PARELPAD

Voor het eerst dit jaar vieren we geen sinterklaas. Ik geloof het nog niet helemaal want op het laatste moment gaan we tot nog toe altijd als een speer alsnog kadootjes kopen en gedichten maken. Het begint alweer te kriebelen….Zaterdag is het de bedoeling dat we ‘gewoon’ gezellig met elkaar eten en een videootje gaan kijken..Ik verheug me erop. Toch nog eens achter de oren krabben of ik misschien iets leuks kan prakkiseren 🙂

Vanavond het 2e deel gezien op BBC1 van een programma waarin een Britse vrouw van Indiase afkomst huwelijken arrangeert op aziatische wijze. Vrienden en familie van een alleenstaande met huwelijkswens zoeken geschikte kandidaten als man/vrouw voor hun dochter/zoon, vriend/vriendin. Via via krijgen ze namen en contacten en ze selecteren die op bepaalde overeenkomsten in achtergrond, hobbies, karakter enz. De matchmaker adviseert en coacht. Op een gegeven moment maken de wederzijdse families kennis en is het de bedoeling dat ze elkaar bevragen. De Kandidaat is daar ook bij. Het hoogtepunt is een party. Daarop ontmoeten de Kandidaat en de Zoekende elkaar voor de eerste keer in het bijzijn van familie en vrienden. Vanaf dat moment kan het stel gaan onderzoeken of ze werkelijk verder met elkaar wllen. Er zijn nog geen cijfers bekend over successen. Maar iedereen is, tot hun verbazing, erg enthousiast over de methode. De betrokkenheid van familie en vrienden geeft een sterk gevoel van saamhorigheid en maakt dat de zoekende vrijgezel zich minder aan zijn/haarlot voelt overgelaten.

Als m’n carriere bij de CU tot stilstand komt kan ik nog altijd Matchmaker worden. Lijkt me wel leuk..

Eindelijk gaat het er dan van komen:Kim gaat naar Puerto Rico, het land van z’n grootouders van moeders kant. Juan en Carmen Matos.

In de 20er jaren van de 20e eeuw van Puerto Rico naar Amerika verhuisd, het land van de ongekende mogelijkheden. Juan kwam uit een grote en niet rijke boerenfamilie. Carmen kwam uit een meer gegoede familie. Ze raakten verliefd maar de familie van Carmen was er zeer op tegen dat ze beneden haar stand zou trouwen.

Ze werd naar familie in de VS gestuurd. Juan volgde haar en uiteindelijk is het goed gekomen en zijn ze getrouwd. Samen kregen ze Blanca, Kim’s moeder en Woody, een 1 jaar jongere broer. Juan en Carmen waren Spaanstalig en spraken tot hun dood gebrekkig Engels met een zwaar Spaans accent. Ik heb ze regelmatig ontmoet. Sterke mensen, die ver over de 80 geworden zijn. Het was onmogelijk Amerika te bezoeken en niet bij hen langs te gaan in New York. Ze waren verzot op hun kleinkinderen en het brak hun hart ze lang niet te zien.

Apetrots waren ze op hun achterkleinkinderen. Alle vier onze kinderen hebben ze nog ontmoet. Geweldig. Als we daar logeerden moesten we wel een offer brengen. Mijn schoonopa weigerde iedere vorm van huishoudelijke hulp en het huis raakte dus langzaam maar zeker vervuild. Edoch, ik ben achteraf heel blij dat we ons daar dan toch overheen gezet hebben en hen de vreugde van familiehereniging gegund hebben. Er was soms wel lichte doch besliste druk van Kim’s moeder voor nodig, maar goed.

Het waren hartelijke mensen die ons volstopten met eten en over mij zeiden tegen Kim: she is nice but she is so tall!

Grandpa was een echte Spanjaard om te zien, donker en met krachtige gelaatstrekken, met een heel trots en dus eigenwijs karakter. Heel dominant in de oude traditie. Daar heeft mijn schoonmoeder wel onder geleden. Grandma daarentegen was een donkerblonde schone, met grijsblauwe ogen. Heel bijzonder met zo’n Mediterrane achtergrond. Ze was vriendelijk en heel zorgzaam.

