We zitten echt in de lift

Dank zij de ChristenUnie meerderheid coalitie in Eerste Kamer gered! ChristenUnie winnaar van deze verkiezingen! Explosieve groei ChristenUnie!

En meer van dit soort kreten schreeuwden me tegemoet gisteravond en vanmorgen. Geweldig. Chris Schaapman, lid van onze gemeente mag zich Statenlid noemen! Gefeliciteerd!

In Zuid-Holland hebben we 4 zetels in plaats van 3, maar wel op een totaal van 56 in plaats van 83, percentueel dus behoorlijke vooruitgang. (Ja, ja ik was vandaag aan het werk en heb de kleine cijfertjes onder ogen gehad, dat merk je wel).

Vandaag was het ook Raad in Den Haag. Die begon met een motie van de SP, de andere grote winnaar. Die wilden, gesteund door VVD, PvdA, D66 en GroenLinks “een duidelijk signaal afgeven dat er in Den Haag geen ruimte is voor welke ambtenaar dan ook die de wet niet wil uitvoeren”. Voor iedereen ruimte, krakers, geweldadige woonwagenbewoners, noem maar op (SP), maar een gewetensbezwaarde ambtenaar die zelf geen homohuwelijk wil voltrekken kan rekenen op de woede van onze tolerante linkse broeders en zusters. Ik snap niet waarom men hier zo vol venijn over raakt.

Wim Pijl, het raadslid CU-SGP kreeg het behoorlijk voor z’n kiezen. Gelukkig was ook het CDA kritisch op de motie en waren de 2 Islam-partijen het helemaal met Wim eens.

Als wet wet is, dan is er in de hele samenleving geen enkele ruimte voor mensen met principiële bezwaren. Maar ik vind het juist kenmerk van de democratie dat, wanneer wetten die met meerderheid van stemmen aanvaard zijn voor sommigen leiden tot problemen, dat men daar dan een uitzondering voor schept. Anders heb je toch een dictatuur? Van de meerderheid?
Mensen die tegen dienstplicht waren konden vervangende dienstplicht doen, in de medische wereld mag je weigeren mee te werken aan abortus of euthanasie, waarom dan in de overheid zo moeilijk doen? We maken het homo’s verder niet onmogelijk een huwelijk te voltrekken. Net zo goed als de arts of verpleegkundige de abortus of euthanasie niet kan of mag voorkomen.

Ik vind dit een staaltje populisme van het gehalte Wilders. Steeds het doen voorkomen alsof ChristenUnie homofoob is, zo mogelijk nog erger als racistisch.

Wat ik nog kwalijker vind is dat dit schijnbaar het enige zinnetje uit het hele regeerakkoord is dat men kent en de moeite waard vind om over te praten.

Iek, Ama, Inna en Allie

Niek en Jes waren er vanmiddag. Ze waren er al toen ik uit m’n werk kwam. Samen zaten ze op de bank toen ik van buiten naar binnen keek. ‘Ama!!’, roept Niek blij uit als hij mijn platgedrukte neus door het raam ziet. Wat heerlijk toch om zulke onverdeelde blijdschap te zien bij mijn verschijning. Jes was ook blij hoor, maar toch anders..:)

Niek was inmiddels vriendjes met de poezen. De poezen waren er nog niet zo zeker van of zij vriendjes met Niek waren. Niek’s onvoorwaardelijke liefde gaat nl. gepaard met onvoorspelbare bewegingen en daar zijn onze poezen niet zo weg van.
‘Inna!’, roept Niek hard, als Gina stiekum aan zijn liefde tracht te ontsnappen. En: ‘Allie,tout!’,wanneer Charlie een vluchtroute over de tafel uitprobeert. Niek stampt met z’n voetje, en zwaait dreigend met z’n vingertje: ‘Tout’. Hij heeft Kim en mij gezien wanneer de poezen kattenkwaad uithalen en wij enig respect trachten te kweken in eigenwijze poezen-brains. Niek kijkt er zelfs net-alsof boos bij. Hij draait zich om en kijkt me aan met een blik van: zo, dat hebben we ze weer even geleerd, geen rare geintjes…

Cd’s hebben een onweerstaanbare aantrekkingskracht op Niek. ‘Ied!’, zegt hij bij het geluid van alles wat in de verste verte maar op muziek lijkt. Als ik een wijsje neurie bij het lopen door de kamer, kijken twee donkere blije ogen me aan: ‘Ama, ied!’. (lied=muziek)

Als een echte jongen loopt hij met handenvol autootjes rond en maakt grommende geluiden die erbij horen. ‘Ootoo!’. Op dit moment z’n grote liefde. Knuffels? Geen belangstelling. Zelfs de duplo lego is even van ondergeschikt belang. Nu alle autootjes van oom Lukas (Kak, …sorry Luuk..) tevoorschijn zijn gekomen is het een paradijs op aarde hier in Scheveningen.

