pastinaak, spekjes en strand

We hebben eindelijk een groenteabonnement. Al heel lang van plan om het te nemen maar ’t kwam er maar niet van. Echtgenoot heeft de stap gezet:een formuliertje ingevuld in de reformwinkel in onze straat, that ’s all.

Een groenteabonnement, voor de niet-kenners, is een tas met een wekelijkse groentesurprise.  Voor een vast bedrag kun je iedere week een voorraadje biologische seizoensgroentes van eigen bodem ophalen in de reformwinkel. Heel leuk, want er zitten soms ook zg. ‘vergeten groentes’ bij.pastinaak

Deze week zaten er 4 witte wortels in die ik na enig speuren kon identificeren als ‘pastinaak’. Ziet eruit als een winterwortel, wit en van iets andere substantie. Gebakken of gewokt smaakt ie naar een mix tussen wortel, aardappel en appel. Heel mild en zacht van smaak. Heerlijk gebakken met een uitje, (knoflook)en wat kerrie. Volgens Wikipedia zat in de originele Leidse hutspot pastinaak (de aardappel was nog onderweg uit Zuid-Amerika!)

Zaterdagmiddag nog heerlijk op het strand geweest met o.a. kleinzoon Niek. Na een paar uurtjes strand met Niek komt het zand mijn en zijn oren uit. Ik ben de uitverkoren “bergenbouwer” , heuvels zand, waar Niek met groot plezier vervolgens bovenop springt of valt. Dat ritueel kunnen we uren lang herhalen. Tot hij besluit iets anders te doen: “Niek rennen”, en weg is tie, richting de zee. Net als ik denk dat hij plompverloren het water in rent keert hij zich om en komt even hard weer terug gerend: Help!! roepend, met z’n armpjes in de lucht, als een heuse acteur.

We hadden voor we richting strand gingen in een (nieuw)cafeetje in de Stevinstraat een tosti gegeten. Op de toonbank stond een grote glazen pot te schitteren, gevuld met spekjes. Hoe en wat we ook probeerden, Niek’s arm bleef 1 richting uitwijzen: spekjes. Ok, ik ben opgestaan en heb brutaal een spekje gepakt, waarom zou die pot er anders staan. Niek blij. En toen was het natuurlijk de bedoeling dat het klaar was. De andere spekjes waren voor andere kindertjes. Ja, knikt Niek gewillig. Nu waren de spekjes niet meer voor Niek. Nee, schudde Niek met z’n bolletje: niet voor Niek…ma’nnie, he? Maar z’n oogjes bleven maar staren en het handje ging steeds vaker toch weer wijzen. Nu was Niek nog herstellende van een flinke griep en z’n incasseringsvermogen zeer beperkt. Opeens keek ik naar een jongentje in opperste wanhoop. Mondje wijd open, dikke tranen die over z’n wagen rolden en z’n wereldje bestond nog maar uit 1 ding: SPEKJES!!

Volwassenen beraad. Nu wat? Mamma Jes stond kordaat op en vroeg de dame achter de pot of ze de pot des onheils uit het zicht wilde verwijderen, terwijl ik de net de dag daarvoor verzamelde beukennootjes en kastanjes uit m’n tas toverde. Even was er afleiding. En toen de oogjes zich weer vast wilden zuigen aan de verleidelijke glazen pot-met-inhoud was er slechts lucht. Pot weg. Spekjes weg. Langzaam droogden de tranen en na enige beukennoten trucjes mijnerzijds, brak de zon weer door bij Niek. Pfffff, close call!

Later thuis heb ik hem nog naar bed gebracht, liedjes gezongen (“mamma weg”), over z’n ruggetje gewreven tot twee vermoeide oogjes langzaam dichtvielen. Dagjes Scheveningen staan garant voor groot energieverbruik!

