Niets zal Niek ertoe verleiden te vergeten dat er iemand voor z’n neus staat met iets raars in de hand, terwijl ze van hem blijkbaar verwachten dat hij een beetje gaat lachen of zo…Forget it!
Dikkerdje Niek met oma Engelaar
weeping camel
Als iets me er weer van overtuigd heeft dat de basis van de band tussen mensen onderling, tussen mens en dier, en tussen dieren onderling, de liefde van God is, is het wel weer deze film. Diep in de Gobi woestijn in Mongolie wonen vier generaties nomadengezinnen bij elkaar en hoeden grote kudden schapen en kamelen. Een mamma kameel heeft een zware bevalling (gedeeltelijk te zien) en verstoot haar (witte)jong. Met zachte aandrang proberen de boer en boerin het jong te laten drinken bij moeder, maar die schopt het weg. Wat nu te doen? Men besluit de muziekleraar te halen uit een settlement in de buurt (2 kameeldagen reizen voor 2 broertjes). Met hem erbij kan het ‘hoosh’-ritueel worden uitgevoerd. ‘Hoosh’ is het geluid van de kameel, zoals een hond bij ons ‘waf’, of zo zegt. Wat er vervolgens gebeurt is haast een wonder. Terwijl de violist speelt, zingt de boerin een melodie die door merg en been gaat, zo mooi en zuiver. Geen woorden, alleen maar de klank waar de kameel rustig van wordt: hoosh…In de melodie klinkt de eindeloze verte van de steppe mee, de kou en de hitte, het stof en de stormen. Maar ook de pijn van het moeder-dier en het jong..Terwijl ze zingt, streelt de vrouw de kameel. Alle kamelen van de kudde staan onbewegelijk en kijken met grote ogen toe. Op een bepaald moment loopt er heel langzaam een traan uit het oog van het moederdier. Dan buigt ze haar hoofd en zoekt naar haar jong. Na een paar onwennige pogingen drinkt dat zich helemaal vol. Het ritueel is geslaagd.
Er is in de film een levensstijl te zien die me doet verlangen naar een voor ons verloren gegane maatschappij. Met tijd voor persoonlijke aandacht, een levenstempo aangepast aan zonlicht en nachtelijk duister en de seizoenen. Saamhorigheid tussen generaties en diepe liefde voor de natuur. Het klinkt paradijselijk en misschien zie ik er ook wel kenmerken van een samenleving die dichterbij Gods grondplan ligt dan de onze. Ons comfort en gemak hebben een wel heel hoge prijs!
Hoe dan ook: haal de DVD. Verwacht geen snelle ontwikkelingen, relax! En hou je zakdoek klaar. Laat me horen wat je ervan vond!
niek wordt groot
er zit een olifant op m’n borst
Wie kent dat gevoel? Als ik (te druk) geweest ben kan ik soms dagenlang rondlopen met het gevoel dat er iets zwaars op m’n borstkas ligt, zeg maar een redelijke maat olifant..Ik heb dan de neiging veel te zuchten om lucht te krijgen. tegelijk moet ik ook veel gapen, en ik voel me moe. Maar ook een beetje rusteloos. Kortom geen lekker 2e pinksterdag gevoel..
Na een fietstocht en een broodje op het strand gaat het weer wat beter. De olifant houdt niet van wind en uitwaaien, ha ha.