‘Sitta?’, is nog steeds het meest gezellige verzoek. Of Niek draait z’n kontje richting mijn schoot, wanneer hij dit zegt en duidt daarmee aan een poosje daar te willen bivakkeren, of hij wijst met een vingertje naar een in de buurt opgestelde stoel en voegt ‘ook’ toe en ‘Ama’. Dan hebben we een hele zin zowaar! Onderwerp:ama; gezegde: sitta; en bijwoord:ook! ‘Ama ook sitta?’. De vraagteken klinkt in de toon door.  Zo zaten we vanmiddag bij de Kringloop samen aan een (kleuter)tafeltje. Mamma lekker rommelen tussen de tweedehandskleding (niks leuks :(….) Ama en ‘Iek tussen het tweedehands speelgoed..wel leuke dingen, maar ach, ‘Iek heeft al genoeg even.

Grappig detail…: Niek wil heel graag sleutels vasthouden, hij noemt ze ootoo’s, vanwege de begrijpelijke link. Hij had mijn fietssleutels vast, waar ik me een beetje bezorgd om maakte. Nee, zei Jes, hij geeft ze weer terug als hij ze niet meer hoeft. Ik was daar wat sceptisch over. Maar zowaar, als Niek iets anders wilde pakken kwam hij eerst naar me toe: ‘Ama, ootoo’s’, en overhandigde me de sleutels ter bewaring…Om ze na een poosje weer op te eisen, ‘ootoo’s?’

Hij gooide overigens wel mijn simkaartje (van m’n mobieltje) in de prullenbak, zonder dat we het beseften…Bah, hoorden we hem zeggen en de prullenbak in de keuken open en dicht doen (Niek ruimt alles keurig op, schilletjes, papiertjes enz.). Later, toen ik nergens m’n sim kaartje kon vinden (Dos en ik waren met mobieltjes bezig geweest) ging er bij Jes opeens een lampje branden: Zou Niek???????? En ja, hoor, na de inhoud van de prullenbak aan een grondig onderzoek onderworpen te hebben (bahhh) mocht ik het kleine maar zo ‘kostbare’ kaartje terugvinden!!

Ama heeft laat gestemd, nadat Iek weer richting Utrecht reed. Tweemaal Chris Schaapman, CU. Wildvreemd iemand vroeg of ik door hem gemachtigd wilde worden om CU te stemmen. No problem. M’n collega idem dito, dus: 4x Chris! Gaat ‘ie het halen?? Nu dus even Ferry kijken

een nieuwe week

Het is toch echt lente aan het worden. Onmiskenbaar zie ik in mijn tuintje de bolletjes boven komen en sommigen bloeien al volop. Zo raar. Het is helemaal geen winter geweest. Dat is een beetje ongepast vind ik. Eerst het zure en dan smaakt het zoete pas echt zoet. Er moet tussen de seizoenen een duidelijk contrast zitten, dat vind ik het prettigst.

Van de zomer raak ik verzadigd en dan ben ik blij met de herfst en de kleuren van de natuur. Op een gegeven moment ben ik alle bladeren zat en is het tijd voor de naakte bomen en een koude winter. De lente ben ik niet zo gauw zat eigenlijk. Alle begin, jong, vers, teer, fris, daar voel ik me het meest bij thuis geloof ik. Maar dan moet er wel eerst een winter aan vooraf gaan, toch?

Nou ja. De zon schijnt en dat is heerlijk. Ik heb niet veel te vertellen. Zit nog een beetje in niemandsland. In de kerk was gisteren heel lief en meelevend. Dat doet me goed.
Zaterdag zijn we naar Utrecht gereden om bij de kids te zijn. Voor mij altijd heel warm en troostrijk. Jammer dat Niekepiek niet ‘ beschikbaar’ was..Een kus en knuffel van hem is de meest ultieme vorm van troost.

