straatkrant

Normaal koop ik eens in de zoveel tijd een straatkrant. Het liefst bij m’n vaste man, voor de AH in Belgisch Park, Scheveningen. Z’n voorganger was min of meer geadopteerd door de rijke klanten van die AH. Het was een Joegoslaaf en er was een actie op touw gezet om hem met een aardige som geld terug te laten keren naar z’n familie. Daar wilde hij een winkeltje beginnen. Goeie actie.

Maar nu staat er een andere Oosteuropeaan. Z’n neef? Weet ik niet. Maar voor m’n idee heeft hij minder band met de AH-bevolking.
Ik heb inmiddels wel geleerd dat het niet goed is om alleen geld te geven en geen krant mee te nemen. Want hoe minder kranten er worden verkocht, hoe minder de opbrengsten en hoe groter de kans dat men moet stoppen met het publiceren van de krant. Beter 2 kranten kopen en bij de huisarts of zo in de wachtkamer leggen dan alleen geld geven.

Maar goed. De laatste Haagse straatkrant is wel de meest tragische die ik ooit gelezen heb. De krant is altijd als zodanig heel leesbaar, goeie interviews, recepten, alle gratis uitgaansmogelijkheden in de stad, gedichten enz. enz. Je krijgt een goed beeld van het leven van dakloze mensen die proberen hun hoofd boven water te houden, met of zonder drugs.

De meest recente Straatnieuws is een prostitutieSpecial: ‘Seks bij de supermarkt’. Waar doen de tippelaarsters het, nu de meeste tippelzones gesloten zijn door de grote gemeenten. Wie zijn het? Hoe leven ze? Zelfs een uitgebreid interview met een gigolo, een mannelijke prostituee. Nou, dacht ik, deze leg ik maar niet bij de tandarts..

Wat valt me het meest op? Dat de geinterviewden allemaal verslaafd zijn of zijn geweest. Is hier sprake van vrijwillige prostitutie? Leve de lol? Niet dus, al wordt er erg luchtig over gedaan. Door de verslaving, die tot schulden leidt, die weer tot dakloosheid leidt, en die weer tot nog meer ellende en honger, besluiten deze vrouwen (en sommige mannen) dat de enige oplossing die nog rest de prostitutie is. Citaat is van een mannelijke prostitué.

"Ik prostitueer me al sinds m’n zestiende…Ik kwam uit een Limburgs gezin met 17 kinderen. Van jongs aan ben ik gedumpt. Ik kwam in internaten terecht maar liep steeds weg. Op een gegeven moment stond ik op CS Amsterdam, met een lege maag. Toen was de keuze snel gemaakt ik besloot m’n lichaam aan te bieden aan de eerste de beste die ervoor wilde betalen."

Volgt een lang verhaal over psychiatrische problemen en sociale ellende.
Schokkend om te lezen, ook al is het geen nieuws voor me. Maar het geeft me een gevoel van woede dat we in een samenleving wonen die dit soort dingen laat gebeuren. Slechte gezinsomstandigheden, onevenwichtige opvoeding, uitbuiting, verwaarlozing en ga zo maar door. Dat is een gevolg van de zonde en het kwaad in de mensen. Maar ipv dat te onderkennen en mensen voor zover mogelijk tegen zichzelf te beschermen leven we nog steeds onder de terreur van libertijnen als Rutte en Pechtold enz. Die willen ons nog steeds doen geloven dat mensen laten voortmodderen in hun zelfgekozen ellende echte vrijheid en autonomie is, het hoogste goed op aarde.

Wat ik dan zo mogelijk nog triester vind is, dat een (christelijke) politiek die visie heeft en wil voorkomen dat mensen zo terecht komen en waar mogelijk mensen de kans wil bieden uit die hel te stappen, ‘betuttelend’ wordt genoemd. Volgens mij worden er twee dingen door elkaar gehaald: liefde durft op te komen voor mensen die zichzelf kapot dreigen te maken en durft ook te benoemen wat goed en kwaad is. Zo help je mensen ontsnappen aan hun gevangenis van verslaving en een mensonwaardig bestaan bijv. als hoer. Vrijheid die mensen laat doen wat ze maar willen, tot elke prijs, is ten diepste onverschilligheid. Vrijheid als zodanig bestaat niet. Vrijheid ergens van, ziekte, overheersing, drukke baan, krijg je om iets te doen met die vrijheid.

