In februari, net een week voor mijn moeder stierf waren de ouders van kim een paar dagen in Nederland. Zij waren net in Engeland naar de begrafenis geweest van De zwager van mijn schoonvader.
Met z’n allen op de foto, behalve Kim dan, die is de fotograaf.
Tot Greatgrandma’s teleurstelling wilde
Niek niet bij haar op schoot,
maar heel dicht naast haar ging goed.
Zoals immer en ever is Niek druk aan het telefoneren..
Hoe zou dat toch komen?
Rolletje film weggebracht een week of wat terug, van het bezoek van m’n schoonouders uit de VS o.a. Laatst opgehaald en tussen de foto’s ook opeens de foto van moeders kist zoals hij daar stond tijdens de afscheidsbijeenkomst.
Ach, wat gaat er dan weer veel door je heen. Moeders. bijna 3 maanden geleden gestorven nu. Had ik er last van met moederdag? Nee, eigenlijk niet. Dat vierden we al een paar jaar niet meer omdat ze er niets meer van wist. Hoewel, ik heb volgens mij alleen de laatste keer niet meer iets meegenomen. Nou ja, hoe het ook zij, de momenten waarop je verwacht haar te missen glijden voorbij zonder emotie. En dan opeens, uit onverwachte hoek is het er weer. Zoals bij die foto.
Het moeilijkst blijf ik vinden dat haar laatste jaren zo ongelukkig zijn geweest. Dat we daar als kinderen zo weinig aan konden veranderen en verbeteren. Leven met angst en wanen is ongelofelijk zwaar en er dan niet over kunnen praten omdat je spraak/taalbeheersing gestoord is…Hebben we genoeg gedaan om daarin tot hulp en steun te zijn? Had het beter gekund? Ik weet het niet en ik zal dat ook los moeten laten. Voor mijn moeder is het nu goed. Maar er zijn anderen net als mijn moeder. Het verpleeghuis blijft een dominant verschijnsel in de ouderenzorg en ik heb grote twijfels of de psycho-geriatrische zorg zoals die nu plaatsvindt goed is voor een (dementerend)mens. Daarom blijft het me wel bezig houden.
een van de gedichten die ik de afgelopen tijd over m’n moeders dementie geschreven heb:
Hoe erg het was
de vlekken in je kleding
je lange nagels en onverzorgde haar
ik wist niet hoe erg het was
tot ik je vandaag weer zag
zoals je was voor je hersenen
verkleefden en de laatste jaren
maakten tot een stroperige brei
waar jij en wij in dreigden te verstikken
ik wilde je verzorgen en vooral
begrijpen maar jouw woorden
waren als sprinkhanen
ze sprongen weg zo gauw
ik dacht ze te vangen
ik kreeg ze niet te pakken
ik liet jou achter
met in je ogen die bange blik
wie zal me hieruit redden?
Ik kon je niet meer blij maken
niet bereiken met mijn woorden
die als vlinders op je trachten
neer te strijken, zacht,
licht als lucht, liefkozend
maar je veegde ze weg als
motten die kleefden
in de mistige meren
van je ogen kwam
nog zo zelden een opklaring-
de zon was weg,
de sterren en de maan;
seizoenen, tijdperken en
je eigen geschiedenis
alles was geworden
tot een onbegrepen nu
ik voel pas nu
hoe erg het was.
Tja, wat zal ik zeggen? Gisteren heb ik als in een warm bad met geurige lavendelbubbels me verzadigd aan de familie (de kids+aanhang) die voltallig aanwezig was. Niet voor moederdag alleen hoor, Suus was ook jarig en we hebben met z’n allen de feestelijkheden gevierd. Maar Kim en ik kregen van Sas en Luuk wel ontbijt op bed!
Niek neutraliseerde de lavendelgeuren enigzins met andere geuren (ik pastte even op en ja hoor, net voor mij de poep bewaard zoals hij dan komt aankondigen, met stijve beentjes lopend van het ‘ongemak’).
Vrijdag heb ik opgepast in Utrecht en hebben we het ook heel gezellig gehad saampjes. Ik had me verslapen, (help, zal je altijd zien) dus Luuk heeft een uurtje ingevallen. Niek helemaal in de gloria. Hij is echt gek op mannen, en bij Luuk op schoot zwijmelt hij altijd even weg.