Zaterdag ga ik een dagje naar Antwerpen met dochter Sas, shoppen en een hotelletje. Even mezelf verwennen. Kim is het weekend altijd druk en ik werk door de week dus samen spontaan een weekendje ertussen uit is moeilijk realiseerbaar. Helaas pindakaas. Ach en Kim is toch geen echte shopper, dus. Ik eigenlijk ook niet. Maar het klinkt zo leuk. Wie weet drinken we de hele dag overal kopjes koffie en thee. Maakt niet uit. Idee is leuk.

Oh ja, Lukas is te beluisteren op myspace.com! Vooral het eerste liedje vind ik heel mooi, de twee anderen zijn wat ontoegankelijker. Dat is natuurlijk het kenmerk van ware kunst, you understand!

en nu verder

De kist sluiten
Gisteren hebben we moeders begraven. Samen als familie hebben we het deksel op de kist gedaan, na een aantal teksten uit ps.84 gelezen te hebben. De kleinkinderen hebben Ma nog gezien. Ze lag er zo mooi en kalm bij. Nog rustiger en vrediger dan de dag van het sterven. Ik had kleding uitgekozen die ze graag droeg, roze en grijs. Dat viel op. Het was echt Oma zeiden de ‘kinderen’.

De samenkomst
De samenkomst was mooi en troostrijk. De predikant zei hoe opmerkelijk het was dat mijn moeder geen klaagpsalmen heeft laten zingen, maar allemaal liederen waarin God’s goedheid en liefde worden geloofd. Ze heeft geen makkelijk leven gehad, maar bij haar begrafenis bleek overduidelijk dat ze haar kracht steeds bij God zocht en vond.

Begraven
De tocht naar het graf was het zwaarst. Ik weet, mijn moeder is niet in die kist, maar in de hemel bij God. Maar ach, dat moment wanneer de kist in dat donkere gat zakt….Het staat zo haaks op wat je op deze aarde voor een geliefde wil: een lekkere warme deken en een comfortabele rustplek. Ik ben zo blij dat Jezus ook huilde bij het graf, ook al wist Hij dat Lazarus zo naar buiten zou komen. De dood is en blijft een rotvijand.

Condoleren
Bij het condoleren waren veel vrienden, wat ons erg goed deed, en veel familie. Nichten en neven, die hun oud geworden ouders begeleidden. Nog twee zussen van moeders, 1 broer, 1 zwager en 3 schoonzussen zijn in leven. Aan mijn vaders kant is niemand meer in leven van zijn generatie. Sommige van mijn neven en nichten zitten al tegen of zelfs over de leeftijd van 70 jaar. pffff…

Vandaag
Vandaag ben ik geloof ik pas begonnen met het echte verwerken. Moeilijke dag. Net of ik terug ga in de tijd en nu pas echt verdriet kan voelen over dat hele proces van dementeren. Was almaar bezig met hoe erg ik het vond toen ik voor het eerst merkte dat mijn moeder niet meer stofte en de plantjes geen water meer gaf. Dat klinkt misschien triviaal, maar dat was zo uitgetekend mijn moeder, en had zo’n diepe betekenis voor me gekregen door de jaren heen. Iedere dag ‘haalde ze een stofdoek over de meubels’, zoals ze dat zelf noemde. Dat was een soort ritueel, waarbij ze zich heel happy voelde. Als ze bij ons logeerde was dat ook vaste prik. Eerst altijd zoeken naar een stofdoek, of wat er voor door kon gaan.  En of ik het verschil dan zag? Alles glansde weer zo mooi en het hout ging weer leven, toch? Ja dat was zo, en het voelde ook veilig en vertrouwd. Mijn moeder die door de kamer kuierde en mijn spulletjes een beurtje gaf. Dat was een uiting van haar zorg voor mij.

En dan de planten. Mijn moeder had groene vingers. Altijd had ze bloeiende chinese rozen staan, azalea’s, begonia’s of kaapse viooltjes. Ze kreeg ze steeds weer aan het bloeien. De planten waren soms niet meer om aan te zien, met alleen nog kale takjes of stengels, maar bloeien deden ze!

En toen opeens was het voorbij. Ik zag op haar kamer laagjes stof op de meubels en de plantjes stonden te verdorren in de vensterbank. Ze had er geen oog meer voor.

Pas vandaag heb ik daar voor het eerst de pijn van durven voelen. Het eerste afscheid nemen is toen al begonnen, maar ik heb mezelf indertijd niet toegestaan daar lang bij te treuren. Ik wist immers niet hoe lang dit allemaal kon gaan duren?