De zon heeft zich even laten zien, gelukkig net toen wij in een broodje hapten bij Down Under, onze favoriete strandtent bij het Zwarte Pad in Scheveningen. Nu is het weer grauw en zelfs koud. Zucht. Wanneer gaat de zomer nu eens beginnen?
mijn weblog is verhuisd en ik moet even goed uitvogelen hoe alle nieuwe én oude toepassingen werken…
memorylane
Trip down memorylane, zo voelde ons bezoekje aan l’Abri in Eck en Wiel, afgelopen zaterdagmiddag. We gingen erheen om onze jongste dochter te zien. Ze woont er nu sinds een week of drie en het lijken wel drie maanden! Ook voor haar. De omgeving is zo anders, het dagpatroon, de prachtige ligging van villa Kortenhoeve, alles maakt dat je op een half uurtje van Utrecht het idee hebt in het buitenland te zijn. Eigelijk was alles nog hetzelfde, met wat verbouwingen hier en daar, maar niets wat echt onherkenbaar was. Het zeventiger jaren gevoel was nog sterk aanwezig. Iets van: bewust-niet -meehollen- met- de- moderne- snelle- maatschappij. Op de studie staat één, nog niet aangesloten, redelijk oude computer. Verder luistert iedereen nog, net als ik 31 jaar geleden, naar cassettebandjes. Niet dezelfde bandjes overigens, om het niet al te gedateerd te doen lijken! De lezingen hebben al die jaren voortgang gevonden en de bandjes zijn daar een weergave van. We hebben er, ook dat net als 31 jaar geleden, een overheerlijke lunch gegeten, met dochter en de andere gasten, om drie grote tafels. Supergezellig, as ever. Daarna hebben we een tour door het gebouw en over de gronden gemaakt. De oeroude boomgaard is niet meer, op 1 rij bomen na, voor de geschiedenis. De studie is verhuisd naar een andere plek, de moestuin is teruggebracht naar minieme proporties. Er is meer tuin, er zijn meer bloemen en er is een heel bos gegroeid waar in mijn tijd nog een kaal stuk land lag. Oh, wat word ik oud….Waar zijn de jaren gebleven? In het dorpscafé waar Kim en ik 32 jaar geleden voor het eerst hand in hand zaten en allebei dachten: dit is ‘m/ ze, hebben we een paar uurtjes gekletst en de blikken verdragen van de autochtone Eck en Wielers. Die bekeken ons als waren we van de Hare Krishna. Nu had dochter wel een roze muts op (ze was nog niet eens kaal!) en had schoonzus ‘kunstenaarskleren’ aan en spraken we ook nog Engels en moesten we veel (en hard) lachen… Een beetje uit de toon vielen we dus wel. Dochter heeft het goed op l’Abri, en krijgt er, net als ik toen, een stuk rust en christelijke wijsheid mee. Daar ben ik God heel dankbaar voor.
Het gaat niet goed met moeders
Vandaag een gesprekje gehad met het hoofd van de afdeling waar mijn moeder woont. Ze maken zich zorgen over haar. Na 2 maanden zou er een stijgende lijn moeten zijn maar haar gemoedstoestand verslechtert eerder.
Dat had ik zelf ook al gemerkt, ze is meestal erg angstig en gespannen als ik er ben. Op papier is Frankeland een mooi verpleeghuis en ook qua inrichting en organisatie, maar ik vind nog steeds de persoonlijke aandacht voor de bewoners erg mager. Mijn moeder kan daar slecht tegen. Meer nog, ik denk dat ze de christelijke sfeer van de Linde mist. Het gaat me echt aan m’n hart haar zo te zien. Ze wil me alsmaar iets vertellen over hoe eg iets is in het huis, maar dan zegt ze: ik kan het niet. En ze vraagt steeds of ze nu naar ‘huis’ kan. Ik weet wel dat haar stemming in De Linde ook op en neer ging. Maar ik had zo gehoopt dat de zorg hier beter, deskundiger blah, blah zou zijn. Dat is ongetwijfeld ook zo. En er zijn ook echt positieve dingen te noemen, zoals het feit dat ze niet meer iedere avond om 19.00 uur op bed ligt, maar toch. Nu gaan we kijken naar de medicatie (meer oxazepam???), de geestelijk verzorger wordt ingeschakeld, de geriater komt er bij. Men laat het er niet bij zitten en ook dat is positief.
bezoek
De foto’s van Rome laten op zich wachten..Ik heb ze in Utrecht laten liggen en kan dus niet scannen. Maar ze komen wel!