Toen dus verder met Oma. Dat viel gelukkig ook wel in de smaak: ‘Oma, sitta, maakku.’ Niek was aan het tekenen en dan vindt hij het uiterst gezellig als je naast hem komt zitten en een auto voor hem maakt of zo. Hij heeft een lijstje wat we dan langzaam afwerken. ‘Ootoo, vietuig, jauwjauw, waf, en boes (bus)en tein’. Het transport heeft Niek’s bijzondere aandacht.
Nu ben ik niet zo goed in tekenen, maar Niek vindt alles prachtig. Hij tekent zelf inmiddels grote cirkels en lijnen. Maar af en toe buigt hij zich opeens diep voorover, trekt een ernstig gezicht zegt: ‘Kijk’…, alsof hij als voorzitter een serie argumenten op een rijtje gaat zetten…Hij begint dan kleine miniscule tekentjes te schrijven. Volgens mij is ‘ie dan ook echt voor z’n idee aan het schrijven zoals hij Jes en Dos dat ziet doen.
Dos heeft de gewoonte om wanneer hij telefoneert heen en weer te lopen, al pratend. Als hij denkt dat het storend is gaat hij naar de gang. Zo beent Niek ook heen en weer door de kamer als hij een mobieltje van iemand te pakken krijgt, praat of hij een diepgaande discussie heeft (hallooo, ja, ja..en allerlei andere klanken) en na een poosje vertrekt hij, deur achter zich dicht trekkend. Zo hoort dat, toch?
We hebben allebei heerlijk een paar uur geslapen. Ik moest ‘m wakker maken. Hij is dan direct weer bij de les, tot mijn verbazing. Lekker warm en met rode wangen, maar hij gaat gewoon verder met het gesprek waar we gebleven waren lijkt het wel. Geen middaghumeur. Slaapzak uit en ’s kijken, wat gaan we doen. Kleren aan? Nee, dat mag voorlopig niet. Lekker in m’n romper en m’n blote benen spelen, maak niet uit dat ik koud word. Broek? nee..Sokken? nee…Schoenen (waar ‘ie gek op is)? Het bolletje schudt eigenwijs en overtuigd: nee, nee, nee. Nou, dan maar niet. Je moet als peuter toch nog wat te kiezen hebben?
Vanmiddag uit m’n werk door naar het Juliana Kinderziekenhuis. Ruth Changoer, de baby van Babita en Satish, hindoestaanse vrienden van ons en ook lid van onze gemeente, had plotseling een ademstilstand gekregen. Waarschijnlijk melk in haar longetjes gekregen en daardoor in ademnood. Babita was alleen en is via de huisarts bij het ziekenhuis gekomen. Gelukkig lijkt het allemaal minder ernstig dan gedacht. We hebben gebeden dat er geen verdere schade zal zijn. Om te zien is het een blakende baby!
‘Heb ik alles van de laatste maanden een beetje verwerkt?’, vroeg iemand me gisteren. Nee, echt ‘normaal’ voel ik me nog niet. Voel me nog heel erg moe en ben tot veel minder in staat. Heel raar blijf ik dat vinden. Dat een gebeurtenis als het sterven van een geliefde zulke fysieke gevolgen ook heeft. Ik blijf me verbazen over de wisselwerking tussen geest en lichaam. Eigenlijk is het geen wisselwerking maar valt het samen. In de Bijbel worden emoties altijd aangeduid met een lichamelijke bron. Nieren, ingewanden, hart, lever, benauwdheid, en er zullen er wel meer nog zijn. Dat geeft zo goed weer wat emoties met je doen.
Er kwam een uitnodiging voor een gezamenlijk gedenken van de overledenen van moeders (psycho-geriatrische) afdeling in Frankeland. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar nog niet van weet of ik er heen ga. Die plek, de mensen, ik heb er, merkte ik toen ik de brief las, moeilijke herinneringen aan. M’n primaire reactie is: daar ga ik nooit meer heen…
Even laten bezinken maar.
Wat een timing zeg voor onze vakantie. We zijn nog niet thuis of de regn komt met bakken uit de hemel! Er waren duidelijk planten in de tuin die het de afgelopen dagen zwaar hebben gehad, maar je ziet ze zienderogen opknappen!