Vandaag ook voor het eerst gewerkt. Was zwaar. Een hele dag lukte nog niet..

Overigens: Alle mensen die ons via mail of website of post gecondoleerd hebben: hartelijk dank! Het doet goed om te merken dat er met ons meegeleefd wordt.

vlees en bloed

Bloedband

 In de engte
was ons begin
in de oren
het bonkend hart
het ruisen van haar bloed

Trage dans
in warm levenswater
op het donker ritme
van haar vlees
en bloed


Vijfmaal geborgen
bij fugaklanken
van hartcadans
en bloedstroom
levengevend
ons vlees en bloed

=======================================

gedicht ma 22 feb 2007

psalm 121

het ongeboren kind
krult zich op
in een positie van comfort
en wiegt en droomt
en slaapt en
wacht op ingang

De stervende vrouw
trekt haar knieen op,
vouwt haar handen op de borst
diep, diep is haar adem
ze slaapt en droomt en
wacht op uitgang

de Onzienlijke bewaart en koestert hen
van nu aan tot
in eeuwigheid

dood en leven

Het is de avond voor de begrafenis.
Ik heb niets hoeven regelen en ben daar blij om. Ook Kim heeft geen taken. Ik mag het laten komen zoals het komt. Ik wil Moeders nog 1 keer zien. Ik hoop dat ze niet al te zeer veranderd is sinds vorige week donderdag.
Ze lag er zo mooi bij. Het hoofd als het ware iets omhoog geheven, een flauwe glimlach om haar lippen en een uitdrukking van verwachting.
Het gekwelde was verdwenen, het bange en boze. Wat overbleef was een doorleefd en doorgroefd gezicht, maar zacht en mild.

Angst
Angst is een vreselijke vijand. Is zonder twijfel van de boze. Het is zijn territorium, angst en verwarring.
Het put een mens uit, graaft een diepe kloof tussen jou en je medemens. Er is geen ruimte meer om liefde te geven of te ontvangen.
Alles is omgeven door een giftige waas van wantrouwen en vrees.

Het raakt me steeds weer diep te lezen dat Jezus in Getsemane een hevige angstaanval heeft moeten doorstaan. Hij weet wat het is voor ons, gevangen te zijn door angst.
Het moet Hem toen al gescheiden hebben van de liefde van Zijn Vader.

Ik heb dat het moeilijkste gevonden de afgelopen jaren. Mijn moeder bang te zien. Wantrouwig. Boos.
Onbegrepen in haar gevoel. Niet serieus genomen.
Ik heb het als heel pijnlijk ervaren zo onmachtig te zijn als dochter om het ‘goed’ te maken voor haar. Ik wilde zo graag ‘Kom maar, mam, ik ben het’, zeggen en haar dan weer rustig zien worden, ontspannen.

Bescheiden
Het heeft me heel bescheiden gemaakt. En ook mijn vertrouwen in God weer beproefd. Het leven zoals het nu is, is zo vol goeie dingen en zegeningen. Ik denk aan de liefde van Kim, m’n kinderen, familie, vrienden. Prachtige kunst waar ik van geniet, de vele boeiende boeken, onze reizen. Zo rijk ben ik!
Maar tegelijk is het op aarde zo falikant mis. Het klopt gewoon niet dat moeders hun kind verliezen aan de dood, dat demente bejaarden zo lang moeten doorleven en lijden en dat piepjonge kinderen aan hun handicap moeten sterven. En dan zwijg ik nog over het Grote Leed van hongersnoden en oorlogen.

Ik worstel en strijd daarmee. Ik worstel en strijd dan met God.

Troost
Toch vind ik troost in Gods Woord. Niet omdat er staat dat alles wel weer goed komt straks. Ja natuurlijk, dat troost ook. Maar steun en troost vind ik allereerst in het feit dat de Bijbel mijn donkere gevoelens niet direct wegwuift, maar ze erkent en ze een plek geeft.
Gods Woord bevestigt mijn strijd. Het klopt. De schepping is in barensnood. Ik weet niet of je wel eens een baby op de wereld hebt gezet, maar dat is geen pretje. Dat is keihard werken en pijnlijden. En lees Hebr.11 maar ’s na.
Als we het hier op aarde af en toe even echt niet meer zien zitten, zegt de Bijbel heel nuchter: Amen, join the club.
Sinds Adam heel in het begin zakte voor de gehoorzaamheidstest is de lol er een beetje af, cru gezegd. We weten hoe we het eigenlijk zouden willen, maar de zonde en de gevolgen ervan maakt veel onmogelijk. 

