Zaterdagavond Zwartboek gezien. De Nederlandse film van Paul Verhoeven. Ben de laatste maanden nogal veel aan het lezen over Duitsland en de tijd voor en tijdens de 2e WO, dus ik was meer dan gemiddeld geïntereseerd, om het zo maar te zeggen. Ik heb een aantal boeken/memoires van Duitsers gelezen en hoe zij de aanloop tot en de oorlog zelf ervaren hebben. Daar was ik eigenlijk nooit aan toe gekomen. In Amerika schijn je een hele literatuurbeweging te hebben van Duits-Amerikanen die hun verleden verwerken door romans over de periode te schrijven. Ik heb er net een gelezen (die ik overigens erg slecht geschreven vond): Stenen in de rivier (Stones from the River) van Ursula Hegi. Hoe gaat een kleine dorpsgemeenschap om met het toenemende nationaalsocialisme en de agressie tegen joden. Onderlinge tegenstellingen, onderlinge hulp en steun, alles gezien en beschreven door een jonge vrouw die als dwerg enigszins buiten de gemeenschap staat, omdat ze anders is.
Maar goed, de film. Tja, wat zal ik zeggen. Qua film, de opnames, de fotografie: erg mooi. Wat betreft het verhaal, bij tijden zo ingewikkeld dat je de draad dreigt kwijt te raken, wel boeiend. Wie is goed onder de fouten, wie is fout onder de goeden? Dat is het thema. Acteertalent? Er wordt hoog opgegeven over Carice van Houten en ik ben het er tot op zekere hoogte wel mee eens, ik vind haar goed acteren. Toch mis ik diepte. Emotie. Ik wordt niet geraakt, alles blijft op afstand. Wat mij ook stoorde was dat het allemaal van die sterren waren. Midden in de hongerwinter allemaal oogverblindend knap, ook de verzetsgroep. Ik had daar beter schminken willen zien. Carice, in de film heet ze Rachel of Ellis, heeft na de meest barre avonturen altijd het haar in de plooi en gekrulde wimpers dik van de mascara ..Ongeloofwaardig.
Veel bloot, niet altijd even nodig, als je het mij vraagt. Dat het een rauwe, decadente wereld was onder de SD en SS leiders en de Nederlandse vrouwen die er, hetzij gedwongen of vrijwillig, werkten als ‘liefjes’ worden goed weergegeven, ook in het taalgebruik, maar of het altijd even functioneel was? Soms ontkom je niet aan de indruk dat veel bloot en geweld een film natuurlijk ook gewoon goed verkopen doet…
Al met al: boeiende film, ook vanwege de Den Haag-shots, spannend plot, maar mager wb uitvoering. Ik raakte niet echt betrokken bij het leven van Rachel, hoewel zij duidelijk slachtoffer is van vreselijke praktijken. Haar ouders worden voor haar ogen vermoord, ze wordt zelf herhaalde malen bedrogen. Maar ze blijft vrij onbewogen. En ook mijn ogen blijven droog.
Wel interessant om te zien dus, ook historisch, maar niet een echte aanrader. Wie heeft hem ook gezien? En wat vond je ervan?