Oostenrijkse gleuf

Ik ben een frequent bezoeker van tweedehands winkels. Ik loop daar heerlijk te snuffelen tussen de kleren en ben even helemaal van de wereld. ’t Is een van m’n ultieme ontspanningsmomenten. In de zaak waar ik zeer regelmatig kom en koop is een soort vaste klantenkring van wat oudere dames. (Daar reken ik mezelf niet toe, laat dat duidelijk zijn!)
Terwijl ik snuffel, hoor ik op de achtergrond vele gesprekken. De eigenares van de zaak is een soort maatschappelijk werkster. Bij haar tafel, waar je ook afrekent, staat een stoel en 9 van de 10 keer dat ik er ben is die bezet en worden de vragen des levens besproken. Ziektes, relaties, ruzies, alles passeert de revue. Therapieën waar ik nog nooit van gehoord heb, (de meest vreemde!), scheidingen, de “toen zei zij en toen zei ik” verhalen waar het gif uit sijpelt. Uit alles stijgt vooral een geur van eenzaamheid en leegte op. Er wordt weinig gelachen, iedereen straalt iets uit van: tja, zo is het leven nou eenmaal, niet veel zaaks, maar ja, je moet verder….

Ik voel al jaren een drang om iets voor die vrouwen te betekenen.  Zo van:  lieve mensen, het leven is moeilijk, maar er is echt hoop en Goed Nieuws. Als ik majoor Bosschart was of mijn tante Fie zou ik allang getuigd hebben van de hoop die in me is, maar ik loop er tegen aan dat ik mij ben. Ik pas m’n kleren, schuifel door het kleine winkeltje, en als ik wat vind naar m’n zin reken ik het af, glimlach vriendelijk en ben weer buiten, met een licht onvoldaan gevoel. Maar ja denk ik dan, ik kan moeilijk me in zo’n gesprek mengen en het evangelie gaan verkondigen…. Toch blijft het me bezig houden.

Vandaag was m’n vrije dag en ik was in het winkeltje. De drie dames die er afwisselend werken (volgens mij zussen/schoonzussen) waren even bij elkaar. Een van hen was jarig geweest of zo en de ander kwam nog een cadeautje brengen. Een lekkere bodylotion (ik bekeek ondertussen de beige en witte kleding die bij de ingang hangt). Ik luisterde mee naar een uitgebreid gesprek over geurtjes, sterke of minder sterke, wat is lekker enz. Het gesprek was zowaar luchtig en ik luisterde met plezier mee, (was inmiddels bij de lichtblauwe bloezen en truien, niet echt mijn kleur).

Dame 1 vind het heerlijk om de hele dag haar geurtje te ruiken, dame 2 juist niet, dame 3 legt uit hoe ze zichzelf insmeert: “m’n hele lijf en wat extra’s in m’n Oostenrijkse gleuf…”

Opeens was er het contact…We zagen alle vier de Oostenrijkse dirndl met boezemspleet voor ons en we lagen met z’n vieren in een deuk.

Nog niet het evangelie, maar samen lachen schept een band!

5 jaar voorbij en Prinsjesdag

Vanavond heb ik afscheid genomen van m’n vorige werk, fractie ChristenUnie-SGP in Den Haag. Ik heb er 5 jaar mogen werken als fractie-assistente. Nooit gedacht toen ik daar begon dat ik "door zou stromen" naar de Tweede Kamer. Ik vond de gemeenteraadsfractie al een heel spannende plek om te werken. Ik heb er echt ontzettend veel geleerd. En mezelf kunnen aanleren. Heel gaaf dat ik die gelegenheid nog kreeg op mijn leeftijd. Ik voel me weliswaar superjong, maar dat kan ik niet in m’n cv zetten…:) Daar moet ik helaas m’n biologische geboortejaar vermelden en die is voor werkgevers minder aantrekkelijk. En toch. Ook voor m’n nieuwe baan is het geen bezwaar gebleken.

Ik moet het wel allemaal kunnen bijbenen en of m’n leeftijd dan een rol gaat spelen? De hoeveelheid informatie is zo gigantisch dat ik echt af en toe denk: zijn m’n hersencellen nog wel flexibel genoeg om alles te bevatten?? Nou ja, ze blijven in ieder geval goed in beweging en ook al kraakt het er behoorlijk af en toe, oefening baart kunst.

