niet mijn poes, wel treffend voor mijn gemoedstoestand
Een weblog hebben en onderhouden is een lust. Anders begin je er niet aan. Denk ik.
Anders denk ik wanneer er een virus in mijn lijf zit, ik nergens zin in heb en eigenlijk het liefst lusteloos op de bank hang. Dan denk ik aan mijn blog, waar ik al té lang niets op gepubliceerd heb en ik voel me zo mogelijk nog meer landerig en ellendig.
Vanaf vandaag hoop ik op betere tijden. Ik las namelijk dat negatieve emoties tot betere prestaties leiden, volgens psycholoog Henk Steenbergen. Hij heeft er onderzoek naar gedaan en promoveert er 17 januari op.
Mijn toestand valt toch wel onder de negatieve emoties vind ik (nergens zin in, waarom zou ik schrijven..enzovoort.). Welaan, wie in die gemoedstoestand gaat presteren blijkt veel alerter en tot betere prestaties te komen. Dit wordt een juweel van een blog!
Ik heb dus al een paar weken bij vlagen last van een virus, dat me moe, misselijk en miserabel maakt. Ik begrijp dat er meer mensen mee kampen. Dat helpt altijd wel, vind ik, anders vraag je je na een tijdje af of je iets anders onder de leden hebt. Het schijnt met het zachte weer te maken te hebben. Alle slechte virussen en bacteriën gedijen in dat miezerige, zachte, grijs druilerige weer. Daar zijn het ook van die nare beesten voor, want wie kan zich daar nu senang in voelen?
Vandaag op de fiets gestapt en diep ademhalend de koude lucht ingezogen in de hoop dat het van binnen inmiddels een slachtveld is.
Naar de kerk gaan is een vorm van permanente educatie en verdient als zodanig subsidie van de overheid. Grapje. Maar het eerste is wel waar. Mensen van allerlei achtergronden en soorten opleidingen, komen wekelijks bij elkaar en luisteren naar een preek, een lezing zeg maar. Met verschillend niveau, maar toch. Kom daar maar eens om bij de Tros of Max. En de commerciële zenders kunnen we helemaal buiten beschouwing laten.
Niet alleen wordt er (stil) geluisterd (soms wel een half uur!) zonder afleiding van mobieltje of TV, er wordt ook gezongen en muziek gemaakt. Analoog, hè? Zingen met een groep mensen, onder begeleiding van echte muziek. Opnieuw, waar vind je dat nog? Niet één liedje, maar wel tien en niet eens allemaal even makkelijke melodieën. En dan wordt er ook nog gelezen. Literair hoogstaande passages uit een, alleen al uit literair oogpunt gezien, uitmuntend boek. Dat wordt dan vaak wel gebeamd, maar goed we moeten ook mee in de digitale ontwikkelingen.
Dat moet toch effect hebben op de ontwikkeling van mensen? Als dat wekelijks gebeurt en van jongs af aan? Er zijn genoeg negatieve gevolgen beschreven over gedwongen kerkgang en dergelijke. De positieve gevolgen krijgen minder aandacht. Vandaar dat ik ze even noem. Voor het geval iemand er naar vraagt…
Maar mijn blog gaat eigenlijk over wat ik zelf vanmorgen o.a. aan kennis weer meenam uit de dienst.
Allereerst dat de Morgenster de naam is a. van een plantje dat zijn bloempjes opent als de zon gaat schijnen en tegen de middag de knoppen weer sluit. En b. van een ster, fel schijnend aan het einde van de nacht, net voor zonsopgang. Het is echter geen ster maar een planeet, meestal Venus. Het licht van de nog niet zichtbare zon wordt weerkaatst door de wolken van zwavelzuur die om de planeet hangen. Als je de Morgenster ziet is de ochtend nabij. Bemoedigend voor slechte slapers na een lange, donkere nacht.
Daarover ging de preek. Over de Morgenster. Tevens een andere naam voor Jezus in het Nieuwe Testament. Wanneer je de betekenis van het plantje en de ster verbindt met de naam voor Jezus krijg je een prachtig beeld van de hoop die Jezus vertegenwoordigt. De planeet die het verblindende zonlicht weerkaatst en als een ster schijnt en aan mensen in het donker laat weten: hou vol, het ochtendlicht komt er aan. De bloemknop die wacht op het zonlicht en dan haar felgele bloemen ontvouwt. Jezus die op aarde kwam als Licht voor een wereld in duisternis. Morgenster.