Donker en licht
Het goede nieuws is dat God Zelf een tweede poging heeft ondernomen. Als mens, als 2e Adam. Die poging is geslaagd. Kostte veel bloed, zweet en tranen, dat wel. Zelfs de dood en een nogal gruwelijke. En dan volgt het onvoorstelbare: Jezus stond op uit het graf, Hij overwon de dood. En daarom heb ik weer hoop. Er is dus ruimte voor alle gevoelens. Donkere en lichte. Verdriet, pijn, frustratie, maar net zo goed voor blijdschap, verrukking, genieten. De eerste emoties weerspiegelen de realiteit van een gebroken wereld. De tweede geven aan dat we voor een andere, vernieuwde wereld gemaakt zijn. Waar alles hersteld en goed gemaakt zal zijn. Opstandinghenk_pietersma_1

Jezus maakt alle dingen nieuw. Nu nog af en toe en hier en daar.
Nog even niet helemaal. Onze tijd is nog een tijd van bevallen.
Met alle narigheid van dien.
Maar er zal geen doodgeboren kindje komen, dat is zeker.

Jezus is immers opgestaan? Hij leeft.

Nu kan ik met goeie moed moeders lichaam toevertrouwen aan de aarde morgen. God bewaakt haar ingang en haar uitgang. Van nu aan tot in eeuwigheid.

*afbeelding is van henk pietersma-Opstanding

verjaardagsfoto’s

Niek is van de MP3 generatie: Oma, moet je m’n CD horen!Niek_2_jaar_002_1 Niek_2_jaar_023_1              

Kaarsjes uitblazen op de creche.

Niek_2_jaar_met_kim Kleine keien, kleine keien
Grote keien, grote keien,
Hele grote keien
Gat in de weg

The days after

Nu is het alweer 2 dagen geleden dat mijn moeder stierf. Ik vind het vervreemdend dat zij daar nu ligt te wachten, in Schiedam, om begraven te worden. Moet ik daar niet bij haar zijn? Bij haar waken? Nee, zeg ik dan, dat is zij niet, het is haar lichaam. Zijzelf heeft geen weet meer van alleen-zijn, van wachten, van begraven worden. Tenminste daar ga ik van uit. “Terstond zult u met mij in het paradijs zijn” zei Jezus tegen de moordenaar die met Hem gekruisigd werd. En Paulus zegt ergens in het Nieuwe Testament: ” het is beter om te sterven en met Christus te zijn dan verder te leven…” En de zielen van de rechtvaardigen vragen aan God in de hemel, waar ze verblijven: “Hoe lang nog Heer, voor de verdrukkingen zullen stoppen op aarde?”. En de rijke man die in de hel terecht komt wil z’n familie gaan waarschuwen toch vooral te geloven in Jezus.

Natuurlijk is er in het ene geval sprake van een gelijkenis, in het andere geval is er sprake van veel symboliek. Maar alle voorbeelden, alle teksten in het NT gaan uit van het bewustzijn van de gestorvenen. Ze weten wie en waar ze zijn, ze communiceren, hebben lief, loven God of klagen dat ze niet dichter bij Hem kunnen komen!
Een mooie tekst in dat verband vind ik Hand. 17:28-” In Hem (God) leven wij en bewegen wij ons, in Hem zijn wij.” Zo verbonden en geborgen, nu al. En eeuwig leven is Hem kennen en liefhebben. Dat begint nu al, immers? In de hemel wachten we op de afronding, de finale.  Dan komt Jezus nog eenmaal en zullen we allemaal een nieuw (vernieuwd) lichaam krijgen en de aarde zal helemaal gelouterd, schoongemaakt worden. Waar we vervolgens zullen wonen. Misschien worden dan wel al die planeten bewoonbaar gemaakt? We zijn nl. wel met een boel mensen…

Mijn moeders lichaam wordt straks begraven, maar het is een vorm van zaaien zegt de Bijbel. Wat je zaait is niet om aan te zien, niks bijzonders. Maar wacht totdat het bloeien gaat, dan komt er iets schitterends uit. Kijk maar naar de crocussen, de narcisussen, hyacinten, scilla’s,anemonen enz. enz. die uit verschrompelde bloembolletjes tevoorschijn komen.