Mijn sociale leven gaat er wel onder lijden ben ik bang…4 dagen werken, m’n man ook nog ’s zien, de kids, de kerk, familie, hobbies, vrienden, en niet te vergeten:m’n huis! Eerst maar een werkster zoeken, dat scheelt een bende denk ik, letterlijk en figuurlijk!!

Vorige week was ik van vrijdagmiddag tot zaterdagochtend in Utrecht. Jesseka zat in Duitsland voor een presentatie ivm haar studie. Ik heb pappa Dos enige assistentie verleend. Samen gezellig voor Niek gezorgd. Afb014 Zaterdagochtend op een terrasje met Saskia koffie gedronken (Niek wilde alsmaar op onderzoek en riep dan daag oma! en stapte parmantig weg van onze tafel. Gelukkig ging Dos mee voor telkens een nieuw rondje. Zo gauw ze terug waren deed Niek z’n jas uit, ging zitten, nam een slokje appelsap en een hapje koek en was vervolgens klaar voor de volgende ronde, jas aan, rits dicht (heel geduldig, alles zelf doen, met kleine dikke vingertjes) en: daaag oma!

’s Middags door naar een verjaardag in Apeldoorn van grote zus Thea en toen verder naar Epe voor een groots feest van vrienden die 25 jaar getrouwd waren.

Zondag een hele goeie dag met Lukas en Saskia en Kim. Twee mooie diensten. ’s Middags een interactieve, waarin het me weer zo duidelijk werd dat Kim een geboren docent is.

Verder thuis veel gepraat over persoonlijke ervaringen en echt genoten van het bijzondere fenomeen dat je als gezin aan elkaar gegeven bent, "for better and worse". Ik vind het heel speciaal dat we, ook nu de kids volwassen zijn, nog zoveel voor elkaar mogen betekenen. Het is een zegen. En het bevestigt me in het feit dat je juist door elkaar in zekere zin los te laten, elkaar weer vind in een volwassen relatie. Dat loslaten vond ik heel moeilijk, het lijkt zo eng. Kinderen een eigen weg laten gaan, zelfs als die anders uitpakt dan je zelf had gewenst of gedacht. Maar ik ben ervan overtuigd dat het de juiste keuze is omdat we elkaar op een andere manier toch weer omarmen.

Gisteravond ging ik dus moe maar rijk verzadigd naar bed.

Vanmorgen werd ik moe en minder verzadigd wakker. Drukke dag op de fractie want morgen prinsjesdag. Vroeger, dat is voor ik in Den Haag woonde, dacht ik als ik ’s avonds het nieuws zag:oh ja het was prinsjesdag vandaag.
Nu dacht ik, als mensen belden vandaag: weten jullie dan niet dat het morgen prinsjesdag is!!! Het is hier een en al Algemene Beschouwingen wat de klok slaat.
Niet voor mij hoor, maar ik moet wel bij de extra vergaderingen zitten.

Ik denk dat ik nu even lekker Spoorloos ga kijken. Verstand op nul, blik op oneindig.

Engelenwoede

Prachtige titel, die meteen intrigeert. Het gaat in het boek met die titel om mensen. Mensen met engelengeduld dat op een gegeven moment op is. Wat dan ontstaat is engelenwoede. Die woede leidt tot verdere ontwikkelingen in de onderlinge verhoudingen.
Fascinerend voor mij is de plot van het boek: de ik-figuur is een predikant die geconfronteerd wordt met de frustratie van zijn vrouw. Zij is het, in haar ogen, verkrampte leven in de pastorie zat. Ze stelt hem voor een keus, of haar of een ander beroep en ze vertrekt. In een schriftje volgen we de worsteling van de predikant. Met haar bezwaren, met zijn eigen dilemma’s en met de eindeloze gebeurtenissen in  het bestaan van een dominee. Geboorte, ziekte, sterven, preken, vergaderingen, bijeenkomsten enz. Ondertussen doen de twee tieners die bij vader zijn gebleven, hun uiterste best het de beide ouders naar de zin te maken, ieder op eigen wijze. In de hoop dat het allemaal snel weer goed komt. Het is de engelenwoede die uiteindelijk maakt dat zaken in een stroomversnelling komen.

