Soms laten mensen een reactie achter op je log waar je over na blijft denken. Zoals laatst: gefeliciteerd met je nieuwe baan, schreef iemand, maar jammer dat je gelooft. En daarna een heel verhaal waaruit blijkt dat de persoon er over nagedacht heeft waarom het onlogisch en eigenlijk verwerpelijk is om te geloven in een God, Die zegt dat Hij Liefde is, als er zoveel lijden is.
Ik geloof in een persoonlijke God Die een volmaakte wereld maakte met mensen die Hij serieus nam. Ze konden ja of nee tegen Hem zeggen, waarbij de consequenties bekend waren.
Mijn onbekende blogger gelooft in Toeval. Alles in de wereld is toevallig ontstaan. Wat mensen zeggen of doen is dan zonder betekenis, of ze nu ja of nee zeggen, want toevallig. Er gebeurt wat er gebeurt. Het gaat zoals het gaat, wat doe je eraan?
De vraag is nu in welk geloof ‘past’ het lijden beter? De Engelse schrijver C.S. Lewis heeft ergens gezegd: Eigenlijk is het lijden alleen een probleem voor mensen die in God geloven. Zonder God kun je ook niet van lijden spreken. Lijden veronderstelt namelijk dat een situatie is zoals die niet zou horen te zijn. Kinderen horen niet te sterven, jonge moeders horen geen kanker te krijgen, vaders horen geen zelfmoord te plegen.
Maar in een wereld waar toeval meester is en de dingen gaan zoals ze gaan kun je de gevoelens van diepe smart en de innerlijke overtuiging dat ‘dit niet kan, dit niet mag’ niet verklaren. De werled is immers zoals die is. Hoezo zou het anders en beter moeten?
Als christen mag ik dat wel voelen en roepen, omdat het klopt met de werkelijkheid. Er is een wereld die verziekt is, er zijn sinds de zondeval boze krachten in het spel, er is zonde. Ziekte en dood zijn vijanden.
Die pijn boort een intens verlangen aan naar de wereld zoals God Die bedoeld had en weer gaat maken. In de christelijke visie hebben mensen grote verantwoordelijkheid en hun daden grote betekenis. Lees de eerste hoofdstukken van Genesis. Hun keuze deed er toe. Ze kozen nee met de bekende gevolgen. Een wereld die er op zichzelf niet meer uit komt. Lijden, zuchten, ziekte, oorlog en dood zijn onvermijdelijke elementen geworden.
God trekt zich echter ondanks ons nee niet terug maar biedt een ultieme uitweg in de persoon van Jezus. Hij heeft, zoals fronttroepen in een oorlog, de vijand verslagen. De bevrijding van het bezette gebied volgt. Met strijd en tegenslagen, maar het feit is onomstotelijk: Jezus is opgestaan, dat is het bewijs. Ga het maar navragen bij meer dan 500 ooggetuigen, zegt Paulus, in een brief aan gelovigen in Corinthe die zo hun twijfels hadden.
Het evangelie in een notedop. Maar in dat geloof past lijden en liefde, om dat Jezus zowel het lijden als de liefde in 1 Persoon verenigt. Als je Jezus ziet zie je de Vader. Ik zie dan geen sadistische machtswellusteling die mensen dwingt tot allerlei schrikbarende acties en ze vervolgens erop afrekent als ze het niet goed doen. Ik zie een Mens Die al z’n macht en pracht en privileges opgeeft om ons uit de modder te halen. Hij is Zelf in de stinkende gracht afgedaald. Kopje onder gegaan, verdronken. Dood.
En toen na drie dagen, gezond van lijf en leden, de eremedaille gekregen van God: Redder van de eeuwen, Redder van de geschiedenis! Redder van jou en mij als je bij Hem aanhaakt.
