toch weer naar dordt

vanmorgen lekker uitgeslapen en bedacht dat ik wel naar het Haags Historisch museum kon gaan. Eerst even het ziekenhuis bellen om de laatste stand van zaken rond m’n moeder te horen.

Helaas, het ging niet zo goed. Ze had sinds gisteravond hoge koorts en was erg suf. Volgens de verpleging had ze veel behoefte aan gezelschap. Ze pakte hun hand zo stevig vast iedere keer…Dat was genoeg om het museum te alten voor wat het is en richting Dordt te vertrekken.

Ik trof haar slapend aan en heb eigenlijk nauwelijks contact gehad. Behalve als ze af en toe uit een droom wakker schrok, dan kon ik ‘r een beetje geruststellen en ging ze weer verder met slapen. Het leek wel of die slaap steeds dieper werd. Ook begon ze enorm te geeuwen tijdens haar slaap. Volgens de verpleging kon dat samenhangen met het suikerprobleem. Hoop niet dat ze in coma zakt of zo…

Ed kwam nog even langs. Gelukkig ligt Ma op een eenpersoons kamer en kunnen we buiten bezoekuren langskomen.
Het gaat me aan het hart haar daar zo weerloos en oud te zien liggen. Zonder bovengebit, haar haren niet in een keurige watergolf…Verbazingwekkend hoe ze af en toe, half wakker haar handen traag omhoog heft, richting haar haar om dat zo karakterisieke gebaar te maken: met 2 handen het kapsel wat omhoog drukken..Alleen vindt ze dan lange haren, waarvan ze zou gruwen. Heel langzaam zet ze haar vingers erin en wrijft dan wat. Dan zakken de armen weer.

Het doet me goed bij haar te zijn. En ook al slaapt ze, ik ben ervan overtuigd dat het verschil maakt.

bidgroep in rijswijk en bij moeder langs

Van morgen reed ik om 8.30 al weg bij huis om in de Schoolmeesterstraat Babitha op te halen. Ik zou haar laten kennismaken met een gebedsgroepje van buitenlandse vrouwen in onze kerk in Rijswijk. Ik rijd niet vaak in Den Haag en was aardig tevreden toen ik na niet al te veel moeite haar huis gevonden had!! Ik heb een aangeboren afwijking op het gebied van richting. Dat ik nog steeds getrouwd ben met Kim mag een wonder heten, want de conflicten die zich in onze auto hebben afgespeeld zijn met geen pen te beschrijven. Kim heeft nl. wel een goed richtingsgevoel en ik ben eigenwijs…Combineren en schudden, voila : ruzie.

Van dit alles vandaag geen last. Met Babitha en Quinten (zoontje van 2) achterin, naar Rijswijk gereden en ook daar : no problem. De groep was klein. Alma, jaren al in Nederland, maar oorspronkelijk uit Albanie, Lina uit Syrie, Ikglas uit Soedan, Babitha uit India en Wil Rob en ik uit Nederland. Voertaal is engels. Hele fijne morgen. Een hoofdstuk uit 1 petrus gelezen en met elkaar over gesproken. Gezongen en daarna gebeden. Simpel en toch zo vol kracht en betekenis is mijn ervaring!

Vandaaruit naar Dordt gereden om Moeders te zien. Het ging vergeleken met gisteren een stuk beter! De suiker is nog te hoog, maar niet meer zo extreem als gisteren. Ze moet echt heel erg uitgedroogd geweest zijn…Ze krijgt alles (medicijnen en vocht) via het infuus en mag nog niets via de mond. De slikreflex is nog slecht en het risico bestaat dat drinken of eten in de longen terecht komt, met alle risico’s van dien. Maar het is zielig gewoon zoals die mond eruit ziet….Allemaal blaasjes en schilfers op de tong en lippen…Gisteren probeerde ik af en toe met een sponsje aan een stokje wat vocht te geven, maar dat vatte ze toen niet. Vandaag ging ze een beetje zuigen aan het sponsje gelukkig.

Ik ben uitermate opgelucht dat ze in het ziekenhuis ligt en daar de zorg krijgt die ze nodig heeft. Momenteel is het kaliumgehalte in haar bloed nog niet in evenwicht en dat is een punt van zorg.

moeder ligt in het ziekenhuis

Vandaag uren op de eerste hulp van ziekenhuis in Dordt gezeten. Mijn moeder dronk zeer slecht en kon geen medicijnen meer slikken terwijl ze anti-biotica moest hebben vanwege een urineweginfectie. Een opname was dus onvermijdelijk. Eenmaal in het ziekenhuis blijkt ze heel erg uitgedroogd en een extreem hoge suikerwaarde te hebben (31!) Geen wonder dat ze zich zo ellendig voelt.

