ongewenste tranen

Ongewenste initimiteiten op het werk moet je melden. Maar wat doet een mens met ongewenste TRANEN? En dan niet van een ander maar die van jezelf?

Je hebt een overleg en tijdens dat gesprek zegt iemand een paar keer iets waarmee diegene op een zere plek in jouw ziel trapt. Weet hij veel. Niet iedereen heeft duizend-en-een antennes om dat soort gevoeligheden op te pikken. Je vermant je, zegt tegen jezelf dat je het niet zo persoonlijk op moet vatten, je blijft flink, maar van binnen gaat ’t bibberen…Je red het nog net naar het toilet en dan komt de Niagara-waterval, hoor. Unstoppable.

Na een tijdje wil ik dat het klaar is, zodat ik me tenminste fatsoenlijk op de gang kan vertonen. Drinken en nog eens drinken. Naar m’n kamer dan maar, snel achter m’n PC. Collega komt binnen, hoi, hoe ging het? Nou de tuinslangsproeier is er niks bij. Collega is lief en haalt een kopje koffie.

Weer een tijdje later gaat de telefoon. M’n baas: hoe is’t? Goed weekend gehad? Met gebroken stem zeg ik dat ik straks terug zal bellen, ik houd het niet droog.

Het overkomt me misschien eens in de 3 jaar, maar het is iedere keer zo vervelend! Het is blijkbaar een hele gevoelige plek en m’n ziel zegt keihard ‘au!!’ Ik wil dan ook heel hard ‘sssht’ terugroepen maar m’n ziel leidt dan even een autonoom leven. Die laat zich niets gezeggen. Gelukkig, na een poosje zakt het weer en kan ik verder.

Toch gebeurt het ook wel dat ik door die gevoelige plek te fel reageer op anderen. Die dan vervolgens niet snappen waarom ik van een schijnbaar niemendalletje zoiets groots maak, in hun ervaring. Ik moet dan soms meer uitleggen dan ik eigenlijk wil. Het lijkt me zo lekker om zakelijk en onaangedaan te kunnen blijven en niet met een bibberstemmetje te moeten zeggen dat je ook wel eens een complimentje of een woord van waardering wil horen!  Pffff. Ik voel me dan enigszins een looser. Weliswaar een eerlijke, maar toch..

lekker gegeten

Vier oktober waren Kim en ik 33 jaar getrouwd. Overdag gewerkt, maar ’s avonds zijn we lekker uit eten geweest, bij de Koreaan. Hmmm, wat is dat toch heerlijk voedsel. Op tafel een mini-barbeque en dan vlees roosteren. Flinterdunne rosbief die smelt op je tong. Is uren gemarineerd in sojasaus, sesamolie en knoflook. Daarbij allerlei gerechtjes, vrij simpel, allemaal groentes en een kommetje rijst. Oh en soep krijg je erbij. Grappig hoe ze de soep vooraf serveerden, op z’n Nederlands. Een Koreaan zal nooit apart soep eten of alleen rijst. Soep en rijst horen bij elkaar als brood en kaas, zeg maar.

Doorrookt van barbequewalmen (ventilatie was niet je van het..) en met knoflookgeuren uit al onze porieen stromend, zijn we toen gezellig naar de film gegaan. Hopelijk niet te veel overlast voor de buren…

We hebben de Bourne Ultimatum gezien, met Matt Damon in de hoofdrol. Een film waar ik niet veel mee heb, maar die Kim graag wilde zien. Goed geacteerd, veel spanning, veel geweld en weinig humor. Voor de liefhebber, zal ik maar zeggen.

Zaterdag naar Utrecht geweest. Eerst naar Ikea om met Luuk een eettafel te kopen voor z’n verjaardag. En wie in Ikea loopt komt altijd met van alles terug waarvan je die morgen zelfs nog niet het flauwste vermoeden had dat je het nodig had. Met een afgeladen auto kwamen we bij Lukas aan. Ravinia paste nog net, liggend in de achterbak. Afb027_2

Lukas had die dag z’n verjaardagsfeestje, dus moest boodschappen halen. Maar kamer en keuken moesten nog gepoetst, zijn taak die zaterdag. En de tafel moest eigenlijk in elkaar.