Ik ben vandaag naar een Krasconcert geweest. Met heuse grijze krasstrips op mijn ticket, zodat ik wist waar het volgende concert zou zijn. Niet wat, dat bleef een verrassing, maar de lokatie. Op vier verschillende lokaties, kregen we elk 20 minuten concertjes. Een lumineus idee, bedacht door de organisatie van het Internationale Kamermuziek Festival in Utrecht. Ik hou niet van heel lang op harde stoelen zitten, ik word van klassieke muziek meestal wat slaperig en soms is het lang hetzelfde. Nu konden we na 20 minuten weer een stukje wandelen, de stoelen waren steeds weer anders en de muziek kon niet gevarieerder.
De lokaties waren een verrassing, maar ook de muziek was boeiend, anders dan verwacht. Bij kamermuziek denk ik al gauw aan saai Haydn-gepingel, (sorry Haydn liefhebbers).
In plaats daarvan waren er in de Lutherse Kerk bijvoorbeeld twee jongens van 16 en 17 die zich helemaal leeg speelden op marimba’s, een soort mega xylofoon met houten toetsen. Schitterende, mysterieuze klanken. Verder bij het tweede concertje een harpiste en een hoboïst, mooi in de intieme ruimte van de Regentenkamer. Ik ben vergeten welke muziek ze speelden, maar dat komt ook door de onbekende namen. In het Maltezerhuis hoorden we een strijkorkest, Beethoven en Prokofiev, niet helemaal mijn smaak, dat laatste. En als klap op de vuurpijl, Janine Jansen, de artistiek leider van het festival. Wat een energie en flair! De muziek van Shostakovitch was niet helemaal mijn voorkeur, maar dat er geweldig en vol talent gespeeld werd was goed te horen. Het blijft een bijzondere ervaring om muziek live te beluisteren.Het is veel meer een totaal ervaring. Ik luister naar muziek waarvan ik geen CD op zou zetten, en nu onderga je de muziek.
De organisatie van de concertenreeks had iets beter gekund. Vier verschillende groepen kwamen op het laatst bij elkaar en het gedrang om een goed plaatsje te bemachtigen was een beetje beschamend..
Voor de marimba muziek kijk eens op deze link van Koen Dijkstra
(Omdat mijn vorige blog door technische problemen bij de provider onbereikbaar is, plaats ik hier wat van de posts over Geloof en Depressie die ik eerder publiceerde)
Ary Jan de Lely, psychiater bij Eleos, komt in 2006 door onderzoek tot een voorzichtige conclusie: er bestaat zoiets als een gereformeerde depressie. Hij bedoelt dan niet dat het gereformeerde geloof tot depressies leidt, maar dat de depressie door mensen met een (bevindelijk) gereformeerde achtergrond anders beleefd wordt.
Hij noemt een aantal symptomen die opvallen bij die laatste groep: afvallen, meer dan niet-kerkelijke mensen gewoon doorgaan met alles, met belangstelling voor anderen; teleurgesteld in zichzelf en schuldgevoelens.
Een beschrijving:
Een eenvoudig geklede, netjes verzorgde vrouw van 42 jaar, die er oud uitziet, slaapt slecht en is te moe om haar kinderen voldoende aandacht te geven. Hoewel ze haar huishouden nog ten volle runt voelt ze zich tekortschieten. Haar stemming beschrijft ze als gewoon, bij navraag blijkt ze nergens van te kunnen genieten, maar dat daar ook geen reden toe is. Wat ze wel moeilijk vindt en waar ze zich ook schuldig over voelt is dat het geloof haar bijna niets meer zegt. Hoewel ze het niet erg zou vinden niet meer wakker te worden (niemand heeft iets aan haar) zal ze zelf geen einde aan haar leven maken.
