PARELPAD

Nog wat nagekomen foto’s. Kwaliteit is niet zo bijzonder maar het zijn dan ook foto’s die met de telefoon genomen zijn…Was onze camera vergeten, helaas.

Perpignan        uitzicht zwembad Boule 

cactustuin Serrabonne

Maria met Jezus.
Het gaat om een beeld uit de 10e eeuw!

details pilaren serrabonne 10e eeuw

Ik heb in de laatste week nog ‘echtere’ foto’s kunnen nemen omdat Luuk m’n camera had meegenomen. Die zal ik nog scannen en posten. Vooral die van ons verblijf met z’n vijven in ons minihuisje…

Vandaag het nieuwe huis van Jes en Dos bekeken in Woudenberg. Mooi hoor. Ben zeer blij dat ze iets hebben kunnen vinden op zo’n mooi plekje dat nog te betalen viel! Ze kijken uit op een park met mooie wuivende bomen, heel landelijk en groen. School om de hoek. En Woudenberg heeft een Hema, dus komt ook mee in de vaart der volkeren. Wat heb je behalve een supermarkt, de Zeeman en de Hema eigenlijk verder nodig? Oh, en er is ook een boekhandel. Doet een beetje aan Wageningen denken, maar dan wat bezadigder. Geen studenten.

Terwijl Jes en Dos het koopcontract ondertekenden hebben Kim en ik ons weer kunnen laven aan kleinzoonplezier!

                                     

Onze Niek is een avontuurlijk ventje dat graag de buurt verkent. Op z’ eentje. "Oma, terug!", gebood hij me herhaaldelijk met een streng en gebiedend vingertje. "Niek zelf". We bereikten een compromis, ik ongeveer 10 meter achter hem.

Opa z’n baard vond hij wel leuk, maar wat hij nu doet met Kim z’n haar op de eerste foto? Het lijkt wel of hij hem aan het ontluizen is….

Volgens Jes is hij aan het experimenteren met boosheid en "krachttermen". ‘Stout!’ en ‘Stom’ en ‘Niek boos!’ vliegen in allerlei toonaarden door de lucht. Soms zit hij op z’n fietsje ze zachtjes voor zich uit te prevelen en soms krijgt Jes ze luid en duidelijk te horen als hij het niet eens is met de gang van zaken. Het doet me denken aan toen Jes zelf een peuter van die leeftijd was. Altijd een lief engeltje veranderde ze ineens in een monstertje dat bij alles heel hard "STOUT" tegen ons gilde. Nu is er niks mis met het woord stout maar de toon was minder aangenaam. ’t Was een hele toer om een peuter aan te leren dat je best ‘stout’ mag zeggen, maar niet op die toon. Jes heeft nu de ‘Zitten Op de Traptree-straf’ ingevoerd. En, het verbaast me steeds weer, hij huilt tranen met tuiten, maar zitten blijft hij wel! En snappen doet ie het ook…’Mag niet, he?’
Intelligente mini-mensjes. De verleiding is zeer groot om om alles (heimelijk) te lachen omdat het zo vertederend is, maar ja, dan zit je later met de gebakken peren…

We zijn weer Hooomme! Vaak, als Kim en ik lang genoeg buiten hebben gespeeld kijken we elkaar aan en zeggen dan vol verlangen, als ET, het ruimtewezentje uit de film: Hooommme!

Mensen, wat hebben we een hoop gezien, ik kan er een boek over schrijven. Dat zal ik jullie besparen. Maar dit wil ik er wel over kwijt: wie van bergen, de zee, oude abdijen, kerken en stadjes houdt (en bovendien tegen de warmte kan) die moet zeker de Pyreneeën-Oriental (gebied rondom Perpignan,aan de Middellandse Zee, tot aan de de Spaanse grens) bezoeken. We hebben er echt genoten. Vooral van de combinatie aan mogelijkheden en van het mooie weer.

Bed&Breakfast, zouden we dat nog weer zo doen? Misschien. Ik was heel enthousiast over Le Troubadour in Boule d’Amont, maar het hangt natuurlijk in zo’n kleine herberg wel erg af van met wie je daar zit. Wij troffen een erg leuk gezelschap. In de tweede week was de kamer naast ons ook bezet en dat maakte wel uit. Die kamers waren zo gehorig dat je moest fluisteren als je iets privé’s te melden had. Nou ben ik niet zo geheimzinnig, maar er zijn toch zo van die privé geluiden die je niet met wildvreemden wilt delen…Toch? Goed, dat is dus een minpuntje.