Als christen zeg ik, ik moet bevrijd worden van m’n zelfgerichtheid en overwaardering van m’n eigen kunnen voor ik Jezus kan volgen. Ik moet bevrijd worden van de idee dat ik zelf kan bepalen wat ik moet doen om een goed leven te leiden. Ik moet zelfs bevrijd worden van de hardnekkige gedachte dat ik zelf het beste kan bepalen wat de definitie van goed en gelukkig is. 

Dat is zo vreselijk aan de uitspraak: nou ja, als zij er gelukkig mee zijn, wie ben ik..enz.
Als mensen er uitzien zoals die heroine hoertjes kan niemand beweren dat dat een vorm van geluk is. Het is van de gezichten af te scheppen dat hier geleden wordt. Natuurlijk zijn ze ook zelf verantwoordelijk, maar het punt is dat deze mensen hulp nodig hebben en niet pas als ze dat zelf willen. We worden allemaal gedwongen (terecht) om een veiligheidsgordel te dragen, waarom mogen we dan deze vrouwen en mannen niet gedwongen af laten kicken én hen een betere levensmogelijkheid aanbieden? Met sanctie?
Ik krijg toch ook een boete als ik m’n gordel niet draag?

Verder vind ik het uitstekend om ook de hoerenloper aan te pakken! Mannen die profiteren van de ellende van een ander om hun gerief te halen. Walgelijk! Want behalve de verslaafde hoertjes heb je ook de buitenlandse vrouwen, illegaal, of onder valse voorwendselen hierheen gehaald. Meer dan 80% van de vrouwen in de prostitutie zit daar onvrijwillig. De Haven in Den Haag werkt al jaren onder deze vrouwen. Fantastisch werk.

Huit Femmes

Huit Femmes, van regisseur François Ozon (2002)8femmes
(bewerkte recensie van www.filmrecensiepagina.nl)

Het loopt tegen Kerst en ergens in een landhuis in Frankrijk wonen 8 vrouwen en 1 man. Iedereen komt thuis om het feest te vieren, maar het feest wordt niet echt een feest, want op een morgen wordt de man met een mes in zijn rug op bed gevonden; hij is dood. Wie is de dader?

Het gaat van grootmoeder tot kleindochter tot kamermeid tot schoonzus in deze kleurrijke film over de moord op de man des huizes. Zodra Marcel levenloos wordt aangetroffen begint er een onderzoek naar de schuldige. Gaby( Catherine Deneuve), de vrouw des huizes zwaait de scepter. Ze komt aristocratisch over en is redelijk bazig. Op het oog geldt dit ook voor Augustine( Isabelle Huppert), haar exentrieke zuster. En dan zijn er nog de dochters Suzon(Virginie Ledoyen) en Catherine (Ludivine Sagnier). Het kamermeisje(Emanuelle Béart) is ook behoorlijk nieuwsgierig en lijkt meer te weten…De huishoudster(Firmine Richard) zal het wel niet hebben gedaan. Ook hebben we nog oma(Danielle Darrieux), die hulpelozer overkomt dan ze in werkelijkheid is. De 8e vrouw is de schoonzus van Gaby, Pierrette( Fanny Ardant), een voormalig exotisch danseres en ook niet op haar mondje gevallen.

De oudste dochter van Gaby leidt als een ware miss Marple het onderzoek, dat moet leiden tot het vinden van de moordenaar van haar Papa. Iedereen beschuldigt elkaar en er komen flink wat geheimen en verlangens naar de oppervlakte…

De regisseur heeft er plezier in om genres door elkaar te halen. Comedy, drama, musiacal.
Het is een bijzondere film die alle ingrediënten heeft van een detectiveroman, Agatha Christy stijl, maar het toch niet is. Ozon heeft het decor gebruikt van een huiskamer uit de 50er jaren en het lijkt dus wel of je naar een toneelstuk zit te kijken. Ook de kleuren zijn prachtig authentiek! De kleding van de dames is ook geweldig, helemaal fifties!