Dat is begraven. Zaaien en wachten op de jongste dag.

Intussen hebben we vanmorgen kleinzoon Niek’s feestje (1e verjaardag!)gevierd met z’n allen en vrienden van zijn pappa en mamma. Heerlijk om met Niek op schoot te zitten. (Hij was een beetje beduusd van alle bezoek).Troost. In de diepste zin van het woord.

Hij kreeg veel cadeautjes die hij met grote belangstelling openmaakte. Muziek genoeg. “La,la,la”, zingt hij met een schuddend bolletje wanneer hij een CD ziet. Hij kan met snelle vingertjes alles openkrijgen en als de CD-speler lager zou staan zou hij waarschijnlijk met veel plezier als DJ optreden. “Open, in, aan”, vingertje omhoog, luister…” Jaaaa! lalala”, helemaal verguld.

Kijkbijbel Kees de Korte

Van ons kreeg Niek de KijkBijbel van Kees de Kort, met de beroemde grote, expressieve platen, die in het Bijbels Museum ten toon gesteld worden.

Onze kinderen vonden ze prachtig. De blinde Bartimeus, die door Jezus weer ziende gemaakt wordt, z’n ogen wijd open gesperd.
De woeste golven en Jezus spreekt een woord: Stil! En het water is zo glad en stil als een spiegel..

Indrukwekkend was het altijd.
De platen in de kijkbijbel zijn wat kleiner, dat is jammer.

Maar voorlopig is Niek nog niet zo geestelijk geïnteresseerd. Hij is m.n. vol belangstelling voor auto’ s, dieren en vandaag wel in het bijzonder voor z’n 2 Jip en Janneke koffertjes! Prachtig vond hij die. Open en dicht. Niet altijd even makkelijk, maar kleine prutsvingertjes kregen het meestal voor elkaar. Met koffer in elke hand ging hij dan de deur door naar de gang, daaaaag, en dicht ging de deur.

Niek was op reis of naar z’n werk.

Thuis

Zonsondergang Moeders is Thuis, eindelijk! Om 12.10 donderdagochtend is ze vredig overleden. Niet meer bij geweest. Ik had sinds woensdagochtend 10 uur bij haar gezeten, wachtend op het einde. Maar moeders was een taaie. Haar hart bleef maar kloppen, 120 slagen per minuut. Als was ze aan het fitnessen…

Ook ’s nachts ben ik gebleven, met m’n broer Ed. Veel gezongen, veel gestreeld en vaak gezegd: ga maar, je mag gaan, God wacht op je, toe maar. Om 9.00 uur ben ik naar huis gegaan om een paar uur te slapen. Net lag ik op 1 oor en m’n zus belt, kom snel het loopt nu echt af. Wat ligt Schiedam dan ver weg! Binnen een half uur waren we er, maar ze had net haar laatste adem uitgeblazen. Eindelijk Thuis. Bij de Here God Die ze zo hartelijk liefhad en bij al haar geliefden die ze soms zo miste, vooral haar dochter Loes.

Ik ben blij dat alle moeite voor haar voorbij is. Opgelucht niet meer de zware gang naar het verpleeghuis te hoeven maken. En verdrietig dat er aan het aardse leven van mijn lieve moeder een einde is gekomen. Ze heeft alles gedaan wat in haar zat een goeie moeder voor ons te zijn. Ik zal haar zeer missen.

morfine

Ik denk dat we de laatste fase zijn ingegaan. Sinds maandagmiddag krijgt moeders morfine. Ze heeft veel pijn door de verkramping van haar spieren, door de uitdroging, door de decubitus en wellicht andere oorzaken die we niet eens weten.
Ze slaapt nu meer, maar volgens Joke haar verzorgster is ze tegelijk ook vaker erg boos. De dokter ging bekijken of de frequentie misschien omhoog kon. Als dat geen effect heeft wordt de dosis verhoogd.
Als moeders maar rustig is en comfortabel….Dat is nu de inzet. De anti-biotica heeft niets uitgewerkt. Toch ben ik blij dat we dat nog wel geprobeerd hebben. We hebben alle middelen die er waren gebruikt, maar het heeft niet mogen baten. God heeft ze niet gezegend zou ik ook kunnen zeggen. Moeders wil niets meer eten, zelfs geen vla. Af en toe een slokje dubbeldrank tegen de droge mond.

De tijd om te gaan is gekomen. God zij haar en ons nabij…