Vandaag nog een luie dag, wasje gedaan beetje opgeruimd en morgen weer aan het werk. Op de terugweg vanuit Frankrijk langs Utrecht geweest en de kids gezien, mn Niek natuurlijk! 10 dagen, zeg, wat een lange periode….
Niek is helemaal ingesteld op het bezoeken van ‘Luuk en Vienja’ zoals hij Lukas en Ravinia nu noemt. Als Sas op Niek past op vrijdag, is Luuk ook vrij. Vast onderdeel van de dag is even op de fiets naar ‘Luuk’. Prachtig vindt hij dat. Vooral als hij even in Luuk z’n studio mag kijken en zich in het ‘knopjeswalhalla’ waant..
Luuk geeft hem ook af en toe een introductiecursus ICT.
Gisteren vond Niek bij Luuk in de keuken een pot met allemaal potloden, en dingen waarvan je nauwelijks weet wat het is, je kent dat wel, zo’n potje. Hij pakte er een soort schroevendraaier uit en rende er mee weg. Ik bezorgd er achter aan, wat gaat hij doen..? Heel doelbewust liep hij met snelle dribbelpasjes naar z’n, net uit Frankrijk gekregen, autootje, pakt het behendig op met 1 hand, draait het op z’n kop, en alsof hij al jaren monteur is of zo, steekt hij het ding in de schroefjes: ‘auto maken’, zegt hij ter geruststelling nog tegen mij.
Nog even, zei ik tegen Jes, en al jullie electrische apparaten liggen uit elkaar wanneer je even niet kijkt! Techneutje Niek. Hij is nog steeds gek op dieren, muziek, en gezelligheid. Dus we hoeven niet bang te zijn dat er een nerd-in-de-dop onder ons verkeert!
Lukas heeft een nieuwe baan, bij het Nederlands Kanker Instituut in Amsterdam. Hij begint in juni o.a. als medewerker van een researchteam. Lukas is dan betrokken bij de verwerking van allerlei data die een plaatje moeten worden, medische simulatie, als ik het goed begrijp..’t Is een ingewikkelde business voor leken, dus ik durf niet te veel te zeggen.
Sas heeft ook een nieuwe baan, via het uitzendbureau bij een groene stroom bedrijf E-concern, via HRM bij communicatie en PR terecht gekomen. Ze voelt zich er als een vis in het water. Voelt zich rijk gezegend na een toch wat storm- en regenachtige periode!
Suus en haar vriend Rob zijn aan het kijken naar een ander huis. Rob ondergaat een medicijnkuur ivm een chronische ziekte die hij heeft en dat is erg zwaar. Hopelijk is hij daar snel doorheen!
En Jes en Dos, ja dat gaat ook heel goed. Jes geeft 2 werkcolleges aan eerstejaars, leuk, vermoeiend en ‘challenging’! Het is onderdeel van haar AIO-schap aan de faculteit voor literaratuurwetenschappen in U. Over een paar weken hopen ze voor 2 weken naar het familiehuisje in het geboortedorp van Dos z’n vader in Griekenland te gaan, voor vakantie. Heel mooi en rustig gelegen. Kan Niek z’n eerste Griekse woordjes leren!
Helaas geen wireless hier, dus alle blogs moet ik opslaan en straks in een keer op de site gooien. Met het risico dat de lezer denkt, dat is me teveel van het goede…Nou ja, in ieder geval heb ik dan m’n eigen herinneringen geboekstaafd.
Woensdag 2 mei.
Opnieuwe een stralende dag, met een flinke bries. Beter weer kan ik me eigenlijk niet voorstellen. Ik zit in korte broek (die van Kim 😦 ben m’n eigen vergeten) en een hemdje in de tuin te bloggen. Net terug van een lange fietstocht in de omgeving die echt prachtig is.
Thiescourt, Lassigny en weer terug. Heuvel op (hijg,hijg), heuvel af. Vrijdag voor de vakantie nog een conditietestje gedaan op fitness, niveau 8, en daar kwam ‘goed’ uit. Kan ik merken. Tien jaar geleden, in Limburg, viel ik na een halve heuvel al in zwijm,
zo slecht was m’n conditie toen.