Wat ik van de film vind

De geheimen en verborgen verlangens van de 8 vrouwen zijn allemaal gerelateerd aan seksualtiteit en sosm nogal duister. Het verscherpt het contrast tussen de zg. rijke, gelukkige, deftige familie en de werkelijkheid. Dat maakt de film ook tot een tragedie vind ik. Leeg en zonder moraal. Tegelijk ontstaat er ook een gevoel van mededogen in me. 

Memories 4

Gisteren in Utrecht bijgekletst met zus Thea. Memories en verhalen over vroeger. Frappant altijd weer hoe je als kinderen in hetzelfde gezin van dezelfde vader en moeder elk zo je eigen herinneringen en beleving hebt. Thea en ik schelen 6 jaar. Tussen haar en mij zit nog een broer, 3,5 jaar ouder dan ik.  Boven Thea zaten zus Loes, 3 jaar ouder en Ed, 4 jaar ouder. Thea is dus typisch een midden-kind. Niet bij de oudsten horen en niet bij de kleintjes horen.
Ik hoor van meerdere vrienden die in zo’n positie opgroeiden dat het je vaak je leven lang opzadelt met een gevoel van er- niet- bij- te- horen.  En als je dan qua karakter ook nog anders bent dan de rest word je in dat gevoel nog sterker bevestigd…

Het blijft me verbazen dat we als vrouwen van middelbare leeftijd (tja, zo is het nou eenmaal :(….) met elkaar de gevoelens delen van de kinderen in ons. Wie was Ma voor jou? Wat betekende Pa voor jou? Natuurlijk heb je het dan over het heden en de afgelopen jaren, maar hoe langer je doorpraat, hoe duidelijker het wordt dat de band van vroeger zo bepalend was voor het nu. In hoeverre heb je er vrede mee gekregen dat de dingen waren zoals ze waren? In hoeverre voel je je nog geremd of gehinderd door het verleden? In hoeverre voel je dat je persoonlijkheid ge(ver)vormd is door het verleden?

En zelf zijn we ook moeders. Verre van volmaakt. Sommige fouten heb je herhaald, andere fouten heb je zo nadrukkelijk geprobeerd niet te maken dat je weer andere domme dingen deed.
Toch denk ik dat liefde het uiteindelijk wint. Onbeholpen, schuchter, indirect, of open en luid en duidelijk, het is die liefde die de fouten ten lange leste toedekt. Ik bedoel de liefde van een moeder, mijn moeder, mijzelf als moeder. De wijze waarop die geuit wordt kan verschillen en soms voor vebetering vatbaar zijn, maar dat die liefde er was en is, als een sterke, onstuitbare onderstroom van de relatie, daar ben ik van overtuigd. En dat blijft als laatste ‘hangen’. Daar kan voor de een langere tijd overheen gaan dan voor de ander, maar als die liefde er was dan zal die toch overwinnen.

Memories 3

We hebben 8 jaar in Zuid-Korea gewoond. Driemaal hebben we bezoek gehad van mijn ouders. Tweemaal van vader en moeder samen, de derde keer kwam moeders alleen, na het overlijden van m’n vader. De eerst keer, in 1982, woonden we in Seoel, de hoofdstad en hebben toen vooral Seoel en omgeving bekeken. Fascinerend voor ons en voor hen. De tweede keer, in 1984, woonden we inmiddels weer in het zuiden, in de havenstad Pusan. Daar woonde je eigenlijk pas echt in Korea.

In die tijd zag je daar, in tegenstelling tot Seoel, zeer zelden westerlingen. Het baarde nogal opzien als je voorbij kwam, vooral onder kinderen. In grote groepen liepen ze achter je aan onder het uitroepen van allerlei kreten die zij met het westen=Amerika associeerden. Zeer geliefd was bijv. het door ons zo gehate: “mr. monkey”…Het was altijd een dilemma: negeren we dit of jagen we ze weg door opeens iets in het Koreaans te roepen. Maar ja, je wist van tevoren nooit of dat de interesse alleen maar zou doen toenemen…Eerst schrokken de blagen zich een hoedje en renden ze weg, maar vaak kwamen ze even hard weer terug.

