inspiratie

Twee hele gave avonden achter me liggen en een inspirerende zondag.

Vrijdag was de eerste avond over Schaeffer, een Amerikaanse denker die in zijn werk liet zien dat een mens, als hij consequent is, niet kan zeggen: het leven is absurd of zinloos en tegelijk gezellig verder leven, en relaties en werk als zinvol ervaren. Als het leven toeval is, kan het geen doel hebben. Die 2 sluiten elkaar uit. Als het leven geen doel heeft, waarom leef je dan? En waarom praten we over oneerlijk, over lijden enz? Toeval kent geen geen recht of onrecht. M.a.w. Eigelijk wijst alles erop dat het leven bedacht, ontworpen is. Door een persoon. Die ons besef van goed en kwaad heeft bijgebracht. Zolang we die persoon, die schepper niet kennen, niet erkennen, blijft het leven, met z’n tegenstrijdigheden, een raadsel. God en de Bijbel zijn de sleutel die perfect past in het gecompliceerde slot van de wereld en ons leven.

Dit is niet helemaal letterlijk volgens Schaeffer, maar wel een korte samenvatting van wat apologetiek inhoudt. Aantonen dat er in de gewone wereld van ons mensen allerlei aanwijzingen te vinden zijn dat God er is en dat ons begin nooit puur toeval geweest kan zijn.

Treffend werd dat geillustreerd door een film op de avond erna, bij de Life-avond in het Zeehelden- theater in Den Haag. Als jij God was, wat zou je doen om de wereld te verbeteren? was de vraag aan zomaar mensen op straat. Iedereen was het erover eens dat het lijden er niet zou horen te zijn. Niemand kwam met het argument dat lijden er gewoon bij hoort omdat de sterksten nu eenmaal moeten overleven. Het hoort er niet te zijn, en toch is het er. C.S. Lewis noemt het lijden en de pijn in de wereld God’s luidspreker: mensen het is echt mis, er klopt iets niet!!

De Life avond was geweldig. Heel professioneel en goed van opzet. Echt gericht op de doelgroep ‘niet-kerkelijken’. Ik verwachtte een soort jeugdkerk, maar dat is het echt niet. Het is een voorstelling waarbij iedereen enorm aan het denken wordt gezet. De volgende avond is 4 febr. over de wereldgodsdiensten. In het Zeeheldentheater, Trompstraat Den Haag. In de buurt van Anna Paulownaplein.

Zondagmiddag sloot het thema van de laagdrempelige Vriendendienst weer naadloos aan: Paulus op de Aereopagus. Die in de taal en de begrippen van zijn toehoorders (geleerde filosofen) Jezus Christus verkondigt. Hij verplaatst zich in hun gedachten wereld en daarop aansluitend komt hij met het totaal verrassende: Een mens is uit de dood opgestaan en aangewezen door God als Zijn Zoon om ons en de wereld te verlossen van onrust (zelf alles moeten doen en verdienen) en angst (straf en verdoemenis) en lijden (dood en rampen).

Veel inspiratie dus. Van zoveel inspiratie word je wel moe…Ik lag zondag heel vroeg op bed en heb diep geslapen!

drukke week

Afgelopen week was ik weer even terug in de tijd. Niek logeerde bij ons met Mamma Jesseka, vanwege een verbouwing bij hen thuis. Jesseka moest op en neer naar Utrecht, dus oma paste veel op. Ik herbeleefde alles van vroeger weer. Hoe weinig je aan dingen toekomt, hoe heerlijk het is steeds weer zo’n mensje te knuffelen, hoe het lijkt dat je met niets anders bezig bent dan maaltijden klaar te maken…Maar genieten was het wel. Vanavond zijn ze richting Utrecht vertrokken, naar het huis met de nieuwe keuken. En ondanks de weldadige stilte heb ik nu al ontwenningsverschijnselen…

Vanmiddag een goeie Keep the Faith vergadering gehad met de werkgroep. Het begint steeds meer vorm aan te nemen. 4 en 18 nov. en 4 dec. organiseren we Schaefferlezingen, interactief, in de Ichtuskerk, vanaf 19.30 uur. Een nieuwe manier, eigenlijk een experiment om te zien of hier behoefte en animo voor is. Het gaat niet alleen over Schaeffer, maar vooral hoe we met zijn gedachtengoed in onze eigen tijd zinvolle discussies kunnen voeren met onze medemensen. We bidden om zegen.