Om een lang verhaal kort te maken, na de kamer en de keuken gedaan te hebben (!) heb ik anderhalf uur op m’n knieen gezeten om van een onbekend aantal latten en houten planken een heuse tafel in elkaar te schroeven. Nu wilde het geval dat Luuk z’n huisgenoot een electrische schroevendraaier heeft. Ideaal!! Nooit eerder gebruikt maar ik was er zo op gebrand de tafel klaar te hebben dat ik me er echt op stortte.  Welnu, op de poten na, is het gelukt. Die hebben Dos en Sas er voor vervolgens aan geschroefd en na nog wat kleine inspanningen hier en daar, door deze en gene was er een fraai resultaat te zien van dit familie cq vrienden project: eindelijk een echte tafel in Luuk z’n eetkamer!!

Ik loop nu wel met 2 vreselijk stijve benen van al het gehurk en gekniel. Dit lijf is wel stram aan het worden, hoor…

Lukas_met_verjaardagsmuts_61007 Niek kwam ook verjaardag vieren en was teleurgesteld dat er geen verjaardagshoed was voor Lukas. Die heeft Jes in de gauwigheid in elkaar gefrobelt van een oude krant. Luuk heeft hem trouw gedragen. Toen hebben we "hoewa" gezongen (zo hoort het volgens Niek’s verjaardagsritueel op de chreche) en toen kreeg Luuk een kus van Niek en een (ka)’dootje’. En toen was het taarttijd. Lukas maakt de lekkerste cheesecake van Nederland kan ik wel zeggen. Cheesecake is een soort monchoutaart maar zonder vruchten en de substantie van de vulling is steviger en zooo lekker! Hij heeft het recept van z’n huisgenoot in Amerika en iedere keer smaakt de taart weer beter. Tijdens het eten steunt en kreunt iedereen dat ‘ie zo heerlijk is en na een half uur dat ‘ie zo machtig is en dat er kleinere stukken gegeten hadden moeten worden.’

’s avonds nog muziek gemaakt met elkaar. Nou ja, de anderen en ik heb met m’n mobieltje gefilmd. ’s Kijken of dat hier op te zetten valt. Het geluid is niet zo goed. Maar Luuk heeft een mandoline gekregen van zijn vriendin en vorig jaar een ukelele. Met die bonte verzameling werd het echt leuk ‘jammen’. Kees Gootjes, Luuk z’n huisgenoot dichtte er spontaan een tekst bij.

muziek feestje Luuk. In een flits zien we ook Saskia nog optreden met de triangel en Eelke schudt de sambaballen.

Ik heb nog een paar minuten

Eindelijk m’n blogs op de site gezet, zonder plaatjes, maar goed. Nog een paar minuten over, dus even de laatste indrukken.

Vrijdag, 4 mei

Weer is nog steeds prachtig. Droog, droog, droog..Maar dankzij de regen van zondagnacht staat alles nog volop in bloei. Overal langs de huizen de prachtige lelies in blauw, paars, geel, lila en andere mogelijke kleurencombinaties. Blauwe regen, klimrozen, Wisteria, Seringenbomen en ga zo maar door. De geuren van al die bloemen door elkaar en de doordringende geur van de koolzaadvelden die in volle bloei staan zal ik forever met deze vakantie associeren!

Gisteren in een museum van de 1e en 2e WO geweest. De treinwagon waarin, wrang genoeg, de overwinning op Duitsland van de geallieerden in de 1e en de overwinning van Duitsland op Frankrijk in 1940 getekend werd, stond er opgesteld. Ergens middenin een klein gebouwtje in een bos in Compiegne. Zo’n onbekend plekje en alle ‘grootten’ uit die tijd waren er vergaderd.

Ik zou je zo graag nog eens willen zien

Ik zou je zo graag nog eens willen zien
met een stofdoek in je hand-
zoals een priesteres in haar tempel
de heilige dingen aanraakt met
liefdevol ontzag schonk jij het doffe
hout weer glanzend leven –
en dan de planten, ze bloeiden
zonder einde door jouw zorg –
chinese roos, kaapse violen, begonia’s
de vensterbank was een Monet

Nu ligt er overal stof
ik kan mijn naam gewoon
op tafel schrijven
en in de vensterbank staan lege potten
de bloemen die er staan
zijn kunst – een beetje fleur
maar in jouw ogen zijn de lichten weg

Playbacken en kindhoertjes

Ik vond het 12 jaar geleden al een dubieuze hobby, maar m’n jongste dochter was er helemaal weg van: playbacken. Popliedjes zingen met haar vriendinnen net als de popsterren van toen. Met make-up, kleding,  de gebaren en de dansjes.

