Lieve lezers, ik ga morgen naar Rome…DV. Want ik ben niet lekker, maar dat hoort er bij geloof ik als je op vakantie gaat, 
Zal wel de spanning zijn. Ik hoop over internet te kunnen beschikken om al m’n indrukken vers van de pers te kunnen bloggen! Hou dus deze site in de gaten.
hier hopen we zondag te staan om de paus te zien en de sfeer mee te maken!!
Wat was het warm vandaag..!! ik liep bijna al te klagen dat het te plotseling te warm was! Ik vind het altijd zo lastig omschakelen van winterkleding naar, ja wat? Zomerkleding is te koel nog en ik voel me dan ook vreselijk bloot en wit. Tussenbeide-kleding moet ik elk jaar weer ter plekke bedenken. T-shirt met vestje, 2 t-shirts, t-shirt met jasje enz. Laat ik nu veel moeite hebben leuke t-shirts te vinden…Ik ben geen 20 meer en heb ook geen maatje 38 meer (helaas) en niets is onthullender dan een t-shirt…de extra winterkilo’s nestelen zich bij mij het liefst aan de voorkant rond maag en buik. Meedogenloos zichtbaar bij lichte, frivole zomer-shirtjes. Ach ja, het went wel weer. En wie weet lukt het om er de komende maanden wat kilootjes af te krijgen.
Met moeders een eindje wezen kuieren in de rolstoel. Helaas bleken de banden superzacht, waar ik pas achter kwam toen we goed en wel buiten waren. We zijn het bruggetje over gestoken bij de St.Liduinastraat, van de Nieuwe Haven naar de Westvest (in Schiedam) en zo waar zei ze onmiddelijk: dit is het Kippenbruggetje. (zie mijn blog van 14 maart: Roots in Schiedam) De Nederlands Gereformeerde kerk waar we langs liepen herkende ze niet. Bij de naam ds. Vonk, jarenlang de geliefde predikant van mijn ouders, gaf ze wel blijk van herinnering. Terwijl we wandelden viel me ook op dat ze wat helderder werd. In het huis tijdens de koffie was ze huilerig en angstig en kwam niet uit haar woorden. Buiten ging het beter. Of ik wel gegeten had, of het niet te zwaar duwen was. Even was ze er weer. Je bent lief, zei ze opeens en dat ontroerde me.
Vanmiddag, na een andere fiets voor mezelf gekocht te hebben (zie m’n log van 15-04 fiets gestolen), naar het Gemeentemuseum, de foto-afdeling. Het GEM dus. Een overzichtstentoonstelling van een fotografe, Loretta Lux. Niet haar eigen naam overigens. Afkomstig uit Oost-Duitsland, waar ze opgroeide onder het totalitaire regime van Honecker. Na de val van de muur is ze heel bewust de vrijheid van expressie gaan gebruiken. Ze is eigenlijk qua training schilderes, maar is overgegaan op fotografie. Toch zijn haar foto’s eerder schilderijen. Ze bewerkt ze nl. maandenlang o.a. op de computer tot ze de uitdrukking hebben die ze zoekt. De foto’s zijn vrnl. van kinderen. Mooie kinderen, in ouderwetse kleren, met een ernstige uitdrukking in hun ogen. De gezichten zijn zodanig bewerkt dat je het gevoel hebt eigenlijk naar volwassenen te kijken. De kunstenares zelf zegt in een video dat ze probeert weer te geven hoe je in kinderen soms de volwassene al kan zien en andersom. Het is heel vervreemdend, vind ik. Kleine meisjes in korte jurkjes (schattig, lief bij kinderen) lijken nu bijna uitdagend.
Ook de proporties zijn vreemd. De hoofden zijn groter dan in werkelijkheid. Dat versterkt het gevoel alsof je ‘aliens’ ziet.
Toch vond ik het een fascinerende tentoonstelling, met prachtig werk. De kleuren, veel (zee)groen, blauw, de kristalheldere atmosfeer in de foto’s, echt heel mooi. De moeite waard.
meisje met brood
Verder een expositie bekeken van 23 startende kunstenaars: Met Stip.
Tja, wat vond ik er van? Veel enigma’s. Een videopresentatie die duizenden keren per dag het moment vertoont van een lucifer die vlam vat…Diepe betekenis wellicht of juist niet, maar de waarde ontgaat me (nog). Een tweede werk: 48 deuren. Letterlijk 2 rijen deuren waardoor je binnen kunt gaan in de drie zalen waar de kunstwerken hangen/staan. Grappig, maar verder…?Verder, 3 ingelijste polaroids, voorkant, 3 polaroids, achterkant en een zwart-wit foto van een gekwelde vrouw. De bezoeker mag een boekje meenemen met de titel: biografie van een Fantoom. ???
Van alle werken vond ik er eigenlijk maar een echt boeiend:Home van Sara Blokland. Een grote collage, die een hele muur beslaat, van tientallen foto’s van in aanbouw zijnde huizen en flats met daartussen foto’s van vensterbanken, schoorsteenmantels, planken vol met verzamelde spulletjes. Dat sprak me aan. Heel persoonlijk en echt wat een huis tot thuis maakt: de spulletjes die een herinnering met zich meedragen en die elke verhuizing meegaan.. Ontroerend vind ik dat vaak: een groepering dingen, mooi of lelijk, maar het vertelt een verhaal over een mens. Dat proefde ik in dit werk.
