leeg huis

Saskia is weer het huis uit, naar l’Ábri. Het is wel wennen hoor! Gezellige kletskous als ze is, is er nu veel stilte. Heeft ook weer z’n voordelen natuurlijk. Ik blog weer meer, en lees meer. En we kunnen weer alleen groenten met tufu eten of een ei, zonder afkeurende geluiden van Sas. Wat ook opvalt is de afname van het wasgoed, maar vooral van de hoeveelheid schoenen die rondslingeren…Sas, je hebt echt teveel schoenen!!!

Ik hoop dat je echt iets kan gaan doen met je mode en creativiteit. Ik las een artikel over meiden die met een bedrijfje waren begonnen: pimp your house.

Je weet inmiddels hoe je de boekhouding doet, toch ??

oh Hema wat ben je toch een heerlijk oord

Hebben jullie dat nu ook met de Hema? Er schijnen Hema-fans en Hema-haters te zijn. Ik hoor bij de eersten. Met hart en ziel. Ik word er altijd rustig, kan er uren doorbrengen, gewoon snuffelend en kijkend. En ik vind de meeste dingen er mooi of nuttig of aantrekkelijk. Van de kaarsen tot de sokken en het ondergoed.

Dinsdag paste ik op Niek en we zijn naar Overvecht gelopen, een winkelcentrum. Tot m’n grote vreugde was er een Hema. Beetje krappe, maar toch. Wij naar binnen. En ik dacht, weet je wat, we gaan een oude traditie weer in ere herstellen: een kopje koffie met wat lekkers. Jaren heb ik dat gedaan met Sas, ook een Hema-fan, vooral van de kaasbroodjes. Toen ze nog op de basisischool zat was het bijna wekelijks vaste prik, op haar vrije dag (tot groep 5 of zo) kon je ons in de stad vinden bij de Hema, met een koffie voor mij en voor Sas thee met een kaasbroodje. Heerlijk was dat altijd. Meer dan een consumptie natuurlijk. Samen iets gezelligs doen, daar ging het om. Ik heb het met de anderen ook wel gedaan, maar het voordeel van een jongste is natuurlijk dat je dan weer meer vrijheid hebt.

Dus, op met Niek het Hema-restaurant in. Kinderstoel erbij. Ijsje en een sapje gekocht, en oma een lekkere kop thee. Knus. Niek vond het ijsje lekker, maar eeerrrggg koud. Het sapje was een beetje dik. Maar de kinderstoel beviel en hij nam met grote interesse de omgeving in zich op. Te beginnen met de lampen die er te kust en te keur waren! Hij gaf al snel aan belangstelling te hebben in een zoektocht naar de aan en uitknoppen. Ik heb hem kunnen afleiden met een koekje!

liegen

Ik verbaas me over de rechtlijnigheid van veel mensen in ingezonden brieven in de pers momenteel, wanneer het over liegen gaat. Natuurlijk, wat is kwalijk aan liegen: God zegt: geef geen vals getuigenis tegenover uw naaste. Het maakt de ander onbetrouwbaar wanneer hij te pas en te onpas de waarheid naar eigen inzichten weergeeft. Vervelend.
Maar als er nu eens andere redenen een rol spelen behalve het feit dat iemand graag fantaseert. Of fantaseert om een ander te benadelen? Stel dat iemand juist met het vertellen van de waarheid niet alleen zichzelf maar ook een ander schaadt. Of kwetst. Of in gevaar brengt. Of in diskrediet. Liegen over de verblijfplaats van joden in de oorlog is nooit als verkeerd bestempeld, (behalve door een kleine groep christenen die vond dat men in dat geval de waarheid moest spreken en de gevolgen dragen).

In de Bijbel komt David op de vlucht voor koning Saul in de tabernakel en krijgt daar onder valse voorwendselen (hij zou en geheime opdracht hebben van Saul) het heilig toonbrood mee van de priester. Iemand is er getuige van en zegt later tegen Saul: ja hoor, die priester heeft het toonbrood meegegeven aan David. Waar toch? Geen leugen bij. Luister naar wat David dan over hem zegt in psalm 52: “Kwaad kies je boven goed. Boven oprechtheid leugen”. Huh? Leugen? ’t Was toch waar? David mag gewoon niet liegen en het heilig toonbrood meebietsen. Punt.

Alle 85 priesters worden vanwege ‘de waarheid’ van wat deze getuige vertelde om het leven gebracht. Regels zijn regels.