Op de bonte avond van het schoolkamp in groep 8 had dochter met haar vriendinnen een hele act ingestudeerd. Ik heb er toen alleen maar foto’s van gezien. Ik vond mezelf een beetje tuttig en ouderwets dat ik het eigenlijk niet zo leuk vond. Mijn jongste, ze zag er uit als een volwassen meid en ik had daar een raar gevoel bij.

Er was toen al een uiterst populaire playbackshow op TV (nog met Hennie Huisman, volgens mij)en ik weet eerlijk gezegd niet meer of we daar de kids nu wel of niet naar lieten kijken…We hadden volgens onze kinderen een repressief TV beleid.

Zoon heeft er nog een trauma (grapje) van dat hij niet naar het A-Team mocht kijken omdat we het te gewelddadig vonden (!). Ach, denk ik nu weemoedig, wat een onschuld en wat een onbegonnen strijd was dat eigenlijk.

Toch werd ik vorige week gestaafd in mijn intuïtie van toen over het playbacken. In het AD stond een column van ik weet niet meer wie, die zeer verbolgen z’n beklag uitte richting de TROS, dat ze een playbackshow uitzenden waarin kinderen optreden als complete hoertjes. 7,8, 9-jarigen doen hun favoriete popidolen na en staan op het podium de vunzige MTV acts te imiteren. De schrijver was erg boos op de TROS dat ze dat met hun show stimuleren en tot iets leuks verheffen.

Volgens mij zegt het iets over de TROS maar veel meer nog over onze maatschappij.  Kinderen doen volwassenen na, dat is alle eeuwen zo geweest. Je moeders hoge hakken dragen, haar kleren uit proberen, haar make-up, welk meisje heeft dat niet gedaan en ervan genoten? Maar als je je voorbeelden van de TV moet halen en de TV- en muziekwereld verworden tot het gehalte van MTV en TMF, wat moet je dan als kind? Weet jij veel. En als je dan geen vader en moeder hebt die je daarin leren een beetje te onderscheiden, maar het alleen maar schattig vinden als hun kleuter een onderlijfschuddende zanger nadoet, wat hebben columnisten dan de TROS aan te klagen? Er zit daar wel een zaal vol applaudisserende en hevig trots kijkende vaders en moeders!! Dit gaat echt wel een laagje dieper dan een TV-zender die een slechte smaak heeft!

Zelfs PvdA minister Plasterk noemt in zijn emancipatienota de seksualisering van de samenleving een groot probleem voor wat betreft de invloed op onze kinderen en de weerbaarheid van vrouwen en meisjes. Toch niet de meest ‘normen en waarden’ gerichte partij de laatste jaren. En Plasterk kun je er niet van verdenken een (verborgen) christelijke agenda te hebben!

Ik twijfel vaak aan m’n intuïtie. Maar (voordeel van ouder worden, denk ik) de laatste jaren steeds minder. 12 jaar geleden voelde ik bij de toen nog min of meer onschuldige playbackshow toch al iets van de uitwassen van nu. Als kind je moeders schoenen en kleren aandoen en vadertje en moedertje spelen is leuk. Michael Jackson of Madonna imiteren niet.

Wageningen

Gisteravond op het NOS journaal, vandaag met grote kop in het AD: ChristenUnie raadslid Monique Heger uit Wageningen trekt zich terug vanwege aangaan lesbische relatie. Volgens het AD is “de Tweede Kamer verbijsterd”.

Ik vind het eerlijk gezegd goed dat ze zich heeft teruggetrokken. Er was vanuit de steunfractie te weinig begrip voor haar keuze, zei ze in een interview. Iets wat ze zich wel voor kon stellen. Nu zou volgens de krant Rouvoet  gezegd hebben dat ze voor hem niet had weg gehoeven, met andere woorden, iemand met een lesbische relatie kan prima de ChristenUnie vertegenwoordigen.

