Gistermiddag in City theater Utrecht ‘The Descendants’ gezien, (regisseur Alexander Payne) met George Clooney in de hoofdrol. Het miezerde buiten, we hadden onze boodschap gedaan (verjaardagscadeau voor kleinzoon Niek, die 7 wordt) en bedachten dat het eigenlijk een uitgelezen moment was om naar de film te gaan om 4 uur.
In een lege zaal, comfortabel en warm, met popcorn, de film bekeken.
Matt King (Clooney) woont op Hawaï. Hij is afstammeling van een Hawaïaans koningshuis en Amerikaanse zendelingen. Als advocaat heeft hij een druk bestaan en is veel op pad. Zijn vrouw krijgt een ongeluk in zijn afwezigheid en ligt met een coma in het ziekenhuis. Hun tienjarige dochter Scotty is nu voor zorg op vader aangewezen, die daar geen ervaring mee heeft. Hij was niet erg betrokken bij de opvoeding van beide dochters. Er is nog een tienerdochter Alexandra (Shailene Woodley, 21) die op een privéschool zit op een ander eiland.
Uit commentaar en conversaties met dochters en vrienden rijst langzaam het beeld op van een rijk, maar disfunctioneel gezin waarvan de leden behoorlijk langs elkaar heen leven.
De verhouding tussen vader en moeder is gespannen, de dochters ontvangen te weinig aandacht en liefde en de tiener, Alexandra, blijkt voor veel problemen te hebben gezorgd. Drugs en alcohol spelen een rol. De tienjarige Scotty heeft duidelijk onder slechte invloed gestaan getuige haar taalgebruik en ideeën over wat normaal is.
Matt is redelijk wanhopig en vraagt zich af hoe hij met zijn dochters om moet gaan. Hij realiseert zich dat dingen mis zijn gegaan. In een aanvaring met Alexandra komt aan het licht dat zijn vrouw vreemd is gegaan en dat de tienerdochter haar dat hevig verwijt, ze is loyaal aan haar vader ondanks zijn verwaarlozing. Ze gaat op bezoek bij haar comateuze moeder maar heeft grote moeite haar normaal toe te spreken, rekening houdend met de afhankelijke staat waarin ze verkeert.
Matt wist niet van de affaire en voelt zich bedrogen en uit het lood geslagen. Alles is veel meer mis dan hij zich realiseerde. Vrienden blijken volkomen op de hoogte te zijn. Met dochter Alexandra gaat hij tegen wil en dank toch op zoek naar de man voor wie zijn vrouw hem had willen verlaten.
Ondertussen wordt duidelijk dat zijn vrouw niet meer uit het coma zal komen. Ze heeft zelf geregeld in een verklaring dat ze niet kunstmatig in leven gehouden wil worden. De dood nadert. We hebben de vrouw niet leren kennen. We zien haar slechts als patiënt in coma, in een steeds slechtere conditie.
Door de vervreemding, pijn en boosheid heen zie je de vader en dochters, in gezelschap van Sid, een goeie vriend van Alexandra, naar elkaar toegroeien.
Een tweede verhaallijn is de situatie rondom een groot stuk land dat de familie van Matt bezit op een van de eilanden van Hawaï. Het moet in de verkoop, wegens een wet die onbepaald bezit verbiedt. Matt is de beheerder van stichting die over het bezit gaat. Verkoop aan een projectontwikkelaar zal leiden tot toeristische bebouwing van een paradijselijk gebied. Het levert de familie miljarden op. Tussen alle bedrijven van de problemen met vrouw en kinderen door moet Matt dit zaakje ook regelen.
De gebeurtenissen rondom zijn gezin beïnvloeden uiteindelijk zijn besef van verbondenheid met de geschiedenis van zijn familie op HawaÏ en zijn standpunt ten aanzien van de verkoop van het land. Vandaar wellicht de titel, die wat vaag blijft omdat de geschiedenis van de verkoop van de familiegrond een ondergeschikt thema blijft.
De film wordt terecht een tragi-komedie genoemd. Er valt genoeg te lachen. Net als in het gewone leven zijn er in de moeilijkste ogenblikken ook altijd wel momenten van humor.
Oordeel: Goede film. Het verhaal, gebaseerd op een roman wordt goed uitgewerkt. We kennen de stervende vrouw niet en het is heel boeiend hoe zij gestalte krijgt door de gesprekken en reacties van de mensen om haar heen. Het thema leent zich ervoor op sentimentele Hollywood wijze te worden uitgewerkt maar het is een vrij ingehouden film. Less is more is het leidende principe.
De acteurs zijn uitstekend. De twee meisjes worden gespeeld door. En zijn heel overtuigend. Irritante (bijna)pubers met een grote mond maar een oh zo klein hartje, George Clooney speelt zijn rol ook met overtuiging. Juist het ingehouden karakter van de film past goed bij zijn persoonlijkheid. Hij is misschien iets vlak, maar dat heb ik liever dan een overdramatische rol. De vriend van Alexandra, Sid, is wat zwak, maar dat heeft ook wel met zijn rol te maken. Niet superintelligent, maar zorgzaam.
Al met al een film die ik zou aanbevelen. Hij krijgt van mij een 8. Oh en de muziek is ook de moeite waard, allemaal originele Hawaïaanse muziek. Compleet met ukele. Past prachtig bij de hele ambiance van Hawaï die in de film heerst.