Ik reken mezelf niet tot de (bevindelijk) gereformeerde kerken die in het artikel genoemd worden. Toch herken ik veel van de beschrijving als ik terugdenk aan mijn periode van depressies. Het lange doorgaan, zonder dat iemand iets aan je merkt. Het wanhopig zoeken naar een geestelijke verklaring waarom God dit duistere gevoel in je leven toelaat. Vervolgens de vervlakking van je gevoel- en geloofsleven, maar nog steeds niet kunnen/willen inzien dat er sprake van ziekte is. Daar houdt de parallel op, want ik geloof vanuit de Bijbel dat God ook plezier geschapen heeft. Hij genoot zelf intens van Zijn schepping (Gen. 1).
Toch hielp (en helpt) het wel om mijn gebrek aan genieten en plezier te relativeren in het licht van het vele lijden wat in de Bijbel beschreven wordt, toen en nu. In die zin durf ik ook geen recht op genot te claimen bij God. Waarom ik wel en miljoenen anderen in de wereld niet?
Maar wat is het moeilijk om te weten wat genieten eigenlijk is. Wanneer geniet een mens eigenlijk? Wat is normaal? Daar heb je geen idee meer van tijdens een depressie. Ik weet dat ik op straat mensen gezellig zag staan praten en lachen en dan dacht: kijk, zij leven zonder donkere gevoelens, hoe doen ze dat? Maar ik kijk naar foto’s van mezelf uit die tijd en zie een lachende persoon en ik denk: ben ik dat? Ik weet vaak nog precies hoe het er van binnen uitzag, en toch, die lach, dat gewone hoofd. Voor de buitenwereld niets te zien.
Ik weet niet waar de ene mens met depressie de energie vandaan haalt om door te gaan en de ander niets anders kan dan in bed te blijven liggen. Voor mij betekende blijven liggen: overwonnen worden. Iets waar ik zo’n afschuw van had en wat me zo donker deed voelen dreef me juist het bed uit. Tegelijk was iedere stap uit dat bed een stap in een wereld waar de zwaartekracht dubbel sterk leek: alles trok naar beneden, elke handeling kostte extra inspanning, zelfs praten leek soms onmogelijk omdat de woorden zo’n lange weg moesten afleggen tussen hersenen en mond, dat ik al moe was voordat ik de woorden kon uitspreken. Maar ik bleef hardnekkig vasthouden aan wat ik jaren als een kracht ervaren had: God kent mijn diepste wezen, mijn gedachtes, mijn tranen, mijn duisternis.
Ervoer ik dat als troost op dat moment? Nee. Het was meer een krachtmeting tussen wanhoop en hoop. Een titanengevecht, waar ik alleen door afleiding even aan ontkwam. God stond eerder zo centraal in mijn leven dat ik niet kon omgaan met wat er gebeurde tijdens de depressie. Er was een diepe teleurstelling in mezelf en in God. Wat had ik fout gedaan? Het leek alsof God zich terugtrok en mij als een klein kind achterliet in een guur en onherbergzaam oord.
Ik las in die tijd (midden jaren negentig) de Narnia sprookjes van C.S. Lewis voor aan onze jongste en heb daar veel troost van ondervonden. De barre tochten van de kinderen door het land Narnia, verlaten en dan weer gevonden door de Grote Leeuw Aslan, gaven net dat lichtje in de duisternis dat me weer (een uur) verder hielp. Zo vaak kwam het in die verhalen voor: alles leek in het tegendeel te verkeren, waar was Aslan nou met zijn beloftes? Het enige wat er vaak opzat voor de kinderen was vasthouden aan eerdere toezeggingen en volhouden, hoe angstig het soms ook werd. Dan was voor even de duisternis minder zwart, (Voyage of the Dawntreader)
Typische verschijnselen van depressie bij gereformeerden zouden dus zijn: schuldgevoel, doorgaan met dagelijkse werk, anderen blijven helpen enzovoort. Oh ja, afvallen wordt ook nog als een verschil genoemd tussen bevindelijke mensen met een depressie en niet-kerkelijken. Dat klopt in mijn geval voor ik medicijnen ging slikken.
Er worden geen verklaringen gegeven in het artikel, alleen constateringen. Ik kan me er wel iets bij voorstellen. Het schuldgevoel en de teleurstelling met jezelf komt bij gelovige mensen vaak voort uit het idee dat je faalt, juist als gelovige. Hier zit je dan, somber en zonder hoop terwijl je God kent en een bijbel hebt die alleen maar spreekt van blijdschap en hoop. Dat maakt het ingewikkeld en extra teleurstellend wanneer je daar niet meer op terug lijkt te kunnen vallen. Ten diepste is er de teleurstelling niet alleen met jezelf (wat ben ik een waardeloos vod) maar ook met God (waar blijft U nu met Uw beloftes en troost) Dat maakt de afgrond nog dieper.