Mijn schoonmoeder is nooit in het geboorteland van haar ouders geweest. Ze spreekt wel vloeiend Spaans en heeft als tolk op de rechtbank in Boston gewerkt. Nu het nog kan wordt het hoog tijd haar roots te gaan zoeken.

En zo gaat er in mei een groepje van de familie richting San Juan in Puerto Rico.Van de Dutch Batteaus gaan Kim en Lukas met Ravinia. Ik zag het niet zitten om voor 1 week zo’n reis te maken en daan weer gelijk volop aan het werk te moeten. Wel jammer aan een kant. Maar er komt misschien nog wel eens een kans.

Trouwens, nog maar 4 weekjes en ik hoop weer oma te worden!!!! We zijn zo benieuwd met z’n allen wat het dit keer zal worden, jongen of meisje?

De laatste loodjes beginnen Jes wel zwaar te wegen. Vannacht was Niek voor het eerst bij oma Engelaar blijven slapen, alvast om te wennen voor tijdens de geboorte. Het ventje houdt niet van onverwachte dingen, dus langzame gewenning is een heel verstandige zet. Jes en Dos zaten een beetje verdwaasd alleen op de bank, zei Dos. Het is de tweede keer nog maar in bijna drie jaar dat hij er een nachtje niet is, dus vreemd is het dan wel, hoor. Ik weet dat gevoel nog wel terug te halen van vervreemding. Als je kinderen er zijn denk je, oh had ik maar eens een dag voor mezelf, en als ze weg zijn kun je niet wachten tot ze er weer zijn, zo leeg en kil voelt het. Tja, de dilemmas van het ouderschap.

En alweer is het ontslagrecht bijna de reden tot crisis geweest en opnieuw is er een toverformule gevonden om de koorts te onderdrukken. Mensen hoe gaat dit aflopen? Goed nieuws is dat de ChristenUnie niet veel te verliezen heeft, wij staan in alle peilingen op winst itt PvdA en CDA. Die twee zullen er veel voor over hebben een kabinetscrisis op dit moment te voorkomen. En dan de dreiging van enorme winst voor Verdonk en PVV als er nu verkiezingen gehouden zouden worden!  Daar moet je toch niet aan denken! Maar hoe lang dit nog gerekt kan worden? Wordt vervolgd.

Ik werd vanmorgen alleen wakker. Normaal gesproken is zaterdag een van de weinige dagen tegenwoordig dat Kim en ik lekker in bed ontbijten en uitgebreid de krant lezen.

Vanmorgen echter om 06.15 ging de wekker al voor Kim. Hij zou naar het ChristenUnie congres. Met de trein. Ruim 2 uur gaans naar Zwolle van deur tot deur. En aangezien men daar onzalig vroeg beginnen zou, moest hij er dus onchristelijk vroeg uit.

Dat moet ook worden meegenomen in de gedragscode, vind ik. Zaterdag een beetje erbarmen, please.

Ik heb me nog maar eens omgedraaid. tenslotte ben ik herstellende van een griep en had absoluut nog geen puf om me een hele dag in een disputerende menigte te begeven.

Toen ik weer wakker werd scheen de zon en het zag er lekker helder uit buiten. Dit in grote tegenstelling tot hoe het bij mij van binnen aanvoelde. Ik heb me dus in de kleren gehaast en ben op de fiets gestapt, de zon in. Heerlijk fris was het. Rondje haven en dan lekker even langs het strand. Diep ademen en de zee zien, dan kan ik er weer tegen.