De camping vervolgens was erg wennen, maar na een paar dagen was het er heerlijk.Terug er heen? Nee. Te warm, te veel ongewenste geluiden die mijn oren bereiken zoals discomuziek van de buurcamping, huilende kinderen en zo. Ik ga voor de gite volgende keer denk ik.

De stranden en de zee! Aah, wat is er heerlijker dan zwemmen in de Middellandse Zee? Die was vaak een ‘peu agitée’, heuse golven dus. Het viel ons op dat het zand heel anders is dan we gewend zijn. Het is eerder fijn gruis. Niet fijn. Heel plakkerig en het fungeert als een soort scrub, maar dan een hele ruwe. (M’n Nederlands is er ook op vooruit gegaan zie ik…)

De laatste week met Luuk, Ravinia en Eelke was super gezellig. We zijn naar een concert geweest, hebben lekker gegeten met elkaar waarbij we bij toerbeurt kookten in onze ruime woonkeuken..Het werd dan minstens 35 gr. binnen. Vooral samen koken is op een oppervlak van 1 bij 1 m. een intieme aangelegenheid. We hebben veel aan de voor 15 euri aangeschafte ventilator gehad.

De reis terug is wel een killer. Van het uiterste zuiden helemaal door het midden van Frankrijk bij Lille eindelijk de grens over. Wat is dat een immens groot land met adembenemend mooie gedeeltes.
De eerste etappe zijn we van Perpignan naar Bourge gereden, ongeveer halverwege en hebben daar overnacht. Dat was prima. Kim had het via internet geregeld en aangezien Calvijn er gestudeerd had (Kim Googled volgens mij altijd op: Calvijn+hotel) was het nog een interessante stop ook. Prachtige kathedraal en mooie oude binnenstad.

De tweede etappe was vooral heel LANG. Vooral als je ook nog je tas laat staan bij een plasstop. Ik kwam er (gelukkig!)een uur later achter: @#$%$#@ &*# We moesten dus terug. Kun je je voorstellen welke emoties dat in twee vermoeide reizigers teweeg bracht? Zwijgend en gekweld hebben we naast elkaar gezeten…Tot de tas door de bazin van de plasstop aan mij overhandigd werd, met inhoud. Toen konden we weer glimlachen, vermoeid weliswaar.

In Ypenburg de poesjes nog opgehaald bij Suzy en toen waren we Hooomme. En kon ik weer slapen m’n in eigen bed

(Hoe het ons verging op 6 aug. jl. Inmiddels is het weer back to normal en zijn wij alweer op weg naar Nederland, in etappes.)

Warmte, ruimte en hoe een mens dat beleeft het is allemaal maar net waaraan je gewend bent. Daar ben ik weer eens met m’n neus op gedrukt de afgelopen dagen. Wat heb ik hier peentjes lopen zweten,zeg, en wat is 20 gr. (hoogste temp vandaag)dan opeens KOUD!
En wat vond ik onze stacaravan mini-mini en wat lijkt die nu ruim voor ons tweetjes nadat we er Onverwacht met vijf volwassen mensen in hebben gebivakkeerd, een nacht en een dag!!

Er is een oorzakelijk verband tussen beide feiten: Opeens werd het in deze streek rondom Perpignan)waar het in deze tijd NOOIT zou regenen, slecht weer. Maandag begon het te miezeren en langzaam aan te stortregenen en onweren. Ondertussen waren zoon Lukas met vriendin Ravinia en vriend Eelke onderweg vanuit Nederland om op onze camping te komen kamperen. Ze waren wat later dan berekend en door de regen was het geen doen meer om de tent op te zetten.
Onze rommel die zich inmiddels over de weinig beschikbare ruimte van de stacaravan had verspreid bij elkaar vergaard en in het slaapkamertje, maat bedstee,gepropt. De bedjes van 1.80 bij, nou pak ‘m beet 40cm in de het 2e slaaphokje vrijgemaakt voor beslaping en in het woon/eetgedeelte de bank, waar Kim al nachten sliep omdat zelfs hij het benauwd kreeg in ons 180 bij 130 bedje, eveneens als bed voor een van de drie geprepareerd. Om half tien kwamen ze aan. In een keer doorgereden, in bijna 16 uur. Om de twee uur gewisseld.
Nou 5 volwassen mensen met hun spulletjes (drie rugzakken nemen ong. een derde van de woonruimte in beslag..) is het uiterste wat dit 25 vierkante meter hokje ruimte aankan. Je hoorde de voegen zuchten en voelde de funderingen buigen.