Mijn ouders waren al een week of wat bij ons in Pusan, toen ze besloten ook eens zelfstandig een tochtje te maken. Mijn moeder was reislustig en ach, mijn vader was wel bereid met haar mee te gaan. Ik maakte een kaartje van de binnenstad, schreef ons tel.nr. op en maakte een briefje wat ze de taxi-chauffeur konden geven voor de weg terug. In Korea waren in die tijd taxi’s onderdeel van het OV. Voor een hele schappelijke prijs kon je einden rijden.

Ik zette hen op de taxi, legde uit waar de chauffeur hen moest laten uitstappen en zwaaide hen uit. Vader en moeder een avondje op stap. (Winkels en markten bleven de hele avond open).

Nog geen 20 minuten later gaat de telefoon. Een mij onbekende Koreaan: “Uw ouders zijn verdwaald, ze komen er zo aan, maakt u zich geen zorgen.” Ik vroeg nog of ze daar zelf nog waren, jawel en ik kreeg mijn moeder aan de telefoon. “We stonden alleen maar naar je plattegrondje te kijken”, zei ze enigzins verbouwereerd, “toen deze man het ons uit de handen rukte en tegen ons begon te praten. We verstonden hem natuurlijk niet en nu heeft hij jou dus blijkbaar gebeld.” Ik praatte weer met de Koreaan verder. Maar ik kreeg hem niet aangepraat dat ik mijn bloedeigen ouders alleen op pad had gestuurd in een wildvreemde onbekende stad waar ze de taal niet eens spraken. We hingen op, ik onzeker over het verdere verloop…
Na nog eens een kwartier ging de deurbel: mijn ouders! Ze waren linea recta een taxi ingeduwd, en richting het thuisadres gestuurd dat op hun plattegrondje stond! Met lichtelijk de slappe lach kwamen ze binnen.

Ze waren nog geen 5 minuten in de stad toen ze door de overbezorgde Koreaan min of meer opgepakt en in een taxi gezet werden. Daarna ben ik toch maar weer mee gegaan.

 

soms…

Soms denk ik: waar zijn we aan begonnen?? Twee kleine katjes die door de kamer vliegen is nog grappig en vertederend. Ze wegen niets en ach, zoveel schade richten ze dan nog niet aan. Maar nu hebben we twee bijna volwassen katten die met nog meer energie door de kamer vliegen en vervolgens het liefst neerploffen op mij dierbare zaken, zoals m’n antieke servies of zo.

Ze gebruiken het liefst de bank en stoelen als krabpaal en vooral Gina vindt de meest obscure plekjes om etterig te zijn. Zit ik lekker de krant te lezen, moet ik haar weer uit m’n planten plukken, of van de bovenste boekenplank halen waar ze de boeken naar beneden duwt. Ze is overal en altijd op zoek naar planten en bloemen om die vervolgens kaal te vreten…M’n met liefde gekoesterde orchidee-stek uit Korea kreeg dit jaar voor het eerst bloemetjes..dacht ik…De volgende dag waren ze spoorloos verdwenen en ik heb een ernstig vermoeden dat Gina ze als toetje heeft opgegeten..
No peace for the wicked.


Poezen_feb_2007_3

Ik vind poezen leuk, maar alleen als ze slapen!!

Memories 2

Ach ja, het bosje bloemen of het plantje wat moeders altijd bij zich had…Ik waardeerde dat toen ook al, maar ben het pas echt op waarde gaan schatten toen ik zelf kinderen kreeg die niet meer thuis woonden. Mijn geest was gewillig, is, mag ik wel zeggen, om een bosje bloemen mee te nemen, maar wat is mijn vlees dan zwak vergeleken met dat van moeders!
Ook hier blijkt weer hoe georganiseerd zij leefde en hoe ik dat peil wel nooit zal bereiken. Ik zou eigenlijk altijd wel een bloemetje bij me willen hebben, maar ik denk er vaak pas op het laatste moment aan, als ik in vliegende haast de tram moet halen en moet kiezen tussen een latere trein/tram/bus + een bosje bloemen of mezelf maar zien als het cadeautje en met lege handen aankomen…
Moeders had alles van te voren uitgestippeld. Hoe laat ze zou opstaan, ontbijten, wat ze aan zou doen, hoe laat de bus vertrok en de dag tevoren stond het bloemetje al klaar.