Onder (bevindelijk) gereformeerden (daar reken ik mezelf een beetje toe) loop je niet zo snel te schreeuwen tegen God. God is heilig en Zijn wil is heilig en goed. Tegenspoed en teleurstelling zijn ook onderdeel van Zijn weg met jou. Daarin zit denk ik de oorzaak van het lange, taaie doorgaan, ondanks zware depressie. Wie z’n Bijbel kent weet dat alle gelovigen door zware tijden gegaan zijn, dat is niet zo bijzonder. Dus verman je jezelf. Dan maar een periode niet genieten, dan maar jezelf van het een naar het ander slepen. God zal ooit je er de bedoeling van laten zien. Het is de befaamde woestijnreis waarover zoveel in de Bijbel staat.
In mijn bijbelleesrooster is Leviticus hfdst. 13 aan de beurt. Hmmm… Ik heb hier eigenlijk niet zo’n zin in. Het is vandaag Kerst. Maar eerlijk gezegd heb ik geen enkele dag zin in Leviticus. En ik vraag me iedere keer af, is het nog nodig om in deze tijden na Jezus steeds opnieuw tot over mijn oren in de offers en rituelen te zitten? Dat is allemaal oude koek en waarvoor zou ik het nog moeten weten?
Toch dringt iets (Iemand?) me er telkens toe het boek niet over te slaan. Het hoort bij de bijbel en het heeft me altijd gefascineerd wat Jezus na zijn opstanding tegen de wandelaars op weg naar Emmaüs zei. Die herkenden hem niet en begrepen er niets van dat ‘hun’ rabbi Jezus was gestorven aan een kruis, als een ordinaire misdadiger. Jezus loopt met ze mee en vraagt dan wat lichtelijk gefrustreerd: snappen jullie dan nog steeds niet dat de hele bijbel (toen het oude testament) over mij gaat? Over mijn komst, mijn leven, mijn sterven en dat ik weer zou opstaan. Met andere woorden, wie met aandacht leest, vindt overal het verhaal over Jezus. Ook in Leviticus dus. Of misschien wel juist in Leviticus.
Het lezen van het Oude Testament is dus een soort speurtocht. Waar gaat het over Jezus? Vandaag ging het in Leviticus (of all things..!) over huidaandoeningen. Wanneer ben je rein of onrein, bij welke aandoening moet je naar de priester, en wat zijn tekenen dat je een besmettelijke ziekte bij je draagt. Zweren, schilfers, rauw vlees, eczeem, en meer onsmakelijkheden passeren de revue. Je leefde al gauw in een isolement met zulke afstotelijke kwalen. Net als nu misschien, want huidziekten zijn nog steeds onaantrekkelijk als je de verhalen van mensen met psoriasis of zo hoort.
Wat me vandaag vooral trof was dat je met deze ziektes niet aangeraakt mocht worden en raakten mensen jou aan tijdens je onreinheid, dan was diegene ook gelijk onrein. Rein en onrein hadden met name te maken met je omgang met God in de tempel. Je mocht daar niet komen zolang je onrein was. Het lijkt zo hard en onbarmhartig van God, denk ik dan al snel. Hij windt er geen doekjes om dat Hij een hekel heeft aan ziekte, gebrek en dood in Zijn nabijheid. Het zijn uiteindelijk gevolgen van zonde en de keuze van de mens tegen God. Zo kijkt Hij er blijkbaar tegen aan. Dus moest er van alles gebeuren voor je na een eventuele genezing weer in de buurt mocht komen. Offers, en bloed en nog eens bloed.