Zit opeens in de noodopvang problematiek. 2 gezinnen die op onze weg zijn geplaatst als kerk die op zeer korte termijn onderdak nodig hebben. Internet is een onuitputtelijke bron van informatie, maar wat is het toch altijd lastig om maatwerk te knutselen…Iedere situatie is weer anders, altijd zijn er weer voorwaardes, barrieres enz.

Voor wie dit leest en suggesties heeft|: 1 gezin bestaande uit moeder en 3 dochters, met uiterst bescheiden inkomsten…
Een ander gezin, vader, moeder en jongentje van 2, beiden met baan en vaste inkomsten. Zoeken woonruimte in Den Haag (met spoed) en kunne een huur van max. 400 euro betalen incl.

Kim heeft gisteravond afscheid genomen van BBK, een commissie van de landelijke vrijgemaakte kerk die contact onderhoudt met buitenlandse kerken. Kim zat in een groepje dat vooral met India en Korea en andere landen in Azie contact onderhield. Boeiend werk, hoewel Kim op z’n Azie reizen altijd doodziek werd…Vooral India heeft hij slechte herinneringen aan, wat betreft z’n ingewanden.

Maar over heel de werled enthousiaste en ovetuigde christenen te ontmoeten is heel bemoedigend. Doet je ook eigen kerkelijk leven in een ander relativerend licht zien.

Leanne Payne

Ben een boek van Leanne Payne aan het lezen. Bij gereformeerden nog niet zo bekend (?), maar in evangelische kringen een veel gelezen schrijfster. Kim had een studiemiddag over haar werk met predikanten van de classis en zodoende ben ik ook aan het lezen geraakt. De titel van het boek is ‘God’s tegenwoordigheid geneest’.

Het is geen simplistisch boekje, wat ik eigenlijk een beetje verwachtte. Er zijn zo veel van die christelijke hypes (uit Amerika ) De redenering is dan vaak zo zwart-wit, 10 manieren om…..enz.

Maar dat is hier niet het geval. Payne is duidelijk iemand die denkt, citeert en moeite doet om haar overtuiging en uitleg van de Bijbel te beargumenteren. Ze citeert veelvuldig C.S. Lewis, opmerkelijk genoeg.

Wat ik van haar boek vind?

Er staat veel moois in. Wijze observaties over de psychologische kronkels waar gelovigen aan kunnen lijden. Alleen gericht op andere mensen, bezig zijn onze identiteit te vinden (gebogen noemt ze dat) terwijl we bevrijdt in Christus toch rechtop onze identiteit in Hem hebben ontvangen! Hij woont in ons. Payne gebruikt heel vaak (ik word er een beetje moe van..) het woord incarnationeel, een sleutelbegrip in haar denken. De incarnationele werkelijkheid van Christus die woning in ons heeft gemaakt en (haar woorden) vlees wordt in ons. Ons hele mens-zijn raakt en beinvloed. Ons denken, zien, verbeelden, onze intuitie enz.

Ze gaat daar heel ver in en ik haak op een gegeven moment af. Natuurlijk woont Christus in mij en ik vind dat een nooit te bevatten, geweldig feit. Hij woont niet in mij als voyeur om in de gaten te houden of ik wel alle regeltjes volg…Nee, zoals een vriend bij me woont, een geliefde, die dichtbij wil zijn, met wie je niets liever wil dan een woning delen, zo woont Hij bij mij. Hij vormt me en ik ga steeds meer op Hem lijken. Maar dat ik een soort kanaal wordt van Zijn werken, een medium als het ware…dat vind ik geen Bijbelse gedachte. Misschien begrijp ik Payne op dit gebied nog niet goed? Maar ze vindt dat wij dingen kunnen zien voor en van anderen die God in feite aan ons openbaart, omdat Hij in ons woont. We zien dan door Zijn ogen.