Met het bovenstaande probeer ik aan te tonen dat de rechtlijnige redenering van onze wet, althans de interpretatie die Rita Verdonk eraan geeft, tot hele tragische gevolgen leidt. Ik ben geen supporter van Hirsi Ali, ze is me veel te polariserend en ongevoelig voor het standpunt van een ander. Maar zij is een exponent van wat er al jaren gebeurt met vele onbekende asielzoekers, die zonder enig mededogen rechtstreeks het land uit worden gezet. Regel is regel.

Volgens mij is liegen en de waarheid spreken niet zo eenduidig als het op het eerst gezicht lijkt. Ik heb Jacob van Bruggen (NT Kampen), geloof ik, horen zeggen eens dat liefde voor de naaste een belangrijke drijfveer is voor het criterium hoe we de feiten die we kennen doorgeven aan derden. Dan kan liegen soms dichter bij de waarheid liggen, en kan de waarheid spreken inslaan als een leugen!

moederdag

Ik heb een heerlijke moederdag gehad! Ontbijt op bed van Kim (ik moest wel even zeggen dat het moederdag was…had net op de radio gehoord dat je het ook zelf mag aangeven als je het belangrijk vind.. ) Ik kreeg van Jes en Dos lieve oorbelletjes, van Suus een plantje en van Sas een SMSje. Luuk had me beloond de avond ervoor door te zeggen dat ik een ‘fantastische moeder’ ben. Wat wil een mens nog meer?
Niek en ik hebben samen uit de tuin geplukte bloemetjes-in-een-vaasje aan Jes gegeven omdat zij de liefste mamma is.

Niek zegt luid en duidelijk ‘pappa’, maar nog geen mamma of iets dat er op lijkt. En hij maakt een geluidje als een zeehondje als je hem optilt, gecombineerd met een dwingend uitgestrekt armpje dat de richting aangeeft waar hij heen wil. Knopje van de lamp, een favoriet! Aan, uit. En iedere keer dat hij de lamp aandoet en het licht ziet kijkt hij verheerlijkt en lacht hardop. Wat een blijdschap om simpele dingen. Heerlijk (soms) om 15 maanden te zijn!

De pijn van een miskraam

In de kerk in Rome kreeg ik een Engelstalig tijdschrift voor getrouwde stellen. Een soort Eva, maar dan zonder mode en kleding.  Een van de artikelen sprak me aan.  Het ging over de verwerking van miskramen. Niet alleen voor de vrouw maar ook voor de man.  Wat gebeurt er eigenlijk voor hem? Komt hij toe aan rouw of is het zo’n vrouwenzaak dat hij niet aan bod komt.

Ik las het met interesse, zoals ik al zei.  Ik heb twee miskramen gehad en beiden vonden plaats in een tijd dat er weinig tot geen aandacht was voor miskraam als verlies van een kind-in-wording.  Bij de eerste miskraam was ik 20, het was 1975.  Ik herinner me die nacht in het ziekenhuis nog alsof het een paar jaar geleden is, terwijl het er 31 zijn.  Ik lag alleen, had heel veel pijn, meer pijn dan ik  me nu van een bevalling kan herinneren.  Af en toe kwam er een verpleegkundige (toen nog verpleegster!) die me een aspirientje of zo gaf.  Het baren van een kind is een hele blije gebeurtenis, ook al is er pijn. En je wordt omringd met mensen die je bijstaan.  De miskraam deed ik in m’n upje.

’s Ochtends kwam de gynaecoloog, deed onderzoek, concludeerde dat het echt niks meer werd en ‘troostte’ met de woorden: “gauw maar een nieuwe bakken, je bent jong genoeg.”  Op dat moment wilde ik niets anders dan van de pijn af zijn.  Maar op de leegte daarna en dat wezenloze gevoel dat weken aanhield werd ik niet voorbereid.  De vraag is natuurlijk of voorbereiding altijd tot een betere verwerking leidt.  Wat je verteld wordt dat zal gaan gebeuren, ervaar je waarschijnlijk ook sneller.  En toch is het beter nu, dat je er niet zo alleen in wordt gelaten.

Mijn tweede miskraam was een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, in 1986.  Dat gebeurde in Korea.  De ervaring was hetzelfde.  Een ding was beter.  Omdat in Korea de verpleging alleen het medische gedeelte verzorgt, ben je verplicht een familielid (of leden) bij je te hebben.  Die moeten je wassen, je naar de WC helpen enzovoort. De eerste, ergste nacht wisten we dat niet en was ik  alleen.  Maar daarna was ik voortdurend in het gezelschap van of Kim, of mijn zus Loes, die net op vakantie was bij ons (over Gods leiding gesproken!). Maar omdat ik onbewust was van het feit dat ik zwanger was, kwam de mededeling dat ik geopereerd moest worden als zo’n verrassing dat ik pas weken na de operatie besefte: ik was zwanger van een kind!  Ook daar kun je dan weinig mee.  Ik kan me herinneren dat maanden na dato pas de tranen kwamen.  Het blijft een onwezenlijke ervaring te verliezen wat je in feite nog niet ontvangen hebt.  Juist dat veroorzaakt een speciaal soort pijn. Hoe onwezenlijk moet het dan wel niet zijn voor een man.  Toen ik het Kim vroeg gisteren of hij meer pijn had gevoeld voor mij of dat hij ook zelf het verlies van een kindje ervaren had, antwoordde hij direct dat hij juist het verlies sterk gevoeld had.