Later kreeg ze er last van dat ze zo alles op tijd moest doen van zichzelf. Uitslapen was er nooit bij en het werd een beetje dwangmatig. Om zo laat moest ze ontbijten en om dat tijdstip maar te halen, begon ze ’s avonds al de boterhammen klaar te zetten bijv. Dat werd haar zelf ook te gek, maar het viel niet mee dat los te laten…

Toen mijn vader nog leefde gaf het ook veel spanning tussen hen. Mijn vader kon z’n bed niet uitkomen ’s ochtends en leefde enigzins in een mist tot een uur of vier. Dan begon hij pas  echt wakker te worden en zin te krijgen in de dingen. Dit was wel nadat hij ontslag had gekregen vanwege een fusie van het bedrijf waar hij al 40 jaar (!) voor werkte. Hij kwam op 55-jarige leeftijd thuis te zitten. Van enige begeleiding was in die tijd nog geen sprake. Het was een enorme klap voor hem. Nooit een ochtendmens, is het daarna er niet beter op geworden.

Ik aard wat dat betreft naar hem. Ik ben ook een echt avondmens…Ik ploeter me door de dag en ’s avonds denk ik vaak opeens, he, ’t is eigenlijk zo slecht nog niet!

Het blijft een raar verschijnsel. Echtgenoot kun je letterlijk naar bed dragen na 23.00 uur. Hij trekt witjes weg en kan, al gapend, met moeite een conversatie voeren. Terwijl ik pas rond 20.00 uur begin te babbelen, na de hele dag stilletjes ja en nee gepreveld te hebben als respons op zijn stortvloed aan vragen en opmerkingen. We gaan binnenkort een cursus volgen: “Hoe haal je het meest uit de korte tijd dat je samen helder bent?” (hi,hi)

Memories

Als mijn moeder op bezoek kwam hoefde ik zelf niets lekkers in huis te halen. Ze had een tas vol spullen bij zich. Chocola van de markt, van die heerlijk zachte Cote d’Or en lekkere koeken. En dan vaak nog zoiets als krentebollen (of krentenbollen?).

Ze kwam altijd met de trein. Na mijn vaders overlijden in 1986 was ze gelukkig nog jong genoeg om zelfstandig met het OV te leren reizen. Maar ze wilde het ook. Eigenlijk was moeders best avontuurlijk aangelegd. Ze hield van kaartlezen, al was ze er net zo goed in als ik (ha, ha). En reizen vond ze heerlijk. Zorgvuldig zocht ze uit wanneer er vrije reizen waren op de seniorenkaart en dan ging ze op pad.
Een keer was ze voor negen uur op de trein gestapt en kreeg ze, tot haar grote schande, een vermaning van de conducteur!

Drie keer is ze in Korea geweest toen wij daar woonden. Twee keer met m’n vader en de derde keer helemaal in d’r upje, vlak na het overlijden van mijn vader. Heel dapper, want het waren toen echt lange reizen met een overstap in Frankfurt of Parijs.

Het was het jaar waarin Kim en ik 12,5 jaar getrouwd waren, april 1987. Altijd een goeie planner had ze van tevoren een advertentie opgegeven aan het Nederlands Dagblad met felicitaties namens de kinderen. Ik snap nog steeds niet helemaal hoe die coordinatie verliep want we kregen daar toch niet iedere dag de krant uit Nederland. In ieder geval met vertraging. Hoe het ook zij, op de morgen van de Dag zat ik de krant te lezen en Jesseka en mijn moeder deden een beetje vreemd. Ze hadden de grootste belangstelling voor mij en de krant. Als ik weg liep kwam Jes me achterna en moest ik toch vooral op die en die pagina dat en dat eens lezen. Jes was een pienter kind maar de krant las ze normaal gesproken nog niet, ze was 11.
Om een lang verhaal kort te maken opeens zag ik het eindelijk, die kleine advertentie: Kim en Margreet, 12,5 jaar, gefeliciteerd. Hoe intens lief, besef ik nu. Pas later realiseerde ik me hoe lang van te voren moeders daar over nagedacht moest hebben!