Mooi boek, dat me wel overtuigde. Er zit echt ontwikkeling in de personen. Wel wat snel, maar dat is toch geloofwaardig gemaakt. En subtiel.

Zelf getrouwd met een predikant herken ik veel van de gevoelens en situaties zoals beschreven in het boek. Vooral dat alles altijd maar doorgaat, wat ook je eigen persoonlijke situatie is. De telefoon kan maar zo gaan en hoppa, weg is manlief, letterlijk of figuurlijk. Tegelijk is ook mooi beschreven hoe de predikant, ondanks alles, heel sterk een roeping voelt naar de gemeente en die ook niet kan verloochenen. Niet hoogdravend maar je proeft goed zijn eigen worsteling daarin. Ook de sterke behoefte van de vrouw af en toe los te komen van de verstrengelde (persoonlijk/werk) situatie in de pastorie herken ik goed. Zij kiest ervoor stewardess te zijn. Een eigen leven voor de vrouw naast de gemeente maakt het mogelijk om juist het in de gemeente uit te houden. Zo kun je beiden tot je recht komen.

Engelenwoede-Verbaas, uitg. Boekencentrum, Mozaiek Zoetermeer (ISBN 9789023992431)

Ratatouille

Gisteravond had Kim me dan eindelijk zover dat we samen Ratatouille zijn gaan zien. Ik had er weinig zin in, want a. ben ik steeds meer ant-bioscoop aan het worden en b. het klonk gewoon niet als een leuke film in de oren.

Maar goed, voor een goed huwelijk moet je wat investeren dus om 21.15 zaten we op onze stoelen, allebei met een enorme beker popcorn want je kreeg er twee voor de prijs van één, of je het wilde of niet.

Na een half uur voorfilms (een van de redenen waarom ik antibios aan het worden ben: de meest pornografische scenes vliegen er opeens voorbij, de sappigste stukjes uit waarschijnlijk verder hele brave, oersaaie films). De hangjongeren zaten een flink eind naar achteren dus daar hadden we gelukkig weinig last van (tweede reden voor m’n antihouding, van die lui die alleen maar zitten te schreeuwen en telefoneren en als je er wat van zegt krijg je een hele grote bek). Links van mij zat een stelletje dat volgens mij het wereldrecord zoenen hebben gehaald, onopgemerkt, behalve door mij dan!

De hoofdfilm dan eindelijk. Mijn oordeel.
Remy Best leuk. Het is een animatieverhaal over Remy, een rat die niet alleen maar afval wil vreten maar een fijne neus heeft voor eten, zelf wil koken en creeeren. Hij komt terecht in een gerenomeerd restaurant in Parijs waar hij vele avonturen beleeft. Humoristisch, lief, schitterend getekend en knap geanimeerd. Toch spreekt het me niet zo aan als het anderen blijkbaar doet. Je moet echt van dit soort films houden. En ik heb toch liever echte mensen.

De volgende film mag ik uitkiezen. Das leben der anderen, wordt het!

en nu nog de steen

Het is door de vakanties eigenlijk al best laat. Maar de steen moet worden geplaatst op het graf van moeders. Als broers en zussen denken we nogal na over wat er op komt te staan. Het graf van zowel mijn vader als dat van mijn zus Loes is al jaren geleden geruimd en we vinden alle vier dat dat toch ongewenst was. We hebben dit graf dus gekocht en willen op de steen ook mijn vader en Loes gedenken. Een punt waar hun namen blijvend genoemd worden. Samen. Kim zei al langer dat hij het zo’n stuitende gewoonte in Nederland vindt om na een x aantal jaren een graf gewoon op te ruimen.