Welaan, op weg naar de haven stonden er overal rijen mensen langs de kant. Ik wist zeker dat ze niet voor mij waren gekomen. Al gauw bleek ik in de Sinterklaas route terecht gekomen te zijn. Allemaal opgewonden kinderen met ouders en opa’s en oma’s. Zo schattig! Ik heb noch Sinterklaas noch de boot gezien waarop hij ongetwijfeld de haven is binnengevaren. Maar z’n ontvangst werd vol verwachting tegemoet gezien, dat was duidelijk.

In de haven aangekomen heb ik een paar sfeerfotos gemaakt met m’n mobieltje. (Waarom heb ik eigenlijk een andere camera nodig?). Je ziet op die foto’s dat Scheveningen echt nog een haven van betekenis is. Niet alleen maar toeristisch. De grootste omzet komt uit diepgevroren vis, die op zee al ingevroren wordt en hier in die grote hallen opgeslagen en verhandeld.

Vervolgens door naar de zee en het strand. Het is m’n favoriete rondje. Na Sinterklaas hoopte ik dat de menigte vooral langs die route zich zou concentreren. Maar hoe dichter ik bij de boulevard kwam hoe drukker het werd. Eenmaal aangekomen kon ik m’n ogen niet geloven! Het leek wel of er een veldslag zou gaan plaatsvinden. Het strand krioelde van de grondverschuivers met enorme laadbakken, ik meende zelfs een heuse tank te zien! Overal zandhopen en machines.

Ik had duidelijk het Schevenings Dagblad niet goed bijgehouden…Morgen vindt de Knock Out Red Bull Motor Race plaats. Een gedrocht van een wedstrijd met honderden zware motoren die op het strand een circuit racen.

Op mijn strand! En ook nog op zondag! 

Ik herinnerde me van vorig jaar dat er rond een uur of 1 een werkelijk hels lawaai opstijgt als al die motoren tegelijk gaan rijden.

Ieder z’n meug, zou ik zeggen, maar ik vind dit wel een enorme verstoring van de rust, zeg. En niet alleen van de rust, ook van het strand waar ik gewoon lekker tot mezelf wil komen in plaats van op m’n zenuwen gezeten te worden door een stelletje motorfanaten. Sorry, Eelke!

Om van de opwinding te bekomen ben ik een eindje doorgefietst en op een rustiger gedeelte van de boulevard heb ik op een verwarmd terras heerlijk een kop koffie en tosti genuttigd. Ik had m’n krantje meegenomen, dus het kwam allemaal weer goed.

Kim belde nog, die had net een aardig emotionele Israel deelsessie bijgewoond op het congres. Een botsing van twee standpunten over de plaats van het Joodse volk in het hier en nu. Is Jeruzalem nog steeds het centrum waar straks Jezus zal terugkeren en moet het daarom politiek de ongedeelde hoofdstad van Israel blijven? Volgens ons een rare mengeling van theologie en politiek en geen houdbaar standpunt op de duur.

Ik kreeg al hoofdpijn bij de gedachte aan zo’n discussie alleen. Goed dat ik was thuis gebleven.

Nog een laatste foto, nu van m’n favoriet op menselijk vlak :). Niek heeft voor het eerst een knuffel, een olifant. Hij neemt hem zelfs mee naar bed. Grappig hoe dat opeens ontstaat. Voorheen toonde hij geen enkele belangstelling voor knuffels. Auto’s en andere minder comfortabele bedpartners had hij wel. Laatst nog een grote bus waarmee hij vredig in slaap viel. Nu dus eindelijk een heuse, zachte knuffelolifant. voor zolang als het duurt…

Ik heb werkelijk de meest lamlendige week achter de rug sinds lange tijd. Ik heb een virus. Hoofdpijn, vaag misselijk, moe en nog eens moe. En NERGENS zin in. Niet in lezen, niet in eten, niet in tv kijken, gewoon niets. Ik heb dus veel geslapen, maar ook daar wordt een mens niet echt opgewekt van. En juist als ik me zo ellendig voel krijg ik ook nog allerlei gewetensaanvallen. Nu ik thuis ben zou ik eigenlijk die moeten bellen, schrijven, mailen enz. Oohh, dan voel ik me nog naarder want ik heb helemaal geen puf om ook maar iets te zeggen! Afkappen dus die ‘ik zou eigenlijk’ gedachten.