Ik word dan wat knorrig en heb de neiging dat heel oneerlijk te vinden. Ik ben een nogal rebels mens. Waarom die afstand? Waarom zo ingewikkeld? Ik dacht aan mijn speurtocht en dus aan de Jezus van het Nieuwe Testament. Ging die niet juist naar mensen toe met allerlei ernstige, nare, afzichtelijke ziektes en zeertes? En het deerde hem niets blijkbaar, want Hij raakte iedereen zonder enige terughoudendheid aan. Melaatsen die al vanuit de verte moesten roepen ‘melaats!’ zodat niemand per ongeluk tegen ze aan zou botsen. Een dood meisje, een dode jongen…Iemand die volledig bezeten was door boze geesten, Hij liet zijn volgelingen gewoon van de tarwe eten zonder eerst een ritueel van handen wassen te eisen. Heel relaxed zou je kunnen zeggen.
Het valt ons nauwelijks op, maar voor de Joden toen moet het toch schokkend geweest zijn? Het ging volslagen in tegen alles wat ze van Mozes geleerd hadden. Jezus was eigenlijk in hun ogen een geval van chronische onreinheid.
Nu snap ik het (nou ja, ik krijg een idee) en het maakt me blij. De God van het Oude Testament hield afstand, benadrukte vooral Zijn heiligheid, Zijn anders zijn en was alleen via het bloed van dieren bereikbaar. Dat bloed bedekte (voorlopig) zonde, gebrokenheid en onvolkomenheid. Maar Hij maakte een einde aan al die bloedstromen. Al die liters bloed waren maar een voorbeeld voor wat er echt ging komen. Hij Zèlf werd offer. Lam van God. Die ‘afstandelijke’ God liep als mens door onze modder. Door ons aan te raken, letterlijk, werd Hij onrein en ziek en gebroken. ‘Onze zonden heeft Hij op zich genomen, door Zijn striemen zijn wij genezen’, zegt Jesaja.
Jezus liep tijdens zijn rondreis op aarde vooruit op wat er stond te gebeuren. Hij kwam als mens, maar was ook God. Het besluit lag er: het is afgelopen met de offers, de afstand, de schuld. In één hartverscheurend moment in de geschiedenis was het voor eens en voor altijd klaar. Genoeg bloed voor een hele mensheid. En in één ongelofelijk moment van Opstanding uit de dood was het voor eeuwig mogelijk, Immanuël, God bij de mensen, de Vader Die zijn kind omarmt. Aanraking, de meest intieme vorm van communicatie. Mogelijk gemaakt door God Zelf.
(Deze post heb ik jaren geleden geschreven. Het was er een van een serie. Omdat mijn oude blogs niet in de archieven van Parelpad.com staan wil ik ze hier af en toe herhalen. Omdat ze nog steeds actueel zijn!)
Er wordt nog zo weinig over geschreven, zei iemand me in een reactie op deze blog. ‘ Er blijft toch een taboe omheen hangen onder christenen.’ In de kerk heb je het ‘voor elkaar’. Iedereen weet dat dat niet zo is en dat er veel verdriet en veel pijn is, maar hoe vaak hebben we het erover? Hoe vaak delen we in geloof onze tranen? Ik vind het zelf overigens ook moeilijk. Je moet een grens over, iets doorbreken. En tranen zijn lastig want als ze eenmaal stromen hebben ze wel eens de neiging niet meer te willen stoppen. Zeker als we gewend zijn ze in te slikken! Nou daar sta je dan in de hal van de kerk, met je kopje koffie en je speculaasje….
Is praten over geloven en depressie niet zo moeilijk o.a. omdat we ook niet erg open praten over geloven en vrolijk zijn? Of geloven en de hele winter verkouden zijn, of geloven en een dikke financiele tegenvaller hebben? Om maar een paar dwarsstraten te noemen…
Onder veel christenen in de buitenlanden (en vast en zeker ook in Nederland) waar ik ervaring mee heb, bestaat de gewoonte, tijdens een bijeenkomst of een Bijbelstudie, dat de deelnemers vertellen over wat ze van God ervaren hebben in de laatste weken. Dat mag van alles zijn. Ik kan je eerlijk vertellen dat ik me de eerste keer geen raad wist. Ik kreeg het gevoel een soort examen te moeten afleggen….Maar alles went! Zeker goede gewoontes.
Vervolgens wordt dan met elkaar gebeden en gedankt, nav datgene wat naar voren werd gebracht. Als dat het klimaat is durf je wellicht eerder je mooie jas uit te doen en je schamele kleren eronder te laten zien.