AlzheimerIk snap nu wat jammeren is:wanneer ik bij je kom en je stem klinkt als de fladderende vleugelsvan een vogel in het nauw;
De woorden willen niet komen
en trillen in je mond –
maar zoals je je hoofd naar me toebuigt
dat spreekt boekdelen;
het verdriet vergeet je even gauw
als mijn bezoek-
nu schijnt de zon en ben ik er
altijd nu, altijd nu
Ik ben op 2 verschillende dagen, met 2 verschillende vriendinnen naar de tentoonstelling Caravaggio-Rembrandt geweest. Erg leuk om zo’n overweldigend mooie expositie voor een tweede keer te bekijken. Wat een meesterstukken én wat een mensenmenigte. Dankzij onze museumjaarkaart kon ik tot 2 keer toe langs een lange rij wachtenden doorlopen naar de ingang. Dat voelde erg luxe. Een aanrader dus die kaart, al was het alleen maar voor dit soort triomfen.. Overigens betaalde ik wel 2 keer 10 euro bij, maar goed.
Ik heb genoten van de schilderijen en ben tot de conclusie gekomen dat Rembrandt ongeevenaard is in stijl, techniek, maar vooral in sfeer. Zo subtiel en intiem als hij menselijke emotie weergeeft, daaruit blijkt dat hij van mensen hield. Het licht in z’n schilderijen is warm, geel, verlicht de donkere nacht en creeert menselijkheid.
Caravaggio is ook een meester in het schilderen van emoties. Maar zijn emoties zijn hard, schel, heftig en schokkend. Net als het licht op zijn doeken. Het voelt aan als licht dat plotseling aangaat middenin de nacht en waarvoor je je ogen sluit, zo schel.
Ik vond het commentaar van de audiotoer treffend. Rembrandt suggereert, Caravaggio registreert, vooral in zijn vroegere werk. Later wordt zijn werk ook wat losser, de penseel wat grover.
Verder vond ik sommige van de schilderijen van Caravaggio nogal uitdagend erotisch. Homo-erotisch noemt de commentaarstem het. Kinderen in verleidelijke posities….Pedofilie is van alle tijden. En altijd afstotelijk.
Ik was eigenlijk niet zo’n Rembrandt-fan. Met m’n vriendin Ans had ik het erover hoe je sommige kunst opnieuw moet leren waarderen omdat er overal van die stoffige, vergeelde posters en ingelijste plaatjes hangen van Hollandse Meesters.
Na deze tentoonstelling(en) ben ik bekeerd. Rembrandt is een echte Meester.
Deze fiets (de oranje versie) is sinds een week gestolen.!!!!!! M’n tweede nieuwe fiets in 2 jaar tijd. Gewoon spoorloos verdwenen. Terwijl hij vaststond met ketting en al. Diepe, diepe zucht.
Nu maar weer een grijze, grauwe Union, waar niemand ook maar enige lol aan beleeft, mezelf incluis. Als tie maar 2 wielen heeft en een zadel 
.
Ik ga emigreren naar een ver en veilig land, waar niemand fietsen steelt, geen middelvingers opsteekt in het verkeer en waar men elkaars eigendommen nog respecteert en elke voorbijganger groet
Mijn favoriete zoon 
Vrijdag had ik voor het eerst sinds weken niets. Geen werk, geen afspraak, maar ook niet veel zin in leuke dingen. Uitgeslapen, beetje gelummeld, even de Keizerstraat (Scheveningen-dorp), een kop koffie bij het groene caféetje tegenover Theater De Appel en toen was ik weer zo moe dat ik thuis ben gaan slapen…Niet echt een productieve dag. Maar, ook nodig af en toe, blijkbaar
Op vroukje’s log is het gebeurd…Ik zag een grote foto van de liefste hond die ik ken: een chocoladebruine labrador. Dat was niet het enige, naast die schat lagen tien chocoladebruine PUPS. En ze zijn te koop…! Nu wel niet meer waarschijnlijk. Maar sinds dat moment droom ik weer van een hond. Mijn kameraadje, door dik en dun, met haar kop op m’n schoot en naast me rennend op het strand. Ik verkeer in hevige tweestrijd. Denk aan de poep en pies en haren en stank en de regen en, en, en….roep ik tegen mezelf! Maar die pups….zucht….Woonde ik maar op dat boerderijtje ergens aan de rand van de stad, met een groot grasveld en zo…
Herman Philipse, filosoof en Alistair McGrath, theoloog
Zaterdagavond 8 april debatteerden deze twee heren over het atheisme. Het schijnt uit de mode te raken. Philipse heeft nog niet zo lang geleden ‘Atheistisch Manifest’ geschreven en Alistair McGrath daarentegen een boek onder de naam: ‘Twilight of Atheism’. Mag God bestaan of niet? That is the question.
Een verslag van het debat vind je onder deze link http://www.nd.nl/Document.aspx?document=nd_artikel&id=70755