Ik heb daar moeite mee. We willen toch een voluit christelijke en bijbelse partij zijn. Normen en waarden vanuit de bijbel bevorderen. Niet dwingen, niet opleggen, maar bevorderen. Seksualiteit is niet neutraal, net als bijvoorbeeld beschermwaardigheid van het leven niet een optie is waar je het wel of niet mee eens kunt zijn. Je kunt niet met de mond het ene zeggen en dan het andere doen. Een ChristenUnie raadslid of wethouder die ongehuwd samenwoont (als lesbisch/homo/ of hetero), zijn vrouw/haar man in de steek laat, dat zijn m.i. situaties waarin je toch niet langer een goeie vertegenwoordiger voor je achterban kan zijn. Het doet niets af aan de deskundigheid of vaardigheid van de persoon. Maar je komt in een dubbele positie, omdat je je basis zoekt in de Bijbel. Ik vind dat je dan minder geloofwaardig bent.

“Scheiding van kerk en staat!”, roepen sommige mensen dan.
In de kerk kun je zeggen dat samenwonen niet mag als homo of hetero, maar in de politiek maakt dat niet uit. Ik ben van mening dat je op die manier christelijke principes niet mag losmaken van je rol als politicus. Dat we tegen abortus en euthansie zijn is ook gebaseerd op een godsdienstig (bijbels) idee dat God de Gever van het leven is.  Daar komen we ook tot politieke stellingname vanuit onze religieuze overtuigingen.

Er is verlegenheid over wat er nu in Wageningen gebeurd is omdat we als kerken zelf geen eenduidig standpunt innemen. Maar zoals op christelijke scholen een regel is dat de levensstijl van de docent in overeenstemming moet zijn met de grondslag van de school, zo moeten we dat als ChristenUnie ook met elkaar afspreken.

Den Haag – Utrecht OV

Kalme grazers
in Hollands groene hart
toonbeelden van vrede-
wolkenstapels
boven spiegelrasters
daartussen niets
dan zijn en stilte

ik lees dit oude
landschap als een boek-
over zoeken en vinden
ontvangen en rusten;
geen nieuwe boodschap
voor de goede verstaander

Willem Jan Otten-Specht en zoon

De verteller in deze roman van Otten is een stuk schilders linnen. Eerst aan de rol, dan gespannen op een frame, gekocht door Felix Vincent, een kunstschilder, die in opdracht portretten schildert, naar het leven. Dit doek wil hij voor iets bijzonders gaan gebruiken, een Pieta.

Door de “ogen” van het eerst nog onbeschilderde doek leer je de kunstschilder kennen. Van een rijke man krijgt hij het verzoek, voor veel geld, een portret van zijn geadopteerde zoon te schilderen. Echter, van een foto, waarop deze ligt te slapen. Dit heeft de schilder nog nooit gedaan, maar Valary Specht, de opdrachtgever, wil dat zijn zoon op die manier tot leven wordt gewekt. De zoon is gestorven. Vincent neemt de opdracht aan Ook wel uit geldnood en worstelt om dit schilderij te maken. Het Doek zal er voor worden gebruikt. Ondertussen horen en zien we alles door de ogen van het doek. Het doek ziet de schilder als Schepper die aan ‘hem’ een  identiteit, een bestaan zal geven. ”Schepper! neuriede ik, schepper! Doe met mij wat je wil! Maak iemand van mij.” Zo wordt Specht en zoon een scheppingsverhaal, wat natuurlijk associaties met  de scheppingsgeschiedenis in de Bijbel oproept en met God zelf als Schepper. De intensieve betrokkenheid van de schepper van het schilderij op zijn maaksel geeft een ontroerende kijk op hoe God Zich met Zijn schepping verbonden moet voelen, vond ik. Origineel!

Er gebeurt van alles in het leven van de schilder. Er is erotiek en zelfs porno.
Er komen twijfels over wie die zoon van Specht nu eigenlijk is, wat ligt hij in dat bed eigenlijk te doen? Leeft hij, is hij dood? De “ontknoping” van die verhaallijn bleef voor mij wat onduidelijk.

Het is een heel toegankelijk geschreven boek. Met diepere lagen. Ik vind zelf de thematiek van leven en dood boeiend. Een Piëta is een treurende Maria met haar gestorven zoon Jezus liggend op haar schoot. Het verdriet om de gestorven zoon. Dat wordt heel tastbaar in het boek, maar op een subtiele manier. Dood tot leven wekken, wat levend leek blijkt dood, wat niets is krijgt van de schepper een bestaan, een gedaante. Wat dood leek blijkt levend.