Zo zat ze echt in elkaar. Vakanties werden lang van te voren voorbereid. Ergens op een plek in huis groeiden langzaamaan de stapels kleren en linnengoed voor de vakantieweken. Het gaf me een heerlijk gevoel van voorpret. Op het laatst mochten we alleen oud ondergoed en zo aan. Dan was de grote dag van vertrek heel dichtbij en ik deed niets liever dan versleten katoentjes dragen!

Toen ik klein was werd mijn kleding de avond van tevoren klaargelegd. Heel slim waarschijnlijk met 5 kinderen en veel huishoudelijke karweien ’s ochtends vroeg. (Tot mijn schande moet ik bekennen dat mijn moeder tot en met de middelbare school mijn brood ’s ochtends smeerde… ). Tot 1965 hadden we een kolenkachel en ik zie m’n moeder nog van buiten komen met de kolenkit en ik hoor dat knisperende geluid als de kolen van bovenaf in de kachel gegooid werden. Wat een vieze boel moet dat geweest zijn ’s ochtends net uit je bed…
Ik heb daar zelf eigenlijk geen enkele associatie mee. (Toen niet i.e.g. in Korea hadden we dezelfde vieze kachels!) Ook niet dat het koud was. Terwijl dat wel zo geweest moet zijn. Er was alleen in de woonkamer verwarming en een enkel electrisch straalkacheltje in een andere kamer. Dat laatste weet ik zeker omdat die roodgloeiende staven me als kleuter enorm intrigeerden. Ik wilde weten of dit nu ook vuur was of niet. Om het te testen hield ik er een papier bij wat natuurlijk direct vlam vatte. Ik ben nog nooit van m’n leven zo geschrokken!! En m’n moeder nog erger, denk ik. Ze zal heel opgelucht geweest zijn toen we in ons volgende huis gaskachels kregen. Ook alleen nog maar op de begane grond. Boven hadden we butagaskachels. Stinkdingen.

Ik dwaal af. Dat is gebruikelijk als je Memorylane afloopt.

hoe rouwt een mens tegenwoordig?

Ik ben in de rouw. Vroeger zou ik zwarte kleding dragen. Bepaalde dingen niet doen tot zoveel maanden na de begrafenis. Zeker niet door Antwerpen zwalken. Eerlijk gezegd was dat misschien wat later ook leuker geweest. Vandaar ook mijn vraag: Hoe rouwt een modern westers mens?

Vandaag heb ik, in plaats van met m’n neus de boeken in te duiken (mijn escape) de stilte opgezocht in de duinen. Al sinds vorige week was er een aansporing daartoe blijven hangen. De EO gids had ivm vastentijd een extra gidsje meegestuurd over Stilte. Mooie artikelen, van o.a. Victor van Heusden. Stil zijn en God’s nabijheid zo leren ervaren. Dat is oefenen, blijkbaar.Ma_pasfoto

Ik besefte het weer eens op de fiets vandaag: wat kan ik toch moeilijk m’n gedachten tot rust brengen. Om echt stil te worden moet je door een chaos van gedachten en ‘ik moet nog dit en dat’ flarden heen.

Het intrigeert me. Stil zijn brengt ook de herinneringen naar boven. Aan hoe moeders was, niet was, wat ze heeft meegegeven en wat ze zelf niet had en dus ook niet geven kon. Dat is rouwen dan in elk geval. Rust en tijd zoeken en de herinneringen laten komen. En dan ook verdrietig durven zijn omdat het definitief nu op aarde voorbij is voor haar-en-mij.