Pas in 2000 schreef ik het volgende gedichtje:

Miskraam

Het moedervlies waarin jij had moeten wonen-
veilig als een jonge vogel in een verborgen nest-
werd afgestoten en jij, mijn vogeltje,
verstrengeld met mijn eigen vlees en bloed
moest al sterven nog voor ik je het leven schonk
zomaar vloog je-als de mus en zwaluw-
Gods altaar tegemoet

Ik ben benieuwd of er onder jullie, lezers, ook dit soort ervaringen zijn. Je kunt me ook mailen: margreet.batteau@gmail.com

huis verkocht

Even ben je bezitter van een huis en zo heb je het weer verkocht…Aan onze zoon Lukas weliswaar, dus we houden het geld in de familie. Vanmiddag bij de notaris de akte getekend waarmee Lukas de waarachtige eigenaar van Fahrenheitlaan 12 is geworden. Wij zijn weer terug naar de status van huurders. We hebben het gevierd met een heerlijk wijntje + broodje op de Oude Gracht.

Even daarvoor heb ik Niek weer gezien. En Jes en Dos, niet te vergeten! In 10 dagen tijd leek Niek wel tweemaal zo groot geworden. Met z’n krullen en donkere ogen en dikke beentjes helemaal om op te eten. Oma Engelaar past nu 2 dagen in de week op, dus Niek moest wel even wennen aan deze oma . Maar dat duurde maar drie seconden, gelukkig.

cybercafe in Rome

Gevonden! Sinds we niet meer in de B&B in Palestrina zijn kon ik ook niet meer bloggen. Helaas, want vers van de pers zijn de verhalen natuurlijk het beste.
In telegramstijl nu dan maar.
Het weer is perfect met af en toe een bui, natter dus dan in Nederland, en ik denk zelfs iets koeler als ik de verhalen zo hoor. Maar ik ben zeer tevreden want Rome met 20° en zon is warm genoeg. De mensenmassa”s (waar is de hoge komma??) maken het automatisch 5° warmer.

Vandaag zijn we in het Colosseum geweest. Vroeg gekomen dus nauwelijks een rij. Indrukwekkend en zeker de moeite waard. Tot onze verbazing zouden er in het Colosseum, volgens onze gids, geen christenen voor de wilde dieren zijn gegooid. Waarop ze dat baseerde hebben we niet gevraagd, maar gaan we wel eens nader onderzoeken. Ik weet niet anders dan dat er in de 1e eeuw regelmatig christenen daar stierven omdat het niet aanbidden van de keizer als hoogverraad werd gezien. Op de plek waar vroeger de keizer zat, staat nu een groot kruis.

We zijn eergisteren in het Vaticaans museum geweest. Vooral om de Sixtijnse kapel te zien. ook hier vielen de rijen buiten mee, maar wat duurt het eindeloos voor je dan eindelijk de kapel wordt binnengeleid. Ik was al doodop van alle indrukken toen we daar aankwamen. Wat een kunst, wat een decoraties, wat een rijkdommen. De pausen wisten wel wat ze met het geld van de aflaten moesten doen. Gelukkig hadden ze goeie smaak. We hebben een uur of zo doorgebracht in de kapel en verder nog de schilderijen van Rafael gezien. Toen was ik geheel verzadigd, van schilderijen en mensen. Wat is het daar druk!

Toen we buiten kwamen en naar de St. Pieter liepen begon het te stortregenen. Maar ook daar: wachten en door een beveiligingspoortje. Kletsnat de Pièta bekeken van Michelangelo. Prachtig en een regenbui wel waard. De rest van de kerk hebben we gelaten voor wat het is: een grote ruimte vol pracht en praal. Liever naar wat kleinere kerken.

Het Parthenon was een ander hoogtepunt. Ik kan nauwelijks verwerken dat een gebouw al zo lang er staat en twee duizend jaar geleden in al z’n pracht bedacht en gebouwd werd.