Vreselijk bij al die onderzoeken te moeten toekijken!! Die magere armpjes, met bloedvaatjes als spinnewebben en dan maar prikken voor bloed. Een keer hier, een keer daar, zonder veel resultaat. Infuus raakt verstopt, moet er uit en dan er weer in, aan de andere hand. Nou ja, gelukkig was ik met mijn zus Thea en die is wat flinker dan ik, dus af en toe ging ik maar naar de gang!

Om 13.00 uur waren we bij de 1e hulp en om 18.45 lag moeders op geriatrie en was alles getekend en gedaan en zijn we, met moeite, weg gegaan.

Het meest vervreemdende was om een niet-reanimatie/ICT beleid te kiezen. Maar na de urenlange kwelling van al die naalden had ik daar wel vrede mee.

ik heb ook een geitje

Mijn heuse eigen geadopteerde geitje, Batty. Ze leidt een goed leven in Oeganda onder de hoede van een jonge vrouw die door het bezit van 1 geit kan leren zelfstandig in haar onderhoud te voorzien en niet langer uitgebuit hoeft te worden door slechte mannen. Ook krijgt ze, samen met andere geitenhoedsters voorlichting over hygiene, aids en allerlei andere zaken die ze zonder scholing nooit zou leren. Sommigen hebben door verkoop van jonge geitjes al genoeg geld bij elkaar dat ze een handeltje kunnen beginnen. 1 geitje gaat altijd terug naar het project. Geweldig toch: zoiets simpels, met voor mensen zulke verstrekkende, opbouwende gevolgen!

www.adopteereengeit.nl

nu mag niek weer een keer

Ik heb me redelijk ingehouden maar er moet nu toch maar weer eens wat nieuws over kleinzoontje Niek (9 maanden) vermeld!!

Voor wie het interesseert, Niek is met een zeer boeiende taalontwikkeling bezig! De meest gecompliceerde klank is een soort drnd-geluid, waarschijnlijk een overgebleven pre-vorm van oostenrijks duits (dirndl) dat hij tenslotte ook nodig had kunnen hebben..Verder oefent hij geregeld hoe hard z’n stem is en hoe lang hij een gilletje aan kan houden. Dat vinden pappa en mamma vooral ’s ochtend vroeg minder aangenaam

Het is een heerlijk ventje. Vrolijk, actief en heel onderzoekend. Wonderlijk hoe het toch altijd weer zo is dat de ‘echte’ zaken des levens direct herkend worden als veel meer interessant dan het meest pedagogisch verantwoorde speelgoed, met alle toeters en bellen die je maar bedenken kunt. Met de echte dingen bedoel ik dan: snoeren, stekkers, stopcontacten, boeken (die van ons), tijdschriften (de meest recente, niet de oude nummers die hij wel verscheuren mag), de plantengieter (vol met water) enzovoort. Hij tijgert nog, dus z’n snelheid is nog niet op ‘topspeed’. Als het zover is hebben we helemaal geen rust meer!

De box. Tja, daar had ik zelf als moeder al geen succes mee, en dat werkt nu ook niet echt. Ik kan me er ook iets bij voorstellen. Klein, 1 vierkante meter, tralies voor je neus…Maar ja soms moet het wel even.

Niek is ook een echte muziekliefhebber. Z’n ogen worden groot en stil als ik een cd opzet, als je hem oppakt kruipt hij tegen je aan ten teken dat we moeten gaan lopen en dansen. Soms loop ik te hossen door de kamer met ‘m en dan voel ik ‘m zwaar worden…in slaap gevallen, zo ontspannen maakt het hem.

Eten is een hobby van ‘m. Eigenlijk vindt hij tot nu toe alles lekker, als er maar geen klontjes in zitten. Hij kan ook enorme kokhalsbewegingen maken, zodat ik me dood schrik..Er is dan een klein stukje brood of zo in z’n keel gaan zitten..Pap is het minst geliefd en hij kan daar ook een kliederboel van maken..! Net het lepeltje pakken als het voor z’n mond hangt en de inhoud vervolgens door z’n ogen en haar wrijven…yuckie, bah !!! Als ik dat dan zeg vind hij zichzelf heel leuk

3 verwende vrouwen

Sorry hoor, maar dat is m’n conclusie na lezing van 3 boeken over 2 vrouwen uit de 18e eeuw en 1 vrouw uit de 20e eeuw. Te weten: Belle van Zuylen (brieven en dagboeknotities), Sophie Bentinck (verzamelde brieven en dagboeknotities in Onverenigbaar van karakter enz. van Hella Haasse) en de derde vrouw, Rika Nods-van der Lans uit Den Haag, (biografie door Annejet van der Zijl, Sonny Boy)

In de recensies worden vaak dingen geschreven als: sterke vrouwen die zich niets lieten gezeggen door wat cultuur en milieu voorschreven, onmogelijke liefdes werden mogelijk omdat ze zo onafhankelijk durfden zijn. Dat waren ze zeker. Maar tegelijk zou ik ze ook egocentrisch willen noemen en uit op eigen geluk op de eerste plaats. Jammer voor echtgenoten, kinderen en partners van hun geliefden. Die deden er minder toe blijkbaar…Belle van Zuylen is in dat opzicht het meest bescheiden. Sophie Bentinck het meest doorgeslagen. Heeft een decennialange verhouding met de man van haar stiefzus NB! Krijgt kinderen van hem, die ze dan weer laat adopteren door anderen, leeft zelfs samen met hem onder het dak van hem en z’n vrouw…Verlaat haar eigen kinderen in Nederland om haar minnaar achterna te reizen. Het spijt me, ik ben dan misschien een burgertrut, maar ik maak me daar nog boos over, al is het dan al 2 eeuwen geleden!!