Ik heb ondertussen heel wat gezapt en toch ook maar gelezen. Wat moet ik anders doen? Voor me uit staren…

Ik heb nu twee keer babyboom gezien, een verbijsterend programma. Om welke reden gaan mensen op TV de meest intieme details van hun leven delen? Wat doen mensen elkaar en zichzelf aan? Ik kan echt geen argument bedenken ook waarom dit programma gesponsord wordt door het ministerie van Volksgezondheid.

Ik heb ondertussen ook heel wat bouwvallige huizen en campings in Frankrijk of Italie voorbij zien komen, met hun aan de rand van de afgrond wankelende eigenaren. Steevast lopen ze tegen de grootst mogelijke ellende aan. Je snapt niet dat mensen nog aan zo’n avontuur durven beginnen!

Welnu, vandaag heb ik weer wat meer energie en ben inderdaad toegekomen aan dingen die ik normaal niet gedaan zou hebben. Maar wat ben ik nu weer MOE! Ga maar even zappen. Kijken of ik nog met leedvermaak kan kijken naar hoe een ander zich in het zweet werkt in een B&B op een idyllisch plekje maar met kapotte riool..

Maandag was het 12 november. Mijn vader zou op die dag 93 geworden zijn. Ik realiseerde me in de loop van de dag dat het zijn geboortedag was en ben sindsdien veel met hem bezig in gedachten. Mijn vader stierf in 1986, 21 jaar geleden. Ik kan dat bijna niet bevatten, dat het al zo lang geleden is.

Mijn vader en moeder verschilden van elkaar als zomer en winter. Zonder daaraan een waardeoordeel vast te plakken! Mijn vader kwam uit een arbeidersgezin in Schiedam, in de Gorze, een echte volkswijk. Mijn moeder kwam uit een middenstandsgezin, eveneens in Schiedam, met een vader die werkte als ambtenaar en actief was in politiek en kerk.

Mijn vader’s vader werkte als arbeider in de Gist- en Spiritusfabriek als brandersknecht (er werd jenever gemaakt) en mijn oma had een kruidenierswinkel. Ik ruik nog de geuren van koffie en andere levensmiddelen die in (grote uitschuiflades opgeslagen) los te koop waren. In papieren zakken werd alles afgewogen.
Mijn oma heb ik nooit gekend. Wel de twee ongetrouwde zussen van m’n vader. Een ervan hield de winkel aan tot de supermarkten verschenen.

Op verjaardagen gingen we er heen. Achter de winkel (niet groter denk ik dan 4x4m) lag de woonkamer, met bedstee. Later omgebouwd tot zithoekje. Ik herinner me een grote stoel met daarin een stokoud mannetje. Dat was mijn opa. Heel stilletjes zat hij daar. De tantes en een ongetrouwde broer, oom Bram, ontvingen ons. Standaard traktatie was, bowl, met een gebakje. Dat smaakte prima. Bijzonder was, wat we daarna gingen eten. De winkel naast die van mijn oma was een viswinkel. We haalden daar garnalen. let wel: ongepeld. Een hele berg. En de sport was dan: samen garnalen pellen. Ik vond dat prachtig. Of ik het nu ook echt lekker vond? Ik weet me nl. met geen mogelijkheid te herinneren wat we daarna met die garnalen deden? Zo opeten? Bakken, koken? Hoe dan ook, Opa’s verjaardag, of die van de tantes en oom Bram associeer ik met garnalen en vis.

Mijn vader was dus ook gek op vis. Steevast op vrijdag aten we kabeljauw in botersaus. Vrijdag was van oudsher visdag voor katholieken dus op die dag was de vis in de aanbieding. Terwijl ik dit schrijf denk ik, wanneer is dat veranderd? Wanneer zijn rooms-katholieken opgehouden met "vlees vasten" op vrijdag? Gek, dat je achteraf zulke trend breuken heel scherp waarneemt maar niet terwijl ze gaande zijn.