Tja, wat moet je in een klein land? En ook, ik ben opgegroeid met het geloof dat daar in dat graf alleen maar botten liggen en dat de persoon zelf "bij God is". Mijn ouders, als volgelingen van Vonck geloofden weliswaar niet in de hemel als wachtkamer voor gestorven gelovigen tot de Wederkomst van Jezus, maar beslist wel in het eeuwige leven. Maar, en dit in lijn met de gereformeerde traditie, een graf was een verwaarloosbaar onderdeel van wat er met het dode lichaam gebeurde. Dat was er alleen op de dag van de begrafenis. Verder kwam je daar nooit meer. Niet de levenden bij de doden zoeken. Zoiets. Ik heb me daar nooit zo mee bezig gehouden. Had ook nog geen ‘eigen’ geliefden die begraven lagen.

Pas toen ik in een moeilijke periode het graf bezocht van mijn vader werd ik me ervan bewust dat zo’n plek toch belangrijk is. Al is het maar voor de nabestaanden om te kunnen rouwen, om voeling te hebben met je voorgeslacht, hoe symbolisch ook. Gelukkig lag er toen nog de steen van m’n vader. Waarvan ik alle lettertjes schoongeborsteld heb als een soort liefdebetoon. Dat bleek goed voor m’n ziel.

In Amerika zijn we met de kinderen, toen die nog klein waren, naar het graf van Kim z’n vader geweest. Hun eigen opa die zij noch ik ooit ontmoet hebben omdat hij jong gestorven is. Wat waren we teleurgesteld toen er niets bleek te liggen dan een nummerplaatje. Geen naam, geen steen, niets. Volgens Kim’s moeder bleek dat op zijn verzoek te zijn geweest. Later is er op aandringen van Kim en z’n broers en zussen toch een eenvoudige gedenksteen geplaatst. Meestal als we in Boston zijn gaan we er even langs. De steen met die naam vertegenwoordigt dan voor een moment samengebald, het leven van Kim’s vader.

Op de begrafenis van mijn geliefde oom Wim laatst, hield de stoet stand bij de graven van zijn zoon, schoondochter en hun drie kinderen die een jaar of 10 geleden, in een verschrikkelijk ongeluk op de autobaan in Duitsland, als gezin in één klap om het leven kwamen. Een zeer indrukwekkend moment. Opnieuw dat gevoel dat die gedenkstenen even die geliefde kinderen teruggaven. Gelukkig met de troost dat voor die stenen straks de lichamen weer zullen komen. Wat een mengeling van emoties brengt dat teweeg!

De gereformeerde traditie klopte wat betreft de leer, maar de behoefte aan een plek om te kunnen rouwen is misschien de laatste jaren ook toegenomen. Veranderende cultuur. Is op zich niks mis mee. Zolang we maar niet rouwen als hen die geen troost hebben zoals Paulus volgens mij in de eerste brief aan de Thessalonicenzen schrijft.

kicken en getetter

Toch wel. ’t Is druk, hectisch, er gaat nog van alles mis, maar ik vind het echt kicken, m’n nieuwe baan. Ik moet er nog helemaal inkomen maar nu al denk ik steeds: wat een geluksvogel ben ik om hier te mogen werken! Ik lig ’s nachts nog wel te stuiteren in m’n bed door alle opgedane informatie..Ik wil het allemaal plaatsen en integreren in m’n hersenpan.  Dat gaat natuurlijk niet, dus dan dwing ik mezelf aan Niek te denken of andere ontspannende gedachten..Afgelopen nacht droomde ik voor het eerst weer over dingen die niet met m’n werk te maken hadden. ’t Gaat de goeie kant op!

Vanmiddag tijdens het werk meegeluisterd met het debat in de Kamer over radicalisering van de Islam. Van te voren had ik al wel gehoord dat iedereen het zat is om alleen maar Geert Wilders de toon te laten zetten. Maar het is moeilijk een eigen lijn te trekken als er zo’n man voor je staat te raaskallen. Hij wil de Koran verbieden als opruiende literatuur, noemt minister Vogelaar ‘knettergek’, raast en tiert tegen alle moslim, radicaal of niet. Ongelooflijk zoals die man zich volledig isoleert van z’n omgeving en collega’s. Ik snap echt niet wat hij beoogt? Het lijkt wel of hij met opzet agressie wil uitlokken van moslims om z’n eigen gelijk te bewijzen. Ik vind het een gevaarlijke opstelling. Het doet me denken aan treiterende kinderen die gelijk gaan huilen als ze dan eindelijk een oplawaai krijgen van een getergd slachtoffer.