Gelukkig is Ravinia niet groot en paste redelijk op het bedje. Eelke met zijn lengte en breedte moest in een soort driehoekige buiging slapen. Lukas had de meest riante plek van de drie, op de bank, maar die schoof alsmaar met z’n voeten langs de wand waarachter Kim en ik lagen en maakte dat ik door dat geluid alleen al, de kriebels in m’n benen kreeg. M’n weg zoekend langs rugzakken en andere obstakels ben ik toen, rond half twee maar een poosje op de camping gaan lopen (het was inmiddels even droog).

Vandaag, 6 aug., heeft het de hele dag geregend. Ongelofelijk. Goed voor de natuur, riepen we steeds naar elkaar! Het is nodig! Nu is er even geen gevaar voor bosbranden! Maar toen het om 1 uur nog plensde was onze verdraagzaamheid tot het minimum teruggebracht. In de regen zijn Luuk en Eelke de tent op gaan zetten. En zowaar, om 5 uur stond die als een huis. Uiteraard met de nodige strubbelingen maar wat dat betreft zijn het alle drie bikkels want ik heb geen klacht of mopper gehoord.

Vanavond is het eindelijk opgeklaard. We hebben heerlijk ergens gegeten, gelachen en gekletst en de vakantie is eindelijk ook voor hun begonnen!

Ik heb vandaag voor het eerst onder m’n dekbedje uren gelezen en geslapen. Er was even niks anders te doen en ik vond het prima! Ben gestart in een nieuw boek van Margaret Drabble. Helemaal in mijn territory: familiegeschiedenis, -genen, -emoties, -relaties. Hoe ben ik geworden die ik ben in het licht van familieachtergrond de eeuwen door. Heel boeiend! "The Peppered Moth", titel is me nog niet duidelijk.

Over motten gesproken, het stikt hier van de vleermuizen! En van de muggen. Maar de laatsten krijgen geen kans ons te bereiken want boven ons dak vliegt ’s avonds een hele familie vleermuizen die ze uit de lucht hapt voor ons. Perfect. Nog geen ene muggebeet of -zoem waargenomen.

Ik leef erg mee met de gijzeling van de Zuid-Koreanen en bid veel voor hen.
 

3 augustus, Sorede

In de Volkskrant van woensdag 1 aug. stond een leuk stukje van Martin Bril: Pindakaas. Calve pindakaas. Die gaat overal mee naar toe als hij en z’n gezin reizen. Eventueel met hagelslag en sambal,voor de variatie (op de pindakaas).

Deed me denken aan onze vakanties met de kids. Inderdaad, alles kochten we in Frankrijk, maar pindakaas ging mee vanuit Nederland. In het begin eigenlijk nog veel meer. Te veel, volgens Kim die de auto altijd inpakte. Alles was overal te koop, volgens hem, als wereldreiziger. Maar wel veel duurder, was dan mijn tegenargument als zuunige Nederlandse. Dus tassen vol gingen er mee met voorraad van de Aldi. Ik maakte m’n eigen kruidenmengsels. Yoghunaise (want de franse mayo was vies in de aardappelsalade, leverpastei (zonder stukjes) en zo verzamelde ik een voorraadtent met spullen. Raar eigenlijk, na 8 jaar Korea zonder kaas en zo. Maar wel met pindakaas!

Later werd het steeds minder. Ik werd al dat gesjouw zat en de prijzen in Frankrijk daalden volgens mij ook. Zeker nu met de euro vind ik nauwelijks nog verschil en als er verschil is, dan is het ten goede! Je kunt hier overal lekker eten en dat begint vaak al onder de 10 euro. OK, dan komt er wijn en zo bij, maar toch. Fruit en groente zijn i.e.g. in deze streek heel goedkoop vergeleken met Nederland. Ook vis en vlees. Wat natuurlijk ook kan is dat de prijzen in Nederland gestegen zijn en dat door de euro hier alles goedkoper lijkt..Nou ja. Wat betreft voedsel vind ik  Frankrijk nog altijd een paradijs. Het enige wat dus ontbreekt is inderdaad lekkere pindakaas. Maar daar kan ik nu wel zonder, nu mijn kids (vooral Lukas en die is er ook letterlijk groot van gegroeid..) er niet meer om zeuren.

Galagogo is de naam van een van de duizenden campings in de omgeving van Argeles en die naam(met een kleine aanpassing) geeft perfect mijn gevoel weer als ik door dat gebied rijd: Ik word er helemaal ‘gaga’ (gek). Nu zitten wij gelukkig 6 km ervan verwijderd op een hele lieve camping (60 stpl), met mooie bijzondere bomen, een riviertje en een zwembad(je) en geen ‘animation’, maar ja helemaal eraan ontkomen doe je toch niet. Sinds gisteravond genieten we mee met de muziek van de (grote)camping aan de andere kant van het riviertje. Onze camping staat in de Eceat-gids (groen, ecologisch, rustig enz.)maar kan dat alleen binnen haar eigen grenzen garanderen…Wat de rest van het dorp doet om wanhopige toeristen te vermaken, daar hebben zij geen zeggenschap over.