Het huis-in-Frankrijk kwam weer ter sprake. In Lassigny 2 huizen gepasseerd die in aanmerking voor permanente bewoning zouden komen. Onder voorwaarde dat we een schuurtje met twee bedden en een kacheltje om op te koken in Nederland houden om regelmatig terug te komen.
Zo ging ongeveer de fantasie. Toch benieuwd wat de prijzen hier zijn. Zo dicht bij Parijs zou dat wel eens heel prijzig kunnen zijn. (inmiddels gezien dat de prijzen hier nog heel erg redelijk zijn! Zeker wanneer je in aanmerking neemt hoeveel land je bij zo’n huis hebt…)
Lassigny is een zeer leuk dorpje. Met supermarkt, 2 restaurantjes, een sportclub, enz. Wat wil zeggen: er is leven. Dit in tegenstelling tot veel andere dorpen in de omgeving.
Onze patron zei dat hij probeert zoveel als mogelijk de plaatselijke winkels in de buurt te bezoeken om zo hen te steunen in de overlevingsstrijd. Wij waren (om een tuinstoel te kopen, ivm mijn ongemakkelijke achterkant, niet geschapen voor de franse smeedijzeren schattige tuinstoeltjes) naar de Hypermarche geweest in een stad verderop.
Daar rondlopend zeiden we ook tegen elkaar dat het geen wonder is dat al die dorpen zonder winkels zitten.
Niemand kan tegen zulke giganten en hun prijzen op.
Op weg naar Lassigny vanmiddag hebben we in Thiescourt een Duits militaire begraafplaats bezocht uit de Eerste Wereldoorlog.Er lagen denk ik minstens tweeduizend soldaten begraven. De grote kerk, vlakbij de begraafplaast had als ziekenhuis gediend in die oorlog. Zowel Duitse als Franse soldaten werden er verpleegd.
De kerk zelf raakte zwaar beschadigd door een bombardement en is in 1920 gerestaureerd.
Het was er zo stil, zo vredig. Heuvelachtig, groene velden, koolzaadvelden en in de verte de bossen. Boerderijen, af en toe een weide met koeien, die je verbaasd aan staren. Je probeert je in te denken hoe het daar toen was.
Ik ben Geert Mak aan het lezen, Europa. De hoofdstukken over de Eerste Wereldoorlog vond ik heel aangrijpend.
Iedereen ging nog de oorlog in met een gevoel van eer en vaderlandsliefde. Zingend trok men weg, toegejuicht door de achterblijvers. Om terecht te komen in een van de meest zinloze oorlogen, jaren lang verschanst in een loopgraaf. Mak beschrijft de gruwelen van die oorlogsvoering heel beeldend.
En dan loop je daar op zo’n kerkhof. Bijna al die jongens kwamen om, of in 1914, direct na hun aankomst, of in 1918, toen er een beslissende keer kwam. Werkelijk honderden duizenden zijn omgekomen toen. En de overlevenden leidden een zeer moeizaam leven. Van Post Traumatische Stress Stoornis had nog niemand gehoord. Shell shock heette het toen, geloof ik. Plastische chirurgie stond in de kinderschoenen. En juist de loopgravenoorlog droeg het in zich om mensen helemaal krankzinnig te maken.
Opgesloten in een kuil beschoten worden en om je heen de een na de ander letterlijk kapot geschoten te zien worden..
Wanneer is het jouw beurt?
Onder de Duitse graven zagen we zelfs twee Joodse. De Davidsster en een Hebreeuwse tekst erop. Toen nog wel.
Bij de Franse militaire graven lagen vele Islamitische jongens begraven. Waarschijnlijk Algerijnen, toen nog een kolonie van Frankrijk.
Fascinerend om zo de geschiedenis te ‘lezen’ op een kerkhof!
maandag 30 april
‘Zou je zelf een huisje willen in Frankrijk?’ vroeg Kim tijdens het eten. We aten trouwens heerlijke witte asperges met gebakken aardappelen.
Terwijl we buiten aten stelde Kim die vraag. Het lijkt zo leuk. Een plekje waar je ten allen tijden terug kunt komen om uit te rusten en te genieten. Maar net daarvoor had ik zitten denken, bedachtzaam mijn asperges kauwend:
"als dit nu mijn tuintje was, zou ik dan net zo rustig hier zitten? Of zou ik toch denken, dit moet anders, dat is nog nodig, morgen dit enz."?