De persoon waarover ik het eerder had, zei me, dat ze aan de ene kant het betreurt dat er een taboe heerst, maar aan de andere kant durfde die persoon ook niet op de site te reageren en stuurde een email. ‘Misschien moet ik proberen ook openlijk er voor uit te komen’, was de boodschap.
Nou, ik geloof dat zeker. Laten we goed zijn voor elkaar zoals de Here Jezus goed was voor wie Hij tegenkwam en die Hem zocht en liefhad. Goedheid en liefde zijn de geschenken die we met bakken vol krijgen als we erom vragen. Om ze aan elkaar te geven. Dat is het frappante. Ik heb heel lang in de foute veronderstelling geleefd, dat wie geloofde eigenlijk geen andere mensen nodig had. Hoe sterker je geloof, hoe minder je afhankelijk van anderen zou worden
Ik heb geleerd (met die harde Beeldhouwersbeitel) dat het zo niet werkt! God zelf is Vader, Zoon en Geest en er is tussen hen oneindige liefde. Ze kunnen niet zonder elkaar. Wij zijn gemaakt om op God te lijken. Liefde, verbondenheid, steun, noem maar op, zijn wederkerig. Daar heb je andere mensen voor nodig. Als schepsel lijk je het meest op God als je in diepe verbondenheid met andere schepselen leeft.
Daaruit blijkt ook het ziekelijke van depressies en andere emotionele stoornissen. Heel vaak hakken ze juist daar erin: in de omgang met anderen. Er is isolement, wantrouwen, verbittering, enz. Een gelovige die daarmee worstelt (zo verging het mij tenminste…)denkt dan al gauw, ik zoek m’n heil wel bij God, daar krijg ik dan wel de liefde die ik nodig heb.
Ik heb moeten leren en leer nog steeds, Gods liefde komt tot mij door anderen. Door hun zorg, hun vriendschap, hun soms hakkelende woorden, soms gewoon door de ruimte die mensen bieden om m’n verhaal te doen.
Geeft God dan niet direct Zijn goedheid en liefde? Is Hij afhankelijk van mensen daarvoor? Nee, dat zou ik nooit durven beweren! Maar het blijkt me dat de creatuurlijke weg de normale weg is. Voor Hem een omweg weliswaar, maar voor ons een hele heilzame, want het kweekt eenheid en gemeenschap.
Noord-Korea: Gebed gevraagd voor Noord-Korea na overlijden Kim Jong-Il
Afgelopen zaterdag overleed de ‘Geliefde Leider’ van Noord-Korea. Kim Jong-Il regeerde met ijzeren vuist over het Noord-Koreaanse volk. De concentratiekampen groeiden onder zijn bewind. Christenen hadden het extra zwaar te verduren. In de vele kampen zitten tussen de 50.000 tot 70.000 christenen gevangen.
Satelietfoto op de site van Amnesty International
De verwachting is dat met de dood van Kim Jong-Il de situatie voor christenen verslechtert. De jongste zoon van de overleden leider, Kim Jong-Un, is zo’n anderhalf jaar officieel de rechterhand van zijn vader. Sinds zijn betrokkenheid is de vervolging alleen maar toegenomen. Kim Jong-Il’s opvolger wordt gevreesd voor zijn beleid. “Er zijn meer huisinvallen en er worden meer spionnen getraind om te infiltreren in de netwerken van mensenrechtenactivisten en van christenen”, vertelt Open Doors-woordvoerder Jan Vermeer.
Volgens bronnen in Noord-Korea heeft het land direct zichzelf volledig afgesloten. De grenzen zijn dicht en zelfs de gedoogde zwarte markten zijn verboden. Overal zijn agenten op straat. Het geluid van luid wenende mensen schijnt overal te horen te zijn.
We willen u oproepen om te bidden voor de christenen in Noord-Korea. Nu een nieuwe leider opstaat en de toekomst er voor christenen niet op vooruit lijkt te gaan, is gebed een krachtig wapen. Juist nu kan gebed het verschil maken in de harten van de Noord-Koreanen.
Bid dat God de harten van de leiders verandert zodat Noord-Korea zal veranderen.
Bid voor de vele Noord-Koreaanse christenen die bang zijn voor het regime van Kim Jong-Un.
Bid om bescherming en kracht voor de Noord-Koreaanse Kerk.