Zo, als op deze foto, zal ik me mijn moeder herinneren, denk ik.

mijn eigen rabbi :)

Batteau_k_1kl_1

Kim is op een congres geweest in Soest waar afgevaardigden van gereformeerde kerken uit heel Europa bij elkaar kwamen. Voor kennismaking, voor delen van ervaringen enz.

Kim was enthousiast! Zoveel kleine maar levendige gemeenschappen. Als wij denken dat we klein zijn ga dan maar eens praten met iemand uit Letland, of Spanje..

De foto is genomen door P.de Vries.

Antwerpen 2007

Ik werd ’s nachts al een keer wakker met het gevoel: er klopt iets niet. Ik wist dat ik naar Antwerpen zou voor 2 dagen, maar waar ging ik eigenlijk heen? Ik had via internet een hotel gereserveerd voor Sas en mij, maar hoe heette het in vredesnaam en had ik een bevestiging ontvangen? Beetje vaag dus. Duidelijk geval van “vrouw-laat-anders-man-altijd-alles-organiseren”…Dan liggen de papieren netjes op een stapeltje klaar…

Nou inderdaad, na een aantal telefoontjes, kordaat verricht door Sas, bleek niemand in Antwerpen nog op de hoogte van onze komst. Eerste de beste (luxe) hotel dus maar geboekt en weg waren we, om 9 uur zoefden we richting A. Binnen 2 uur waren we er. Dank zij de Tom-Tom redelijk snel gevonden. Hoewel bij 1 verkeerde afslag mevrouw Tom helemaal de kluts lijkt kwijt te raken en ons in een wirwar van straatjes dreef. Gelukkig reed Sas en arriveerden we uiteindelijk bij ons gedrochtige hotel:

Hotel_astrid_plaza Park Plaza Hotel.

Toen moest het serieuze shoppen dan maar beginnen.
Eerst kamer bewonderd, uitgepakt, en toen zijn we gaan lopen. Naar de binnenstad en de beroemde Meir. Maar eerst koffie! Op een terrasje, ook al was het nog niet zo warm…De taart vonden we toch te belachelijk duur, dus hebben we ergens om de hoek van het terrasje 2 wafels gekocht waarvan de opbrengst voor een project in Indonesie was, voor slachtoffers van de tsunami. Smaakte toch beter ondanks het feit dat het geen verse wafels waren. (Ik had natuurlijk direct gewetensnood, liep ik de meest onnodige inkopen te doen, hmmm…)

De eerste de beste winkel die we binnengingen was al direct een succes. Een soort H&M, maar dan iets minder trendy (tenslotte ben ik van middelbare leeftijd!). Eigenlijk was ik daarna wel klaar. Maar voor Sas was het serieuze shoppen pas begonnen… Nou ja, we hebben veel gelopen, veel gezien, af en toe lekker bijgekomen met koffie of een broodje. We kwamen in steeds leukere straatjes, met kunst en tweedehands/vintage kleding. Episode is zo’n winkel. Echt boordevol met netjes gesorteerde kleding uit de jaren ’60-’80. Geweldig. Ik ben er helemaal weg van. Niet om zelf te dragen maar wel om het te zien (dragen). In Belgie zie je veel jongens met oude herenbroeken bijv., die dan op de heupen worden gedragen, met het kruis halverwege de bovenbenen…

Wafels, zon, veel wandelen, links rechts, rechts, links..Steeds weer de Grote Markt met kathedraal als orientatiepunt. Bij de Schelde op zondag heel rijk geflaneerd in de zon.

Koekebakske in de Kammenstraat, tweedehandskleding op de Vrijdagmarkt, en de Onze Lieve Vrouwe kathedraal. Daar hebben we een dienst meegemaakt, en een kaars aangestoken voor onze geliefden. En gebeden. Wat een sublieme plek om tot rust te komen en Gods grootheid te ervaren. Zo’n kerk die daar al eeuwen staat en zo prachtig is gebouwd en zoveel geschiedenis heeft doorstaan. Ik word er altijd rustig en wilde dat ook protestantse kerken die functie konden hebben. Rust, bezinning, aanbidding, voor de vermoeide shoppers.