Ik moet eerlijk bekennen dat dat wel zo zou zijn. Iets wat van mezelf is bekijk ik kritischer dan wanneer ik het huur.
Nee, volgens mij is het rustiger om lekker af en toe een huisje te huren.
Juist die afstand maakt dat je het niet kan schelen wanneer er dingen het niet of slecht doen. Melden bij de eigenaar, en verder ben je ervan af!
Gisteravond hebben we lekker gegeten in een restaurant in Noyon, aanbevolen door de verhuurder van onze gite.
Dame Journe, Franse keuken. Echt lekker eten, naar verhouding goedkoop. We hadden een menu gekozen, voor 25 euro.
Hele grote porties (te groot voor mij) van zowel voor- als hoofdgerecht. En drie keuzes voor een nagerecht wat aan tafel gebracht werd op een rijdende wagen. In het Frans moest ik vervolgens uit 10 dingen kiezen..Is gelukt hoor,gewoon op m’n ogen af gegaan en aanwijzen met m’n wijsvinger, heb ik geen frans voor nodig.
Wat me altijd opvalt in Frankrijk is dat je niet gewoon een glas wijn kunt bestellen. Je word min of meer verplicht een fles te bestellen. En jezelf dus tipsy te drinken…
En daarmee verdienen ze dan een heleboel geld. Maar goed. Ik klaag niet. Het was heel gezellig en het is ook speciaal om ’s chique uit eten te gaan. Hoewel ik me altijd ietsepietsie onzeker voel. Vooral als ik de wijn moet voorproeven…"Hmmmm, ja lekker hoor, doe maar…" Ik zal ‘m echt niet terugsturen. Zeker niet omdat we toch snel
even de meest redelijk geprijsde wijn gekozen hadden!
Op weg naar Frankrijk hebben we in Belgie een nacht B&B gedaan in Oud-Heverlee. Ook altijd een leuke ervaring.
Gewoon bij iemand thuis. Dit was een heel smaakvol ingericht huis, prima kamer en het ontbijt was heerlijk.
Op aanraden van de gastvrouw (gepensioneerd lerares aan het Gymnasium daar) ’s avonds nog even Leuven ingegaan.
Prachtig universiteitstadje met uiteraard een indrukwekkend stadhuis en kathedraal.
Alle terrasjes afgeladen vol, plein, na plein, na plein.
Wat een bizar weer is het toch! Het heeft de sfeer van hoogzomer, maar het is gewoon nog april!
Zondag 29 april
Zondagmiddag. Cannectancourt, Frankrijk. Om precies te zijn: Noord-Frankrijk, Picardie, een uurtje ten noorden van Parijs. het is warm, zeer warm. Afgelopen nacht heeft het hier overigens wel hard geregend en geonweerd. Voor de boeren in deze omgeving ideaal groeiweer.
Ons huisje is een idyllisch, voormalig deel van een boerderij. Helemaal afgesloten van het erf door een houten schutting begroeid met blauwe regen en rozen. Die zijn niet gisteren geplant, maar zien er uit of de situatie al jaren zo was. Ik kan me voorstellen dat hier een bejaard echtpaar op het erf van kinderen heeft gewoond. Het huisje voldoet aan de eisen van deze tijd, maar heeft nog wel iets zeer ouds en ruikt naar geschiedenis en soms naar beesten van vroeger en zo. Kan ook een gewone dode muis zijn, maar ik maak er liever iets meer romantisch van.
Het is hier een en al boerenland wat de klok slaat. Mooi glooiend, velden vol van Gogh geel koolzaad. Uitgestorven dorpen, zoals we vorig jaar ook zagen in N-Frankrijk. Geen winkeltjes, geen Bar-Tabac. Gewoon niks. Zelfs de kerk wordt niet meer gebruikt, volgens mij. Het is iets minder doods dan de streek waar we vorig jaar zaten. Maar wel net als toen komt de bakker om 11 uur langs de deur en heeft een weids gebied tot zijn/haar beschikking. Fransen in deze streek eten dus geen vers stokbrood voor het ontbijt. Ontdooien in de magnetron lijkt me ook niet echt lekker..Wij eten nu als thuis muesli en melk. Oudbakken stokbrood is niet te eten. Daarbij raak ik van 2x stokbrood per dag toch verstopt.