Rika van der Lans, later Nods verlaat haar man omdat hij haar mishandelt, dat is nog te begrijpen. Maar ook zij geeft haar 4 kinderen op omdat ze met een 15 jaar jongere Surinaamse jongen die bij haar kamers woont een verhouding begint. We hebben het over de dertiger jaren. Ik lees daar niets over in recensies. Over verantwoordelijkheid en keuzes. Alleen over hoe erudiet en onderdrukt deze vrouwen waren. Hoe ze door hun doorzettingsvermogen toch kregen wat ze wilden, blah, blah. Maar de pijn van de kinderen, hoe verraden die zich voelden, als gevolg van de keuzes van hun moeders, dat blijft ondergeschikt aan de hoge, onvermijdelijke lotsbestemming: het nastreven van de liefde….

Alle drie boeken wel heel boeiend en beeldend geschreven! En zeker ook het lezen waard. Het feit dat ik ‘boos’ werd op alle drie de vrouwen bewijst in elk geval dat ze echt tot leven komen!!

Verpleegtehuis (alleen voor gevorderden)

Goed, het was zover, mijn moeder moest op de wachtlijst van een verpleegtehuis. Na grondige research (geen pluim voor de beveiliging van verpleegtehuizen overigens: mijn broer kon overal zonder moeite op de gesloten afdeling komen, door met een stalen gezicht  langs de receptie te lopen, het trappenhuis in…) –

OK, na vergelijkend onderzoek een tehuis gekozen: In Schiedam, een viersterrenhotel onder de tehuizen. Direct gebeld met het tehuis in Den Haag waar Ma al ingeschreven stond, om haar van die lijst af te halen en het verzoek: stuur haar indicatiestelling terug naar plaats van herkomst, Dordrecht. Hoofd administratie verzorgingstehuis in Dordrecht gebeld: stuur indicatiestelling opnieuw door naar zorgkantoor Dordrecht, zorgkantoor Dordrecht gebeld: het wordt een tehuis in Schiedam. Stuur indicatie door naar zorgkantoor Schiedam. Leve de bureaucratie, waarom makkelijk doen, als het moeilijk kan?

Na 5 weken ff checken, blijkt niemand in zowel het tehuis in Schiedam of het zorgkantoor aldaar te weten wie Ma is. Dordt: ja hoor die gegevens zijn verstuurd. Schiedam: niet aangekomen. 4 dagen lang heen en weer bellen: Dordt: verstuurd. Schiedam: niet aangekomen.

Hoe zo niet aangekomen?? Als ik iets met de computer verstuur is het er in 1 uur !!! Wat zijn dit voor geheime codes??
Het wordt me haarfijn uitgelegd, maar ik snap er nog steeds geen hout van. Ben inmiddels lichtelijk wanhopig. Iedere keer wordt me verzekerd dat er contact zal zijn, en telkens blijkt dat dat niet gebeurt. Na nog 3 dagen bellen, nu door m’n broer, krijgen we eindelijk het verlossende telefoontje: ja hoor, Ma staat officieel op de lijst. Fijn.

Mijn vraag is: Hoe gaat het met mensen die niet bellen? Die niet de weg weten te vinden naar de instanties? Waar komen die terecht?? Waarom is het nog steeds zo dat alleen als je je mond durft opendoen er iets gebeurt? Ik weet wel, overal gebeuren er fouten, daar gaat het niet om. Het is meer de algehele indruk dat er zo passief gereageerd wordt, zo weinig initiatief genomen om snel en adequaat iets op te lossen….Zeker voor mensen als mijn moeder, die zelf niets meer kunnen.

Het gaat overigens redelijk goed met haar, naar omstandigheden. Ze is een stuk rustiger en de dementie is zodanig dat ze ook niet meer zoveel last heeft van dwanghandelingen of gedachtes. Ze is vrij suf (medicijnen?) en spreekt heel moeilijk. Maar is altijd blij ons te zien en herkent ons nog steeds heel goed. Dat verbaast me echt. Ik tref haar slapend aan, ze kijkt me verdwaasd aan en ik stel me in op een moeizaam contact en dan zegt ze ineens: Waar is Kim?? Dan val ik van m’n stoel zowat!