Uit eigen ervaring sprekend weet ik dat ik niet alleen strijd voer met Satan, die me van God vandaan wil trekken, met de wereld, die me zo in beslag kan nemen dat ik God dreig te vergeten, maar het meest nog met mezelf. Die overloper en verrader van binnen die steeds weer partij wil kiezen tegen God. Die het vaakst : ‘ja maar’ zeurt, altijd de oren te luisteren legt bij wie God niet liefhebben en zich daaraan wil aanpassen.

Die worsteling mis ik in het boek van Payne. Tenminste, die worsteling verdwijnt uit het leven van de overwinnende christen die zich volledig heeft opengesteld voor het werk van de Heer. Ik wil haar geen onrecht doen. Payne beweert niet dat we die klus eventjes zelf klaren. We moeten ons laten openbreken en tot de erkenning komen: ik kan dit niet zelf. Maar er is een stijgende lijn en we gaan van laag naar hoog, lijkt het.

Innerlijke genezing, is het mogelijk? Ik geloof er heilig in. Maar ben minder up-beat dan Payne…De kracht van de Geest, daar mankeert het niet aan. Maar ik denk dat ze ons schepsel-zijn niet genoeg een plek geeft in haar denken. God werkt wonderen, zonder twijfel. Maar vaker nog werkt Hij langs de gewone menselijke weg. Niet spectaculair, niet opzienbarend, eerder nog in het verborgene.

(stukje van een) mooi gedicht

Een vriendin stuurde dit (gedeelte van een gedicht) na lezing mijn blog over Minoes. Ik heb op Google naar de rest van het gedicht gezocht maar niet gevonden

Out of proportion? Why, almost certainly.
You and I, darling, knew no better
Than to feel worse for it. As one feels worse
When a tree is cut down, an earring lost,
A week-end ended, a child at nurse
Weaned. Which are also out of proportion.

………………………

So this is an epitaph, not for a calamitous
Loss but for loss; this was a person
In a small way who had touched our lives
With a whisk of delight, like a snatch of a tune
From which one whole day’s mood derives.
For you and me, darling, this is an epitaph.
Louis MacNeice
(1907-1963)

minoes

Minoes is dood. Ons kameraadje sinds 1991. Tastbare troost door de jaren heen voor ons gezin, voor onze kinderen, pubers, adolescenten en volwassenen. Wat heeft dat diertje een belangrijke plaats gehad. Er is wat afgeknuffeld met haar. Fijn voor haar, maar fijner nog voor ons. Wat is er rustgevender in tijden van crisis en nood dan een poes die, onaangedaan door de hevige emoties die in huis soms rondzongen, op iemands schoot ging zitten en zich daar al spinnend in een rondje vouwde. Wie bepaalt een mens beter bij de les dat het leven gewoon doorgaat dan een poes, die ’s ochtends gewoon miauwt om haar eten? En wat is vertederender dan een poes die gewoon rustig meeloopt wanneer je boodschappen gaat doen?
Oh, ik was niet de grootste fan van onze eigenwijze kat. Ik die helemaal niet van vaste patronen houd, kon het niet hebben dat mijn poes me dwong me daaraan te houden. Niks geen andere brokjes omdat die in de aanbieding waren…Niks geen ‘even wachten’ met eten, met naar buiten gaan, met naar binnenkomen. I want it my way and I want it now, was Minoes’ levensmotto.

Maar ze hoorde er helemaal bij. En nu is ze dood. Kim, Lukas en ik hebben haar bij de dierenarts in laten slapen. Dat laat je niet koud. Een beest is zo weerloos. Maar ze heeft er niet onder geleden gelukkig. Wij wel. En nu ligt ze op haar favoriete plekje. Warm in de winter, koel in de zomer.

foe

Tot nu toe drie boeken gelezen van Coetzee. Disgrace, Waiting for the Barbarians en nu Foe. De eerste twee vond ik zeer aangrijpend en knap geschreven. Vooral Waiting for the Barbarians is een boek wat je dagen achtervolgt. Dreigend, donker, en heel subtiel en sober geschreven. Het gaat over hele krachtige emoties, die het verhaal bij jou als lezer ook oproepen. Het verhaal is tijdloos. Het kan zowel in verleden of in de toekomst geplaatst worden. En wie foltert wie, hoe meet je kwellingen in termen van ondragelijkheid? Alles wordt bevraagd door Coetzee, niets is voorspelbaar. Het kwaad zit in ieder van ons.