Heel landelijk is het geluid van de kippetjes die achter ons in de schuur rond lopen te tokkelen. Een trotse haan (aan z’n geluid te horen) stapt er tussen door. Hanen kraaien de hele nacht. Ik had het al eerder gehoord, maar weet het nu uit ervaring. Het zijn net waakhonden. Bij ieder geluid laten ze een vrolijk gekukel horen. En ben ik wakker. Gisternacht was het helemaal bal. Het rommelde de hele nacht met af en toe bliksem. Koning haan was er druk mee. Bij iedere rommel of lichtstraal reageerde hij. En ik, voor het eerst in m’n nieuwe bed bedacht dat de geneugten van het franse platteland velen zijn: rust, stilte en hanengekraai. En, om die er direct maar bij te noemen: vliegen in alle soorten en maten. Gelukkig zijn die alleen overdag actief.
Ons tuintje is volledig afgeschermd. Heel prive. Als tuinmeubilair staat er een schattig stelletje smeedijzeren stoeltjes met tafeltje. Een marteling om op te zitten voor mijn gevoelige achterkant en zo, maar wel heel Frans. Ook binnen is het meubilair er niet neergezet om uren te lezen, maar duidelijk voor tijdelijke bezetting. Ik ben dus druk in de weer met kussens, e.d. een soort zetel te creeeren die me tenminste een uur lezen toestaat, ha, ha.
Ben bezig in Knielen op een bed violen, en daar kan ik toch niet langer dan een uur in bezig zijn zonder een uitblaaspauze. Pffff, wat een beklemmend boek. Ik wil alsmaar iets roepen: hou op, schei uit! Maar ja. Kim zegt wel steeds dat Siebelink natuurlijk vanuit z’n kinderherinneringen schrijft en sommige dingen misschien minder extreem waren in werkelijkheid. Dat kan ik inzien. Maar toch. Wat een tragiek. En waarom? Het is me niet duidelijk geworden. De hoofdfiguur heeft z’n eigen vader erom gehaat, omdat die het leven van hem en z’n moeder zo moeilijk maakte. Wat dreef hem er nu toe diezelfde kant op te gaan? Schuldgevoel? Niet los kunnen komen van een verleden?
Ik lees ook andere dingen om een beetje in balans te blijven, hoor!
Vandaag hebben we voor het eerst wat gefietst. Uitproberen hoe steil de wegen zijn. Daar kom je in de auto niet echt achter. Nou, het valt niet mee. We zullen best wel wat kunnen fietsen, maar de wegen zijn onvoorspelbaar en kunnen opeens enorme steiltes vertonen. We trekken natuurlijk de aandacht in dit niet-toerischtische gebied. Twee mensen op redelijk gewone fietsen??? ‘Dat moet’n buutenlanders weez’n’, zie je denken.
Vanmorgen naar een katholieke dienst geweest. In de kathedraal tegenover het geboortehuis van Calvijn! De kathedraal waar hij zelf ook menige dienst zal hebben bijgewoond. In de verschillende oorlogen en revoluties is de kerk zwaar beschadigd geraakt,en het is niet goed te zien wat er nog van de oude kathedraal over is. Maar schuin tegenover de kerk staat het Calvijnmuseum, het geboortehuis van Calvijn. Kim zei vanmorgen: als Calvijn ons zou zien, zou hij zich omdraaien in z’n graf..Nou ik weet ’t niet hoor. Ik denk dat de katholieke kerk in zijn tijd veel corrupter en decadenter was dan die van nu. Ik luister altijd met veel plezier naar kardinaal Simonis en Kim leest de boeken van de pauzen en zegt ook vaak dat de nadruk op Christus zo groot is dat je veel herkenning hebt met wat er geschreven en gezegd wordt.
Vandaag kwam Visie, het blad van de EO. Opnieuw een artikel over ‘de genezing van Janneke Vlot’. Een vrouw uit Bleskensgraaf die jaren aan een ernstige vorm van dystrofie leed en in een samenkomst van Jan Zijlstra, evangelist met eigen diensten, genezen is.