Jullie snappen dat mijn voeten al heel wat kilometers hebben afgelegd. Ik ben verbaasd over hoe goed het gaat! Dat is echt een gebedsverhoring want van tevoren heb ik er over in gezeten hoe dat moest gaan met m’n pijnlijke voet. Ik heb ontdekt dat we echt een nieuw matras nodig hebben. Ik slaap in deze Italiaanse bedden (met binnenvering) beter dan in m’n eigen (harde) bed.

Ook van de auto maken we trouwens dankbaar gebruik door naar plaatsen buiten Rome te gaan om even aan de drukte te ontsnappen. Je zit betrekkelijk snel (daar zorgen de Italianen wel voor!)op het (mooie) platteland. Gisteren hebben we een prachtige tocht gemaakt na ons bezoek aan de International Baptist Church in Rome. Mooie dienst bijgewoond en wat mensen gesproken. De meeste leden zijn van niet-westerse afkomst. Afrikanen, Philipino’s, Chinezen en een enkele blanke Amerikaan of Italiaan. De dienst is engelstalig en was heel gelovig en bijbels. De voorganger was een amerikaan die op z’n veertigste tot geloof was gekomen en op z’n 53e via OM de zending in was gegaan. Hij woonde sinds 7 jaar in Rome en had veel contact met roomse gelovigen die naar een echte relatie met Jezus Christus verlangen.

Ons laatste B&B adres is OK wat betreft de kamer, maar vreselijk wat betreft lokatie. We zitten ergens onder een zesbaans autoweg die in aanleg is of zo. De helft van de buurt wordt afgebroken en ziet er daarom totaal verwaarloosd uit…ook een stukje Rome dus.

Mijn tijd is op. Ook onze tijd hier in Rome. Morgen vliegen we terug. Ciao!

waarom woon ik eigenlijk nog in nederland

Vandaag was het soort ideale dag waarop een mens zich afvraagt waarom niet alle dagen zo kunnen zijn. Het was warm, met een koel briesje. Het is Italie, met de groene cypressen, de olijfgaardes, de heuvels, de mensen met hun gepassioneerde gesprekken, de piazzas in de oude stadjes,de barretjes waar je voor 1 euro de lekkerste capucinnos drinkt, de nauwe straatjes met eeuwenoude huizen en kerken en wij reden er rond in onze Fiat Punto. Genieten en nog eens genieten.

Vandaag voerde de Fiat ons naar Palestrina, jawel, de geboorteplaats van de musicus, 16e eeuw. Onze B en B bevindt zich in een buitenwijk van Palestrina, in het dal, maar de stad zelf ligt hoog tegen een bergwand aan. We zijn helemaal omhoog gereden, oa om de overblijfselen van een oude tempel te zien die bijna de hele bergwand in beslag neemt. 2 kerken van binnen bekeken en verder naar Tivoli. Daar was het drukker vooral in de omgeving van Villa d Este, een prachtige oude villa met tuinen, uit de 16e eeuw. Aangezien we ons liever wilden verdiepen in het oude Rome en de zomerverblijven van de keizers zijn we verder gereden naar Villa Hadrianus, een onvoorstelbaar indrukwekkend complex van villas, baden, bibliotheken, en andere gebouwen die onderdak boden aan de keizer en duizenden mensen in zijn gevolg in de 2e eeuw AD. Hadrianus was de keizer die de muur in Schotland liet bouwen en weg was van de Griekse cultuur.
We hebben 3 uur rondgelopen tussen de ruines. Tot in de troonkamer aan toe. Even werd het weer zonneklaar Wie de geschiedenis leidt en beheerst. Je staat op de plek waar de troon van de grote keizer stond, waar dienaren, vrienden en familie hem aanbaden, volgden, gehoorzaamden en vleiden. Waar zelfs nu de luxe en rijkdom nog op je afkomen. En alles is afgebrokkeld, vergaan en tot niets gekomen. Ik krijg daar kippevel van en hoop. Er komt telkens in de geschiedenis weer een dag dat grote leiders die hun macht misbruiken ten val zullen komen.
Deze week staat op de gebedslijst van Open Doors Noord-Korea als onderwerp. Ik bid want ik geloof dat God sterker is dan alle dictators. Maar vandaag kon ik het zien. Op Zijn tijd brengt God alle regeringen ten val die hun eigen koers willen varen.