Vrijdag is onze oppasdag in Woudenberg. De jongste kleinzoon Kris van bíjna vier is thuis. Rond 12 uur halen we Niek van zes op die in groep drie zit. Afgelopen vrijdag was ik alleen. Kris was niet helemaal lekker, snip verkouden en veel hoesten. En Kris wilde veel aandacht. Na een uurtje samen had ik behoefte om even met een kop koffie de krant te lezen.
‘Wil je met klei spelen?’ vroeg ik hoopvol. Nee, daar had Kris geen zin in.
Hmmm, kleuren dan? Nee-ee, ook niet.
Wat wilde hij dan wel? Nee, dat was niet de bedoeling, ik moest het zeggen, hij moest ja of nee zeggen.
Okay, hmmm, mijn brein zocht koortsachtig naar een interessante activiteit voor een verveelde, hangerige driejarige kleuter. Ondertussen was ik al wel vast op de bank gaan zitten met de krant.
‘Anders ga je al je Cars auto’s op een rijtje zetten’, probeerde ik, met weinig hoop op succes voor zo’n fantasieloos plan. Dat bleek een hit. Minstens 10 minuten kon ik lezen. Toen ze allemaal op een rijtje stonden kwam Kris zelf op het lumineuze idee, een scheiding tussen Cars1 en Cars2 auto’s te maken. Dit had als minder leuke bijkomstigheid voor oma dat ik bij ieder autootje een verhaal te horen kreeg waarom Cars1 en Cars2 auto’s niet tot dezelfde categorie behoorden. ‘Wa-ant’, begon iedere toelichting…Ik heb de film Cars1 gezien maar nummer 2 niet, dus ik snapte lang niet alles. Maar ondertussen was Kris toch lekker bezig. En ik de krant aan het lezen. Wel drie pagina’s.
Toen was de pret voorbij. Oma moest met de Lego spelen. Op de grond bij de grote Lego berg waagde ik mij aan het bouwen van, tja.., wat was het? Als kind heb ik nooit met enig constructie speelgoed gespeeld. We hadden wel Lego maar ik had er niet de minste belangstelling voor. Mijn ruimtelijk inzicht is bepaald ook onderontwikkeld. Algebra en meetkunde waren als een horrorfilm voor me. Of er verband bestaat met het gebrek aan Lego-tijd? Volgens mij heb ik gewoon een uitval op dat gebied.
Maar al doende leert men. Kris diende me van advies. ‘Doe daar maar een ‘platje’ oma, dan blijft het beter zitten’, en dat soort ervaringstips. Ik kwam tot de creatie van een redelijk voertuig, met behulp van Kris. Hij toonde het trots aan zijn grote broer die uiteraard vond dat het nergens naar leek en onmiddellijk tot verbouwing wilde overgaan. Dit werd door de verkouden Kris niet op prijs gesteld, dus voor er Lego door de lucht vloog, snel de ruzie gesust.
Na de lunch wilde ik even op de bank liggen, voor Kris het moment om onmiddellijk naast me te kruipen en om een verhaaltje te smeken. Ik had geen inspiratie en probeerde hem ervan te overtuigen dat het dit keer beter was als ik een boek zou voorlezen. Na enig aanhouden begreep hij dat het verhaaltje een verloren zaak was. We lazen het ‘Aller-ondeugendste Varkentje’. Ik redde het net zonder in slaap te vallen. Ik herinner me dat van vroeger, toen ik onze kinderen voorlas. Blijkbaar kunnen je hersenen gewoon functioneren terwijl er ergens een lampje uitgaat. Ik kreeg dan een duw van het kind dat naar een slapende moeder zat te luisteren..
Niek maakte me weer wakker toen hij piano ging oefenen. Jingle Bells schalde door de kamer, met af en toe een schreeuw van verontwaardiging als er een noot niet lukte. Vóór Niek met zijn mamma verdween naar pianoles hadden we de dvd-speler startklaar gezet. Oh, wat zijn films soms een uitkomst. We begonnen samen, Kris en ik, aan de Dino tekenfilms. Ik reikte al verlangend naar mijn krant, maar Kris besloot al wriemelend en draaiend, met zijn ogen op het scherm gericht dat hij bij me op schoot wilde. Eerst de benen, toen zijn armen en toen achteruit en ondersteboven de rest van dat stevige lijf. Plof, die zat. Geen ruimte meer om een krantje vast te houden.