Artsen hebben bevestigd dat er een medisch niet verklaarbare genezing is opgetreden. Geen inbeelding dus. Janneke verwachtte veel van God, heeft veel gebeden, er is veel voor haar gebeden en uiteindelijk is daar resultaat op gekomen in de vorm van genezing. Janneke is opgestaan uit haar rolstoel en fietst weer door het dorp. Ze geeft God alle eer. Hij heeft gebeden verhoord. Ze is zeer teleurgesteld dat haar kerk (PKN in Bleskensgraaf) een verklaring heeft voorgelezen waarin zowel dankbaarheid als verlegenheid doorklinkt.
Ik moet bekennen dat ik veel herkende van wat er in die verklaring van de kerkenraad in Bleskensgraaf verwoord werd. Dankbaarheid. Wie zou niet blij zijn met de genezing van een zieke?
Verlegenheid. Met de genezing? Nee, maar wel met hoe daar mee omgegaan wordt. Is het niet opvallend dat Jezus in het NT tegen de mensen die Hij genas vaak zei, praat er niet over, maak er geen ophef over?
Ik heb me altijd afgevraagd waarom, en daar ook wel aannemelijke verklaringen voor gelezen. Nu er steeds tv optredens en artikelen verschijnen over deze genezing begin ik steeds meer overtuigd te raken van die uitleg: Jezus was niet van plan alle zieken in Israel te genezen, ook al had Hij dat in 1 enkel woord gekund! Hij wilde geen meute achter zich aan die alleen daarvoor zouden gaan: lichamelijk beter worden. Zo ver was het gewoon nog niet en daarbij is lichamelijke genezing altijd een metafoor voor iets veel diepers: heling van de totale persoon en schepping. Herstel van het gebrokene. Vergeving van schuld en zonde.
Mag ik bidden om genezing? Yes! Vragen om zegen? Yes! Geeft God genezing? Natuurlijk! Geeft God ook lijden en moeite? Ik hoop wel dat Hij het is Die daarin bepaalt hoe en wat, anders ben ik mooi in de aap gelogeerd….
Meer geloven dan ik nu doe kan ik niet. Ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp. Vaker bidden kan ik ook niet, soms alleen maar zuchten. Als God daar Zijn handelen van af zou laten hangen, wee mij…
In mijn familie zijn meerdere dierbaren jong en op een tragische manier gestorven. Ondanks mijn intense gebeden. Ik kan God daarin niet narekenen. Mijn geloof is ernstig op de proef gesteld. Ik heb, als Job, mijn hand op de mond moeten leggen: wie ben ik? Ik heb daar tot op zekere hoogte vrede mee. Zolang er geen mede-gelovigen langs komen die zeggen dat ik misschien niet op de juiste manier gebeden heb, of niet met de juiste mensen of, of…Alsof God een computerprogramma is dat je kunt leren beheersen door maar veel te oefenen en te trainen. Ik verzet me daar intens tegen. Mijn geliefden heb ik leren afstaan door het mysterie te erkennen van God’s grootheid en majesteit. Ik zie door een spiegel in raadselen. Ik weet niet waarom zij jong en op een bittere manier moesten sterven. Ooit mag ik dat misschien zien. Misschien wel nooit.
Ik lees ook in het Nieuwe Testament dat de christenen bekend werden omdat ze elkaar liefhadden en alles met elkaar deelden. Dat is voor mij nog steeds het hart en de grote aantrekkingskracht van Jezus Christus: Zijn liefde voor mensen die Hem afwezen en zich voor hem schaamden. Daaraan hou ik mij met m’n soms sombere stemmingen aan vast; in Hem is desondanks het nieuwe leven al begonnen.
Ik moet hier toch even melden dat ik een beroemde buurvrouw heb! Ze kwam me vanmiddag vertellen dat ze een programma doet voor RTL7 dat 2babes heet.
De blonde babe, Gina, is mijn buurvrouw.
Nu ben ik niet een regelmatige kijker van RTL7 programma’s maar ik heb beloofd dat ik een keer ga kijken: elke vrijdag en zaterdag om 01.00 uur ’s nachts….gaap….! Gina en ik hebben website-adressen uitgewisseld dus ik vind at ik even reclame voor haar moet maken. Maar ik heb zelf nog niet gekeken, dus…