Kortom een boek dat tot nadenken en napraten uitnodigt. Aanbevolen dus.

Zet B O, zet wat?

Afkortingen, we kunnen niet zonder…maar wat een ellende als je met nieuw werk begint in een onbekend Afkortingenland. Ze vliegen je om de oren en iedereen lijkt te weten waarover het gaat, behalve jij. En de afkorting vormt vaak het belangrijkste onderdeel van de zin. De Razeb gaat niet door, hij heeft BPO, morgen is er een VAO. Nou zo kan ik nog wel even doorgaan. Een VAO is het verlengde van een AO, om het wat te verduidelijken, haha

Tijdens een vergadering zat ik naast een beleidsmedewerker en wilde na een kwartier discussie over mysterieuze ZBO’s toch wel eens weten waar we het nu over hadden. "Wat is eigenlijk een Zet Bee Oo", vroeg ik zachtjes. Mijn buurvrouw keek me verward aan en licht verbaasd. Ja sorry, hoor, dacht ik defensief, ik ben nog niet ingevoerd in jullie geheimtaal!

"Wat zei je nou?", vroeg m’n collega, met een groot vraagteken in haar ogen. "Wat betekent Zet Bee Oo eigenlijk", herhaalde ik aarzelend, want het was toch blijkbaar wel erg onwetend van me. "O0h, dat is een Zelfstandig Bestuurs Orgaan…Ik dacht dat je vroeg wat is eigenlijk een Zetpil…!!!!" 🙂

Tja. Dat krijg je van al dat jargon.

slummy mummy

Artikel in NRC bijlage. Behalve de yummie mummy (moeder met baan, een gezin en altijd alles keurig voor elkaar en ook nog strak in de kleren) is er nu ook het fenomeen slummy mummy. Dat is de moeder die niet meer werkt, of nog wel, maar in ieder geval verkeert haar leven in een complete chaos. Iemand in Engeland schreef er een boek over. En het is vertaald in het Nederlands met de titel: Het geheime leven van de ploetermoeder. Ze is altijd te laat, is alles kwijt, heeft nooit op tijd het eten klaar en de kinderen rommelen maar wat aan.

Ik hou wel van dat soort boeken. De opzet is om het beeld te doorbreken wat je als minder perfect moeder altijd van andere moeders hebt, nl dat ze alles piekfijn voor elkaar hebben! Zelfs als ze (part-time) werken.

Nu heb ik geen kids meer thuis, dus ik val niet meer in de categorie slummy mummy en vroeger was dat denk ik ook niet zo, toen er nog wel 4 koters rondliepen. Maar ik heb wel die druk ervaren. Zonder het hardop te durven zeggen denken: hoe krijgen andere mensen alles voor elkaar zonder zo oneindig moe te zijn als ik meestal was? Dus boeken die dat ideaalbeeld wat relativeren zijn me welkom. Als je wil genieten van je gezin en je leven samen (en je energie is beperkt) kun je maar beter accepteren dat het een beetje vies is en alles niet op en top verloopt organisatorisch. Biedt veel ontspanning!

Nu hoorde ik vandaag ook nog dat 20% van je beschikbare energie wordt verbruikt door je geheugen. Nu heb ik een slecht geheugen dus misschien ben ik daarom wel snel moe?

In ieder geval zou ik een jaar op vakantie kunnen als ik de tijd die ik heb doorgebracht met het zoeken naar sleutels, portemonnaies, pasjes en wat dies meer zij, als vrije tijd terug kreeg. Mensen (waaronder mijn echtgenoot) zeggen dan: gewoon (!!) op een vaste plek leggen. Alsof je voor de lol je eigendommen zo neerlegt dat ze onvindbaar zijn. Het is juist dat je op het moment supreme net afgeleid bent en zonder nadenken iets wegstopt op de plek die dán voor de hand lijkt. Geloof me al 52 jaar strijd ik er mee. Er is enige verbetering maar ik heb opgegeven te geloven dat er echt een structurele verandering kan optreden.

Toch een slummy mummy, met goeie voornemens!

(Vond eindelijk m’n oude stadhuispasje terug in het borstzakje van een jasje wat ik een maand geleden uitleende aan Suus….Zucht)