Zo las ik van de week een artikel in een christelijk tijdschrift uit Amerika waarin een predikant vertelde iedere vrijdag een film te bekijken met zijn kerkenraad en een biertje te drinken. Een Amerikaanse vriend die ons het artikel stuurde, schreef er bij als commentaar: kun je je een vrijgemaakte dominee voorstellen die dat doet? Wij dachten: ja hoor, best wel. Deze vriend had 25 jaar geleden in Nederland gewoond en was daarna wel af en toe op vakantie hier geweest, maar had de veranderingen niet echt meegekregen. Misschien omdat ze inderdaad nog gaande zijn?

Goed. Nog even terug naar m’n vader. 21 jaar is een lange tijd. En hij stierf toen wij in Korea woonden. Ik was 25 toen wij daarheen gingen. Eigenlijk heb ik hem dus maar betrekkelijk kort meegemaakt. Juist als je wat ouder en evenwichtiger word leer je volgens mij je ouders pas echt kennen. Dat deel heb ik gemist. Dat doet me soms wel pijn. En dan mis ik hem.

Op de foto: dat dikkertje ben ik, met m’n vader.

Wat is het toch heerlijk om vrienden te hebben die met je meedenken. Gisteren belde ik 1 van mijn zeer goeie vriendinnen na lange tijd. Zij werkt en is oma en gaat af en toe een weekje er tussen uit. Ik werk en ben oma en ga er ook af en toe een weekje tussenuit. En zo gaan er al gauw heel veel weken voorbij voordat we elkaar weer eens behoorlijk spreken.

Maar door m’n weblog is zij ook redelijk op de hoogte van mijn wel en wee. Vooral mijn ‘camerawee’  had haar getroffen. Maar wie schetst mijn verbazing: zij vroeg of wij geen verzekering hadden!! Natuurlijk hebben we een verzekering! Waarom had ik daar niet aan gedacht?! We hebben NB een  doorlopende reisverzekering en we hadden ook nog ’s betaald met Visa! Ik kon wel door de telefoon springen om haar om de hals te vallen!

Gek, dat als ik iets verlies ik al gauw iets heb van: tja, dat komt ervan als je zo slordig bent. Ik  verzuim dan om aan een oplossing te denken. Ik ben zo gewend om kostbare cq dierbare dingen te verliezen dat ik de neiging heb me er al snel bij neer te leggen. Maar het knaagt wel. Vooral omdat ik me ongelooflijk inspan om niet slordig te zijn… Kim heeft uit India tot 2 maal toe een (voor mijn doen) kostbaar ringetje meegebracht als souvenir. Ik ben beide allang kwijt. Terwijl ik nog lelijke sieraden heb uit de tijd dat ik een kleuter was…Wat is dat toch? Lelijk servies, ordinaire glazen, waardeloze sieraden overleven. Van al m’n mooie oorbellen heb ik binnen de kortste tijd er nog maar een van.

Maar ach, waar klaag ik over. Vanavond zag ik eenvandaag. Een reportage over een illegale asielzoeker met een ernstige spierziekte. Hij kan niet meer voor zichzelf zorgen en als je hem ziet heeft hij niet lang meer te leven. Wat vindt de VVD? Uitzetten, en wel zo gauw mogelijk. Waarom? Omdat zorg er alleen is voor mensen die premie betalen en dus recht hebben op zorg vanuit de AWBZ.  Geen geld,geen status? Helaas, pindakaas zegt de VVD. Stervende mensen zetten we liefst morgen nog de grens over want:no pay,no cure om het maar eens om te draaien. Argument nr.1: stel je voor dat de hele wereld naar Nederland gaat komen om hier misbruik te maken van de gezonheidszorg. Het Angstargument. Terwijl de rechter het over een individueel geval heeft.

Waarom kan ik daar nu helemaal niets van begrijpen?