In Foe wordt dezelfde manier van losmaken uit herkenbare kaders toegepast. Het verhaal is gebaseerd op Robinson Crusoe, die op een onbewoond eiland aanspoelde. Een klassieker van Daniel Defoe, uit de 19e eeuw. Coetzee introduceert een nieuw personage: Elizabeth Barton. Zij spoelt aan op het eiland. Er onstaat een vaag soort relatie met een zwijzame Crusoe. Samen komt ze met Friday terug in Engeland. Crusoe is overleden. Ze zoekt contact met Foe, de schrijver van het verhaal. Haar dochter komt aan de deur, maar het is helemaal niet haar dochter, volgens Elizabeth. Duidelijk wordt dat Foe de schrijver personages invoegt en weer wegschrapt uit haar leven. Zelf is ze immers ook verzonnen. Het is knap geschreven en ik kreeg zelfs in het verwarrende plot toch een band met Elizabeth. Maar ik vond uiteindelijk het spel wat Coetzee speelt met de karakters en zijn mix van werkelijkheid en verbeelding te zeer het verhaal overheersen. Zoals alle verhalen is ook dit donker en droevig. Dit, in combinatie met de voortdurende opzettelijke verwarring over het wel of niet ‘echt’ bestaan van personages werd deze amateur-criticus te veel. Overigens is hij juist daarom wel geslaagd in z’n opzet!

Van de weeromstuit ben ik een lekker historisch boek gaan lezen. “Bentinck, of de onverdraagzaamheid van karakter”, van Hella Haasse. Een briefwisseling uit de 18e eeuw tussen verschillende personen vooral nav het huwelijk van Bentinck met een onuitstaanbare, verwende hysterica. Excuse me. Misschien verandert m’n mening nog.

Engels of Nederlands?

Regelmatig heb ik de ervaring dat een Bijbeltekst in het Engels veel duidelijker is en me meer aanspreekt dan in het Nederlands. Zelfs in modernere versies zijn er toch termen en woorden die een bepaalde lading hebben gekregen. Dat heeft tot gevolg dat ik ze niet meer kan begrijpen in hun oorspronkelijke, minder beladen, bedoeling. Voorbeeld: onderwerpen, onderdanig, vernederen. Alle drie hebben zo’n akelige bijklank in het Nederlands dat je ze eigenlijk niet meer kan gebruiken, vind ik. Om een duidelijker voorbeeld te noemen uit vroegere tijden: wijf, het woord in de Statenvertaling voor iemands vrouw. Tja, dat kan echt niet meer. (Behalve blijkbaar bij bepaalde kerken die op zondag een paar eeuwen terug in de tijd gaan en rustig nog de Statenvertaling lezen.) Maar voor het woord vernederen/onderwerpen staat in het Engels (NIV) het woord ‘yield’. Tenminste in 1 Petr. 5: 6,7. Even citeren: “Yield under the mighty Hand of God, that He may exalt you in due time, casting all your cares upon Him, for He cares for you.” In het Nederlands staat: Verneder u onder de machtige Hand van God, enz. Dat klinkt in mijn oren, slaafs, passief en heeft een negatieve bijklank. Bij ‘yield’ denk ik aan iets heel anders. Ik hoor daarin ‘meebuigen’, meebewegen in een bepaalde richting, zoals een boom als vanzelf meebuigt met de wind. Anders breekt hij immers. Meebuigen is als de danser die zijn ledematen doet meebewegen op de muziek. Alles past, de dans en de muziek worden een eenheid.

Muziek is een goeie vergelijking voor Gods wil. De Bijbel zegt nergens dat die wil hard is, bars, onbuigzaam. Onaangepast aan ons leven en onze individuele persoonlijkheid. Dat kan niet, want er staat : He cares for you. Hij geeft om ons, is betrokken en Zijn wil heeft een doel. Ons leven zo tot ontplooiing brengen dat we inderdaad worden als de danser. Een en al schoonheid en God kijkt toe als publiek en roept: bis, bis, geweldig!