En ach, zo zat ik eigenlijk ook wel lekker rustig.
Het klinkt zo autonoom en onafhankelijk: verzekeringen vergelijken om de goedkoopste voor jouw situatie er uit te pikken. Inmiddels ben ik, na twee weken, rijp voor een isoleercel. Ik ben niet dom. Ik kan lezen. Ik kan zien of het ene duurder is dan het andere. Maarrr..dan heb ik wel twee dingen nodig die gelijkwaardig zijn. Ik moet dan ook weten waar men het over heeft. Dit blijkt ijdele hoop.
Ik hoor op het journaal dat tandartsen vanaf 2012 vrije tarieven mogen hanteren. Dat klinkt altijd dreigend, maar concurrentie kan goed zijn voor de klant, toch? Om te weten of je tandarts goedkoop of duur is moeten we dus aan de tarievenvergelijking, volgens het RTL4 journaal. Helaas. Wat blijkt? De tandartsen hebben nog geen tijd gehad om vast te stellen wat hun eigen, persoonlijke tarieven gaan worden. Ze zijn zo druk met kiezen vullen en wortelkanalen te behandelen dat ze wachten tot januari. Mooi pech voor ons, want dan kunnen we niet meer veranderen van verzekering, geloof ik.
Misschien ben ik nu te wantrouwend. Maar na 2 weken ziektekosten vergelijken ben ik het redelijk zat. Het lijkt wel of er een genie is ingehuurd door de verenigde ziektekostenverzekeraars om alles zo ondoorzichtig mogelijk te maken. Ik blijf gewoon lekker bij mijn oude, DVZ, met een hoger eigen risico en een iets lagere aanvullende verzekering. Minder premie. En maar ’s kijken wat er voor calamiteiten gaan komen. Ik kan volgend jaar immers zo weer alles veranderen? Eitje.
En nu dus weer die tandarts. Ik heb er nog geen, dus op de site gezocht naar een van de 32 tandartsen van de duizend en nog wat in heel Nederland die wel zijn tarieven heeft bekend gemaakt. Kan ik vergelijken, weet je wel. Mijn echtgenoot heeft onlangs een wortelkanaalbehandeling ondergaan die ons bijna een maandsalaris kostte, dus misschien is er een soort Aldi of Lidl onder de tandartsen ipv deze Albert Heyn-plus.
Maar wat moet ik als leek nu met een tarievenlijst waarop de meest vreemdsoortige behandelingen voorkomen? En hoe ga ik die in vredesnaam vergelijken met een lijst die weer net even andere gruwelijk klinkende behandelingen noemt? Een drievlaksrestauratie kan ik nog net bevatten. Een wortelkanaalstift ook. Maar wat in de wereld is ‘Endodontische 5. Chirurgie premolaar’? Of ‘Maken mesostructuur bestaande uit twee drukknoppen’? Drukknoppen?? Het lijkt wel naailes.
En dan wordt van mij verwacht dat ik bij een andere tandarts ga uitzoeken wat zijn prijs is voor dit soort obscure handelingen. Die benoemt dezelfde behandeling dan weer net anders. Daar lees ik vreemde dingen als: ‘Deelprestatie moeilijke wortelkanaalbehandeling per element’ en vervolgens ‘Deelprestatie extra moeilijke wortelkanaalbehandeling per kanaal’. Goeie genade, wie gaat dát dan weer bepalen? Moeilijk of éxtra moeilijk? Is dat van de patiënt uit gezien? Mooi niet, want die extra moeilijke is ook nog eens dubbel zo duur.
Nou ja, ik lach er om, maar tegelijk vind ik het eigenlijk schandalig dat dit allemaal zo gaat. Hoe slimmer je bent, des te beter vind je de weg in dit doolhof en des te goedkoper ben je uit. Maar wie zijn het slimst? Niet de laag opgeleide, weinig verdienende bewoners van allerlei krachtwijken in Nederland. Ook niet mensen als ik met een gemiddelde intelligentie en een gemiddeld inkomen. En zelfs mijn lieve echtgenoot niet die meer dan gemiddeld intelligent is. Dit verzekeringen vergelijken vereist een computerbrein. Punt.
