Ik liet kleinzoon Niek vandaag op de PC de foto’s zien van Alland, de olifant die in mijn bed terecht gekomen was (zie vorige blog). Hij vond het maar apart en was er niet helemaal van overtuigd dat het zijn Alland was. Ik vertelde dat ik Alland zo lief vond en Niek knikte instemmend met z’n hoofd: "Ja, hij is heel zacht,hoor!" Toen ik hem zei dat ik ook wel zo’n lieve knuffelolifant wilde bedacht hij deze slimme oplossing: "Later, als oma klein is mag je ook een knuffel in bed". Ik vond dat zo leuk bedacht. Knuffels en grote mensen horen blijkbaar niet bij elkaar. En hij is heel erg bezig met straks en later, tijdbesef. Nu, als oud mens kon ik geen knuffel in bed hebben. Maar wat nu niet kan kan altijd later. Alleen heeft hij dus oog voor een belangrijk detail: er moet wel iets aan mij veranderen. En in de magische wereld van het kind kan je groter worden, maar net zo goed kleiner. Ja, waarom ook niet?
Niek is op het kinderdagverblijf duidelijk een ander kindje dan thuis. Thuis tettert hij de oren van je hoofd, rent, gilt, lacht zich helemaal suf om zichzelf, stort hete tranen als het niet gaat zoals hij wil, is vervolgens in 3 seconden alweer vergeten waarover het drama ging,wil weten wat je aan het doen bent, nou ja, gewoon een hele actieve, alerte, intelligente peuter.
Op de creche is hij meer ingehouden, observeert meer, is wat op zichzelf. De leidsters denken dat ze te doen hebben met een teruggetrokken kind. Het is alsof de geschiedenis zich herhaalt. Zowel mamma Jes als tante Saskia vertoonden soortgelijk gedrag. Thuis niet stil te krijgen en in opperste staat van activiteit en nieuwsgierigheid, en op de creche verlegen en teruggetrokken. Ik heb een foto van Jes waarop ze als 3 jarige peuter zeer ernstig bezig is een toren te bouwen. Alleen, aan een tafeltje. Vreselijke foto. Het soort foto waarbij je als moeder denkt wat doe ik dit kind aan, laat ze toch lekker bij me thuis op schoot kruipen! En toch, je weet dat die interactie alleen maar goed is. Dat ze zo ook de wereld van een andere kant leren zien en vertrouwen opbouwen buitenshuis. Het boeit me steeds weer dat kinderen al zo vroeg echt karakter vertonen, wat je niet een andere kant uit dwingen kunt. Ze zijn zoals ze zijn en hebben hun eigen aanpak nodig. Of eigenlijk geen aanpak. Acceptatie en rustig wachten tot ze zelf komen.
Zoals de poezen altijd bij mijn moeder op schoot kwamen (tot haar afgrijzen) omdat ze hen met rust liet en niet dwong tot contact of spelen.
En met Jes en Sas is het meer dan ‘goed’ gekomen!
