lastig hoor. Kinderen met een eigen opvatting,daarmee moet je altijd zoeken naar een compromis. Dus dachten we enthousiast: op z’n zij, met een kussentje als steun! Ik heb een baby nog nooit zo ongelukkig zien kijken. Dachten wij nu echt dat dit de oplossing was? Niet dus. Het werd toch maar een uurtje slapen op z’n rug, een beetje spelen, een beetje huilen en dan maar weer een lekker hapje melk.
Terwijl dochter en ik druk met Niek waren, keek echtgenoot PSV. Dat was een spannende wedstrijd, blijkens de kreten, die Niek steeds een Moro-reflex van schrik bezorgden. Het werd een latertje. Eerst 1-1, dus verlenging, geeuw, nog steeds 1-1, zucht, dus penalties en toen PSV alsnog won alle interviews met blije voetballers. Toen werd ik even wakker. Om 1.00 uur waren we thuis.