Is Geert Wilders uit op macht? Gelooft hij werkelijk in wat hij allemaal roept? Is er iets mis met die man? Het ergste is dat hij een normaal opbouwend debat belet door z’n demagogisch getetter.

drukbestendig?

Bij P&O van het stadhuis in Den Haag (waar ik voor de gemeenteraad werkte), werken ze met zg. competenties. Voor iedere functie heb je bepaalde combinatie van competenties nodig. Bij iedere competentie is een bijbehorende ansichtkaart ontworpen met humoristische voorstelling.

De kaart die mij het meest aanspreekt vandaag (ik heb er een paar verzameld) is die van "Drukbestendig": positief omschreven als "Bestand tegen situaties die werkstress met zich meebrengen".
Het plaatje: drie, onder een grote stapel ordners, haast verpletterde mensjes.
Nou, zo voelt het wel een beetje na 2 dagen nieuwe baan…

Stel je voor. Ik heb 2 ordners met verzoeken om afspraken en uitnodigingen voor de twee kamerleden voor wie ik werk. Inplannen in hun persoonlijke agenda’s, coordineren met kameragenda. Is een klus. Het probleem is dat ik iedere dag stapels nieuwe krijg aangeleverd. Tegelijk word ik ook de hele dag gebeld met vragen over de status van oude aanvragen of nieuwe verzoeken.
Oh, wat heb ik weer nog meer begrip voor allerlei situaties waarover ik me vroeger kon opwinden. Belt mij vandaag iemand over een mail uit JUNI. Geen reactie gehad. Ik kan zo gauw tussen mijn stapels, die ik nog lang niet in een overzichtelijk  systeem heb, de uitnodiging vinden (zoek, zoek, overal vallen stapels papieren van m’n bureau)…" Oh, was het een mail?" "hmm, wilt u die mail mij nog een keer toesturen?" Ik voel de vibraties: Mevrouw, wat een inefficiente organisatie is dat daar…

Het is een impressie van de eerste echte dagen. Tot nu toe heb ik gelukkig alleen nog maar aardige mensen, vol begrip, gesproken. Zal ook nog wel ’s anders zijn.

Vandaag bleek dat ik allemaal gesprekken had gepland maar geen zaaltjes besproken..

Tja, ik moet maar een checklijstje gaan maken. Ik merk dat ik de neiging heb om pas te gaan eten, plassen, koffie halen enz. als ik alles op orde heb. Aangezien ik dat nog lang niet voor elkaar krijg, ga ik niet eten, hou m’n plas op en heb vandaag maar 1 kopje koffie gedronken. Als Kim me niet had gebeld was ik blijven slapen denk ik…Stress_1

Nou ja…Grappig dat ik aan mezelf altijd denk als niet perfectionistisch. Maar in dit soort situaties leer ik mezelf weer van een andere kant kennen. Ik kan het niet goed verdragen dat ik dingen niet direct in de vingers heb. En dan vertoon ik toch wat van die trekjes die bij perfectionisme horen…Morgen ga ik m’n leven beteren: koffie drinken, plassen en een half uur pauze nemen. En op tijd voor het eten thuis, zodat Kim niet sip lauwe zalm en broccoli hoeft op te dienen, zoals vanavond.