Ja, we zijn dus verhuisd van onze herberg in Boule d’Amont in de bergen, naar een stacaravan op een camping in Sorede dichter bij de kust. Het stadje ligt aan de voet van het Alberes-massief, dat de grens met Spanje vormt. Gisteren wandelden we naar een 10e eeuws kapelletje (in deze omgeving struikel je daarover) en hadden al stijgend een spectaculair uitzicht over de bergen en de Middelandse Zee in de verte.

Het kapelletje was overigens ook zeer de moeite waard. Vervallen weliswaar, maar juist daarom prikkelt het m’n fantasie nog meer. We konden er niet in, maar zagen wel door de raampjes tussen het koor en het schip een Byzantijnse poort. Aan de kerk zat een woning gebouwd. Met verschillende kamers, misschien een vroege kloostergemeenschap. Ik heb er een poosje stil gezeten om de sfeer van eeuwen geschiedenis op me in te laten werken.

Het is wel wennen even. Van de dikke, koele, eeuwenoude muren van onze herberg in Boule, naar de dunne, kunststoffen, 20e eeuwse wandjes van de stacaravan. Wat wordt het daar heet binnen,zeg! Het is nu 11 uur ’s avonds en eindelijk is de temperatuur binnen gedaald naar 25 graden of zo. Het eerste wat we bij de Hyper-U hebben gekocht is een ventilator. Hele goeie investering van 16 euri. In de nacht koelt het af en rond 3 of 4 uur is het eindelijk zover dat ik een dekbed over me heen trek. Pfff, wat een warmte, niks voor mij dus. Oh ja ons kamertje is net zo groot als het bed: 1.40 bij 2 meter, met een beetje staruimte. Er is nog zo’n kamertje, met 2 bedden, een douche/WC en de ‘woonkamer’. Inmiddels slaapt Kim daar, op de bank, vanwege de warmte. Heel gezellie hoor, zo’n stacaravan. We zeiden de eerste dag tegen elkaar het is net of we vader en moedertje spelen..

Eerste conclusie na drie dagen: Leuk voor in de lente misschien, maar NOOIT meer in de zomer in een stacaravan in dit oord. Tweede conclusie: ik ben het campingleven zat. Terwijl ik toch m’n eigen WC en douche heb…Ik ben gewoon al die mensen beu en al die geluiden die ze maken..Ik ben lichtelijk neurotisch geworden, geloof ik. Wat ik wil is ook niet te vinden, hoor. Ik wil stilte, schaduw, warmte, koele nachten en huizen, stadjes, natuur, zwemwater, en ruimte. En internet (ha, ha). We zitten nu in een cybercafe in Arles sur Tech. Vlakbij de Spaanse grens overigens.

Hoe de Fransen vakantie vieren hier (aan de kust) is werkelijk onnavolgbaar voor mij. Langs de hele kust staan rijen en rijen flatgebouwen met piepkleine apartementjes die als vakantie’huisje’verhuurd worden. Het zijn net van die blokkendozen die je soms (via TV) in Oost-Europa ziet (wel iets mooier natuurlijk), maar aan de honderden balkonnetjes hangen de strandlakens te drogen en op 2 vierkante meter zit de familie met de knieen opgetrokken aan een tafeltje te eten. Verschrikkelijk..Hoe rijker je bent hoe ruimer de appartementen maar toch..Wie wil nu 4 hoog zitten op z’n vakantie? Met alleen een balkonnetje. Volgens mij bestaat dit niet in Nederland. Wij zitten dan op campings boven op elkaar, maar we hebben in elk geval ruimte om lekker buiten te zitten! (pijl is niet van mij..)

Ik moet eerlijk zeggen dat me aan de kust toch een unheimisch gevoel bekruipt. Niet als ik in de zee zwem, maar als ik al die vreselijk toeristische toestanden erom heen zie. Scheveningen is erg, maar ja dat kan ik niet helpen, ik woon daar nu eenmaal. Maar hier doe ik eraan mee door er te zijn. Ik denk dan steeds: driekwart van de wereld lijdt honger, sterft aan AIDS, is op de vlucht en hier vermaken we ons met de meest onzinnige dingen om ons geld maar uit te kunnen geven. Enigzins overdreven, maar toch. Als ik in de bergen wandel word ik rustig en kan ik God danken. Als ik in de zee zwem ook. Maar als ik met de auto terug rij denk ik: wat doe ik in dit krankzinnige oord? Gagagogo, dat vat het goed samen!