Dinsdag is Kim’s jongste zus Yani gearriveerd uit de US. Ze blijft een paar maanden. Ons huis is homebase en ze zal op en neer reizen naar vrienden in Europa. Yani is kunstenares, illustrator en en ontwerper van o.a. geweldige kostuums waarmee ze op allerlei festivals rondloopt. Ze maakt alles zelf, enorme hoofdtooien, met fruit en groenten, zon maan en sterren en noem maar op. Ze is vooral bekend door haar Yanimals, fantasiefiguren waarvan ik er ook een paar ga opzoeken om te scannen. Verder speelt ze banjo in een bandje. Een echte allround Batteau!
Wat geldt voor de meeste kunstenaars, geldt echter ook voor Yani: er is met kunst moeilijk een droge, laat staan een belegde boterham te verdienen. Ze is dus vele uren per week in de weer als huisschilder. Zwaar beroep voor een vrouw, als je ook net 50 bent geworden!
Vandaag hebben we samen op Niek gepast. Oma en oudtante Yani. Grappig idee al die generaties.
Niek zit nog onder de korsten van de waterpokken en krijgt er twee tandjes bij. Life is hard 
als jongere oudste zijn
Lukas is gisteren bevestigd in het ambt van ouderling, om het met kerkelijke taal te zeggen. Het geeft iets meer weer van de leiding van God die er is in de hele zaak. Niet 1 op 1. Maar het is gelukkig geen parlementsverkiezing, zo’n ouderlingen/diakenenverkiezing. Ik weet heus wel dat er allerlei menselijke en verkeerde (niet direct hetzelfde!) motieven een rol spelen in het proces. Maar ik hou vast aan de leiding van God, door alles heen. Juist dat is het wonderlijke van God, dat Hij Zich geen strobreed in de weg laat leggen door menselijk gekonkel om Zijn eigen doelstellingen te halen. Het grote Voorbeeld is natuurlijk Jezus Zelf. Je kunt geen langere lijst van foute, zondige, jaloerse motieven bedenken bij mensen die Hem uit de weg wilden ruimen. En toch. Kijk hoe God dat gebruikt heeft!
Zo kijk ik dus ook aan tegen alle wendingen en beslissingen in mijn eigen leven. Hoe ondoorgrondelijk ook soms, als ik ze in Gods handen leg zal er, goeie of foute beslissing, toch zegen zijn. In de diepste zin van het woord dan.
Goed, terug naar de ouderlingen van Utrecht Noord West, gereformeerde kerk vrijgemaakt, waartoe Lukas voorlopig behoort. Allemaal jonge kerels, in de bloei van hun leven en dan staan ze daar op een rijtje en zingen: hef nu uw handen naar omhoog, sla naar het heiligdom uw oog. In opperste afhankelijkheid. Dat is zo puur van de Geest. Ik was ontroerd.
moeders
Moeders was gisteren wat beter te spreken. Ze lachtte meerdere malen en sprak duidelijke zinnen. Meest ontroerende dit keer: ‘waar is uw man’, tegen mij, en toen direct, ‘nee niet uw man..’.en ze zocht naar Kim z’n naam. We hebben in het restaurant een kop koffie met gebak gedronken en dat vindt ze heerlijk. ‘Enig’ zegt m’n moeder altijd als iets leuk is. Volgens mij is dat inmiddels een ouderwets woord, klopt dat? Ik gebruik het woord ‘althans’ vaak en dat vinden mijn kinderen mooi, maar wel ouderwets.
Niek heeft de waterpokken!! Hij heeft er (nog) geen last van. Goeie tips onder de lezers tegen jeuk en krabben??
Morgen ga ik wat Italiaanse foto’s plaatsen, dus hou m’n log in de gaten: Viva Roma!!
