Hier hadden de eerste foto’s moeten staan van Kris Engelaar geboren op 16-12-2007.
Helaas… Nog niet helemaal gewend aan m’n nieuwe digi camera, heb ik op raadselachtige wijze de foto’s gewist. Grrr… :<(
Maar zijn gezichtje staat op m’n netvlies gebrand, dus ik kan (bij benadering) beschrijven wat een mooi mannetje het is. 3750 gram, een dikkerdje dus. Tenminste het verschil met Niek is 750 gram en dat zie je op zo’n lichaampje van 50 cm!
Ik ga m’n lezers niet vermoeien met eindeloze kleinkind verhalen, maar deze week maak ik een uitzondering. Nu is het nog nieuws!
Kris drinkt als een tierelier, met krachtige kaken alsof hij 9 maanden lang niets anders gedaan heeft dan oefenen voor borstvoeding! Hij neemt er ook z’n tijd voor. Kalm en op z’n dooie gemak neemt hij per voeding rustig 30-45 min. Een mooi gezicht. Daar ligt ‘ie dan: 9 maanden onzichtbaar aanwezig en nu erbij op een manier die al gelijk vertrouwd is.
De naam is nog even wennen. Chris is hoe ik m’n schoonvader noem, op z’n Engels. Nu is Kris m’n kleinzoon, op z’n Nederlands. Dat moeten m’n hersenen langzaam rubriceren. Inmiddels is het ook vaak Krisje. Maar ’t is een stoer ventje dus hij groeit wel in zijn naam!
Niek reageerde eigenlijk heel lakoniek op z’n broertje. Het babyboek dat zijn ouders aan hem voorlazen, (waarin allerlei mensen in de omgeving van de mamma- met- de- baby -in- haar- dikke- buik roepen:”baby, kom er maar uit!!”) was een perfecte voorbereiding op de verschijning van een geheel nieuw mensenkind in het leven van een peuter. Geheel volgens de verwachting, constateerde Niek, toen hij voor het eerst een blik in de wieg wierp: “baby is er uit! Niek heeft ‘kom maar’ gezegd en nu is baby eruit!”.
Hij was vaak bezig met ‘baby aaien’. In de wieg leek Kris natuurlijk net een een knuffel, maar toen hij op bed lag en moest niezen en z’n armpjes in de lucht stak, was Niek duidelijk even van de wijs. Bij welke categorie levende wezens hoorde dit pakketje nu? Poezen, met een hoog aai-gehalte, kent hij. Mensen met een hoog knuffelgehalte kent hij. Vriendjes op de creche, die soms wat wild en vechterig zijn, kent hij. Maar dit was toch wel iets anders. Levend, bewegend, klein en zacht. Niek kijkt lange tijd peinzend voor zich uit. En komt dan tot een conclusie. Hier is sprake van een nieuwe soort in zijn leven: Broertje niest!
Tijdens het eten glijdt Niek uit z’n stoel. “Niek is klaar. Niek gaat broertje aaien. Kom zo terug!” Parmantig vertrekt hij richting de slaapkamer waar Jes ligt. Onderweg hoor ik hem het verhaal aan zichzelf vertellen, ahw om zichzelf ervan te overtuigen dat hier sprake is van een onontkoombare realiteit: ‘Baby in mamma’s buik, mensen zeggen ‘kom maar!’ en nu is baby eruit. Baby niezen. Niek ook niezen.’
Mamma maakt het redelijk goed. Blij dat alles weer achter de rug is, maar behoorlijk moe van de bevalling. Ik heb kraamhulp mogen zijn de eerste nacht. Samen de wekker gezet en kris verzorgd. Heel gezellig en veilig. Zo’n eerste nacht is altijd zwaar weet ik uit ervaring. En mannen kunnen je beter overdag tot steun zijn. (sorry vaders, misschien zijn er bijzondere uitzonderingen?) Mijn eigen ervaring van ‘vroeger’ is dat echtgenoot na 12 uur instort en niet echt meer veel bij kan dragen dan hele slaperige ogen en en een gekweld moe gezicht. Overdag was (en is!) hij mijn held. Onvermoeibaar en altijd klaar om te helpen.
Hoe dan ook, ik had het privilege om mijn kleinzoon in z’n eerste nacht op deze wereld van schone luiers te voorzien :)!
Vind-ik-leuk Aan het laden...