terug uit Oegstgeest

Na drie boeiende en vermoeiende fractiedagen in het prachtige congreshotel kasteel Oud Poelgeest, slaap ik vannacht weer gezellig naast Kim en in m’n eigen bedje. Het was een overweldigende manier van kennismaken met m’n nieuwe werk en collega’s. Ik vond het echt een privilege dat dit mijn start mocht zijn, want met elkaar was het steeds afdalen naar de basics: voor Wie doe je het. Daarom, als afgeleide is het belangrijk na te denken over hoe, wat, waarom enz. In de hectiek van het werk van alledag kom je aan dat soort bezinningen niet toe. Ik heb een hele goeie indruk kunnen krijgen van wat er speelt aan mogelijke spanningen, dilemma’s, maar ook aan inzet motivatie, enthousiasme. Iedereen is bezig vanuit een diepere overtuiging dat het Goede Leven zoals God dat voor ogen heeft goed is voor mens en maatschappij. Ik vind het echt geweldig dat ik met zo’n club mag werken.

Tegelijk ben ik niet naief, hoor. Juist in christelijke organisaties kun je elkaar ook het leven erg zuur maken. Tragisch, maar waar. Vooralsnog ga ik uit van de goede intenties van iedereen!

We hebben niet alleen maar in vergaderzalen gezeten. Ook een boottocht gemaakt op de Kaagse plassen. Mooi. BBQ bij terugkomst, ik heb even een uiltje geknapt dus daarvan niet zoveel meegekregen (letterlijk). Maar ik kon weer een avond verder. Wat is dat toch vermoeiend zeg, alsmaar praten.

Maar goed, maandag zal ’t wezen. de eerste echte Kamerweek met vergaderingen, enz.

Morgen m’n laatste dag bij de gemeenteraadsfractie. Precies 5 jaar volgemaakt.

Moeder Theresa

Theresa_wegvan_hethart Wie heeft het gelezen? Moeder Theresa twijfelde. De heldin van Calcutta, die stervende, kasteloze paupers van de straten haalde en hen liefdevol verzorgde en waardig liet sterven en begroef in de Indiase stad Calcutta. Er is een boek over haar verschenen, met citaten uit persoonlijke brieven aan o.a. haar bisschop. Het Nederlands Dagblad van zaterdag bericht erover. (bron foto wegvanhethart.com)

"Bidt speciaal voor mij, dat ik Zijn werk niet mag bederven, en dat onze Heer zichzelf mag laten zien – want er is zo’n vreselijke duisternis in mij, alsof alles dood was."

In latere brieven schrijft ze dat ze niets van God ervaart of van Jezus, het geloof zegt haar niets,, ze denkt dat God misschien wel helemaal niet bestaat, ze voelt niets als ze bidt of de eucharistie viert, ze lijdt onder stilte en leegte, in het openbaar draagt ze een glimlach die alles maskeert, schrijft ze ergens.

Mij troosten zulke berichten. Eigenlijk zijn ze voor mij het ultieme bewijs dat God’s kracht in zwakheid wordt volbracht. Zo’n vruchtbaar leven groeiend op zo’n dorre geloofsbeleving. Tragisch, maar ook bemoedigend. Het is nl. voor mij wel herkenbaar. Periodes waarin ik haar zo kan naspreken. Ik vraag me af of Theresa in haar contact met de verschoppelingen juist wel haar geloof in God beleefde. In het geven van zorg en liefde aan mensen die misschien symbool stonden voor haar eigen leegte en duisternis kreeg Gods liefde  voor haar en haar liefde voor hem wellicht gestalte en vorm.

Zou ze ook niet geleden hebben aan depressies? Zoals ze haar stemming omschrijft is zo kenmerkend voor depressie. Dor, leeg, het ontbreken van elke vorm van emotie….Waar ligt de grens tussen geestelijke beproeving en dorheid en psychische kwalen? Ze vallen soms samen, soms is er overlapping, soms bestaan ze los van elkaar. het blijft me fascineren.
Maar wat een kracht in zo’n kleine vrouw om door te ploeteren in die dubbel donkere wereld van schokkende armoede en ziekte en van eenzaamhied en leegte.

Ik was erg onder de indruk van het bericht.

"De wereld van vandaag is hongerig, niet alleen naar brood,
maar hongerig naar liefde, hongerig om gewild te zijn, om geliefd te zijn." (uitspraak van M.Theresa)