Vanavond weer gegeten in ons familierestaurant. Wat een ongekende luxe, 2 maaltijden per dag verzorgd door anderen. Lunch slaan we over, tenminste, we eten wat fruit en tomaatjes. Om de koolhydraten enigzins te beperken. Ontbijt is ook al zo uitgebreid. Overheerlijk. Annes Place is een echte aanrader voor wie over eigen vervoer beschikt! www.byanne.com

het oude Rome en hoe heerlijk het weer was

Geweldig. Geen ander woord te vinden. De hele dag gelopen, gelopen. Een route van 7 km dwars door het oude Rome. Soms samen met 7 miljoen anderen en dan opeens weer rustig en verlaten straatjes. Het Colosseum willen we zeker terug zien, al was het alleen maar om de daar omgekomen christenen te gedenken en eren. Het blijft nog onwezenlijk, dat ik hier loop tussen overblijfselen van een beschaving die zo oud is en zoveel invloed heeft gehad. We lezen ons suf en al die boeken gaan nu pas echt spreken.

Het weer is prachtig vandaag. Veel zon en ik heb dus een rode neus!

Vanavond weer gegeten in het familierestaurant hier in Palestrina. Wij zijn de enige toeristen en het eten is fantastisch. Pizza voor 4 euro, de lekkerste pastas, allemaal homemade. De patron komt even een praatje maken. Vanavond kregen we een grappa van het huis, een soort druivenjenever. Lekker. Ik kan nog net dit blogje schrijven, want de B en B eigenaar schonk rond 7 uur ook al rijkelijk uit zijn voorraad wijn ter ere van Labourday. In Italie echt gevierd door het nuttigen van rauwe tuinbonen, geitenkaas en wijn. De tuinbonen vind ik niet zo geslaagd, maar de rest natuurlijk wel!

Lieve mensen Viva Roma!

B en B

We zijn sinds gisteren in Rome. Sinds vandaag in een Bread en Breakfastplace buiten Rome, in een plaatsje Palestrina. Ik gebruik de pc die hier in de woonkamer staat en heb nog niet helemaal het Italiaanse keyboard onder de knie. Dus vergeef me rare leestekens en zo.

Rome is overweldigend. Waar je ook kijkt en komt is er iets bijzonders te zien. Kim had onze eerste BênB in een prachtige wijk gereserveerd. Toevallig. De BenB zelf was niet zo bijzonder. Lakens met rulletjes. Iets waar ik absoluut niet tegen kan….Om het kussen heb ik snel een t-shirt gedrapeerd, voor mijn gevoelige wangen. De lokatie was echter geweldig. Prachtige oude gebouwen uit de 19e eeuw, en ik las vandaag dat de Via Vineto de winkelpromenade was voor beroemde Italiaanse filmsterren met in hun gevolg de papperazi. De film La Dolce Vita van Fellini gebruikt de wijk als entourage. Altijd leuk als achtergrond informatie.

Wij merkten dat de wijk meer was dan een mooie buitenwijk van Rome toen we in een overdekt terrasje voor 2 cappucino 16 euri moesten betalen. We hadden geen keus. Het was de enige schuilplaats tegen een geweldige stortbui.

Bij het eten later werden we nog een keer afgezet toen we 12 euri betaalden voor een flesje bocht dat huiswijn heette. Oh het ellendige leven van de toerist.

Vanmorgen om 9 uur vertrokken naar het St.Pietersplein. Eerst met de metro, als sardientjes in een blik. Op het plein hebben we 2 plastic steoeln geconfisceerd, in navolging van vele anderen en hebben 2 uur gewacht op de verschijning van Il Pappa. We zijn niet rooms maar wel van de katholieke kerk van alle tijden en plaatsen en het leek ons een bijzondere ervaring. Dat was het ook. Er hangt op het plein een sfeer van vrolijke verwachting, alsof men wacht op een popstar of een voetbalheld. Maar waar daar drank en agressie een rol gaat spelen, wordt er hier zelfs niet gerookt, laat staan gedronken. We konden de paus niet helemaal verstaan maar henoeg om te begrijpen dat hij de opstanding van Jezus Christus benadrukte. Verder ging het nogal veel over Maria.

In de middag zijn we naar Palestrina gereden, 40 km buiten Rome, echt landelijk. Daar blijven we 6 nachten in een B en B van een engelse vrouw. Heel comfortabel en gezellig. Mooie kamer met badkamer met uitzicht over de italiaanse campagna, heuvels, olijfgaardes en in de verte bergen. Prachtig, zeker na het drukke Rome.

Morgen hopen we naar Tivoli te gaan, naar de vakantiehuizen van de Romeinse keizers zoals Hadrianus, 2e eeuw na Chr.

Nog een laatste aantekening, vanavond voor het eerst echt verrukkelijk italiaans gegeten. In het dorp hier, geen toeristen, goeie prijs en authentieke huiswijn, voor 5 euro de FLES!!! Geweldig.